Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-08-11 16:05

[VER] I'm Not Crazy

Geplaatst door de TopicStarter : 17-08-11 16:05

I'm Not Crazy

Hoofdstuk 1
Tristan zat gebukt in een kapotte koelkast. Het denderende geluid was oorverdovend en hij had zijn handen tegen zijn oren gedrukt. De berg rommel verstopte hem van de strijd boven en bood enige bescherming. De kanonnen vuurde achter elkaar kogels in de lucht en buiten de knallen van geweren heerste er een stilte.
Ineens weerklinkt er gerommel en Tristan opent zijn ogen. Iemand anders zocht ook bescherming en kroop door een oude kast. Tristan stond te kijken naar een meisje. Haar ogen bloedde fel en ze was waarschijnlijk blind.
Tristan kruipt naar haar om de wonde te verzorgen maar het meisje deinst bang terug.
“Rustig maar, ik ben Tristan, je kunt me vertrouwen.”
Het meisje stopte met trillen en kijkt in de richting van de stem. Haar ogen kon ze amper open doen en Tristan wist dat ze snel hulp nodig had.

Een vrachtwagen raast voorbij en trekt Mike uit zijn gedachte. Hij kijkt op en ziet dat het zo gaat regenen, gauw maakt hij voort om voor de bui op school te zijn. ‘Autistisch’ hadden ze hem benoemd ‘in zijn eigen wereldje’ eigenlijk konden ze er niet echt een naam op plakken, hij was gewoon in orde. Maar Mike had veel gedachtes, dromen, waar zijn ouders niet mee overweg konden. Als klein kind speelde hij niet met autootje en blokken, hij pakte de poppen van het buurmeisje en liet ze elkaar slaan en vocht ermee. Vrij snel had hij soldatjes gekregen, in de hoop dat dat zou helpen, maar zijn obsessie voor het gewelddadig slopen van poppen bleef. Maar Mike wist beter, het was niet het slopen, het was de woede die hij soms niet kwijt kon. Zijn ouders wilde altijd praten, wel, als kind van zes ben je niet altijd uit naar praten. Maar alles was anders nu, hij was geen klein kind meer met problemen, die alles haatte en in zijn eigen wereldje leefde. Mike was nu zestien, een tiener die nog steeds alles in zijn hoofd hield. Alle gedachtes die hem kwelde en hij kwijt moest, en dan vaak in een verhaal.
De rest van de rit kon hij niet meer in zijn verhaal komen en fietste daarom maar sneller naar school. Bij aankomst was zijn broek kletsnat maar het deerde hem niet echt. Hij liep verder de speelplaats op en mengde zich in een klein bescheidden groepje. Mike was eigenlijk de enige die er als de andere jongens uit zag, geen sweaters met daaronder een hemd, of een grote pluizige rode bos met haren. Ook droeg hij als enige geen bril en geen beugel. Het was dus ook vrij duidelijk dat het groepje het minpunt van de school was. Maar ongeacht hoe Mike eruit zag, erbij horen deed hij toch niet. Expres of niet, hij wist dat mensen niet voor zijn fantasie zouden vallen. Bovendien had hij de naam autistisch gekregen, en deed dat hem zelf het gevoel geven er niet bij te horen. Soms geloofde hij het wel, dat anders was, raar, niet gewoon. Maar soms ook niet, hij was gewoon anders, maar dat was toch zeker iedereen. Het waren slechts labels, iedereen had een label. De mooie meisjes waren de populaire, en voor de jongens die aan sport deden of heel knap waren gelde dat ook. Tuurlijk had je ook de normale van de school. Maar de meeste aandacht werd besteed aan die sukkeltjes, de minpuntjes. Op zich een naam om trots op te zijn, vond Mike, maar vol tegenslagen.
Van zodra de bel ging mengde hij zich als een van de eerste tussen de menigte en liep naar de gymzaal. Daar zouden de klassen voor het nieuwe jaar uitgekozen worden.

