Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-10-11 13:24

[VER] Mijn verhaal (werktitel)

Geplaatst door de TopicStarter : 17-10-11 13:24

Ik ben na even twijfelen toch maar begonnen aan een verhaal. Ik heb in het verleden wel wat geschreven, maar het niveau daarvan was niet echt geweldig

Dit is het eerste deel van het verhaal. Ik hoop dat ik zo snel mogelijk een volgende deel kan posten.

Mijn verhaal
Proloog

Ik zal mijn verhaal niet allerdaags noemen, maar ook niet ongeloofwaardig. Het is een spceiaal verhaal. Een verhaal over dood, moed, tijd en liefde. Misschien zal het verhaal je niet boeien, maar het is mijn verhaal en ik vind het bijzonder, daarom vertel ik het. Misschien kan men er iets van leren of misschien ook niet. Dan kan het als vermaak dienen, maar misschien ook niet. Overtuigen zal mijn verhaal waarschijnlijk niet, maar laat me je overtuigen om te blijven luisteren. Blijf even en wacht af om een klein deel van je lange leven te luisteren. Te luisteren naar een verhaal. Je kunt het een verhaal vinden van een dwaas en misschien ben ik dat ook, maar maakt dat het verhaal minder speciaal? Nee, misschien maakt dat het verhaal juist zo bijzonder. Ook een dwaas kan spreken. Of mensen ook horen wat hij zegt, dat is iets anders. Als je echt zou luisteren naar wat sommige mensen te vertellen hebben, dan zou je nu waarschijnlijk meer kennis over het leven hebben. Je zou minder snel domme dingen doen, maar dan zou je ook minder vaak een verhaal kunnen vertellen waarin levenskennis in zit. Misschien is het daarom dat mensen vaak niet goed luisteren, dan kunnen ze hun eigen verhaal beleven en vertellen aan mensen die doen alsof ze luisteren. Ik geloof ook niet dat mensen mijn verhaal echt horen, maar ik vertel het toch. Waarom zul je je misschien afvragen. Stel er is iemand die in de verte van mijn verhaal iets hoort. Iets waarin levenskennis in zit, dan zal er ergens iets van deze kennis meegenomen worden. Een deel van de kennis zal dan niet alleen bij mij zijn, maar ook bij de persoon die naar een dwaas wilde luisteren, want ook een dwaas zijn verhaal kan belangrijk zijn. Of mijn verhaal zo’n verhaal is, dat bepaald de luisteraar, maar de luisteraar moet dan wel echt luisteren, want anders zal zijn oordeel geen echt oordeel zijn, maar een oordeel van een echte dwaas.

Hoofdstuk 1

Mijn verhaal zal beginnen bij een klop op de deur. Een ferme klop, maar geen ongeduldige. Ik neem dan ook nog even een moment om mezelf te bekijken in de spiegel die in de gang hangt. Een man. Gespierd en fris. Een man in de bloei van zijn leven. De deur gaat open en een man in een net pak staat voor mijn deur. Het zal geen Italiaans maatpak zijn geweest. Daarvoor was de stof niet fijn genoeg, maar het was geen slecht pak. Het was de juiste maat en niet versleten. Het was een pak van iemand die er netjes uit wilde zien, maar niet te uitbundig wilde zijn. Op het gezicht van de man lang een strenge blik. Zijn kleine helder blauwe ogen keken recht voor zich uit en zijn borstelige wenkbrauwen en samengetrokken mond gaven hem het strenge uiterlijk. Aan de slapen begon zijn haar al grijzig te worden. De blik van de man herkende ik uit mijn jeugd, maar niet van deze man. In zijn hand heeft hij een witte envelop. Op het moment dat ik zijn blauwe ogen ontmoet begint hij met spreken.
‘’Mijn naam is Ronald van Berghen. Ik ben de advocaat van uw oom Brutus en ik zou graag even met u willen praten’’
‘’Kom binnen.’’ Ik zet een stap naar achter en de man loopt mijn huis in. Als ik de deur dicht doe kan ik even een blik op hem werpen, zonder dat hij het ziet. Het is een statige man en hij loopt er ook zo bij. Het past bij zijn functie, maar toch voel ik me er niet prettig bij. Herinneringen blijven lang hangen. Helemaal de negatieve. Ook die zullen vervagen, maar veel langzamer dan de gelukkige momenten die je hebt gekend in je leven. Je zult dus langer geconfronteerd worden met nare herinneringen. In de woonkamer gaat hij op de zwart leren bank zitten en ik neem plaats op de bank daar tegenover.
‘’Ik ben hier om u mede te delen dat uw oom is overleden. Gecondoleerd.’’
‘’Dank u.’’ Overleden die Brutus. Ik wist niet eens dat hij nog leefde. Na een bezoek in mijn jeugd aan hem heb ik hem nooit meer gezien. Ik herinner me nog zijn huis. Een houten huis op een heuvel ver buiten de stad. Het was niet groot en mijn ouders noemde het een hut. Van binnen was knus en warm, maar wel vreemd. De sfeer was dan wel gemoedelijk, maar de ontmoeting was kauw en zelfs ijzig te noemen. We zaten in de woonkamer van het huis. Het was een kleine ruimte, maar wel de grootste van het huis. Er stonden naast een houten tafel met stoelen, een boekenkast en een fauteuil weinig meubels in de kamer. Wel stond er in de hoek een bed met een groezelige sprei erover. Zelf zaten we aan de houten tafel. Elk van ons zat aan een zijde van de tafel. Naast mijn moeder zat mijn vader, die rechtop zat en strak voor zich uit bleef kijken. Naast mijn moeder zat oom Brutus. Zijn gezicht was bruingebrand van de zon. Zijn zwarte haar was halflang en had een kleine golving erin, die goed te zien was doordat zijn haar los hing en langs zijn gezicht viel. Twee kleine bruine ogen keken op een scherpe manier rond, maar vermeed oogcontact met mijn ouders. Zijn huid leek wel van leer te zijn gemaakt. Ik zat tussen mijn vader en zijn broer in. De warme sfeer van het huis verdween toen ik naar de gezichten keek Verder herinner ik me niet veel meer. Alleen nog dat we snel weer weg gingen en dat mijn ouders op wen naar huis voor een dodelijke stilte in de auto zorgde. Daarna werd er nooit meer over het bezoek of mijn oom gesproken.
‘’Ik heb het testament uw oom gelezen en daar staat in dat ik u dit moet geven.’’ De avocado overhandigde me de envelop. Hij keek me even aan en stond op. ‘’Ik zal u verder alleen laten.’’ Zonder verder nog een woord te spreken liep hij naar de voordeur en verdween uit mijn appartement en uit mijn leven.

De envelop heeft enkele dagen op mijn salontafel gelegen. De reden achter deze daad was ook mij niet geheeld duidelijk. De herinneringen waren te vaag om echt nieuwsgierigheid op te wekken. Verder was het de broer van mijn vader. Hij was niet mijn vader, maar ze deelde wel bloed. De haat voor mijn vader lag diep. Heel diep. Wat heeft mij dan toch doen besluiten om de envelop te openen, want dat heb ik gedaan. Het was een telefoontje van een vrouw. Aan de stem te horen was ze nog jong. Haar stem klonk als een jongvolwassene. Ik nam de telefoon op en direct hoorde ik haar stem.
‘’Ik weet wie je bent en ik weet van Brutus. Doe niet wat hij zegt, dan ben je veilig en is er niks aan de hand.’’ Er was een klik en de vrouw had opgehangen. Een enkel moment bleef ik naar de telefoon staren en toen legde ik hem terug. Ineens kwam de envelop in mijn blikveld. Het leek wel alsof er niks anders in de ruimte was. Ineens was de nieuwsgierigheid zo groot dat ik hem oppakte. De envelop voelde vreemd aan. Hij was niet van het gladde papier waar ze normaal gesproken van gemaakt waren, maar van dik ruw papier. Langzaam opende ik de envelop, waardoor ik de wassen zegel verbrak. Kleine stukjes rode was vielen op het glazen blad van mijn salontafel, als kleine druppeltjes bloed. In de envelop zat een brief. Geschreven op hetzelfde soort papier als de envelop.

