Geplaatst je keek verdrietig, met een traan op je wang.
Je zei dat je beter zou worden,
ik wilde je geloven, maar mam, ik was bang.
Je werd beter, je was zelfs een paar maanden schoon,
Totdat je een raar gevoel had, het was weer niet goed.
Je ging naar de dokter en hoorde dat je weer ziek was,
Weer die zware tijden tegemoet.
De medicijnen slaan niet aan,
En al m`n hoop spoelt langzaam weg.
Misschien word ik niet beter,
Misschien heb ik gewoon pech.”
De dokters komen en dokters gaan,
Het lukt ze niet om je beter te maken.
Iedereen steunde je superveel,
En toch waren en dingen die ontbraken.
Dan gaat het allemaal heel snel,
Je gezondheid gaat achteruit.
De lichtjes in je ogen doven,
En je krijgt een bleke gloed over je huid,
Het was tijd om te gaan.
Rust zacht lieve lieve Mama