In de grote zaal stonden vele stoelen en iedereen werd lukraak ergens neergezet. Mike hield zich een beetje stil, hij werd als een van de laatste in zijn klas gezet. Daar ging hij dan, het derde middelbaar. De klas leek erg luidruchtig en een rij was er echt niet bij, de leraar begon er verder ook niet over en de groep ging naar een volgende zaal. Daar moest ieder om de beurt als zijn naam werd afgeroepen zijn boeken komen halen. Ook nu weer was hij laatste, wat vrij logisch was, en liep de klas achterna. Het kleine lokaal waar ze veel tijd gingen door brengen viel van ellende uit elkaar. De wanden bevatte gaten die met cement gedicht waren en her en der hingen er wat planken om grote gaten te dichten. Het lokaal zag er echt niet uit en de klas kon er ook niet mee om gaan. Elke keer als de leraar niet keer werd er met rommeltjes aan het cement gekrabd en werd er getekend op het hout.
“Ik wil dat jullie allemaal een naamkaartje maken en deze op jullie bank zetten.” de vrouw keek ieder een keer aan. “En dan gaat ieder zich voorstellen, je naam, een hobby en je familie.” Mijn familie? Dacht Mike, wat moeten ze daar nu over weten. Ieder stelde zich voor, meestal deden de jongens voetbal maar de meisjes kwamen met iets originelere dingen zoals volleybal en tennis. Mike deed niet aan sport, zijn hobby was vrij simpel, achter de computer zitten. Er werd hem wel gevraagd wat hij daar deed, maar een eerlijk antwoord gaf hij niet, niemand hoefde te weten dat hij daar verhalen schreef. Over zijn familie kon hij ook niet veel zeg, de meeste leefde niet meer, en hij was enigs kind. Vrij simpel voor een jongen van zestien.

De verdere gesprekken over de klas interesseerde hem niet veel en hij zonk weer in gedachten weg. Het nieuwe verhaal dat in zijn hoofd afspeelde over het meisje in de oorlog speelde in zijn hoofd af, hij was vast beraden het af te krijgen tegen de winter. Als hij dan toch eindelijk zijn eerste verhaal zou af hebben zou hij het melden bij een uitgeverij, in de hoop dat deze het uit gaf en hij zijn eerste boek had. Dan kon hij bewijzen dat hij niet gek was, dat hij wel degelijk iets kon. Dan zouden zijn ouders normaal tegen hem kunnen praten.

Een bom sloeg vlak bij hun in en Tristan maakte er gebruik van, hij rende blindelings door het stof heen naar een ander gebouw. In de verte was een grote muur, de mensen die zich daar met geweren verstopte waren aan zijn kant. Tristan nam zijn kans en rende door het oude gebouw heen. Het meisje rende bang mee maar wist bij hem te blijven. Dan hielden ze zich muisstil, een soldaat begaf zich in het gebouw, met de verkeerde vlag op zijn schouder. Tristan keek voorzichtig door een gaatje naar de man, naast hem aan de andere kant van de deuropening lag een dode man met een geweer, als hij erbij kon, kon hij de soldaat neer schieten. Maar deze keek te veel rond om ineens voorbij te gaan.

“Mike, heb je ooit al eens aan sport gedaan” vraagt de leraar hem. Mike kijkt op “Nauw ja ik heb al een tegen een bal geschopt, als je dat bedoelt.” De klas moest lachen maar de leraar keek hem strak aan “Ik bedoel serieus aan een sport gedaan.” zegt ze lichtjes geïrriteerd. Mike schut zijn hoofd “Nee mevrouw.” zegt hij braafjes, wat de klas weer deed lachen. “Stilte.” zei de vrouw. Ze had geen zin om verdere controle over de klas te verliezen en liet Mike zijn. Anderen werden wel gevraagd wat ze allemaal al gedaan hadden. Weer kon hij niet in zijn verhaal komen, maar nu deerde het hem niet echt. Nu kon hij beter luisteren naar de klasgenoten, misschien stak hij er nog iets van op.
De verlossende bel deed iedereen op staan. Zowel de leraar en de leerlingen hadden er genoeg van. Wat ergens raar was natuurlijk, maar de drukke klas gaf de leraar zeker zenuwen. Mike had er niet veel problemen mee, hoe meer ze met haar bezig waren, hoe minder met hem. Maar waar hij zich het grootste zorgen om maakte kwam nu, enkele jongens hadden het niet zo met hem, en speeltijd was altijd verraderlijk. De kans voor de leerlingen om te laten zien wat ze van iemand vonden.
Mike liep de gang op en liep naar zijn kluisje, ergens in de verte stond een leraar, wat hem iets vertrouwen gaf. Hij stopt de boeken in zijn kluisje en haalt er andere uit om die in zijn boekentas te stoppen. Als hij op kijkt ziet hij dat de leraar weg is en een trilling gaat over zijn lichaam als hij aan de andere kant leerlingen hoort aan komen. Met groot gelach stappen ze op hem af en Mike draait zich om. Mike sluit zijn kluisje en zet zijn boekentas op zijn rug. Een jongen duwt hem tegen zijn kluisje omhoog, een beeld van de oorlog schoot door hem heen.