Beste lezer van deze brief,

Je leest deze brief, dus dan ben ik dood, maar dood betekent niet verdwenen. Dood betekent in mijn geval vast vergeten, daarom krijg je deze brief. Ik wilde niet dood, maar het gebeurde. De wil van een man was niet sterk genoeg en hij verdween. Veel heb ik niet gehad in mijn leven, maar jij krijgt het. Draag er zorg voor en zet het voort. Vergeet mij niet.

Mijn geweten was niet zuiver, maar wel goed. Zorg dat dit zo blijft.

Brutus

P.S. Mijn waarheid ligt in de herinnering van de reizen.

Wat een egoïst was die man. Ik kon het weten. Mijn vader was niet veel anders. Hij wil gewoon voor altijd herinnerd worden en dan alleen de goede dingen die hij had gedaan. Hij is zeker niet de enige geweest. De wereldse geschiedenis zit vol met heldenverhalen die een verduistering waren voor vele mislukkingen. Hij schreef ook nog eens als een dwaas. De brief ging een la in. Net als de envelop. Dit was dan het eind van zijn verhaal. Die avond dacht ik voordat ik in bed stapte nog even aan de brief en de vrouwenstem, maar de slaap daalde al snel over me heen. En dat was maar goed ook, want de volgende dag ging de wekker al vroeg. Ik had een afspraak op het kantoor met een van de drukkers van de reclameposters.

Het grijze kantoorgebouw was er een als alle anderen. Grijs en lelijk. Binnen was het dezelfde eenheidsworst als de rest van de kantoren in de wijk, maar ik voelde me er goed. Als 8 jaar en ik wil er nog jaren blijven werken. Na een korte groet voor de receptioniste Lisanne stap ik de lift in naar de 4e etage. Op het bordje in de lift staat:

4e etage
Afdeling communicatie
Afdeling public relations
Afdeling marketing

Dat was wat ik deed. Communicatie, PR en marketing. Mijn specialiteit en daarom waren ze al 8 jaar blij met me. Ik had Bransen Cosmetics weer op de kaart gezet. Het was weer hip om je met Bransen Cosmetics te laten associëren. Dat was voor mijn tijd wel anders. Nadat oprichter Jacues Bransen van zijn pensioen ging genieten in zijn villa in Thailand met zijn vierde vrouw, die 25 jaar jonger was, ging het bedrijf over naar zijn rechterhand, Antonio Carino. Beter bekent als Tony Toyboy. Onder toezicht van Jacues deed hij het perfect en het leek iedereen ook logisch dat hij de stijgende lijn van het miljoenenbedrijf ging voortzetten, maar het geld steeg hem naar het hoofd. Verpatste het grootste deel van het vermogen. Vooral aan luxeartikelen en zijn eendagsvliegen, ook wel zijn vriendinnen genoemd. Al met al resulteerde het in het feit dat het een bedrijf met verlies was zonder een goed marketingplan. Toen kwam ik in beeld. Jong, slim, snel en gedreven. Hoewel ik me in die 8 jaar heb moeten opwerken naar de top van het bedrijf. Nu zat ik in de top en dat in zo’n korte tijd. Sommige mensen moeten daarvoor jaren lang de rechterhand van de baas zijn.

Bedankt voor het lezen!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-10-11 23:17

Geplaatst door de TopicStarter : 18-10-11 23:17

Het volgende deel.

Met een korte bel stopte de lift op de 4e etage. De deuren schoven open en ik stapte de lange gang in. De 2e deur aan de rechtkant was mijn kantoor. Een groot en licht kantoor met een groot bureau en een secretaresse in de ruimte naast mijn kantoor. Tegen de wand stond een grote kast waarin verschillende prijzen te zien waren. Prijzen voor mijn werk. Net toen ik in mijn grote bureaustoel zat kwam mijn secretaresse binnen.
‘’Mevrouw Lienen van de drukkerij is er meneer. Zal ik haar binnen laten?’’
‘’Doe maar’’ was mijn antwoord. Hierna verdween ze en kwam terug mijn de gast die tegenover mij op de stoel plaatsnam. Het was de eerste keer dat ik haar zag en ik was onder de indruk. Haar lange blonde haar had ze losjes opgestoken waardoor haar gezicht een prachtige indruk maakte. Haar blauwe, amandelvormige ogen gaven haar een vriendelijke indruk. Ze droeg een net colbertjasje en witte blouse met daaronder een effen gekleurde rok. Haar slanke lijf was zo goed te bewonderen. Net als haar volle borsten.
‘’Goede morgen’’ zei ze met een grote glimlach. ‘’Ik ben blij dat we zo snel bijeen kunnen komen.’’
‘’Graag gedaan hoor. Ik ben benieuwd naar het resultaat’’
‘’Het is erg mooi geworden. Al zeg ik het zelf.’’ Ze haalde een map uit haar tas en haalde daar een ontwerp uit. Het was kleurrijk, pakkend en zeer goed opvallend. Het was precies wat ik wilde. Terwijl ik dit tegen haar zei verscheen er een grote glimlach op haar gezicht die haar alleen nog maar knapper maakte. Precies wat ik in een vrouw wilde zien. Schoonheid.

Na de meeting vertrok ze weer en de map met het ontwerp bleef op mijn bureau liggen. De afspraak was dat de drukkerij alle reclameposters mocht gaan drukken. Een van de eerste grote opdrachten voor hen, maar een van de vele die ik had gegeven. De hele dag bleven er mensen mijn kantoor in en uit lopen met vragen en voltooide opdrachten. Zelf was ik bezig met een concept te schrijven voor een persbericht. Tegen de avond sloot ik mijn computer af en ging weer met de lift naar beneden om daar in een taxi te stappen die mij naar huis bracht. Na een korte maaltijd vertrok ik lopend naar het café dat twee straten verderop lag. Het was een druilerige avond. Motregen viel uit de lucht en het zorgde voor een trieste sfeer die versterkt werd door verschillende niet werkende lantarenpalen langs de weg. In het café was het aangenaam warm en erg druk. Ik ging op een van de laatste lege plekken aan de bar zitten en bestelde een whisky.

