Bokt.nl

Citaat:

Yesterday

Ik keek even van mijn vieze modderige gewroete handen naar mijn nieuw gekochte- meubilair en weer terug. Even twijfelde ik of ik zou verder gaan met de tuin of niet. Een paar druppels die uit de hemel op de grond en op mij neer daalden zorgden dat ik kippenvel kreeg, en mijn twijfel geen twijfel meer was. Ik pakte mijn hark, deed de onkruid die naast mij lag op een hoop in een kruiwagen en borg alles op. Net op tijd was ik binnen. De donkere lucht zorgde dat het donker was in mijn nieuwe huis dus ik deed het licht aan. Het licht knipperde even en viel daarna weer uit. Ik probeerde een andere decoratie lamp, maar wanneer die ook uitviel verzuchte ik het en liet het bij de groep stroomstoring horen. Een fel weerlicht deed mij weer uit de gedachten halen. Een ‘oliebol, ook dat nog’ mompelde ik zachtjes. Ik had dat nog niet gemompeld of een druppel druppelde op mijn houten vloer. Weer zuchtte ik en pakte dit keer een emmer waarna ik mijn handen waste. Ik was zo druk in mij zelf, en met mijn handen bezig, dat ik me op het moment dood schrok wanneer er in een flits een man met een regenpak in de stromende regen voor mijn raam stond. ‘Nee, nee, nee. God sta me bij.’ Ik probeerde rustig adem te halen. Dit zal toch niet waar zijn. Met al mijn moed probeerde ik nog een blik naar het raam te doen waarbij ik niks zag. Even stond ik als een standbeeld stil en vastgenageld aan de grond. Echter de realiteit maakte me weer bij de wereld. Het eerste waar ik het normaalst over dacht was koffie en koffie. Ik zette het senseo koffiezetapparaat aan en dacht na. Hoe zag hij er uit? Kort? Lang? Een gemiddelde lengte en gewicht schoot door mijn gedachten. Fijn daar schiet je mee op. Oké Katy Maria Bernsom denk na! Ik probeerde me te concentreren op het gezicht van de dader die me zo heeft laten schrikken. Het enige was wat ik bij me in gedachten hield dat het een griezel was. Heldere fel blauwe ogen hielden me alleen nog bij. Met trillende handen reikte ik naar mijn sterke senseo koffie. Nog één keer probeerde ik met al mijn moed naar het raam te kijken. Logisch, niks. De nog donkere lucht gaf geen spoortje licht tenzij dat van het omweer. Even dacht ik aan Ricardo, mijn enige beste vriend, 2 jaar getrouwd geweest, toen plotseling tijdens zijn werk overleden. Reden onbekend. Ik weet nog toen hij zei; ‘ik zie enge en rare dingen, Kate dit klopt niet..’ Ik was toen fel op hem ingegaan, dat hij was veranderd en dat ik hem zo niet kon hoe hij zich de laatste tijd gedroeg. Hij hield zich apart genoeg gewoon stil waardoor ik op dat moment een beetje boos werd. Tranen vulden mijn ogen, eentje ging over mijn wang. De rest lukte mij om me in te houden in niet los te barsten. Al een half jaar zonder hem. Elke gedachte, elke minuut, elke tijd. Ik miste hem. De gezelligheid, de fijne sfeer met hem en de grappigheid. Zo bezochten we de saaiste kerkdiensten in houten bankjes, toch was het elke keer anders en altijd reuze leuk. Nou deed ik het niet meer. ‘Dé God’ die was er niet meer. Hij had het voor mij gewoon verneukt. Ik schrok uit mijn gedachten en keek op de klok. Is het al zo laat? 21.00 uur wees mijn digitale klok op mijn Iphone aan. Ik was helemaal vergeten te eten. Plots kreeg ik zin in een witte zoete wijn en een gebakken eitje. Ik bakte ‘m voor mezelf en plofte neer op mijn banana bank. Ik had twee wijntjes gehad en was toen in slaap gevallen van oververmoeidheid.

Ik schrok wakker van de deurbel. Lichte hoofdpijn loeide in me op. Niet van de wijn maar van de verkrampte houding waarvan ik deze nacht in slaap was gevallen. Met spierpijn en moeite stond ik op en keek de kant op waar de deurbel ging. Het was Charlie de beste vriend van Ricardo en een soort van broer voor mij. ‘Kate ik weet dat je er bent!’ Ik voelde lichte druk om heen te gaan maar twijfelde toch. Had ik hier zin in? ‘Doe open Kate!’ Ik zuchtte, ik wist dat ik hem niet kon ontlopen en liep naar de deur, waarna ik hem open deed. Ik keek Charlie verbaasd aan. Hij had een pak aan met zijn oude leren jas er over heen, en bloemen in zijn handen. Hij zag mijn geschrokken hoofd. Kuste beide wangen en ging uit zich zelf naar binnen. ‘Beetje goede nacht gehad?’ Volgens mij zag ik er geweldig brak uit anders had hij dat niet zo snel gevraagd. Ik keek even in de spiegel in de gang. Mijn rode haar was uit de knot (-die ik gisteravond voor de makkelijkheid er even in had gedaan.) gevallen en de krullen waren niet meer zo vrolijk en leuk zoals ze er altijd uit zagen. Mijn gezicht was bleker dan normaal en ik zag er duf uit. ‘Nou eigenlijk niet zo nee.’ Charlie grinnikte, ‘Ik zie het.’ Zei hij knipogend. ‘Wat is de gelegenheid dat je hier bent?’ En met die woorden wees ik met mijn ogen naar het pak en de bloemen. ‘Kate, lieve schat, het is tien september.’ Met een geschrokken hoofd keek ik hem aan. ‘oliebol. Ik ben jarig!’ Charlie liep naar me toe, gaf me een hand en kneep er zachtjes in. ‘Kijk voor jou Kate.’ En hij reikte mij de bos bloemen. ‘ik wist echt niet wat je wou dus heb ik er maar geld bij gedaan.’ Begon hij ineens nogal stamelend. ‘Dank je Charl, aardig van je!’ Ik gaf hem een knuffel en langzaam voelde ik weer tranen komen. Ik voelde dat ik me dit keer niet in en groot kon houden en moest mezelf laten gaan. Ik merkte dat Charlie ook emotioneel werd en zo hield de knuffel wat langer stand. Eenmaal los begon ik nogal lachend door de tranen heen. ‘Sorry van je shirt.’ ‘Jij sorry!’ En we barstten weer uit. ‘Je bent zeker niet in stemming dat ik je vanavond ergens op trakteer?’ Eigenlijk had ik daar voor het eerst weer zin in. ‘Hierop kan ik zeker geen nee zeggen neem ik aan?’ Charlie begon me arrogant aan te kijken. ‘Nee tuurlijk kan dat niet.’