De soldaat met zijn geweer en hij die in het midden van de deur opening stond en Tristan die het geweer in zijn handen had, klaar om te schieten. Pang ! Maar het was niet Tristan die schoot, het was iemand met de juiste vlag aan zijn pak. Deze snelde hem toe en zag dan ook het meisje “We moeten haar helpen.” zegt hij zacht. De man knikte in stemmende en hield het meisje in zijn armen. Tristan rende achter hem aan naar de achterkant van de muur.

Mike zag hoe een leraar de jongens op hun kop zat, dat ze sorry moesten zeggen, maar voor ze dat konden doen was Mike al weg. De leraar keek verbaasd door de gang, maar Mike wist wel beter, het zou alles alleen maar slechter maken. Nee, hij besloot afstand te nemen en mengde zich weer in zijn groepje, die stelde geen vragen. Maar Mike was wel bezorgt, Denver miste, en hij had niks gemeld. Ook tijdens de les verscheen hij niet in het lokaal, hij en Mike zaten samen in een klas, de rest moest zich jammer genoeg op splitsen. Mike was zeker hem vandaag gezien te hebben en besloot tijdens de middag naar hem te zoeken. Echter was er tijdens de middag ook geen spoor van hem. Maar bij Mike ging al een lampje branden, en uiteindelijk vonden ze hem in een vuilnisbak. Denver zat met zijn armen rond zijn benen geklemd en zijn hoofd er tussen. Mike sprong erin, de bak was toch leeg, en ging naast hem zitten. “Kom.” Zei hij troostend. Denver keek op, zijn ogen waren rood en hij voelde zich diep beschaamd over de gebeurtenis. Mike trok hem omhoog en legde zijn arm rond zijn middel. Denver zei niks meer die dag, en ging toen meteen naar huis. Mike vond dit de druppel, iedereen wist wie het gedaan had, en okal zou hij de enige zijn die naar de jongens durfde toe te gaan. Hij zou laten zien dat er niet met hem te sollen valt.
Zelfverzekerd stapt hij op de jongens af, lachend keken ze hem aan. Maar Mike ging niet terug voor de jongens, en zonder iets te zeggen stond hij voor ze stil. “Zo, en?” zei de jongen hem toe. Mike deinsde niet terug, hij wist best wat ze probeerde. “Zo? Wel, ik heb gehoord dat jullie je met mijnvriend bemoeid hebben.” De jongens schoten in de lach en een kwam naar voor om te antwoorden. “O, je bedoelt die kleine rooie, die hebben we even op zijn plek gezet ja.” Het verbaasde Mike iedere keer weer als jongens nog niet eens ontkende wat ze deden, ze waren er trots op. Mike zette een stap dichterbij maar bedacht zich dan. Wat voor zin had het om verder ruzie te zoeken, dacht hij stoer te zijn, of dacht hij aan zijn vrienden ? Misschien wilde hij wel gewoon eens door de gang lopen zonder dat hij aan de kant werd geduwd, maar was het dan ego? In ieder geval liep hij van de jongens weg, liet ze in hun verbazing achter.

Laatst bijgewerkt door Prrrr op 17-08-11 22:30, in het totaal 1 keer bewerkt
Reden: Tikfout in titel verbeterd.

**Geplaatst**: 17-08-11 16:20

Re: [VER] I'm Not Grazy

Geplaatst: 17-08-11 16:20

Leuk, ben benieuwd naar het volgende deel.
Ik heb zo gauw geen fouten ontdekt, je hebt wel een eigen schrijstijl.
Dat is wel goed en herkennend.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-08-11 16:25

Re: [VER] I'm Not Grazy

Geplaatst door de TopicStarter : 17-08-11 16:25

Dankje, ik heb het eerst op Word en controleer het ook voor ik het neer zet.