Hoofdstuk 2

De vrouw schreed langzaam door de gang, als een witte schim in de nacht. Haar voetstappen waren niet te horen op de zwart, marmeren vloer. Het enige geluid kwam van het openstaande raam aan het eind van gang waar de wind de gordijnen liet ruisen. De vrouw ging de houten deur door die aan het eind van de gang zat. De deur was geheel bewerkt en er waren verschillende dieren en mensen in het houtsnijwerk te zien. Zelfs de deurknop was bewerkt als een leeuwenkop. Achter de deur lag een grote kamer waarin een man in een stoel voor de haard zat. Hij had haar niet horen binnenkomen en bleef zitten in zijn stoel. Langzaam liep de vrouw naar de man en ze ging in de stoel naast hem zitten. Ze bleven een tijdje zich warmen bij het vuur, totdat de man geeuwde en daarna opstond.
‘’Ik ga naar bed Laila.’’
‘’Is goed. Ik blijf nog even zitten. Ik had het echt heel koud gekregen buiten.’’
‘’Dat snap ik. Welterusten en tot straks’’ zei de man hij verliet de kamer.
De voetstappen van de man verdwenen in de nacht en toen de vrouw er van verzekerd was dat de man naar bed was stond ze op en liep ze naar een groot wandkleed. Met wat moeite duwde ze het opzij en er verscheen een deur. Deze deur was niet versierd zoals de deur waardoor de vrouw was binnen gekomen. Het was een kale houten deur. Met wat moeite duwde de vrouw hem open en ze verdween in het donker en de deur verdween weer achter het wandkleed dat terugzwaaide op zijn plek. Niemand zou vermoeden dat er net nog een vrouw in de kamer was geweest. Achter de deur zat een kleine ruimte. Het enige licht kwam van de fakkel die aan de muur hing. Achter in de kamer stond een kast die de vrouw open deed. Ik de kast hing een prachtige bruidsjurk. De witte palletjes blonken in het weinige licht dat er was. De vrouw bleef een hele tijd stil staan voor de geopende kast. Starend naar de witte jurk, zonder ook maar een moment te bewegen. Ineens bewoog ze weer en sloot de kast. Ze nam de fakkel uit de houder die aan de muur hing en liep daarmee naar de andere kant van de kamer. Bij elke stap viel er meer ligt op een meubelstuk in de hoek. Het was een wit marmeren altaar, maar het lieflijke ervan was verdwenen door het mes dat op het altaar lag voor een fotolijstje met een foto van een bruidegom. Zodra het altaar te zien was in het licht van de vlam rolde er tranen over de wangen van de vrouw.

Langzaam opende ik mijn ogen, knipperend tegen het felle ochtendlicht. Naast me lag een schoonheid van een brunette. Voorzichtig stond ik op om haar niet wakker te maken. Haar naakte lichaam werd alleen bedekt door het dunne laken waaronder ook ik had geslapen. Wie was ze nu precies. Veel kon ik me van de vorige avond en nacht niet meer herinneren, maar dat maakte ook niet uit. Ze zou waarschijnlijk toch niet lang blijven. Een warme douche zorgde ervoor dat ik wat wakkerder werd en er kwamen ook wat herinneringen van de vorige avond terug uit het café. Een gezellig gesprek, wat drank, een wandeling naar mijn appartement en een erg prettige nacht. Ik knoopte een handdoek om mijn onderlijf en liep de slaapkamer in. Daar begon iemand net wakker te worden.
‘’Goede morgen’’ zei ze met een kleine glimlach.
‘’Morgen.’’
‘’Ik zal ook maar eens gaan douchen.’’
‘’Als je klaar bent dan heb ik het ontbijt voor je klaar’’ zei ik met een lach.
Ze sloeg het laken van zich af, waardoor ik haar naakte lichaam kon bewonderen, totdat ze de badkamerdeur achter zich dicht deed. Ik kleedde me aan en ging aan het werk voor een ontbijtje. Een ei met wat toast en vers gepeste sinasappelsap. Terwijl ik de bordjes op tafel zet komt ze binnen en gaat zitten.
‘’Ik zie dat ik precies op tijd ben.’’
‘’Ik was inderdaad net klaar.’’
‘’Heerlijk’’ zei ze en ze begon te eten.
Ook ik ging aan tafel zitten en begon aan mijn ontbijt. We aten een moment in stilte en totdat ze het gesprek begon.
‘’Weet je nog dat ik gister je vroeg naar je familie?’’
‘’Niet echt meer. Wat wilde je weten?’’
‘’Je had het over die oom die overleden was. Brutus.’’
‘’Heb ik het daar over gehad?’’ Ik kon me niet alles meer herinneren van gister, maar had ik het echt over hem gehad? Het is nu niet echt een man in mijn leven en de brief ligt ergens in een kast te verstoffen. Die man heeft niks te betekenen voor mij.
‘’Je hebt het zeker over hem gehad. Je noemde die brief. Daarna heb je er niet zo veel meer over gezegd.’’
‘’Dat kan ik me helemaal niet meer herinneren. Wat wilde je precies weten?
‘’Je zei dat de brief niet zo bijzonder was, maar dat je wel zijn spullen kreeg.’’
‘’Dat is zeker zo, maar veel is het niet hoor. Ik ga er niks mee doen.’’ Daarmee was voor mij het onderwerp afgesloten en ik stond op om de tafel af te ruimen. Ook zij stond op en pakte haar tas die op de bank lag.
‘’Ik bel je morgen nog wel’’ zei ze en ze verdween door mijn voordeur. Ik keek even verbaasd. Dat was niet wat ik gewend was. Ten eerste niet dat ik mijn telefoonnummer gaf en ten tweede dat we elkaar nog een keer zagen. Het zal ook wel niet gebeuren. Ze was er zo een zoals hij graag zag. Gewoon voor een avond en nacht en elkaar dan niet meer zien. Dat was wat ik wilde. Ik was er nooit zo een van de lange relaties.

Die dag pakte ik toch weer de brief erbij. Het verhaal over zijn spullen was ik al weer bijna vergeten, maar wat had ik eraan. Het was een hut met wat troep erin. Toch opende ik de brief en las hem door. De woorden drongen nauwelijks tot me door en deden me niet meer dan de eerste keer dat ik de brief las, dus ging het terug in de la. Er was gewoon niets mee te doen. Hij was dood en hij wilde nog even zijn eer herstellen na zijn dood en dat moest ik dan gaan doen. Een gevoel van haat bekroop me vanuit mijn nek en verspreide zich over mijn lichaam. Wie was deze man wel niet. Om mij te gebruiken voor zichzelf. Ik kende hem niet eens, waarom zou hij mij zoiets vragen. Hij had vast geen vrienden, mijn vader was dood en mijn moeder zal hij niet zo min kennen als dat hij mij doet. Het was gewoon een triest geval zoals ik er nog een heb gekend. Zijn materiële nalatenschap zal niet veel zijn. Al nadenkend liep ik door mijn appartement naar het grote raam. Mijn blik gleed naar beneden waar auto’s en mensen de straat vulde. Het zag er druk uit en dat was het ook. Het was een van de grotere straten van de stad en het was een doorstroom voor forenzen, winkelend publiek en stedelingen. Niemand kende hem en zou hem kennen, wat had hij dat toch graag gewild. Dat al deze mensen hem zouden kennen, maar het is gelukkig niet zo. Zijn huis was leeg en hij was verdwenen. Misschien moest ik toch maar eens een kijkje gaan nemen daar. Het was immers van mij nu.

**Geplaatst**: 18-10-11 23:32

Re: [VER] Mijn verhaal (werktitel)

Geplaatst: 18-10-11 23:32

Heb het eerste deel gelezen, vindt het verhaal op sommige momenten te haastig en hyperactief overkomen. Zoals de proloog en het begin van het stuk en de advocaat dit maakt het voor mij minder fijn om te lezen. Maar de andere stukken lezen dan weer wel heel fijn en maken me benieuwd naar deel twee. Je hebt al een inhoud die echt bij mij interesse opwekt, knap gevonden!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-10-11 23:37

Re: [VER] Mijn verhaal (werktitel)

Geplaatst door de TopicStarter : 18-10-11 23:37

Dank voor het compliment. Ik ben blij dat het bevalt. Ik probeer je tips over het hyperactieve te begrijpen. Nu snap ik het nog wel voor de proloog. Dat is wat chaotisch (komt ook door het personage dat het verteld), maar bij het advocaten stukje snap ik het niet helemaal.

