Geplaatst 
Maar wees alsjeblieft een beetje lief, want ik ben nu 14 jaar en nog niet zo heel lang bezig. Nouja, komt ie;
Een geroezemoes klonk door het knusse klaslokaal toen de zwangere docente Nederlands opmerkte dat er één meisje niet aanwezig was. Gwyn was een meisje dat niet echt opviel in de klas. Ze was rustig, praatte niet te hard en haalde ook niet zo bijzonder hoge punten. Waarschijnlijk was dat juist de reden dat het opviel dat ze weg was. Mevrouw Rozenburg, de lerares, besloot te beginnen met de les en driekwart van het lesuur verstreek vlekkeloos. De klas luisterde goed en schreef braafjes alle aantekeningen over van het bord. Iedereen keek dan ook verschrikt op toen de deur met een klap opengegooid werd en er een gedaante de klas in strompelde. Helderrood bloed druppelde op de vloer en het lange haar van het meisje viel in natte slierten langs haar gezicht. Het was Gwyn, zwaargewond. Hijgend hield ze zich staande aan een van de schooltafels en ze keek mevrouw Rozenburg recht aan. Die bleef als versteend in haar stoel zitten, terwijl de rest van de klas Gwyn met angstige ogen aankeek. Gwyn hoestte en een straaltje bloed liep langs haar mondhoek. Een trillende hand veegde het weg en Gwyn knipperde met haar ogen. ‘’We.. We moeten hier weg’’ zei ze met zichtbaar veel moeite en mevrouw Rozenburg staarde haar niet begrijpend aan. Gwyn wees naar de dikke buik van de docente en ze herhaalde wat ze net zei. ‘’We moeten hier weg, we moeten weg om het kind te beschermen. Ze zijn hier zo, en hier heb ik geen ruimte om ze weg te werken. Hier kan ik jullie,’’ Gwyn liet haar blik over de klas glijden, ‘’Hier kan ik jullie allemaal niet beschermen en door de kleine ruimte zal ik jullie waarschijnlijk alleen maar onnodig verwonden.’’ Gwyn zoog een grote teug lucht naar binnen en weer hoestte ze. Ze knipperde even met haar ogen en keek mevrouw Rozenburg strak aan. ‘’We moeten haasten, ze zijn er zo. Kom ’’ mevrouw Rozenburg keek de klas even rond en stond uiteindelijk op, om Gwyn aarzelend te volgend. Die draaide zich traag om en terwijl ze haar zij vasthield. In een angstaanjagende stilte liep de klas in een rijtje achter haar aan, terwijl ze elkaar verschrikte blikken toewierpen. Niemand durfde iets te vragen of te zeggen. Iedereen begreep heel goed dat dit menens was, en dat het nu niet het juiste moment was om te praten. Strompelend bereikte Gwyn de aula en ze gebood de hele klas in het verste hoekje van de aula te gaan zitten. Zelf leunde ze op een van de statafels en ze wachtte af.
Lang hoefde ze niet te wachten, of een oorverdovend gekrijs deed iedereens nekharen overeind zetten van schrik en afschuw. Het was een angstaanjagende gil. Het bracht de dood met zich mee. Het leek net alsof er in één gil, de angstkreten van duizenden mensen huisden en Gwyns ogen schoten naar de glazen deuren. De kreet werd herhaald en een stuk of vier bruine dingen drongen zich door het glas naar binnen. De hele klas keek verschrikt op naar de wezens die rusteloos door de aula vlogen en langzaam op een paar tafels neerstreken. De wezens waren gruwelijk. Hun hele bottenstelsel was te zien door hun schilferende bruine huid, hun ogen waren enkel zwarte kassen met rode puntjes en ook hun neus ontbrak. Geelbruine tanden staken schots en scheef uit hun lippen loze mond en mevrouw Rozenburg sloeg haar hand voor haar mond. De monsters grijnsden scheef terwijl hun blikken naar de docente gleden en eentje strekte een arm uit richting haar buik. Één wezen zette zich af en in een snel tempo vloog het beest naar de docente toe. Mevrouw Rozenburgs ogen werden nog groter van schrik en ze opende haar mond om te gillen maar sloot haar mond snel weer.
