Geplaatst Tell me everything
Tell me everything
Everything you feel
Ashley Anne Hamerson heeft al veel te verwerken gekregen. Maar wil er met niemand over praten, hoewel ze gedwongen wordt. Dan komt ze hem tegen. Hij vindt haar speciaal, en vindt het erg om haar zo te zien. Wat doet een meisje van zestien in godsnaam daar? Kan hij haar vertrouwen winnen? Kan hij vertellen over zijn verleden? Wil ze wel contact met hem? En wat als hij......
Tell me everything
Everything you feel
Ashley Anne Hamerson heeft al veel te verwerken gekregen. Maar wil er met niemand over praten, hoewel ze gedwongen wordt. Dan komt ze hem tegen. Hij vindt haar speciaal, en vindt het erg om haar zo te zien. Wat doet een meisje van zestien in godsnaam daar? Kan hij haar vertrouwen winnen? Kan hij vertellen over zijn verleden? Wil ze wel contact met hem? En wat als hij......
Main Role: Ashley Anne Hamerson
Featuring: Harry Styles
Soundtrack: Tell me everything
Trailer: Tell me everything
Ashley Anne Hamerson
Zot werd ik hier. Verdomme, waarom ik? Ik draaide me ruw om in mijn bed en voelde een pijnscheut door me heen gaan. Ik kon er niet meer tegen. De mensen hier waren onnozel en ze dachten allemaal dat het gemakkelijk gaat. Gemakkelijk? Het zal wel. Rot op. Ze wisten er niets van. Ze wisten niets over mij en ik ging hen ook niets vertellen. Courtney en al de anderen mochten me niet eens komen bezoeken. Ik was er nog niet klaar voor. Hoe wisten ze dat nou in godsnaam? Ik kon toch zelf wel beslissen waar ik klaar voor was en waarvoor niet? 'We doen het voor je eigen bestwil,' was het antwoord dan dat ik naar mijn hoofd geslingerd kreeg. Verdomme. De witte muren kwamen op me af. Ik had gevraagd wanneer ik eindelijk naar een andere kamer mocht. Het antwoord was dan: 'Wanneer je van je baxter af bent.' Dat ding had ik nu al een week aan mijn arm en het hielp niets! De pijn was niet verminderd. Ik miste iedereen ook zo hard en dat zorgde ervoor dat de pijn in mijn hart erger werd. Ik was leeg. En dan verwachtten ze van mij dat ik hier uit zou komen. Dat ik sterk genoeg zou zijn om af te kicken. Sure, ik was sterk genoeg, waar of ik het wilde? Dat was de vraag.
Geërgerd stak ik de oortjes van mijn iPod in mijn oren. Ik zette 'This is who I am' van Vanessa Amorosi op. Het lied paste goed bij me, want veel mensen hadden er problemen mee met wie ik was en hoe ik was. Maar eerlijk? Het kon me geen fiets reet schelen. Het was mijn leven en als ik het vergooide was dat mijn probleem, toch?
'Nee, Ashley. Zo mag je niet denken. We willen je helpen,' zeiden ze dan.
Rot op. Met hun lelijke witte kleding en hun zinnetje van dat ze me wilden helpen. Als ze me echt wouden helpen, hadden ze mij hier uit gelaten en me gewoon verder laten leven op mijn manier. Maar ja, ze begrepen er niets van.
"Ashley?" hoorde ik plots en ik trok mijn oortje uit.
Olivia, mijn therapeute, kwam binnen. Ik keek haar even aan en stopte mijn oortje weer in. Bye, ik heb geen zin om te praten, dacht ik.
"Ashley? We moeten echt praten," zuchtte ze.
Ik draaide me om in mijn bed. Kus mijn kont maar.
"Kijk, ik begrijp dat je niet wilt praten, maar het moet..."
"Anders kan je me niet helpen," vulde ik aan.
Ze knikte.
"Heb ik hulp gevraagd dan?"
Ze schudde haar hoofd.
"Mevrouw Olivia? Mijn moeder is niet in haar kamer, kan dat?" hoorde ik plots een jongen zeggen.
Olivia stond op en liep naar hem toe. Ze verdwenen en ik was gered.