Vind zelf de proloog heel moeilijk. Het is een mysterieus begin, maar ook een niet zo aanlokkelijk als opening van een verhaal.

**Geplaatst**: 19-10-11 10:50

Geplaatst: 19-10-11 10:50

Ik ben nog niet ver met lezen maar zie wel dit staan: De avocado overhandigde me de envelop. Hij keek me even aan en stond op. ‘’Ik zal u verder alleen laten.’’

lijkt me sterk dat een avocado een envelope kan overhandigen hihihi Tot nu toe lijkt het me een leuk verhaal.. er staat in je proloog alleen wel vaak ´bijzonder´ .. zal je straks vertellen wat ik van de rest vind!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-10-11 10:51

Re: [VER] Mijn verhaal (werktitel)

Geplaatst door de TopicStarter : 19-10-11 10:51

Oeps. Nu ben ik gek op avocado's. Misschien is dat het, maar het moet de advocaat zijn. Ik als beelddenker zag door jouw post echt een avocado in driedelig pak voor me

**Geplaatst**: 19-10-11 11:12

Geplaatst: 19-10-11 11:12

Hm.. heb het gelezen. Ik begrijp Lesilla helemaal.. de gebeurtenissen volgen elkaar te snel op. Aan het einde van hoofdstuk 1 gaat het bijvoorbeeld veel te snel.. hij sluit zijn pc af, gaat naar his om te eten en gaat naar de bar. Probeer dat wat uit te diepen, vertel wat hij deed toen hij thuis kwam, wat hij gegeten heeft en hoe zijn avond in de bar was.. Dan is de overgang naar de brunette ook iets duidelijk.
Dit stukje:

Het was een telefoontje van een vrouw. Aan de stem te horen was ze nog jong. Haar stem klonk als een jongvolwassene. Ik nam de telefoon op en direct hoorde ik haar stem.
‘’Ik weet wie je bent en ik weet van Brutus. Doe niet wat hij zegt, dan ben je veilig en is er niks aan de hand.’’ Er was een klik en de vrouw had opgehangen.

vind ik ook onduidelijk. Het is duidelijker als je dit soort dingen even inleid.. bijvoorbeeld door te vertellen dat hij de brief op tafel legde, er even naar staarde en dat toen de telefoon ging. Dat maakt het niet minder mysterieus, maar zo kan de lezer het wel volgen.

Probeer een stabiele ´snelheid´ in je vertellen te brengen.. als je zijn werkdag uitgebreid beschrijft, moet je ook de avond wat uitgebreider doen anders vind ik het een beetje lijken alsof je afraffelt.

het stuk over de vrouw en het geheime kamertje kun je ook wat meer uitdiepen, welk jaar zitten we, waar zijn ze , wie zijn ze... nu komt het zo ´koud op mijn dak´

onganks mijn kritiek vind ik het een interessant verhaal! Vooral verder schrijven.....

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-10-11 12:21

Re: [VER] Mijn verhaal (werktitel)

Geplaatst door de TopicStarter : 19-10-11 12:21

Kan idd wel wat van je kritiek snappen en ik ga het zeker gebruiken. Heb nog eens goed naar het advocaat (niet avocado) stuk gekeken en ik ben het met je eens. Ben al bezig met herschrijven. Ik dat er een aantal zinnen en bijzinnen missen en de boel ook herschreven moet worden, want het loopt niet lekker en dan leest het ook niet fijn. Dan krijg je het snelle idee, waardoor er dingen missen.

Bar kan ook nog wat duidelijker. Dat klopt. Ik heb het er al wel neergezet, omdat ik voor mezelf het verloop duidelijk wilde hebben, maar dat wilde ik graag langer maken en ben blij dat iemand anders dat ook ziet.

Over de vrouw twijfel ik een beetje. Ik denk dat het voor nu even goed is, want als ik het volgende deel ga posten, dan wordt er misschien wat meer duidelijk....

**Geplaatst**: 19-10-11 12:40

Re: [VER] Mijn verhaal (werktitel)

Geplaatst: 19-10-11 12:40

ben blij dat je wat aan mijn kritiek hebt

Dat is ook leuk leuke als je je verhaal al schrijvende op bokt zet.. je hebt meteen een feedback !

ben benieuwd naar het volgende stuk

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-10-11 13:04

Geplaatst door de TopicStarter : 19-10-11 13:04

Het laatste deel van hoofdstuk 2 en een klein stukje van hoofdstuk 3 (om jullie nieuwsgierig te maken)

Die nacht sliep ik onrusten. Een vrouwenstem bleef terugkomen in mijn dromen. ‘’Je bent veilig. Blijf en je bent veilig.’’ Ze zei dat ik veilig was, maar waarom zou ik dan in gevaar zijn. Een schim was ze, als een witte schaduw gleed ze door mijn dromen heen. Om 4 uur schrok ik wakker. De vrouw had in mijn droom een gezicht gekregen en wel die van de brunette die ik de nacht ervoor mee naar huis had genomen. Echter bleef de rest van haar verschijning erg mistig en het leek wel alsof er een mistige lucht om haar heen hing, zoals een wolk om een besneeuwde Alpentop. Groots kijk ze op de andere bergen neer. In de ochtend bleef de droom me bij. Iets wat me anders nooit gebeurde, maar er was nog nooit een vrouw in mijn droom verschenen zoals zij. Wit, mysterieus en toch bekent. De brunette. Ook de rest van de dag bleef ik nadenken over de droom. Over haar. Op het werk was het rustig en ik besloot om wat vroeger naar huis te gaan. Iets wat ik normaal gesproken nooit deed en het viel ook op. Verschillende werknemers vroegen waar ik heen ging en of ik nog terug kwam. Ze dachten waarschijnlijk dat ik nog terug zou komen, maar even een bespreking buiten het kantoor had. Niets was minder waar. Iets bleef me achtervolgen, ook al had ik mezelf ervan verzekerd dat het gewoon een droom was en dat er niks aan de hand was. De zon begon zijn tocht naar de horizon te maken toen ik de straat op liep. Een oranje gloed gleed over de gebouwen die wel in vuur leken te staan. Ineens was grijs geen grijs meer, maar vlammend en warm van kleur, wat de betonnen buurt toch een gemoedelijkere sfeer gaf. Dit keer nam ik geen taxi, maar begon te wandelen richting het zuiden van de stad. Het was nog druk op straat. Forenzen probeerden in het drukke verkeer naar huis te komen en inwoners probeerde hetzelfde, maar in de tegenovergestelde richting. Ik liep. Een gewone man in pak die op weg was. Waar naar toe? Het doel was mijn appartement, maar ik bleef achter op een bankje in een van de parken. Onder een grote boom keek ik naar enkele eenden die aan het vechten waren om een stuk brood, dat uiteindelijk zo lang in de vijver had gelegen, dat het uiteen viel en verdween. De zon zakte steeds lager en verdween op een gegeven moment achter een van de gebouwen die de stad zijn karakter gaven. Alleen daaraan kon ik zien dat ik al een tijdje op het bankje onder de boom zat, al was de tijd me ontgaan en het was me ook ontgaan dat er meerdere keren dezelfde persoon zich in mijn buurt had bevonden. Naarmate de avond vorderde werd het steeds rustig in het park. Ik kwam weer terug uit mijn gepeins en ook ik verliet het park. De uitgang werd gemarkeerd door een grote boog begroeid met rozen. Het enige wat je nog van de boog kon zien was de in ijzeren letters gesmede naam te zien: Helios Park. Toen ik weer bij de weg was pakte ik een taxi en ging naar mijn appartement. Wat ik niet wist was dat een onopvallende auto mij volgende. Op het moment dat ik uit de taxi was gestapt en de deur van mijn appartement wilde open doen verscheen er iemand achter me. Het eerste wat me opviel was de schaduw die van achter over me heen viel. Licht geschrokken draaide ik me om. Ik had niemand gehoord. Zelfs niet in het trappenhuis. Het was haar. De bruinen lokken vielen speels over haar schouders en haar ogen keken direct in mijne.
‘’We moeten praten’’ zei ze vastberaden.
‘’Ik… Het was gewoon voor een nacht. Ik denk dat we beide elkaar gewoon niet meer moeten zien’’ zei ik wat onzeker, maar diep in mijn hart wist ik wel dat het daar niet over ging. Ze spookte in mij en daarvoor was ze hier. Haar vastberaden lichaamshouding straalde dat uit.
‘’Niet daarover. Dat was gewoon om met je in contact te komen. Ik wil praten over Brutus.’’
Die nacht was dus gewoon een val geweest. Ze zag niks in me, maar wilde me gewoon spreken en toen ik in het café niet erg diep op het onderwerp Brutus inging moest ze het anders doen. Deze meid deed wel veel voor een gesprek. Misschien moest ik haar het voordeel van de twijfel geven en waarschijnlijk kon ik dan ook weer rustig slapen. Ik opende de deur en liet haar naar binnen, al bleef ik een gevoel van twijfel hebben.

