Bokt.nl

Citaat:

Deel 1:
‘Mam nee!’ met een afgrijselijke gil werd Amy wakker. ‘Amy gaat het wel? Wat is er aan de hand?,’ vraagt Tori bezorgd.
‘Het gaat wel, sorry dat ik je heb wakker gemaakt. Het was gewoon een nachtmerrie, ga maar weer slapen,’ zegt Amy nat van het zweet.
Tori doet het licht weer uit, wetend dat ze Amy maar beter even kan laten gaan. Amy en Tori zijn beste vriendinnen en wonen in een weeshuis.
Ze zijn precies tegelijk aangekomen in het huis samen met Liz, Damion en Logan. Ze zijn de oudste van de kinderen in het weeshuis en zijn er ook al het langst. Samen zijn ze onafscheidelijk. Amy sluit haar ogen weer en ziet het allemaal weer voor haar, het ongeluk van 7 jaar geleden. Toen haar moeder nog leefde. Het lijkt wel of ze het muffige zand van de bak weer ruikt en ze ziet haar moeder weer voor haar. Met moeite komt Amy weer in slaap. Amy, Tori, Liz, Damion en Logan wonen in een bijzonder weeshuis, ze hebben allemaal nog wel 1 of 2 ouders maar die hebben zeer weinig tijd voor ze,
vandaar dat ze in een weeshuis wonen. Amy word wakker van het felle zonlicht in haar ogen,‘opstaan kinderen,’ schreeuwt Francine, de directrice van het weeshuis die net de gordijnen ruw had opengetrokken, ‘aankleden en ontbijten daarna corvee en naar school.’ Ze loopt met hard gestamp weer weg. ‘waar hebben wij zo’n vrouw aan te danken?’ kreunt Amy. ‘Francine is niet de aardigste persoon op aarde, maar ze onderhoudt ons wel!’ zegt Tori met haar altijd wijze woorden. Amy wil er nog verder op ingaan maar weet dat het toch geen nut heeft. De meiden stappen uit bed en kleden zich om. Als ze de eetzaal binnen komen zit Damion al te eten. ‘hee meiden lekker geslapen?’ vraagt hij. Amy denkt in een keer weer aan haar nachtmerrie en schrikt. ‘Gaat het wel Amy?’ vraagt Damion? ‘ja ja niks aan de hand gewoon een beetje moe.’ Antwoord Amy terug. Ondertussen komen Logan en Liz er ook bij zitten. Toen Amy het eten ophad liep ze richting de deur om Luna te gaan voeren. Luna was het paard van haar moeder die zij heeft gekregen en haar vader betaalt het onderhoud van Luna. Amy wil net de deur openduwen toen aan de andere kant de deur al wordt opengetrokken. ‘hoow sorry,’ hoort ze een diepe jongens stem klinken, ‘alles oke?’ Amy ruikt een heerlijke geur van de buitenlucht die om de jongen heen hangt, ze kijkt omhoog recht in 2 fel blauwe ogen. ‘ja het gaat wel, d-dankje dat je me opving.’ Stamelt Amy. ‘Geen dank, het was mijn schuld.’ Zegt hij op een kalme maar lieve toon. 'eehh ik moet mijn paard gaan voeren.’ zei Amy. ‘en ik moet maar eens gaan eten,’ zegt de jongen, de woorden klinken sarcastisch maar op een of andere manier klinkt het ook zo rustig, kalm en lief. Amy kijkt de jongen nog even na en ziet dan vanuit haar ooghoeken dat Tori en de rest haar allemaal grijnzend aankijken en loopt dan gauw naar de buitendeur toe. Voordat Amy de deur kan opentrekken wordt ze tegengehouden door Francine, ‘En waar gaan wij naartoe?’ klinkt de koude kille stem van Francine. ‘ik moet Luna gaan voeren!’ zegt Amy.