Niemand wist hoe Gwyn het gedaan had, op het ene moment stond ze nog een kleine dertig meter verderop en het andere moment stond ze tussen mevrouw Rozenburg en het monster in. Ze had haar armen gespreid als teken dat niemand langs haar mocht, en haar bruine ogen keken strak in die van het monster. Het monster krijste van afschuw toen hij zag dat er in haar blik geen angst verscholen was, en met een krachtige vleugelslag zweefde het richting het plafond. Gwyns hand gleed naar haar laars en ze haalde een klein mesje tevoorschijn. Het had een gouden lemmet en een perfect uitgebalanceerd heft. Wat Gwyn nu in haar hand hield was een werp-mes van prima kwaliteit en zorgvuldig richtte Gwyn op het lelijke bruine wezen. Nog voor het wezen doorhad dat Gwyn gegooid had, stierf het met een ijselijke gil. Het mes had hem recht in het hart geraakt en een oranje stof dwarrelde neer op de klas. Het wezen was verdwenen. Gwyn ving het vallende mes weer op en veegde het vuiligheid aan haar broek af. ‘’Zo, dat is al één’’ mompelde ze en ze negeerde de verschrikte blikken van de klas.
Oké, het was misschien ook raar. Zij, Gwyn, het rustigste meisje van de klas. Zij had zich ontpopt als een koelbloedig meisje dat zonder aarzelen een mes op je hart richtte. Toegegeven, ze zou nooit voor haar lol doden, laat staan dat ze ooit een mens zou proberen te doden. Maar ze kòn het wel. En dat was al beangstigend genoeg. Gwyn draaide zich opeens om naar haar klasgenoten en ze mikte haar telefoon in de handen van een klasgenoot. ‘’Bel Will voor me, en zeg dat hij de helers mee moet nemen. Ik hou het zo niet lang meer uit.’’ Gwyn hoestte en weer droop er een straaltje bloed uit haar mond. De klasgenoot keek haar verbaasd aan, maar hij belde wel. Gwyn draaide zich weer om en zocht in haar zakken naar haar buidel. Toen ze die buidel vast had haalde ze er een handje glinsterende stof uit, en ze strooide het uit in de lucht. In haar hoofd hield ze strak het beeld van een zwaard vast en ineens lag er een zwaard voor haar op de grond. Ze pakte het snel op en behendig maar met weinig kracht zwaaide ze het even in de rondte om aan het gevoel te wennen. En uiteindelijk ging ze stevig staan. Er waren nog maar drie monsters over, en twee vlogen op. Met verbazingwekkend veel vaart stoven ze op Gwyn af en ze hield haar zwaard paraat. De monsters krijsten luid en ze draaiden als een draaikolk om elkaar heen. Even was er niks meer te zien als enkel wat schimmen, maar toen de monsters stil hingen viel Gwyns mond open van verbazing. Het waren nu geen twee monsters meer. Nee, nu was het er maar één. Het leek wel alsof de monsters samengevoegd waren. Gwyn slikte even en keek de monsters toen strak aan. Een krachtige brul deed de borstkas van het beest opzwellen en bijna liet Gwyn haar zwaard vallen. Één zo’n monster was nog wel te verslaan. Het waren niet al te slimme wezens. Maar twee van deze wezens ineen was een ander verhaal. Als een stier stormde het monster naar haar toe en zonder al te veel moeite sloeg het wezen haar zwaard uit haar handen. Gwyn duwde snel mevrouw Rozenburg achteruit en ze keek even besluiteloos naar het monster. In deze gedaante kon ze niks..