Het dorpje begon bij de eerste ochtendzon te ontwaken. Verschillende luiken van huizen gingen open en winkels opende hun deuren. Een heerlijke broodgeur verspreide zich van het kleine bakkerijtje aan de rand van de grote markt door de omliggende straten. De eerste vroege vogels stonden al voor de deur te wachten op vers brood voor het ontbijt. Rond de grote markt (die eigenlijk niet zo groot was) lag de rest van het dorp. Enkele winkels en woningen. Rond het dorpje was het leeg en stil op een enkele boerderij na, maar dat was niet alles. Aan de rand van het bos stond een landhuis. Het was ooit van een landheer geweest, maar tegenwoordig woonde er een vrouw met haar verloofde. Het verhaal van de vrouw was triest. Haar ouders kwamen jaren geleden in het huis wonen en zij was er opgegroeid., totdat haar ouders beide overleden bij een ongeluk. Het verhaal zei dat ze hier in de buurt boven aan een waterval stonden toen de grond begon te schuiven. Ze werden meegenomen in het kolkende water en niemand zag ze ooit meer. De vrouw, toen nog een meisje, die op dat moment pas 17 jaar was bleef alleen achter in het grote huis. De enige die voor haar zorgde was de oude huishoudster. Tot haar dood 2 jaar later zorgde zij zo goed mogelijk voor de verdrietige tiener. De jaren daarna leefde ze alleen in het huis, totdat er op een dag een man kwam wonen. Niemand wist waar hij vandaan kwam, maar mensen uit het dorp waren wel blij voor haar. Ze hadden na de dood van haar voor heel erg medelijden met haar gehad, maar ze waren ook argwanend. Het waren altijd eenlingen geweest: de mensen die in het huis woonde. Ook het meisje was erg op zichzelf. Mensen zagen haar soms door de bossen en landerijen lopen. Altijd alleen en niemand heeft in die tijd met haar gesproken. De man zorgde er in de ogen van de dorpelingen voor dat de tiener iemand had waarmee ze de leegte van het huis voor een klein deel kon bezetten. Al bleven vele ramen onverlicht in de winterse nachten, dit deed vermoeden dat het koude en lege huis nooit helemaal warm zou worden.

De dorpelingen gingen de koude ochtendlucht in op weg naar de bakker. Langzaam werd het drukker op en rond het plein. Er werd brood gekocht, brood verkocht, gegeten, geroepen, gepraat, gehandeld, gelachen en nog veel meer. De bakker was niet alleen de plek om je verse brood te halen, maar ook de plek waar je ’s ochtends het laatste nieuws uit de omgeving om kon vangen. Het was al erg druk bij de bakker toen men een vrouw in een prachtige witte bruidsjurk richting de kerk zag lopen. Haar blonde haren waren netjes opgestoken en haar maagdelijk witte jurk was bezet met enkele fonkelende steentjes en was afgewerkt met gouddraad, terwijl haar licht doorschijnende sluier wapperde in de lichte bries die er die ochtend stond. Het was in de omgeving gebruikelijk dat de bruid en bruidegom afzonderlijk de kerk zouden binnen treden, zodat ze elkaar pas voor het altaar zagen. Het duurde een hele tijd voordat er weer wat gebeurde, maar het was niet de verwachte bruidegom die de kerk binnen ging. Het was een boeren jongen van een van de gezinnen die in een kleine boerderij bij het dorp woonde. Hij rende op volle snelheid de kerk binnen en even hoorde men buiten niets, totdat er een schreeuw klonk. Dit maal rende niet het jongetje, maar de jonge bruid het plein over. Ze was de kerk uit gevlucht en op weg naar huis. Hij was voor altijd verdwenen en de mensen in het dorp zagen hem nooit meer. Het leek wel alsof het huis niet toestond dat er mensen met hun geliefde het huis verwarmde en bewoonde. Alsof het alleen was en zijn verdriet wilde delen met een van zijn bewoners. De vrouw werd in de jaren daarna alleen maar bleker en haar blonde haar werd langer en langer.

Hoofdstuk 3

Ze zat ontspannen op mijn bank, maar haar ogen straalde een scherpte uit die leek alsof ze dwars door alles heen keek. Nadat ik voor mezelf wat drinken ingeschonken had (zij wilde niks) nam ik tegenover haar plaats. Even bleef het stil, terwijl ik een slok van mijn drinken nam, maar al snel begon ze het gesprek.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-10-11 13:35

Re: [VER] Mijn verhaal (werktitel)

Geplaatst door de TopicStarter : 24-10-11 13:35

Zijn jullie bij met lezen? Zo ja, hoe vonden jullie het?

**Geplaatst**: 26-10-11 19:44

Geplaatst: 26-10-11 19:44

Ik heb nog niet alles gelezen, maar begin is wel heel interessant. Ik wil in elk geval wel verder lezen, dus dat is zeker goed

Er zitten nog wel wat kleine foutjes in de inleiding, maar ik weet niet of het de bedoeling is dat we je daarop wijzen? Ik ben niet zo thuis op dit forum, maar aan de commentaren van de anderen te lezen gaat het voornamelijk om de schrijfstijl. Daar heb ik niet zoveel ervaring mee helaas, dus daar kan ik je niet echt mee helpen.
Ik zou het wel nog eens overlezen en dan heel goed op de zinsbouw letten, want sommige dingen storen mij nu wel een beetje in het lezen. Bijv:

Citaat:
Aan de slapen begon zijn haar al grijzig te worden. De blik van de man herkende ik uit mijn jeugd, maar niet van deze man. In zijn hand heeft hij een witte envelop. Op het moment dat ik zijn blauwe ogen ontmoet begint hij met spreken.

