Dit gedicht heb ik gemaakt, ik ben benieuwd wat jullie er van vinden.
Het gaat over een paard dat ingeslapen wordt.
Het moment is nu gekomen…
Het moment, dat je me moet laten gaan.
Baas, weet dat ik nooit zal vergeten wat je voor me hebt gedaan.
Dit moment is moeilijk voor ons allebei.
Maar baas geef toe, ik ben mezelf niet, ik ben niet meer blij.
Kijk in mijn ogen, probeer het te begrijpen, het gaat echt niet meer.
De pijn, baas het doet zeer.
Je praat met de veearts, af en toe rolt er over je wang een traan.
Ik word naar een box gebracht, je knuffelt me heel lang, helaas is de tijd zo voorbij gegaan.
De dierenarts geeft me nog een klopje op mijn hals, en spreekt me wat toe.
Hij spuit in mijn nek ik voel hoe een koude vloeistof door mijn aderen gaat, ik word moe.
Het moment is daar…
Langzaam valt mijn hoofd op jou schoot neer.
Mijn ogen kijken je aan, voor de allerlaatste keer.
Ik zie je verdriet, maar je hebt de juiste beslissing genomen.
Jij wist ook wel dat ik nooit meer van deze pijn af kon komen.
De laatste kus op mijn hoofd, en toen sloot ik mijn ogen voor altijd.
Dag, lieve baas, vergeet me niet, ik zal jou ook nooit vergeten, ik neem nu afscheid.