**Geplaatst**: 17-08-11 19:11

Geplaatst: 17-08-11 19:11

Tot nu toe vind ik het verhaal wel interessant. Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren!
Ik kan me alleen nog niet echt inleven in de personage, maar dat komt misschien nog wel... Ga vooral zo door, het leest erg lekker!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-08-11 20:08

Re: [VER] I'm Not Grazy

Geplaatst door de TopicStarter : 17-08-11 20:08

Wel het is misschien handig om te zeggen dat het schuin gedrukte een soort van visioen is en nog terug keert in het verhaal okal lijkt het na enkele hoofdstukken een beetje te verdwijnen.
Het thema hangt ook rond magie en er komen nog wat personages bij.
Maar alvast bedankt, ik ben blij dat jullie het leuk vinden, ik zal deel twee plaaten.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-08-11 20:09

Geplaatst door de TopicStarter : 17-08-11 20:09

Hoofdstuk 2

Mike begon steeds meer te beseffen wie hij werkelijk was, maar had nog steeds het idee dat iets hem ontging. Nog steeds leek er iets in zijn leven te ontbreken en hij was benieuwd naar wat het was. Rustig liep hij zijn lokaal binnen en zette zich op een stoel, hij was vandaag niet van plan om op te schuiven voor de jongens. Zij hadden dat vrij snel door en drongen zich ook niet op, Denver kwam naast hem zitten. “Wat heb je gedaan gister?” Mike glimlachte “Fijn dat je terug bent.” Denver lachte en pakte zijn boeken. Mike keek op naar de leraar en schreef de agenda over, dan legt hij zijn boeken op de pagina.
Na een tijdje leek de verveling niet over te gaan en beet over op het uiteinde van zijn pen. Ineens kijkt hij op, een wervelwind blaast door het lokaal, slechts een kleine maar toch. Mike keek naar de ramen maar allen waren dicht, met gespitste ogen kijk hij het aan. De wervelwind verplaatste zich van bank naar bank, alsof het leefde en rond keek. Het stopte voor Mike omdat hij de wervelwind aan keek, en verdween dan ineens. Mike liet niks blijken van de vreemde vertoning, deed alsof er niks gebeurt was, maar bleef die les wel alert. Wat het ook was, het was niet zomaar een wervelwindje.
Later die speeltijd leek hij nog steeds de wervelwind niet vergeten te zijn, half in gedachte staarde hij rond. “Hij was ook al zo tijdens de les.” hoort hij Denver zeggen. Hij schud zich uit de gedachte en keek ze aan, echt zeggen wat er was wilde hij niet, ze zouden hem toch niet geloven. En zo heerste er een tijdje een stilte in de groep, Mike besloot zich even af te zonderen en deed alsof hij naar de wc moest. Als de bel dan eindelijk gaat loopt hij zijn lokaal binnen, het was het zelfde lokaal als voorheen. Mike werd er iets onrustig van maar zette zich eerst rustig, de les leek rustig te verlopen en hoe goed hij ook rond keek, de wervelwind kwam niet terug.
Weer verveelde Mike zich tijdens de les en beet op zijn pen, en hij krabbelde wat op een blaadje. Dan kijkt hij op, ja, de wervelwind was er weer. Deze keer richtte hij zich meteen op hem en sprak een zachte meisjes “Wie ben je?” Mike keek op, hij kon het niet zeggen in de klas, iedereen zou raar op kijken. Hij keek naar zijn blaadje, tuurlijk, maar kon de persoon lezen? “Nee gekkie,” er weerklinkt een giechel “, ben je een bewaker?” vraagt ze. Mike keek verbaasd op, nee, dit kon niet. Hij keek weer naar het bord en schreef in zijn boek, probeerde de wervelwind te negeren. Toen ze niet beantwoord werd was ze een beetje verbaasd maar giechelde dan weer en verdween.
Na de lange dag had Mike het wel helemaal gehad en ging vroeg naar bed, als hij zijn kamer binnen loopt gooit hij zijn boekentas in de hoek en kijkt om. Verschrikt blijft hij staan, een engelachtig meisje zat op zijn bed, haar ogen waren fel blauw net als haar kledij en haar lange blonde krullen leken de zweven in de lucht. Mike kon het niet laten een warm gevoel bij haar te hebben, haar schoonheid overtrof hem. Hij probeerde zich te concentreren en schudde even zijn hoofd “Wie ben je?” Het meisjes giechelde weer en Mike herkende haar “Ik ben het meisje uit de wervelwind.” zegt ze vrolijk. Mike knikt en zet een stap in haar richting om haar beter te bekijken “Wat ben je?” Het meisje glimlachte en zwierde met haar haren, ze stond op en liep naar hem toe. Haar haken klapte zachtjes en er kwamen twinkelende vonkjes onder haar voeten vandaan. “Ze noemen me Windy, bewegende wind snap je? Maar ik verkies Aura.” Ze knipoogt en legt haar hand op zijn schouder “Maar als jij me kan zien, heb je ook een kracht!” zegt ze opgewonden.
Mike keek verbaasd op, hij, een kracht ?