Je schakelt ineens midden in een beschrijving over van verleden tijd naar tegenwoordige tijd. Dat zou ik proberen te vermijden.

Verder vind ik het echt leuk om te lezen en heel erg knap dat je zulke dingen zo kan verzinnen. Waar haal je je inspiratie vandaan?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-10-11 19:47

Re: [VER] Mijn verhaal (werktitel)

Geplaatst door de TopicStarter : 26-10-11 19:47

Dank voor de tips. Je kan overal commentaar op geven hoor. Alles verbeterd het verhaal.

Inspiratie weet ik eigenlijk niet zo goed. Dingen die ik typisch vind, mooi vind, vakantiebestemmingen e.d.

**Geplaatst**: 26-10-11 19:51

Re: [VER] Mijn verhaal (werktitel)

Geplaatst: 26-10-11 19:51

Ik vindt in de tweede post eerste deel, dat je erg veel hetzelfde woord gebruikt. Namelijk groot...
Weet niet of het aan mij ligt, maar voor mij leest het minder vlot.
Verder erg leuk verhaal! Wat ik wel merk bij jou is, hoe verder in het verhaal hoe vlotter het geschreven is.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 26-10-11 19:54

Re: [VER] Mijn verhaal (werktitel)

Geplaatst door de TopicStarter : 26-10-11 19:54

Ik zal er eens naar gaan kijken lesilla. Was me niet opgevallen, maar zeker iets om aandacht aan te besteden.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-10-11 11:30

Re: [VER] Mijn verhaal (werktitel)

Geplaatst door de TopicStarter : 30-10-11 11:30

Wat denken jullie dat de doelgroep van het verhaal is?

**Geplaatst**: 30-10-11 11:31

Re: [VER] Mijn verhaal (werktitel)

Geplaatst: 30-10-11 11:31

Ik denk twintigers.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-10-11 12:15

Geplaatst door de TopicStarter : 30-10-11 12:15

NIEUW DEEL:

‘’Ik weet niet helemaal waar ik moet beginnen, maar ik wil graag weten hoever Brutus je erbij heeft betrokken.’’
‘’Betrokken bij wat?’’
‘’Bij zijn nalatenschap bedoel ik. Hij is dood en iemand moet zijn bezittingen hebben.’’
‘’Dat klopt.’’ Wat ze zei was wel logisch. Die erfenis moest ergens blijven, al bestond het uit bijna niets en zou niemand er iets aan hebben. Het bestond nu eenmaal.
‘’Nou? Heb jij ze of niet?’’ vroeg ze met een kracht die ze al had uitgestraald toen ze voor mijn deur verscheen. Die kracht verwarde me. Waarom wilde ze iets weten over Brutus. Zo bijzonder was ze niet. Wist ze misschien iets over… Ja, over wat eigenlijk. Brutus brief was redelijk duidelijk, maar ook niet helemaal.
‘’Ik heb ze niet, maar ze zijn wel van mij. Alleen vraag ik me serieus af wat ik er mee moet.’’
‘’Zo veel, zo veel’’ terwijl ze dit zei verdween de hardheid uit haar ogen en kwam er een mysterieuze waas over haar gezicht. Deed ze dit nu express. Ik was niet geïnteresseerd in Brutus en zijn zooi en nu nog steeds niet.
‘’Vast en het zal zeker interessant zijn, maar als je niks beters te zeggen hebt kun je beter gaan.’’ Mijn irritatie niveau kwam gevaarlijk dicht bij de grens waar ik haar het liefst mijn huis uit had gezet. Ik haalde een keer diep adem en hervond mijn kalmte die ik gewoonlijk bezat.’’
‘’Goed ik zal je vertellen waarom ik hier ben. Ik weet dat je een brief van Brutus hebt. En ik wil weten wat erin staat.’’
‘’Ik heb inderdaad een brief, maar wat heb jij daar mee te maken. Je bent een vreemde voor me en geen familie, dus ik heb geen idee waarom je je ermee bemoeid.’’
‘’Ik bemoei me ermee, omdat het me iets aangaat’’ zei ze vinnig.
‘’Leg me dan maar een uit waarom het je iet aangaat, wat ik denk dat je gewoon geld wilt zien.’’ Dat was toch iets waar de meeste vrouwen op uit waren. Geld en luxe en dat daar dan nog een man met een hoge functie aanvast zat, dat hoorde er nu eenmaal bij.
‘’Denk je echt dat het me om je geld gaat, dan had ik het wel heel anders aan gepakt. Het gaat me niet om het geld, maar om wat jij weet over Brutus. Brutus wist veel en ik wil weten wat hij precies voor een kennis had.’’
‘’Daar kan ik je niet mee helpen. Ik ken hem nauwelijks. Het lijkt me waarschijnlijk dat het enige waar Brutus kennis over had een slechte kledingsmaak was.’’
‘’Wat staat er in de brief?’’ De vraag kwam onverwacht en bleef even tussen ons in hangen. Haar ogen priemde weer naar de mijne en een rilling gleed langzaam van mijn nek over mijn ruggengraat.
‘’Niets bijzonders.’’ Het korte antwoord was vooral om haar ogen van me af te schudden. Misschien zou ze vertrekken, maar eigenlijk wist ik wel dat dat ijdele hoop was. Ze was veel te koppig om zomaar weg te gaan.
‘’Vast wel. Hij stuurt je niet zo’n brief om wat over koetjes en kalfjes te schrijven. Als je hem mij laat zien dan weet ik of ik echt voor niets ben gekomen.’’
Met een zucht stond ik op. Misschien kon ik haar zo mijn huis uit krijgen. En wat stond er eigenlijk in de brief. Niets. Ik had de waarheid gesproken en dat zou ze snel zien. Brutus was een echte dwaas. Langzaam haalde ik de brief uit de la en overhandigde hem aan haar. Voorzichtig gleden haar vingers over de envelop, voordat ze hem opende. Haar ogen gleden over het handschrift en toen ze klaar was bleven ze nog even op de brief rusten.
‘’Er staat wel wat in. Brutus weet iets.’’ Zei ze licht gepikeerd.
‘’Hoe bedoel je? Hij schrijft alleen maar onzin, dat kun je toch niet geloven. Het is onsamenhangend en vaag.’’
‘’Dat wil nog niet zeggen dat er niks in staat. Hij heeft het over een waarheid. Hij heeft dus iets ontdenkt in zijn reizen en wil dat wij dat voortzetten.’’
‘’Wij?!’’ Ze had echt het woord wij gebruikt. Wie was ze wel niet om zomaar er van uit te gaan dat ze zich zo binnen kon dringen in mijn leven.
‘’Ja, wij. Je kon zelf deze brief al niet begrijpen, daar had je mij voor nodig. Ik kan je helpen’’
‘’En wie zegt dat ik niet gewoon verder ga met mijn leven? Ik heb alle recht om dat te doen. Je bent gewoon een bemoeizuchtige trut, die zich maar al te graag in iemands leven binnen dringt.’’ Waarschijnlijk kwamen mijn woorden harder aan dan ze werkelijk bedoeld waren, want haar gezicht kreeg een verdrietige uitdrukking.
‘’Je bent niet alleen dom, maar ook nog eens grof. Jij kan zeker iemand met wat subtiliteit gebruiken. Ik weet zeker dat het goed komt als we samen gaan.’’
‘’Ik ga niet. Het maakt me niet uit wat Brutus eventueel ontdekt zou hebben op zijn reis. Het zal vast niet belangrijk of interessant zijn.’’
‘’Ik zal uitleggen waarom je moet gaan. Ik heb Brutus zelf ook ontmoet. Ik woonde toen nog in een klooster in Spanje. Mijn moeder is tijdens de geboorte overleden en mijn vader enkele jaren daarna. Ik werd opgevoed door de zusters. Ze leerde me veel, maar waren ook heel streng voor me. Toen ik 12 jaar was kwam er een man aan bij het klooster. Het was al donker toen hij binnen kwam en ik hoorde toen eigenlijk ook op mijn kamer te blijven, maar een reiziger betekende vaak was leven in de brouwerij, dus sloop ik uit mijn bed en verschool me in een nis om te luisteren wie het was. Nu gebeurde het wel vaker dat een reiziger om een bed en wat eten vroeg, maar Brutus was anders. Ook hij vroeg om een bed en warm eten, maar hij wilde ook graag gebruik maken van de bibliotheek. Eerst werd dit verzoek afgewezen, maar hij heeft de zusters weten om te praten en uiteindelijk heeft hij de hele nacht in de bibliotheek gezeten. Na het ochtendgebed en het ontbijt ben ik bij hem in de bibliotheek gaan zitten. Hij was verdiept in een van de oudere boeken uit de collectie. Ik moest eigenlijk studeren, maar mijn interesse ging uit naar de vreemdeling tegenover mij. Zijn groezelige haar hing langs zijn gezicht en zijn huid was gebruind van de sterke zomerzon. Toen hij zag dat ik naar hem keek knoopte hij een gesprek met me aan. Hij vertelde me dat hij een reiziger was en dat hij op zoek was naar de geschiedenis van het gebied waar we waren. Ik vond het allemaal reuze interessant en vroeg hem om te vertellen wat hij wilde weten en vooral waarom. Ik was echt leergierig en wilde altijd weten waarom iets zo was. De zusters werden daar soms gek van, maar deze man niet. Hij legde me geduldig uit dat hij een tijdje in een dorpje had gelogeerd en dat bij dat dorpje een groot landhuis stond. Hij wilde weten van wie het was geweest, want hij was geïnteresseerd in geschiedenis. Ik heb die dag weinig meer gestudeerd en eigenlijk alleen nog geluisterd naar wat hij me te vertellen had. Ik weet nog goed dat hij vertelde dat het een mooi dorpje was en een mooie omgeving, maar dat de mensen niet vriendelijk waren tegen vreemdelingen en toch wilde hij meer weten over het huis en bleef hij een tijdje daar, totdat de dominee hem verwees naar het klooster, omdat zij een grote bibliotheek hadden..’’
‘’Je kent Brutus dus. Dat had je wel eens mogen vertellen, ook al is het al lang geleden en heb je hem maar 1 keer gezien.’’
‘’Ik ken hem inderdaad en hij was toen echt nog jong.’’
‘’Waarom heb je dat dan niet verteld en wat weet je nu echt!’’ Ik was het zat. Ze was me gewoon aan het voorliegen. Wat wilde ze nu werkelijk en wat wist ze.
‘’Ik uh… Ik heb ook een brief van Brutus gekregen. Hij is verstuurd naar het kloosters en de zusters hebben hem naar mij doorgestuurd.’’
‘’Wat, dus je weet meer. Vertel.’’
Na die woorden haalde ze voorzichtig een envelop uit haar zak en gaf die aan mij. Het was dezelfde envelop die ik eerder aan haar had gegeven. Alleen stond hier een andere naam op. Lisa.