‘Jij ook altijd met die paarden fratsen van je, je gaat maar eerst je corvee doen anders mag je vanmiddag in “het hok” huiswerk maken!’ zei Francine en ze loopt meteen weer weg. ‘Het hok? Waarom moet ze altijd dreigen met “het hok”?’ denkt Amy bang. Het hok is de kelder waar geen licht is, enkel een raampje zonder glas met tralies ervoor. Het is er altijd koud en nat en het is de manier van straf geven van Francine om jouw in dat hok te stoppen, en daar moet je dan minstens 2 uur zitten. Met een rilling van angst loopt ze gauw naar de corvee lijst en ziet dat ze moet afruimen samen met Jake. ‘Jake?,’ denkt Amy, ‘wie is Jake?’ ze kijkt op de klok en ziet dat het half 8 is, tijd om af te ruimen dus. Ze loopt op haar gemakje naar de eetzaal en ziet dat iedereen al weg is. ‘mooi dan hoef ik niet te wachten om af te ruimen.’ Denkt Amy hardop. ‘Zal ik je maar helpen?’ klinkt een bekende kalme stem. Amy draait zich om en kijkt weer recht in 2 fel blauwe ogen, en weet eigenlijk niet wat ze moet zeggen. ‘Ik ben Jake,’ zegt de jongen, ‘dus jij bent Amy?’ ‘hoe weet hij dat?’ denkt Amy. En alsof Jake haar gedachten kon lezen…
‘Dat stond op de lijst, dat ik met jouw moest afruimen.’ Zegt hij. ‘owh natuurlijk.’ denkt Amy weer hardop. Terwijl ze afruimen hebben ze een heel fijn gesprek. Als alles is afgeruimd praten ze nog even verder. ‘Owh oliebol,’ zegt Amy in een keer, ‘ik moet Luna nog voeren!’ ‘Wie is Luna?’ vraagt Jake.
‘Luna is mijn paard, ik moet gauw gaan ik zie je later wel.’ en Amy rent weg.
Terwijl Amy naar buiten loopt is ze helemaal in gedachten verzonken.
‘woow die ogen, ik heb nog nooit zulke fel blauwe ogen gezien.’
In een keer bedenkt ze zich iets. ‘oliebol wat stom dat ik niet heb gevraagd op welke school hij zit.’ En ze zag alweer een kans voorbij gaan.
Amy komt bij de stal aan, ze roept Luna al maar krijgt geen reactie terug. ‘Luna?’ roept ze nog een keer wanhopig…

Amy rent naar de stal en ziet al gelijk dat de hendel van de deur niet dicht zit, ‘ik weet toch zeker dat ik hem dicht heb gedaan, ik heb zelfs nog extra gekeken gisteren avond!’ dacht Amy. Ze keek in de box, ‘Luna!’ gilt Amy verschrikt. Het arme beestje staat achter in z’n stal, met grote witte ogen en helemaal onder het zweet. ‘Rustig maar meisje, ik ben er het is oke.’ zegt Amy met een lage rustige stem. Amy bekijkt Luna nog eens goed en ziet dat ze helemaal staat te hijgen. ‘Wat is er gebeurt meisje? Rustig maar ik ben er.’ Terwijl Amy dichterbij loopt ziet ze iets om de hals van Luna zitten. ‘Rustig Luna laat me daar eens naar kijken.’ Amy reikt haar hand uit naar de hals van Luna, in een keer springt Luna omhoog en Amy ziet alles in een flits gebeuren, ze knijpt haar ogen dicht en wacht op de pijn die ze zal krijgen van de trap, maar opeens voelt ze iets anders, ze voelt 2 handen om haar middel heen die haar wegtrekken. ‘Dat scheelde niks Amy.’ Hoort ze die rustige kalme stem zeggen. ‘Jake?,’ vraagt Amy terwijl ze weet dat hij het is, ‘Jake ik moet dat touw van haar hals af zien te krijgen!’ Amy loopt weer de box in, heel rustig met haar schouders van Luna afgedraaid en haar ogen op de grond gericht, vanuit haar ooghoeken ziet ze hoe Luna haar aankijkt. Ineens herinnert Amy het liedje dat haar moeder altijd voor haar en voor Luna als veulen zong en Amy begint het te zingen. ‘come stop your crying it wil be allright, just take my hand hold it tight. I will protect you from all around you, I will be here don’t you cry.’ Je hoort Luna al langzamer ademen. ‘ik ben het Luna dat weet je toch? Ik wil je van je pijn verlossen, ik wil je helpen.’ Zei Amy rustig, en ze loopt naar de hals van Luna toe. Dit keer staat Luna het wel toe en Amy knoopt rustig het touw van haar hals. ‘woow Amy ik heb nog nooit zoiets gezien!’ zegt Jake. ‘het is nu weer goed hè meis?’ fluisterd Amy zacht. En Luna begint te briesen. Amy voert haar nog even en dan lopen Jake en Amy samen terug. ‘waarom ben je eigenlijk hier gekomen?’ vraagt Amy. In een keer verstijfd Jake even en krijgt grote boze ogen, ‘Jake?’ vraagt Amy. Jake zucht een keer diep en zegt dan: ‘zit jij ook op het Markarus college?’ ‘ja, en we moeten dan opschieten,’ zegt Amy, ‘ik moet nog even mijn tas pakken ik kom er zo aan.’ Terwijl ze naar binnen loopt denkt Amy aan Jake die plots heel raar deed, ‘misschien is hij er nog gevoelig over, ik wil er immers zelf ook niet graag over praten.’ Met die gedachte loopt ze naar Francine toe. ‘Francine, iemand heeft een stro touwtje heel strak om de hals van Luna gebonden en de box niet goed afgesloten zou…’ voordat Amy verder kan praten onderbreekt Francine haar al: ‘dus je wou beweren dat ik dat heb gedaan?,’ sist Francine, ‘het zou dat beest wel eens goed doen, hard worden aangepakt.’ ‘nee nee ik wou alleen maar…’ Amy kan weer niet verder praten. ‘Ja jongedame ik hoor het alweer jij mag vanmiddag in het hok je huiswerk maken veel plezier nog verder en ik hou dat beest van je wel in de gaten als je dat zelf toch niet kan!’ met die woorden liep Francine weer weg. Amy kijkt Francine na en kan haarzelf even niet meer bewegen. Dan komt Jake aangelopen, ‘Amy waarom duurt het zo lang?’ vraagt hij. ‘h-het hok!’ stamelt Amy.

Citaat:

Deel 2:
*triinngg* de pauze bel van de school gaat. Amy was de eerste 3 lessen zo in gedachten dat ze niet eens doorhad dat Jake naast haar zat in de klas. ‘Amy wacht, kom!’ zegt Jake met een zelfverzekerde kalme stem. Amy reageert niet maar Jake trekt haar mee. Amy schrikt ‘laat los Jake.’ Zegt ze boos, maar ze heeft er nu alweer spijt van. Het is alweer alsof Jake de gedachten van Amy kan lezen, ‘geen zorgen Amy, kom.’ Zegt hij. Ze lopen naar de 2de verdieping waar Amy nog nooit is geweest, omdat daar alleen maar van die computer mensen werken. ‘waar gaan we heen Jake?’ vraagt Amy. ‘geen zorgen er gebeurt je niks.’ Zegt Jake grijnzend maar toch ook weer lief en beschermend. ‘wat is Jake lief, ik ken hem eigenlijk nog niet eens maar… maar het voelt alsof ik hem al zolang ken.’ Denkt Amy. Jake loopt een lokaal in. hij is niet op slot, denkt Amy, hoe weet hij dat? Zodra ze het lokaal binnen zijn valt Amy’s mond open van verbazing. ‘woow ik wist niet dat het zo.. zo mooi was.’ Amy kijkt om zich heen, de zon schijnt recht naar binnen, een hele muur is van glas gemaakt, zodat je mooi uitzicht hebt op het hei en de bos. Amy ruikt een sterke bloemengeur en ziet dat overal in het lokaal bloemen liggen. ‘het is prachtig hier Jake, hoe weet je dat dit lokaal er zit?’ ‘toen ik hier een rondleiding kreeg had ik er geen zin meer in en ging ik er vandoor.’ Zei Jake op weer die kalme stem, maar dit keer zat er ook iets ondeugends in zijn stem. Amy ziet dat Jake ergens over wil beginnen maar ze laat het maar. Opeens horen ze wild de deur opengaan en er komen 3 jongens binnen. ‘wie zijn jullie?’ vraagt Jake verbaast. ‘oliebol Jake we moeten hier weg!’ zegt Amy gehaast. ‘waarom? Wie zijn dat?’ het zijn 3 jongens, 3 grote stevig gebouwde jongens. Ze zijn niet dik gewoon groot, breed en sterk. ‘dat is Ken met zijn 2 jongens, de grootste pestkoppen van de school,’ Zegt Amy terwijl ze sneller begint te ademen, ‘als je alleen naar buiten loopt en zij staan bij je fietsen moet je maken dat je wegkomt Jake, ze zijn echt gevaarlijk.’ De 2 hulpjes van Ken stormen op Jake af en grijpen hem vast. Jake probeert zich wild los te rukken maar het wil niet lukken, de jongens zijn veel groter als hem. ‘zo Amy op versier toer?’ zegt Ken met een plagerige maar ook boze stem. Ken is heel lang op Amy geweest maar Amy mag hem niet en zou ook nooit verkering met hem willen. Ze weet dat als ze een vriendje zou krijgen, hij daar zeker weten tussen gaat komen. Ondertussen wordt Jake nog steeds stevig vastgehouden door de 2 hulpjes van Ken. ‘laat Jake los idioot!’ zegt Amy met al een iets bozere stem. ‘rustig Amy, rustig. Je weet toch wat zulke woorden met mij doen?,’ zegt Ken alweer op een plagerige manier, ‘smeek nog eens en je zult zien wat er met die Jakie van je gebeurt.’ Zijn stem werd alsmaar bozer en bozer. ‘waar slaat dat op Ken? Ik vraag gewoon of je hem los wilt laten.’ ‘dat had je niet nog een keer moeten vragen Amy, ik had je gewaarschuwd.’ Zegt Ken met een grijns op z’n gezicht. ‘wat ga je met hem doen, doe normaal laat hem los.’ Zei Amy bang. Ze weet nu al dat ze niks tegen hun opkan. ‘Jake, Jake sorry het spijt me ik wil dit niet.’ Zegt Amy bang. Jake kijkt recht in de ogen van Amy, met een afvragende blik, een blik van ‘wat gaat er met mij gebeuren?’ maar toch probeert hij Amy nog gerust te stellen. ‘Amy jij kunt er niks aan doen, geen zorgen het is niet jouw schuld Amy.’ Maar Amy word niet kalm en begint steeds sneller te ademen. ‘Amy!,’ zegt Jake nu streng, ‘kijk me aan!’ en Jake kijkt recht met zijn grote fel blauwe ogen in die van mij. ‘Amy, het is niet jouw schuld!’ die woorden kwamen recht in Amy’s hart en ze gelooft de woorden ook, op een of andere manier zei Jake het dat ze het nu echt gelooft maar ze is nog wel bang en bezorgd. ‘Amy, ik denk dat jij maar even moet gaan.’ Zegt Ken op een vaderlijke manier, en hij pakt Amy vast en sleept haar naar de deur. Terwijl hij Amy meeneemt ziet Amy dat ze Jake op een stoel hebben neergezet en naar stukken touw aan het zoeken zijn. ‘jij gaat nu naar huis Amy, je gaat je ziek melden en je meld Jake ook ziek. Thuis zeg je dat Jake bij een vriend aan het logeren is begrepen?,’ zegt Ken boos en streng, ‘anders dan weet je wat de gevolgen zijn!’ ‘Jake nee, laat me los, Jake.’ Schreeuwt Amy bang. Maar Ken is te sterk voor haar en ze wordt de deur uitgezet. *klik* ze hoort de deur op slot gaan en weet dat ze maar beter kan doen wat Ken heeft gezegd. Ze loopt naar beneden toe en komt bij de conciërge. ‘ik voel me niet zo lekker, ik wil graag naar huis.’ Zegt Amy tegen de conciërge met een bibberige stem. ‘je ziet ook wel wit meisje, ik zal het voor je noteren ga maar lekker naar huis.’ Zegt hij met een vaderlijke lieve stem. ‘owh en Jake is al ziek naar huis gegaan, maar die moest ik ook nog even afmelden.’ Ze voelt een steek door haar lichaam heen gaan, niet van schuldgevoelens want die had ze totaal niet meer, maar het was meer van angst. ‘En wat is Jake’s achternaam?’ vraagt de conciërge. In een keer beseft ze dat ze die nog niet eens weet. ‘ehh hij komt uit klas T35.’ Zegt ze dan maar. ‘oke het staat genoteerd, ga maar lekker naar huis en beterschap.’ Amy loopt naar buiten, pakt haar fiets en fietst naar huis. Als ze bij het huis aankomt rent ze meteen naar Luna toe. ‘hee meis,’ zegt ze als ze als ze de boxdeur opendoet. Ze borstelt Luna even snel en zadelt haar dan op. ‘we gaan even een lekker ritje maken meis.’ Als Amy bij Luna is praat ze altijd rustig, hoe bang of bezorgd ze ook is. Alleen in haar rijstijl kun je wel zien hoe Amy zich voelt maar Luna vind het altijd best. Amy racet door het bos heen, heerlijk vind ze het. Kei hard galopperen door het bos heen. Een half uur later laat ze Luna even uitstappen en komt terug bij de stal. Als ze Luna heeft afgezadeld en na gepoetst komt Francine aan gestormd, ‘ja waarom ben jij zo vroeg terug? En jij hoort in het hok te zitten in plaats van op het paard meekomen jij!’ en Francine trekt Amy mee aan haar arm. ‘Nee ik kan het uitleggen alsjeblieft Francine laat me los!’ zegt Amy wanhopig, maar Francine trekt haar mee en gooit haar het hok in. ‘zo daar blijf je maar even 2 en een half uur, en hier is je tas!’ ze gooit de tas naar beneden en doet de deur op slot. Voor het eerst wordt Amy niet gek, ze kan alleen maar aan Jake denken. Als de 2.5 uur om zijn word ze eruit gehaald. ‘Jij daar, hier komen en je gaat maar naar je kamer ofzoiets, doe iets nuttigs!’ schreeuwt Francine met haar krakerige stem. Amy ziet dat Francine verbaast is dat ze niet wild is geworden in het hok, ze kijkt Francine met een vermoeide blik waar toch iets angst in zit aan en loopt dan naar boven toe. Ze gaat op haar bed zitten en begint in haar zelf te praten, ‘owh mama waarom moeten ze Jake nou pakken? Waarom pakken ze mij niet?’ Amy gaat altijd tegen haar moeder praten als ze alleen is en zich niet fijn voelt. Ze zit nog een uurtje op bed totdat Francine van onder de trap krijst: ‘Amy beneden komen, er is post voor je!’ post voor mij? Denkt Amy en rent naar beneden. ‘dankjewel Francine.’ Zegt ze beleeft en rent weer naar boven toe. Net als ze wil kijken van wie het is komt Tori binnen, ‘hee Amy waar was jij nou in een keer gebleven? Alles goed?’ ‘ehh ja ja alles is goed.’ Antwoord Amy terug en houd het pakje achter haar rug. ‘wat heb je daar?’ vraagt Tori. ‘owh niks gewoon een boek.’ ‘maar jij leest nooit.’ Zegt Tori verbaast. ‘nou en,’ zegt Amy geërgerd, ‘ik ga even douchen’ Amy rent naar de douche en trekt aan de deur, maar die zit op slot. oliebol denkt Amy, en rent naar beneden. Waar kan ik dan rustig mijn pakje open maken. In een keer weet ze het. ‘de bibliotheek!’ zegt ze hardop. Daar komt toch nooit iemand behalve Tori. Ze rent naar de bibliotheek, daar kijkt ze op het pakje en ze schrikt zich wild. ‘het is… het is van Ken!’