Geplaatst De titel: Kom ook, ga weg slaat op dat het meisje eigenlijk niet weet wat ze wil. Ze houd van haar waanbeelden op de momenten dat ze haar verlossing brengen, op die momenten zou ze ze met de hele wereld willen delen. Toch houd ze ze voor zichzelf. Het is haar wereldje en niemand mag daar in omdat ze bang is anderen lastig te vallen met haar problemen. Enkel mensen die haar hebben "meegemaakt" weten er van af.
Citaat:Misschien werd het tijd. Tijd om te beginnen met iets waar ik nooit serieus over was geweest. Er is een periode geweest van dromen. Wat als ik het nou deed? Wat zou er van komen? Zou ik leren hoe het nog meer zou kunnen zijn, of teruggedrongen worden in mijn kleine hoekje?
Ik voelde me waaierig. Al zwierend liep ik over de verlaten straten van het kleine stadje waar ik leefde. Wanneer ik mijn ogen sloot voelde ik me lichter worden. Alsof ik ieder moment weg kon stijgen richting een andere wereld. Het ritme van mijn voeten die zich over het asfalt bewogen voelde met iedere pas een beetje onverklaarbaarder. Ik snoof iedere vorm van gevoel op die op dat moment voor mij verkrijgbaar was. Het was een heerlijk moment. Zo’n moment waarin eigenlijk niet meer voelt wat je bent en begint te twijfelen over je bestaan, maar daar complete vrede mee hebt. Zo was ik op dat moment geheel in mezelf gekeerd.
Ik was een klein persoontje. Waarschijnlijk had ik niet veel betekenis voor de rest van de wereld, evenwel was ik weinig alleen. Ik genoot van de mijn dromen die soms bizarre verhoudingen aannamen tot de realiteit. Ik was weleens de weg kwijt. Dat ik niet meer voor mezelf kon bepalen wat echt was en wat niet. En niemand die mij dat ook kon vertellen.
Eenmaal in een huis was het nacht. Ik keek op de klok en zag de minuten voorbij tikken. Heel zachtjes, maar toch oh zo snel. Tik-tak-tik-tak. Ik ademde diep in en keek om me heen. Ik had een mooi huis. Op de salontafel zag ik de handboeien liggen die ik eerder die week had gekregen. Ik moest lachen, wat een dingen! Van roze pluche. “Nog nooit op een meisje gebruikt” hoorde ik door mijn hoofd spoken. Op dit moment had ik best zin in enige vorm van seks. Maar de jongen waarmee ik deze activiteiten uitvoerde was helaas niet in de buurt. Het was al laat. Eigenlijk hoorde ik al lang te slapen. Ik besloot nog even een muziekje te luisteren. De noten vlogen door mijn hoofd. Wederom sloot ik mijn ogen en ik voelde me licht worden. Ik besloot een trip te nemen naar wat er nog meer was. Eigenlijk was ik een beetje bang voor wat er zou gaan komen ondanks dat ik er al zo vaak was geweest. Ik moest denken aan mijn ex. We waren lang samen geweest. Niet superlang, maar voor een meisje van negentien vond ik twee jaar toch alweer best een tijd. Ik was zo ontzettend gek van die knul. Ik moest nog vaak aan hem denken. Te vaak eigenlijk.
Mijn ogen schoten open, weg! Weg van deze herinneringen! Dit hoorde niet. Ik voelde me vies en langzaam kroop ik ineen. Er rolde een traan langs mijn wang, dit ging niet goed. Ik probeerde omhoog te klimmen. Ik bleef maar klimmen en klauteren, maar ik rees niet. In tegendeel. Ik zakte steeds verder in deze akelige illusie. Alles draaide en ik zat vast. Ik wilde schreeuwen maar mijn omhulsel werkte al net zo min als mijn geest. Ik zag hem voor me. Ik lag op bed en hij probeerde me wakker te maken; “Zenna.. Zenna word wakker! Zenna alsjeblieft!” deze zin bleef hij maar herhalen. Steeds harder en wanhopiger. Ik probeerde weg te komen van zijn wanhoop. Ik pakte een pluk haar, deed nog een poging om niet te trekken, maar het voelde zo fijn. Alsof ik alle slechte dingen uit mijn hoofd trok en op de grond liet zakken. Mijn borstkas bewoog hard op en neer en mijn kaken waren zo strak op elkaar geklemd dat je je zou kunnen afvragen of je ze ooit nog uit elkaar zou kunnen krijgen. Beelden schoten door mijn hoofd. Ik zag mijn ex nog eens langs komen. Hij was dronken en moest lachen. Ik hoorde vlagen van kwetsende opmerkingen die hij maakte en besloot te gaan. “Nee , alsjeblieft niet!” hoorde ik hem nog schreeuwen vanuit een relaas, maar het was al te laat. Mijn adem stokte sperde mijn ogen nog een maal wijd open. Ik hapte naar lucht die niet kwam. En tot slot had ik een laatste moment van bewust zijn. Een flits die door mijn hoofd schoot met een lichaam dat van een trap viel. Hierna was alles zwart.
De volgende ochtend werd ik weer wakker. Ik giechelde; wat een rare nacht! Wat was er eigenlijk gebeurd? Ik rolde mijn bed uit. Was ik in bed gaan liggen? Ik dacht na, maar kon het me eigenlijk niet meer herinneren. Ik haalde mijn schouders op en graaide een sok van de vloer om aan te trekken. Goh! Ik moet hier echt eens gaan opruimen besloot ik me gedurende ik zoekende was naar een tweede sok.
Kom maar op!
Edit. Zie dat het nog maar een heel klein stukje is.. Groter stuk volgt nog!