Beste Lisa,

Ik ben Brutus. De reiziger die je ooit hebt ontmoet in het klooster. Ik hoop dat je je nog kan herinneren. Zo niet, dan kan een zuster je dat vast vertellen. Als je dit leest ben ik dood. Treur niet om mij, ik was een vreemdeling voor je en iedereen gaat dood, maar ik wil niet vergeten worden. Dingen zijn ontdekt, maar niet doorverteld. We moeten ze vertellen.

Brutus

P.S. Ik heb mijn neefje ook een brief gestuurd. Misschien kun je contact met hem zoeken. Op de achterzijde staat het adres.

Ik draaide de brief om en zag in hetzelfde krullerige handschrift mijn eigen adres staan.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-11-11 00:07

Re: [VER] Mijn verhaal (werktitel)

Geplaatst door de TopicStarter : 01-11-11 00:07

Hierbij even een heel groot compliment voor Annash. Zij heeft het hele verhaal tot nu doorgelezen en bijna bij elke zin wel een opmerking (positief en negatief) gemaakt. Dank hiervoor, zo kan ik mezelf echt verbeteren!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-11-11 14:23

Re: [VER] Mijn verhaal (werktitel)

Geplaatst door de TopicStarter : 01-11-11 14:23

En alle verbeteringen zijn doorgevoerd. Ik ga de proloog vervangen of weglaten. Daar ben ik over uit. Roep maar als iemand het hele gecorrigeerde verhaal wil lezen, want dat ga ik hier niet posten, dat is een beetje veel tekst.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-11-11 21:14

Re: [VER] Mijn verhaal (werktitel)

Geplaatst door de TopicStarter : 02-11-11 21:14

NIEUW DEEL:
De ik persoon heeft nu een naam die ik in mijn gecorrigeerde versie al wel eerder heb laten vallen (in de brief van Brutus), daarom wordt hij in dit deel wel bij naam genoemd.