Harry Styles
Ik hoorde een meisje iets zeggen en keek in de kamer. Het meisje had lange bruine haren en zag er erg slecht uit. Mevrouw Olivia zat bij haar. Net degene die ik nodig had. Mijn moeder was niet meer in haar kamer en dat was niet normaal.
"Mevrouw Olivia? Mijn moeder is niet meer in haar kamer, kan dat?" vroeg ik.
Ze stond op en liet het meisje met rust. Ergens leek het alsof het meisje dankbaar was. Ik gunde haar een glimlach, maar ze draaide zich geërgerd om en luisterde naar haar muziek.
"Komt u nog?" vroeg mevrouw Olivia toen.
Ik knikte. Man, waarom droomde ik altijd weg? Ik beende bij en liep naast haar. Ze leidde me naar mijn moeders kamer. Waarom deed ze dat? Ik had toch net gezegd dat ze daar niet was. Toen we binnen kwamen, was er dus inderdaad niemand.
"Mm, misschien is ze naar buiten? Ik vraag wel aan Nadia of zij haar gezien heeft," zuchtte mevrouw Olivia en liep richting de balie.
"Nadia? Heb jij mevrouw Styles gezien?" vroeg ze.
"Euhm, ja, ze is naar de ontspanningsruimte gegaan," antwoordde de dame.
Mevrouw Olivia bedankte haar en liep naar de ontspanningsruimte. Gelukkig vonden we daar mijn moeder.
"Hoi mam," zei ik en gaf haar een kus.
"Hoe gaat het vandaag?" vroeg ik.
"Goed jongen, goed. En met jou?"
"Goed."
"Je mag bijna naar huis mam", glimlachte ik naar haar.
Een glimlach verscheen op haar gelaat. Ze lachte voor het eerst sinds maanden. Mijn moeder was hier, in dit afkickcentrum, terecht gekomen nadat ze zich in coma had gedronken. Ik en mijn tantes hadden besloten haar naar hier te brengen. Ze was verslaafd aan de drank, en dat door die klootzak. Mijn vader! Ze was er aan kapot gegaan toen ze mijn vader had gezien met een andere dame en hij haar verlaten had voor dat stom wijf. Ik snap niet wat hij in haar gezien had. Ze was lelijk, dom, irritant. Meteen had ik dan ook besloten geen contact meer te hebben met hem. Het deed zoveel pijn. Vooral omdat mijn moeder hier aan kapot ging. Toen ze begon te drinken, werd ze agressief. Op een dag had ze zo veel gedronken dat ik haar niet meer wakker kreeg. Ik kon haar niet laten stoppen met drinken. Maar toen we haar niet meer wakker kregen, werd ze opgenomen in het ziekenhuis en daarna hebben we beslist haar te laten opnemen in het afkickcentrum. Nu, was ze bijna 'genezen' en mocht ze binnen een week naar huis. Ik keek er naar uit, want altijd alleen thuis zitten was niets voor mij. Gelukkig waren er mijn vrienden.
"Mam, heb je toevallig contact met anderen mensen hier?" vroeg ik voorzichtig.
"Met sommigen wel. Anderen sluiten zich op. Waarom?"
"Gewoon. Heb je contact met een meisje met lange bruine haren?"
Ze schudde haar hoofd.
"Harry, je gaat me toch niet vertellen dat je verliefd bent?"
Ik schudde mijn hoofd en begon te lachen.
"Mam, verliefd? Ik ken haar niet eens. Ik wou enkel weten wat er met haar aan de hand was", glimlachte ik.
"Het is beter dat je het allemaal niet weet", zuchtte ze dan.
Ik omhelsde haar.
Ik was een tijdje bij mijn moeder gebleven en we hadden gefantaseerd over haar thuiskomst. Ze was weer de oude en dat gaf mij een goed gevoel.
"Ik ga maar eens. Morgen kom ik terug, moet ik iets meebrengen?" vroeg ik.
Ze schudde haar hoofd.
"Tot morgen, mam. Love you," zei ik en gaf haar nog een knuffel.
