Bokt.nl

horsefan96 schreef:

het speelt zich ook eigenlijk af in het buitenland maar ik weet nog niet echt een land waar je zo jong moet trouwen

horsefan96 schreef:

(3e deel)


Ze zuchtte diep en pakte de envelop uit haar kastje waar ze hem in had gelegd. Ze haalde het briefje uit de envelop en keek er nog een keer naar. Toen verscheurde ze de brief en gooide hem in haar kleine zwarte prullenbak. Niemand mocht weten dat ze die brief gehad had, haar ouders al helemaal niet, die zouden woest worden. Ze ging achter haar bureau zitten en zocht wat dingen op haar computer voor school. Toen ze net klaar was werd ze geroepen voor het eten. Ze ging zitten aan de lange berkenhouten tafel met aan elke lange zijde twee zwarte stoelen. Haar moeder zette de pannen op tafel. Ze hoorden de voordeur opengaan. “U bent precies op tijd pap!” zei Caylee. Samantha kwam ook aan tafel zitten en Dennis schoof ook aan. Dennis zei een gebedje op en schepte voor iedereen een vol bord boerenkool op. Caylee had geen honger maar durfde niet tegen haar vader in te gaan. Ze at met tegenzin haar bord leeg en na het eten ruimde ze de tafel af en spoelde de borden om. Ze liep naar boven en kleedde zich om. Ze moest goed uitgerust zijn van haar vader. Morgen kwam die man kijken voor haar. Ze gruwelde maar ze kon niets anders dan luisteren. Ze stapte in haar bed en sloot haar ogen. Een uur later sliep ze nog steeds niet. Uiteindelijk viel ze in slaap.

De volgende dag was ze al heel vroeg op en ze pakte haar mooiste jurk uit de kast. Het was een mooie zwarte jurk met zilveren bedels eraan. Het was een koude jurk voor deze tijd van het jaar, maar haar vader wou dat ze er goed uit zag. Ze liep naar de badkamer en deed mascara op haar wimpers, ze borstelde ook haar lange haren en stak deze vervolgens op. Ze deed haar oorbellen in en wat roze lipgloss op haar lippen. Ze dacht dat dat hem misschien zou weerhouden haar te kussen. Ze wist niet eens hoe hij heette, erger kan het niet zijn toch? Hoe oud hij is wist ze net zo min. Het was gewoon een krankzinnig idee. Twaalf uur was het zo ver, dan zou de griezel voor haar staan. Zou ze moeten doen alsof hij de enige was op de wereld waarvan ze hield en zou ze alles van hem moeten pikken. Nou ja, dat moest dan van haar ouders. Caylee zat er vreselijk tegenop, wat moest ze zeggen? Moest ze wel iets zeggen? Wat nou als ze iets verkeerds zou zeggen? Al die vragen maakte haar helemaal gek. Wat moest ze nu? Hulp aan haar ouders vragen had geen zin, die zouden haar toch voor gek verklaren. Caylee liep naar beneden. Er stond al een broodje ham klaar op tafel voor haar. Ze had geen trek maar at haar broodje toch maar op. “Hee Caylee, spannend he vandaag?” riep haar vader overenthousiast. Caylee keek haar vader aan en probeerde een glimlach op haar gezicht te toveren wat haar aardig lukte. “Ja heel spannend pap, ik kan niet wachten!” kreeg Caylee nog net over haar lippen. Het sarcasme was duidelijk in haar stem te horen maar haar vader was te vrolijk om dat te horen. Caylee liep naar de keuken en pakte een glas uit het witte kastje boven het aanrecht. Ze vulde het glas met water en dronk hem in één teug op, ze had een droge mond gekregen van het brood. Ze zuchtte, ze had er totaal geen zin in en ze had het ijs koud, het kippenvel stond op haar armen. Ze keek naar de klok, half twaalf al… nog een half uurtje en dan zou hij er zijn. Caylee haar hart begon sneller te kloppen. Zou ze dan van hem kunnen houden? Nee dat kon niet, ze had hem nog nooit gezien, ja op een plaatje, maar als je dat zien noemt? Ze was gewoon op en top zenuwachtig, is niet zo gek vond ze zelf. Die griezel die zomaar haar leven in kwam stappen en een keertje 'hoi' zei en dan maar begon over trouwen.

De klok klonk twaalf keer. Twaalf uur was het al. Wat ging die tijd toch snel. Eén minuut later werd er aangebeld. Caylee voelde hoe haar hart nog sneller begon te kloppen en hoe ze een stoel vast greep om niet om te vallen. Ze voelde zich zo duizelig ineens. Er stapte een mooie man binnen met bruine haren. Ja, ze gaf toe, hij is wel knap. “Hoi” zei Caylee zo droog als ze maar kon klinken. “Heey, ik ben Romar,” zei de jonge man. Oh, lekker interessant, dacht Caylee in zichzelf. “Wat zei je?” vroeg Romar aan haar. Even schrok Caylee op en dacht dat ze het echt had gezegd. Maar Romar begon te lachten. “Grapje,” zei hij. “Je was zo in gedachten verzonken.” “Ja sorry, ik ben er niet helemaal bij vandaag,” verontschuldigde Caylee zich, ook al meende ze er niet erg veel van. Ze bekeek Romar van top tot teen. Hij had zwarte lak schoenen aan, een echte afknapper volgens Caylee. Hij had verder een zwarte spijkerbroek aan en een blauwe blouse, geen oorbellen, ringen, kettingen enz. Ook zag ze geen tatoeages maar die kon hij natuurlijk wel hebben. Hij had helderblauwe ogen en volgens haar een vriendelijk karakter. Maar alles kon veranderen als je eenmaal getrouwd was. Ze dacht namelijk ook altijd dat David vriendelijk en aardig was. Maar sinds dat David en Samantha getrouwd waren sloeg hij haar regelmatig als ze iets niet wou doen. Ze hoorde haar zus vaak genoeg huilen en kwam met hele striemen op haar gezicht naar buiten, en dan zeggen dat ze was gevallen. Caylee wist wel beter. Maar zo ver zou het bij haar en Romar niet komen, ze wou niet met hem trouwen en dat zou dan ook zeker niet gebeuren. Ze stelde zich haar bruiloft voor.