Hij was nog vreemder dan ik dacht, maar misschien zat er toch iets van waarheids in zijn brief. Waarom zou hij anders zo ver gaan om twee brieven te sturen naar mensen die hij nauwelijks heeft gekend.
'Dit had niet ik verwacht.'
'Dat kan ik begrijpen en ik snap zelf ook echt nog niet alles van wat hij schrijft, maar het lijkt me een goed plan om bij zijn huis te beginnen. Heb je een sleutel gekregen?'
'Een sleutel? Uh, nee, eigenlijk niet.' Daar had ik niet eens aan gedacht toen ik de brief las.
'En hoe dacht je dan binnen te komen?' Vroeg ze een beetje spottend. Ze vond me vast nog steed om.
'Dat lijkt me niet het probleem. Het is maar een hut, dus daar komen we wel binnen.'
'Dat is dan opgelost. Zullen we maar gaan dan?' En daar ging ze weer, waarom moest ze nu zo de leiding nemen?
'Waarom zouden we direct gaan. Dat is toch niet nodig.'
'Dat is wel nodig. Pak je spullen we gaan.'
'En nu is het genoeg met dat gecommandeerd!' Ze had echt lef zeg. Ik wilde echt wel gaan, maar ik wilde er eerst eens een nacht over slapen en dan rustig mijn spullen pakken.
'Ik commandeer niet. Ik zorg alleen dat er iets gebeurd, want volgens mij is er echt iets aan de hand' zei ze fel.
'Goed. Misschien heb je wel gelijk. Ik pak even wat spullen en dan kunnen we vandaag nog wel gaan kijken.' Ik stond op en pakte mijn spullen. Zij stond al bij de deur toen ik klaar was.
'Weet jij precies waar het is?' Vroeg ze aan me voor we door de deur liepen.
'Ja, het adres stond achter op de envelop. We kunnen met mijn auto gaan die heeft navigatie en staat hier voor op de straat.'
'Oké. Laten we gaan.' Na die woorden verlieten we het appartement op weg naar de auto en naar het onbekende.'
De koplampen verlichtte de smalle weg voor ons. Ze zat op de passagiersstoel en had nog steeds de vastberaden blik die ik al had waargenomen de eerste keer dat ik haar zag. Nog steeds gaf het me het idee dat ze door je heen keek. De weg bleef maar slingeren door de weilanden en uitgestrekte natuur. We waren al meer dan een uur aan het rijden en het leek erop dat we steeds verder weg reden van de stad. Mijn navigatie gaf aan dat we er bijna waren, maar nog steeds zag ik om me heen geen huis.
'We zouden er nu bijna moeten zijn, maar ik weet het niet hoor.' In mijn stem klonk de twijfel door. Dat was niet alleen de twijfel of we wel de juiste route hadden genomen, maar ook twijfel of we wel zouden moeten gaan kijken. Brutus was er niet meer en we kende hem beide nauwelijks, dus wat hadden we eigenlijk te zoeken in het onbekende huis.
'Daar is het. We zitten goed.' Ze wees naar een klein huisje dat achter een groepje bomen vandaan kwam. Het enige weggetje dat er naar toe liep was een smal en hobbelig pad waar mijn auto niet eens overheen kon rijden, omdat die te breed was.
'Ik zal de auto zo dicht mogelijk erbij zetten, maar we moeten dat pad toch echt op lopen.' Ik parkeerde de auto naast het pad en we stapte uit.
'Het ziet er nogal klein uit. Weet je zeker dat we goed zitten.'
'Ik denk het wel. Wat ik er nog van weet is dat het heel klein was en op een heuveltje lag. Dit voldoet aan die beschrijving, dus laten we maar gaan' We liepen het pad op en al snel konden we minder zien door de rij bomen die het maanlicht blokkeerde. Voetje voor voetje kwamen we vooruit, maar uiteindelijk waren we dan toch bij het huisje aangekomen. Het leek van dichtbij nog kleiner en in een slechtere staat dan van een afstand. Het hele huisje was ooit van wit geschilderd hout, maar wat er nu nog van over was leek meer op rottende bast van een boom. Er was geen spoortje verf meer te zien en de planken waren groenig van kleur. Het dak was er niet beter aan toe. Verschillende pannen waren verdwenen en degene die er nog op lagen waren beschadigd. Nog voor ik door een van de vieze raampjes naar binnen kon kijken liep Lisa om het huisje heen op zoek naar de ingang. Ik ging haar achterna, maar nog voor ik bij haar was hoorde ik haar al roepen.
'Hier is de voordeur, maar dit ziet er niet goed uit!' Ik zette het op een holletje en al snel zag ik wat er aan de hand was. De hele deur hing uit zijn scharnieren en er waren beschadigingen aan het slot te zien.
'Het lijkt wel of er is ingebroken.'
'Daar lijkt het wel op en dat kan nooit goed zijn. Ik ga naar binnen.' Ze duwde de deur verder open en deze veerde naar flink wat gekraak mee. Het was binnen donker en muffig. Mijn hand gleed langs de muur op zoek naar een knopje voor het licht, maar deze kon ik niet vinden. Lisa liep op de tast verder het huis in en ineens werd de kamer verlicht. Lisa had een tafellamp gevonden op een gammel bureau. Wat we zagen was een kleine kamer waarin alles overhoop was gehaald. Er lagen papieren op de grond, de lakens waren van het bed gehaald, servies lag in stukken op de grond en zelfs de stoelen waren omgegooid. We bleven beide wat beduusd om ons heen kijken.
'Wat een chaos is het hier. Ik weet niet precies wat hier gebeurd is, maar goed is het niet.'
'Zeker niet' zei ik nog steeds rondkijkend op zoek naar een plek waar we konden beginnen. Lisa liep al door de kamer op zoek naar een aanknopingspunt voor wat hier gebeurd was. Ook ik begon met zoeken. We verzamelde de losse papieren en legde deze op een stapel op het bureau. Lisa had in de hoek een kartonnen doos gevonden waarin ze voorzichtig de scherven in deed. Voorzichtig pakte ze de grote scherven op, om zichzelf niet te bezeren aan de scherpe randen en punten. Bij de derde scherf die ze oppakte viel haar blik onder de kast, waar twee gele ogen haar aanstaarde.
'Michael, hier zit iets onder de kast.' Ik hurkte naast haar voor de kast en ook ik zag twee felle ogen me aanstaren.
'Volgens mij is het een kat' ze ik verbaasd. Geen van beide was ons opgevallen dat er een beest in het huis zat.
'We moeten hem daar onder uit krijgen, maar volgens mij maken we hem zo alleen maar banger.' Ze stond op en begon rond te kijken.
'Wat zoek je?'
'Iets waarmee we hem onder die kast uit kunnen lokken. Heb jij iets van vlees bij je?'
'Nee. Ik zou ook niet weten waarom ik dat mee zou moeten nemen.'
'Goed, ik ga wel even kijken of ik wat in de keuken kan vinden, want we kunnen hem hier niet zo laten zitten. Arm ding.' Ze stond op en begon in de keukenkastjes te rommelen. Op zoek naar iets eetbaars. Ondertussen ging ik verder met het opruimen van het huis.
'Ik heb wat gedroogd vlees gevonden' riep Lisa vanuit de keuken. In haar hand had ze een stukje vlees dat iets weg had van een ingedroogd stukje leer.
'Ik weet niet of dat nog eetbaar is' zei ik met een vieze blik.
'Jawel, het ruikt nog naar vlees, dus dat moet goed komen.' Ze ging voor de kast zitten met het stukje vlees op haar handpalm. Langzaam kwamen de twee ogen dichterbij en sloop de kat onder de kast vandaan. In zijn rode vacht zat het stof en de spinnenwebben die jaren onder de kast hebben gezeten. Lisa streek voorzichtig met haar hand over zijn vacht terwijl hij het stukje vlees van haar hand nam.
'Moet je kijken wat lief hij is. We hebben hem gewoon laten schrikken.' Nadat de kat het stukje vlees helemaal naar binnen had gewerkt en zijn lippen grondig had afgelikt ging hij een stukje lopen. Lisa volgende hem met haar ogen, maar ik ging weer verder waar ik mee bezig was.
'Ik ga weer verder met opruimen hoor. Laat die kat maar rondlopen.'
'Ik vind het zielig om hem hier te laten. Zijn baasje is dood, wat moet hij hier dan nog?'
'Dat weet ik ook niet, maar laten we eerst hier opruimen en ons dan zorgen gaan maken over dat beest.'
'Goed.' We gingen verder met opruimen en toen alles er weer redelijk uit zag. Ook hadden we even een blik geworpen op de kleine badkamer, maar die zag er nog goed uit en we richten onze aandacht weer op de enige grote kamer in het huisje.
'Er zit echt niks van waarde meer bij zijn spullen' zei ik lichtelijk teleurgesteld. Ik had gehoopt dat er in ieder geval nog iets van waarde te vinden was, maar het was alleen maar waardeloos.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-11-11 19:27

Geplaatst door de TopicStarter : 13-11-11 19:27

Ik ga vanaf nu hier niet meer posten. Als je het verhaal (het is al weer een stuk verder) wil lezen, dan kan je me gewoon even een pb'tje sturen.

Nomineer dit bericht ×