Mevrouw Olivia kwam de kamer binnen en begroette me nog even. Ik liep weer door de gangen en kon het niet laten om bij het meisje naar binnen te kijken. Ze lag met haar gezicht naar de deur en merkte dat ik naar binnen zat te staren. Zuchtend draaide ze zich om. Aarzelend wandelde ik naar binnen. Ik kuchte zacht. Ze reageerde niet. Ik liep tot net aan haar bed. Geen reactie. Uiteindelijk stond ik er twintig minuten en draaide ze zich toch om. Ik had haar koppigheid overwonnen.
"Ga weg," snauwde ze.
Haar bruine haren lagen rond haar gelaat. Ze waren warrig. Een baxter zat in haar arm. Ze droeg ziekenhuis kledij. En die ogen... Ze had prachtige ogen...
"Rustig," antwoordde ik.
"Dat interesseert me niet," kafferde ze en draaide zich weer om.
"Sorry, ik was onbeleefd. Ik ben Harry, Harry Styles," stelde ik me voor.
"En dan? Ik praat met niemand dus ook niet met jou, meneertje," beet ze me nijdig toe.
"Het spijt me. Ik vroeg me gewoon af waarom zo een prachtig meisje hier is?" flapte ik eruit.
Goed bezig, Harry, dacht ik bij mezelf.
Ashley Anne Hamerson
Hij irriteerde me echt. Toen hoorde ik hem iets zeggen.
"Wat zei je daar?" vroeg ik.
"Euhm, ik vroeg me gewoon af waarom zo een prachtige meid als jij hier bent?" zei hij aarzelend.
"Luister, één: dat zijn je zaken niet en twee: ik ben niet prachtig. Je moet dringend naar de oogarts. En wil je me nu met rust laten? Ik hoef geen zielige pottenkijkers," kafferde ik hem af en draaide me weer om.
Geïrriteerd stopte ik mijn oortjes in. 'fiets you' van Lily Allen klonk in mijn oren en ik grinnikte zacht. Maar de ogen brandden nog steeds in mijn rug en ik wist gewoon dat hij daar nog stond. Ik knarste met mijn tanden op elkaar.
"Wat versta je in godsnaam niet aan dat je mij met rust moet laten?!" schreeuwde ik.
Ik draaide me voor de zoveelste keer om en ving zijn geschokte blik op.
"Euhm, ik ga maar eens," stamelde hij en verliet uiteindelijk mijn kamer.
Een zucht ontsnapte mijn droge mond. Wat had hij toch? Begreep niemand dan dat ik met niemand wou spreken en al zeker niet met een vreemde?
"Ashley? Wat was dat allemaal? Harry was echt in schok, hoor," prevelde Olivia.
"Weet je hoe dat komt? Omdat iedereen zich met mijn leven bemoeit. Als jullie mij nou allemaal eens laten doen, zou er niemand gechoqueerd zijn. Rot op Olivia," riep ik hysterisch en ik voelde tranen opborrelen.
Ik weet niet of ik wel goed gehandeld had, maar wat kon het me schelen? Juist ja, niets. Alles was sinds ik hier was veranderd. Ik mocht mijn vrienden niet meer zien, mijn familie kwam niet op bezoek, dus eigenlijk was ik best wel alleen. Eenzaamheid teisterde me. En dan had je nog eens dat irritante mens van een Olivia, die beweerde me te kennen en me te kunnen helpen. Geloof me of niet, maar ze kende niets van mij. En helpen? Alsof je een 'junkie' kan helpen. Want zo noemde ze me hier. Ik was verslaafd aan drugs en alcohol en dan ben je een junkie. Maar de redenen waarom en je verleden speelden geen rol, het enige wat ze hier wouden was je mentaal kraken zodat je nooit meer aan de drugs of alcohol zou zitten. Nu één ding. Mij kregen ze hier niet gekraakt. Ik sprak amper, keek de hele tijd uit het raam, alsof er niets meer bestond en at amper. Daar kwamen ze dan met mijn eten binnen gewandeld want het was tijd. Elke dag om precies twaalf uur bracht dezelfde verpleegster mijn eten.
'De lunch.', zei ze dan afwezig.
Ik kon merken aan haar manier dat ze hier niet graag werkte. Maar ja wat wil je. Olivia zat de hele tijd op haar te kafferen. Want dat deed ze namelijk bij iedereen.
"Ashley?", hoorde ik plots.
De stem kwam me bekend voor.
Ik schrok toen mijn ogen Sofia weergave.