Het monster merkte haar aarzeling en hij greep haar bij de middel. Nonchalant gooide hij haar over zijn schouder en Gwyn werd niet bepaald onzacht tegen de muur gesmeten. Als een zak aardappelen bleef ze liggen, en het monster keek nog een keer naar haar om. Een raar gorgelend geluid klonk, en het duurde even tot de klas besefte dat het monster grinnikte. Bezorgd keek iedereen naar Gwyn tot er ineens zware voetstappen klonken. Een lange, maar gespierde jongen liep bijna nonchalant de aula binnen en zijn blik gleed van de monsters naar Gwyn. Even leek het alsof hij naar Gwyn toe zou lopen, maar hij bedacht zich en hij greep naar zijn pijl en boog. Vakkundig spande hij de pees aan een hij legde een pijl klaar. Zonder moeite schoot hij en de pijl belandde in de rug van het monster. En dit alles had maar enkele seconden gebeurd. De klas keek met open monden naar de jongen en een klein piepend stemmetje klonk; ‘’Wie, wie ben jij?’’ De jongen haalde zijn schouders op en hij keek de klas aan. ‘’Wie ik ben? Will natuurlijk!’’ Het monster draaide zich naar de jongen om, en geïrriteerd trok hij de pijl uit zijn rug. Will keek even in de ogen van het beest, en even deinsde hij terug. Maar toen hij een blik op Gwyn wierp, zette hij vastberaden een stap naar voren. Vakkundig legde hij nog een pijl aan en hij mikte op het voorhoofd van het monster..
Een fel licht deed iedereen –inclusief de monsters- verschrikt opkijken. Hun blikken gleden naar Gwyn, die nog steeds tegen de muur aangezakt lag. Haar hele lichaam baadde in het licht en iedereen kneep zijn ogen tot spleetjes. Gwyn zelf kwam eindelijk bij bewustzijn, en ze kon nog maar net een verschrikte kreet onderdrukken toen ze haar lichaam zag. Op iedere centimeter van haar lijf voelde het alsof er duizenden kleine naaldjes door haar huid probeerden te prikken, en Gwyn moest even slikken en uiteindelijk zwakte het licht af. Verbaasde kreetjes van de klas klonken toen ze Gwyn aankeken, en Gwyn keek verbaasd naar haar hele lijf. Ze was veranderd! Ze was nu niet meer de doodgewone Gwyn, nee, nu was ze een beeldschone jongedame geworden. Haar zwarte haren reikten tot haar knieholtes en een nonchalante vlecht hield alles bij elkaar. Ze had een slanke lijn en een zelfverzekerde uitstraling. Totaal anders dan de oude Gwyn.
Gwyn zelf kon een glimlachje niet onderdrukken toen ze zag dat ze haar oude gedaante weer had gekregen, en ze liet haar bruine ogen door het lokaal glijden. Will, die er nog steeds stond, kuchte even en Gwyn grijnsde toen ze hem zag. Het reusachtige monster, die er even stil bijgestaan had, nam nu zijn kans en met een luide brul steeg hij op. Een warme windvlaag streek langs Gwyns gezicht en het duurde even voordat Gwyn doorhad dat het monster op het punt stond om vuur te spuwen. ‘’Wow!’’ riep ze verschrikt uit toen het monster een vlammenzee van vuur uitbraakte en vliegensvlug sprong Gwyn aan de kant. Ze keek Will even aan. ‘’Wist jij dat deze beesten dat konden?’’ vroeg ze en ze kneep haar ogen toen Will zijn hoofd schudde. Gwyn zuchtte en ze ging aan Wills zijde staan. Die keek haar aan en hij wees richting mevrouw Rozenburg en de klas. Gwyn fronste haar wenkbrauwen en ze keek hem vragend aan. “Jij blijft bij hun in de buurt, en zorgt dat dat wezen niet te dicht bij hun in de buurt komt. Desnoods gebruik je al je krachten die je in je hebt, als je maar zorgt dat ze niet bij mevrouw Rozenburg en haar baby in de buurt komen.” Will keek haar even indringend aan en Gwyn knikte. ‘’Neem jij dan dat kleine monster voor je rekening?’’ ze wees naar het enige monster dat nog roerloos op de tafel zat en Will knikte. ‘’Doe je best’’ bromde hij en hij sprong lenig naar het monster toe. Gwyn keek hem even na maar al snel gleed haar blik naar het vuurspuwende wezen. Die zoog net een diepe teug adem naar binnen en Gwyn zette een kleine stap naar achter, waardoor ze tegen mevrouw Rozenburg botste. Gwyn keek even achterom en ze duwde de jonge vrouw naar achter, dichter naar haar klasgenoten toe. Gwyn zelf sprong enkele stappen naar voren en wachtte af wat het monster zou doen. Toen er een nieuwe stroom vuur naar haar toe kwam, hief ze haar rechterhand en ze beet op haar lip. Ze sprak enkele onverstaanbare woorden uit en de vuurstroom stopte abrupt. Geïrriteerd slaakte het monster een brul en het vloog naar Gwyn toe. Die liet snel haar rechterhand zakken en ze zocht naar haar zwaard, dat ze een tijdje terug had laten vallen. Ah! Daar! Gwyn dook naar haar zwaard toe, en ze omklemde het heft krachtig. Ze rolde even door en sprong toen overeind, om daarna met een krachtige zwaai haar zwaard naar het monster te gooien. Het zwaard gleed moeiteloos door een van de vleugels van het monster, en met een luide brul viel het rondtollend omlaag. Haar zwaard werd diep in de muur geboord en Gwyn zocht naar een ander bruikbaar wapen. Het enige wat ze nu nog had, was haar werp- mes en dat wilde ze voor het laatst bewaren. Het monster stormde op haar af en even raakte Gwyn in paniek. Zonder wapen zou ze niks kunnen tegen dit monster. Misschien, heel misschien zou ze haar krachten moeten gebruiken maar ook dat wou ze bewaren voor later. Instinctief dook ze achter een tafel en ze greep een stoel bij de stoelpoten. Ze stond op en rende enkele stappen naar het monster toe, om de stoel met een ongelooflijke kracht tegen het gezicht van het monster te slaan. Het monster schudde zijn lelijke hoofd, en tot Gwyns afschuw zag ze dat langzaam al het vel verdween. Niet lang daarna was het enige wat je nog zag was een skelet gevuld met ingewanden. Het monster slaakte een ijselijke kreet en stormde op Gwyn af, die even richting Will keek. Hij was nog druk bezig met het andere monster; ze zou het dus zelf op moeten lossen.
Ze beet even op haar lip en greep toen naar haar werp-mes. Ze had niet het idee dat het tegen dit monster zou werken, maar wie niet waagt wie niet wint zeggen ze. Dit was de perfecte kans om deze uitspraak waar te maken. Ze greep het mes stevig vast, mikte, en met een perfecte zwaai zag ze hoe het mes door de lucht zweefde. Het boorde zich diep in de schedel van het monster, dat luid krijste. Toch bleef het overeind staan en het trok haar mes uit het stuk bot. Gwyn slaakte een kreet van schrik en ze zette enkele stappen naar achteren totdat ze tegen de muur knalde. Ze keek nog een keer naar Will, om tot de conclusie te komen dat hij eindelijk afgerekend had met het monster. Nu sprong de jongen lenig naar haar toe, met zijn pijl en boog in de aanslag. Even slaakte Gwyn een zucht van verlichting, en ze zette zich af tegen de muur, om vervolgens met een zwaai over het monster heen te vliegen. Toen de grond raakte rolde ze nog even door, maar uiteindelijk sprong ze soepel omhoog. Ze keek naar haar zwaard dat in de muur stak, en ze wenkte een klasgenoot. De langste om precies te zijn. Ze keek nog even achterom naar Will die met het monster bezig was, en ze knikte. Ze keek haar klasgenoot indringend aan en gebaarde dat hij tegen de muur moest gaan staan. ‘’Oké, ‘’ zei Gwyn met een zuivere stem. ‘’ Ik ga op jouw schouders staan, en dan probeer ik mijn zwaard uit de muur te trekken. Denk je dat je mijn gewicht kan houden?’’ De klasgenoot knikte naar haar en Gwyn grijnsde. Ze sprong voorzichtig op zijn schouders en ze reikte naar het zwaard. ‘’oliebol,’’ mompelde ze. ‘’Te hoog.’’ Ze keek nog even naar beneden naar haar klasgenoot. ‘’Hou het nog even vol!’’ Haar klasgenoot knikte en Gwyn reikte nog een keer naar haar zwaard. Tevergeefs. Soepel sprong ze van de schouders van haar klasgenoot en ze streek een pluk zwarte haren uit haar gezicht. ‘’Oké. Nieuw plan.’’ Zei ze terwijl ze op haar lip beet. ‘’Jij houd je handen als een kommetje, en dan neem ik een aanloopje om in je handen te springen. En jij moet me dan omhoog liften. Denk je dat het kan werken?’’ De jongen grijnsde even en wees naar zijn spierballen. ‘’Zeker weten,’’ zei hij zelfverzekerd en Gwyn glimlachte. Ze keek nog even achterom naar Will, en ze zag hem door de aula springen. Hij schoot ondertussen enkele pijlen af, die het monster deed brullen van pijn. Gwyn keek de klasgenoot voor haar aan en ze zette enkele stappen naar achter. ‘’Oké, komt ie!’’ En ze nam een aanloopje. Ze sprong in de handen van de jongen, die haar vervolgens omhoog lichtte. Ze pakte het zwaard stevig vast bij de greep, en even bungelde ze hulpeloos in de lucht. Al snel zette ze haar benen tegen de muur, en niet zonder kracht te zetten trok ze het zwaard uit de muur. Ze maakte onbewust een achterwaartse salto en ze sprong lichtvoetig op de grond. Ze draaide zich op haar hakken om, en wat ze toen zag maakte haar niet bepaald blij. Het monster rukte zonder moeite Wills boog uit zijn handen en hij brak het door midden. Will, nu hulpeloos, stond daar verbaasd naar zijn boog te kijken en het monster sprong naar voren. Met één armbeweging veegde hij Will aan de kant, die hard tegen de muur aan klapte. Je kon de botten horen kraken en met een gil sprong Gwyn naar Will toe. Ze hurkte bij hem neer, en ze streek de haren uit het gezicht van de kreunende jongen. Ze wist meteen dat er iets niet goed zat, en toen Will het bewustzijn verloor sloot Gwyn haar ogen.
Nu was ze boos, heel erg boos. Vlammen schoten als jonge plantjes uit de grond en likten aan de muren. Het monster keek verbaasd om zich heen en Gwyn stond op. Met haar rug naar het monster gekeerd sprak ze enkele woorden uit, en het vuur laaide op. Ze praatte met het vuur! Gwyn balde haar handen tot een vuist en ze draaide zich langzaam op haar hakken om. Het was stil, doodstil en toen Gwyn haar ogen opende vulde de kreten van enkele klasgenoten de Aula. Gwyns ogen waren niet bruin meer. Nee, haar ogen hadden de kleur van gloeiende kooltjes en met beheerste stappen liep ze naar het monster toe. Een stroom van onbekende en onverstaanbare woorden verliet haar mond en tot Gwyns genoegen zag ze hoe het vuur langzaam oplaaide. Het sloot het monster langzaam in, tot er een bal van vuur gevormd was. Gwyn bleef door mompelen en de bal van vuur werd kleiner en kleiner. Het monster brulde en de geur van verbrande botten vulde de Aula. Pas toen Gwyn ophield met mompelen verdween het vuur. Het monster was veranderd in een hoopje smeulend as en even grijnsde Gwyn triomfantelijk. Toen greep ze naar haar zij en verbaasd keek ze naar het bloed dat langzaam door haar kleding heen sijpelde. Ze was dan wel veranderd van gedaante, haar verwondingen waren gebleven. Hoewel ze door de adrenaline niks gevoeld had, kwam de pijn nu opzetten en Gwyn knipperde met haar ogen. Vastbesloten om haar zwakte niet te tonen aan haar klasgenoten. Ze strompelde naar Will toe en ze hurkte bij de bruinharige jongen neer. Ze wenkte de klasgenoot die haar mobiele telefoon in zijn handen had, en ze pakte die uit zijn handen. Ze toetste vliegensvlug een nummer in en met trillende handen bracht ze haar telefoon naar haar oor. ‘’Schiet op.’’ Was het enige wat ze zei, en ze drukte daarna haar telefoon weer uit. Ze legde het ding naast haar neer en wachtte ongeduldig af.
