Dit gedichtje is geschreven aan de hand van een vriendin van mij. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden.
Als ik 's avonds in de spiegel kijk
en mijn masker weer te rusten leg
Besef ik dat wie ik ben
niet genoeg meer is..
Ik wil, kan en mag mezelf niet meer zijn
de verwachtingen zijn te hoog
En zonder masker,
zouden ze me breken...
Verslagen en bedrogen
kruip ik mijn bed weer in,
Opdat ik de volgende morgen
Weer keurig voor de spiegel sta
Om weer een dag te leven,
Als de persoon die ik pretendeer te zijn...
Laatst bijgewerkt door EvelijnS op 05-09-11 09:01, in het totaal 1 keer bewerkt
Reden: [Ged] -> [GED]