"Wie liet jou binnen?", vroeg ik nijdig.
Ze keek me afkeurend aan.
"Kijk niet zo? Hier lopen al genoeg van die irritante mensen rond dus ik hoef er niet nog één.", viel ik uit.
"Doe nou eens rustig Ash! Zo ken ik je helemaal niet.", zei ze geschrokken.
"Sofia? Je kent me al om exact te zijn twee jaar niet meer. Ik ben veranderd en ben niet meer de seut van toen. Dat kunnen we van jou jammer genoeg niet zeggen."
"Stop er mee Ashley. Zie je zelf nou eens. Je ogen staan dik en gezwollen. Je handen zijn paars en aan je aders staan overal kleine gaatjes van je naalden. De levendige ogen van toen zijn dof geworden, het mooie meisje dat er toen was is veranderd in een wrak. Is dat wat je wou bereiken met 'populair' zijn. Een junkie worden?"
"Zwijg Sofia, ik ben geen junk. Je weet hoe het gegaan is het komt niet door Courtney of de andere."
"Steek de schuld niet op je verleden Ashley."
"Waarom zou ik dat doen? De enige die hier schuldig is ben ik, want ik ben een vuile junk die gebruikt en drinkt."
"Stop ermee!", schreeuwde Olivia plots.
"Mijn honger is plots over.", mompelde ik en duwde de plateau weg.
Olivia nam Sofia apart. Ik kon ze perfect horen praten.
"Laat haar, dat is een normale reactie voor een junkie. Ze heeft geen spul meer en dat kan haar niet kalmeren. De eerste fase is toegeven dat ze een junkie is en daar zijn we nog lang niet. Geef haar de tijd."
Woede borrelde op.
"De enige fiets prutsmuts die hier rond dwaalt door de gangen ben jij, Olivia. Je denkt dat je alles weet, maar je weet niets. En ik zal je één ding vertellen...",zei ik en sprong recht vanuit mijn bed.
Door het springen had mijn baxter een hele diepe snee gemaakt in mijn broze vel en bloed spoot eruit.
"Ashley?", schreeuwde Sofia zacht.
"Wat? Dat bloed? Rot op, ik heb al ergere dingen meegemaakt dan dat."
Olivia nam Sofia mee naar buiten die lijk bleek was gekleurd. Ik bekeek de wonde en probeerde hem te dichten met mijn andere hand, maar ik viel op de grond. Krabbelend kon ik recht komen. Alles deed pijn.
Voorzichtig ging ik in mijn bed liggen en voelde een eerste lading warme tranen stromen over mijn kille huid.
"Rot leven.", snikte ik.
Al een hele dag speelde het meisje door mijn hoofd. Het beeld van die prachtige ogen kwam terug.
"He dude?", hoorde ik plots en voelde een duw tegen mijn arm.
"Wow, eindelijk. Dat was al de vierde keer dat ik je riep.", grijnsde Louis mijn beste vriend.
Ik kleurde rood.
"Volgens mij is onze lieve Harry verliefd.", grinnikte Liam.
"Niet waar.", zei ik.
"Je moest je zien dromen man, het kwijl liep er zo af.", lachte Niall.
"Ja, en ik heb het opgevangen voor jou.", glimlachte Zayn.
Ik draaide met mijn ogen.
"Ik was gewoon aan het denken, over de thuiskomst van mijn moeder.", zuchtte ik.
Wat eigenlijk niet gelogen was, want ook dat speelde de hele dag door mijn hoofd.
"We maken er iets geweldig van.", glimlachte Louis.
"Een thuiskomst dat ze nooit meer vergeet.", zei Liam.
"Ze zal het geweldig vinden.", lachte Niall.
"Je weet dat je op ons kan rekenen, he dude?", vroeg Zayn.
Ik knikte.
"Thanks, guys."
Ik glimlachte en fleurde helemaal op.
"Gaan we wat repeteren?", vroeg Niall dan.
"Het moet perfect zijn.", glimlachte Liam.
De rest knikte en samen begonnen we te zingen, te schrijven en te lachen, want zo ging het altijd.
Je hebt een fijne schrijfstel, het leest snel. Ik vind het alleen iets te dik aangezet, dat had naar mijn smaak iets minder gemogen. 