Het duurde lang, erg lang voordat er een groepje van drie mensen binnenstapte. Ze hadden een bleke huid en ze bestonden uit twee meisjes en één jongen. De meisjes hadden allebei lang, blond –bijna wit- haar. De jongen was gezegend met een dikke zwarte haarbos en ze liepen richting Gwyn en Will. Ze knikten Gwyn enkel toe en duwden haar zonder iets te zeggen aan de kant. Gwyn beet op haar lip en even fronste ze haar wenkbrauwen. Ze ging iets gemakkelijker zitten en keek geboeid naar de drie mensen voor haar. Het waren Helers. Mensen die met hun wil en hun handen wonden en botten konden genezen. Zij hoefden daarna enkel de pijn van hun handen te schudden, of hun handen te wassen en dan was iedereen weer fit en als nieuw. Niemand wist hoe Helers bij hun geboorte genoemd waren, en er was ook een regel dat niemand hun naam mocht vragen. Het gerucht ging zelfs dat de Helers van elkaars groepje de namen niet wist. Er waren maar twee mensen die hun namen mochten weten; hun ouders. Broertjes en zusjes hadden ze stuk voor stuk niet. Ze waren allemaal enigs kind. Gwyn werd uit haar gedachten geschud toen één van de Helers kuchte en ze sloten alle drie hun ogen. Ze hielden elkaars handen vast, en de buitenste twee legden hun handen op Wills lijf. Één op Wills voorhoofd, en één op zijn buik. Een vage blauwe gloed verspreidde zich over hun handen en onderarmen en wie goed luisterde, kon kleine klikjes horen. Alsof er van binnenuit door kleine kaboutertjes botten op hun plaats werden gelegd. De Helers zaten een kwartier stilzwijgend op dezelfde plaats en de blauwe gloed werd alsmaar feller en feller. Uiteindelijk zwakte het geleidelijk aan af, tot de armen weer hun normale kleur hadden. Weer kuchte een van de Helers en ze stonden op om hun handen te wassen. Gwyn kroop langzaam naar Will en streek zijn warrige haar uit zijn gezicht. Will kuchte en opende zijn ogen. Gwyn glimlachte en ging weer rechtop zitten. Vanuit haar ooghoek zag ze dat de Helers terugkwamen en ze bleven vlak voor Gwyn staan. ‘’Moeten we jou ook helen?’’ vroeg een van de meisjes met een zuivere stem. Gwyn keek naar haar bloedende zij en knikte. ‘’Graag.’’ Ze stond op en bleef uiteindelijk tegenover de Helers staan. Weer hielden de Helers elkaars handen vast en de buitenste twee legden hun vrije hand op haar schouder. Weer sloten ze alle drie hun ogen en het hele proces herhaalde zich. Gwyn kneep haar ogen tot spleetjes toen ze haar zij voelde kriebelen en ze deed een poging naar beneden te kijken, maar iets hield haar tegen. Een kwartier stonden ze alle vier stil zonder te bewegen voordat de Helers weer wegliepen om hun handen te wassen. Gwyn keek langzaam omlaag naar haar zij, en tot haar grootste verbazing zag de dat de wond weg was. Ze zuchtte opgelucht, en draaide zich weer op naar Will. Hij was inmiddels opgestaan en sloeg een arm om haar schouders. Gwyn keek even naar haar klasgenoten en een scherpe stem deed haar opschrikken. Het was mevrouw Rozenburg; ‘’Maar wacht eens. Gaat er nog iemand uitleggen wat er hier aan de hand is? Of was dit alles voor de lol ofzo?’’ Gwyn keek mevrouw Rozenburg kalm aan en fronste even haar wenkbrauwen. Totaal onverwachts schoot ze in de lach en ze liep naar mevrouw Rozenburg toe. ‘’Dus jij denkt dat ik mijn leven, en dat van mij beste vriend ga wagen voor de lol? Nee zo zit het niet’’ en Gwyn ging op een van de tafels zitten. Ze zette haar voeten op haar stoel en haar ellebogen op haar knieën. Ze leunde met haar kin op haar handen en ze zuchtte.