Er klinken geluiden van muziek in mijn oren, vreselijk, het moment van de waarheid. Het moment waar ik mijn hele leven al tegenaan zit te hikken. Het is zo ver. Ik hoor dat ik moet lopen. Stram loop ik naar voren, vermoeit van de drukke dag. Ik zie hem staan, mijn toekomstige man, Romar. Hij kijkt erg vrolijk, vrolijker dan anders. Het is vreselijk om aan te zien dat hij het zo naar zijn zin heeft. Naar mij kijkt niemand om, niemand ziet dat ik niet gelukkig ben. Romar komt naast me staan en de ambtenaar begint te spreken. Ik hoor niet wat hij zegt en het maakt me ook niet uit. Romar tikt me aan en ik schrik op, de ambtenaar kijkt me afwachtend aan en ik stommel een ja. De ambtenaar begint weer te spreken en dit keer zegt Romar ook ja. Ik besef me dat ik getrouwd ben en kan wel janken, ik doe het niet. Misschien denken ze dat ik huil van geluk, dat wil ik niet. Ik hoor nog net dat de Ambtenaar zegt: “u mag nu de bruid kussen.” Ik zie zijn lippen mijn kant op komen.

Dan schrikt Caylee weer op, Romar vroeg of ze een stukje zouden wandelen. “Ja, is goed,” stamelde Caylee, die nog een beetje in de war was. Ineens flitste er een andere gedachte door Caylee haar hoofd, maar voordat ze kon bedenken wat ze dacht was het alweer verdwenen. “Waar zit je met je gedachte?” vroeg Romar aan Caylee. “Je bent zo afwezig.” “Ja sorry, ik uhh weet het niet.” Caylee liep de gang op en trok haar jas aan. Romar volgde haar, en trok ook zijn jas aan. Zwijgend gingen ze door de voordeur naar buiten. Caylee deed haar jas nog wat verder dicht en huiverde, het was kouder dan dat ze dacht. “Heerlijk he?” zei Romar. “Door die kou kan ik goed nadenken.” Super dacht Caylee, hopelijk is hij nu dan slim genoeg om na te denken over het feit dat ik niet met hem wil trouwen. Ze liepen een tijdje zonder wat te zeggen. Caylee had hoofdpijn gekregen van de kou maar durfde niet te vragen om weer terug naar binnen te gaan. “Ik ben trouwens eenendertig jaar,” zei Romar zomaar uit zichzelf. Stiekem vond Caylee hem wel aardig, maar ze deed kortaf in de hoop dat hij af zou haken. Maar ze moest oppassen. Ze kon het natuurlijk slechter treffen. Ze moest er in ieder geval voor zorgen dat ze niet met hem moest trouwen. Ze kon het niet, hoe aardig ze hem ook zou vinden, hoe lief hij ook voor haar zou zijn. Ze kon het niet. Ze had geheimen die ze niemand kon vertellen en het zou voor hem oneerlijk zijn, heel oneerlijk zelfs. Ze kon gewoon niet van hem houden, ze kon het niet. “Oké, ik ben achttien jaar,” onderbrak Caylee haar eigen gedachten. “Mooie leeftijd, was ik nog maar zo jong, heerlijk vrij,” zei Romar. Zo vrij vond Caylee haar leven niet, maar commentaar leveren durfde ze niet. In plaats van commentaar gaf ze een kort knikje. Romar zag het knikje maar zei niks. Een hele tijd was het doodstil tussen hun. Caylee vond het een ongemakkelijke stilte en probeerde gespreksstof te vinden. Alleen steeds als ze iets in gedachte had klonk het heel stom en bedacht dat ze beter niets kon zeggen, ze zou wel wachten totdat hij iets zinnigs te vertellen zou hebben.

Citaat:

De klok klonk twaalf keer. Twaalf uur was het al. Wat ging die tijd toch snel. Over een paar seconden kon haar toekomstige man er al zijn. Hoe zou hij zijn? Hoe moest Caylee hem begroeten? Een kus op de wang was wat te intiem, maar een hand was weer zo voormeel. Om helemaal niks te doen en alleen 'hoi' te zeggen was weer heel koud, alsof hij niet welkom was. Hij was wel welkom, niet in mijn ogen, maar in die van mijn ouders. Welke optie bleef er dan nog over? Caylee schudde haar hoofd, ze zou wel kijken hoe hij haar begroette. Ze wierp een blik op de klok. Het was al vijf over twaalf en hij was er nog steeds niet. Zou hij het vergeten zijn? Caylee hoopte van wel, maar ook weer van niet. Aan de ene kant zou ze dan naar haar kamer kunnen gaan, ontspannen, aan iets anders denken. Aan de andere kant zou het alleen maar uitstel zijn, haar vader zou binnen een paar dagen een andere man hebben gevonden. En misschien was die wel velen malen erger dan deze man. Maar als deze man niet kwam opdagen, had ze een paar dagen had om na te denken hoe ze haar ouders kon vertellen dat ze niet wilde trouwen. Ja, dat zou ze doen. 'Kom alsjeblieft niet opdagen,' fluisterde Caylee in biddend. Maar helaas klonk een paar seconden later de deurbel al.