‘’Zal ik dan maar het hele verhaal vertellen? ‘’ ze keek naar mevrouw Rozenburg die met haar hoofd knikte. ‘’Goed dan. Het gaat allemaal om dat daar.’’ Gwyn wees naar de buik van mevrouw Rozenburg. ‘’U moet weten mevrouw, dat er in deze wereld twee verschillende mensen zijn. Één groep heeft een bepaalde hoeveelheid magische krachten, en één groep is gewoon net als de meesten. Die hebben geen magische krachten. Ik behoor tot de groep met de magische krachten. En uw kind ook.’’ Gwyn keek mevrouw Rozenburg even recht aan en gaf haar de kans om deze informatie op te nemen. ‘’ Er zijn twee verschillende werelden. De elfenwereld en de onze. In de elfenwereld zijn er vele gevaren zoals de monsters die je net gezien hebt. Vroeger, heel erg lang geleden is er een speciale brug tussen onze werelden gebouwd met als bedoeling het samenvoegen van deze twee werelden. Lang geleden toen de brug nog maar net bestond, kregen de Elfen en de mensen ruzie. Een lange oorlog ontstond en sindsdien zijn wij vijanden van elkaar. Er was in die tijd één hele sterke Magiër ; Trystan. Hij is uiteindelijk de ene geweest die de oorlog heeft kunnen eindigen door de brug af te breken. Maar helaas vergde dat ongelooflijk veel kracht van hem, en toen hij op de helft was stierf hij. Nu glippen er zo nu en dan monsters onze wereld binnen, en die moeten wij magiërs tegen zien te houden. Ook moeten wij ervoor zorgen dat er geen slechte dingen van deze wereld richting de Elfenwereld gaan. In het kort zijn wij dus de beschermers van deze wereld.’’ Gwyn streek een pluk haren uit haar ogen en ze ging iets gemakkelijker zitten. Ze zoog een diepe teug lucht naar binnen. ‘’De monsters weten dat jouw baby magische krachten hebben en ze weten ook dat als er geen magiërs meer zijn, ze vrij spel hebben in allebei de werelden. Hun zien het dus als hun taak om ons ‘uit te roeien’. Natuurlijk doen ze dat niet uit zichzelf. Ze hebben één machtig man boven hun staan die hun instructies geeft. Niemand weet zijn naam en niemand weet hoe hij eruit ziet. Dat is misschien wel één van de beangstigende dingen die er zijn. Dat er een vreselijk slecht man tussen de normale bevolking woont. Maar goed, we dwalen af.’’ Gwyn grijnsde scheef en ze sprong van de tafel af. ‘’Mijn taak is dus in het kort om jouw baby met mijn leven te beschermen. Enne, ik wil nog even benadrukken dat deze informatie tussen ons blijft.’’ Gwyn knipoogde even en ze liep weg. Een luid geroezemoes steeg op tussen te klas, en mevrouw Rozenburg bleef nadenkend met haar hand op haar dikke buik achter. Niet veel later kwam Gwyn terug met een glaasje water in haar handen, en ze overhandigde die aan mevrouw Rozenburg. ‘’Je begrijpt dus wel dat ik je zo min mogelijk uit het oog ga verliezen. Ik gun je uiteraard wel nog wat privacy en ik zal beloven dat ik je niet op de voet ga volgen. Maar ik wil wel dat je het me meteen meld als je denkt dat er iets aan de hand is. Afgesproken?’’ Gwyn keek mevrouw Rozenburg indringend aan en de docente knikte. Gwyn glimlachte. ‘’Zo, heb je nog vragen dan?’’ De docente leek nee te willen zeggen, maar blijkbaar had ze ineens een ingeving. ‘’Eh, van wie zou mijn kind eigenlijk die magische krachten geërfd moeten hebben dan?’’ mevrouw Rozenburg keek Gwyn vragend aan en Gwyn ging weer op de tafel zitten. ‘’Hmm, ‘’ zei ze nadenkend. ‘’Goede, hele goede vraag. Nou, als u geen magische krachten hebt, dan heeft uw kind het geërfd van uw man, of van jouw ouders of schoonouders. Weet u trouwens wel zeker dat u geen krachten heeft?’’ Nu was het Gwyn die mevrouw Rozenburg vragend aankeek en ze glimlachte even.
Nogmaals, dit is wat ik NU heb! Ik heb ook nog niet verder geschreven e.d.
Groetjes!
) zou fijner lezen denk ik. 