Aura keek rond in zijn kamer “Niet erg groot.” was haar mening, Mike keek haar een beetje verbaasd aan. Een magisch wezen kwam in zijn leven en ze had het over zijn kamer? “Kom.” zegt ze vrolijk “Dan gaan we naar Patch, hij is zo sterk als steen!” Het meisje leek erg enthousiast te zijn over hem maar hij wist niet zeker of het wel goed was om zomaar mee te gaan. Echter had hij geen keus en werd mee getrokken door het meisje, ze sloot haar ogen en vormde een licht rond ze. Als het weg ging bevonden ze zich in een grote kamer, Aura rende naar een deur toe en riep “Patch, Patch !” Geërgerd opent iemand de deur “Wat is er?” een jongen in een pyjama deed de deur open en wreef in zijn oog. “Kijk!” ze wees naar de jongen. “Waaeuh.” Hij sloot de deur en riep nog na “Ik sta in mijn pyjama!” Aura glimlachte en keek naar Mike “Hij gaat zich even aan kleden en dan zal hij zich voorstellen.” Patch kleed zich geërgerd aan en loopt de deur uit “En, wat is zijn kracht?” Aura glimlachte “Dat weet ik nog niet.” “Wat???” roept Patch uit. “Ben je wel zeker Dat hij een kracht heeft? Hij kijkt niet eens!?” Mike keek rond in de kamer en negeerde het stelletje even, Patch liep naar hem toe en schudde met zijn hand voor Mike’s ogen. Mike negeerde het eerst maar keek dan om recht in zijn ogen. Patch schrok iets achteruit “W wie ben je?” Mike glimlachte “Mike” Patch knikte.

Patch en Aura leken druk in gesprek en Mike keek weer rond. Als ze even niet keken loopt hij een kamer in, er stonden een aantal banken met een salontafel en een grote kast. Mike keek in de kast, er stond niet heel veel, wat servies en spullen om thee te maken, verder wat koekjes. Mike glimlachte en pakte er eentje uit, echter smaakte ze vreselijk. Hij maakte een gaatje in een bloempot en tufte het uit. “Je had hem niet moeten brengen, we krijgen nog problemen! Hij kent niks van deze wereld.” Patch keek Aura streng aan en keek dan naar Mike, of ja. “Waar is hij heen gegaan?” Aura kijkt verbaasd rond maar hoort iets in de woonkamer. Ze kijkt even naar Patch en rent dan naar de deur. Mike draaide zich gauw van de bloempot en keek haar aan. “Wat doe je hier?” zegt Patch een beetje boos. “Uh, eh” Mike wist niet echt wat te zeggen, wat deed hij hier, inderdaad, wat deed hij hier ? “Zeg jij het maar.” Mike draaide de rollen om. “Niks,” zei Patch “, ik breng je terug.” Mike keek hem verbaasd aan. Patch deed een stap naar achter en haalde een ketting onder zijn shirt vandaan, deze begon te gloeien en liet een licht over gaan tussen zijn handen. Patch keek ineens op naar Mike en stuurde het op hem af met een hand. Mike hield zijn armen voor zich, weer was er een licht voor hem maar deze keer ging het anders. Mike wilde niet weg, hij wilde het niet vergeten, en van zodra het licht weg ging stond hij weer voor ze. Patch schrok en keek hem “Hoe, hoe deed je dat?” Mike keek hem een beetje verbaasd aan maar lachte dan “Blijkbaar ben ik beter dan je dacht.” Patch werd boos en zijn hand werd van steen, hij gaf Mike een slag in zijn buik. Maar van zodra Patch hem raakte werd zijn hand weer normaal. Mike glimlachte weer, maar was ergens bezorgt, hij had een kracht waar hij niks van af wist en niet kon besturen. Patch keek hem verbaasd aan maar Mike wist hem niks te zeggen. Patch keek naar Aura en knikte “De tijden zijn momenteel niet geweldig dus we kun je niet naar onze leider brengen, dus voor nu zit je gewoon in ons team.” “Team?” Mike keek ze verbaasd aan “Nu je van het bestaan van magie af weet mogen we je niet zomaar alleen laten, sommige zullen je gevangen willen nemen, proberen over te zetten naar de andere kant…” Mike onderbrak hem “Andere kant?” Patch knikte “Mensen met krachten die ze gebruiken voor het slechte, in ieder geval gaan we je beschermen.” Mike fronste zijn wenkbrauwen “En verwacht je dat ik doe?” Patch keek hem nog altijd strak aan “Niks, geen domme dingen doen.” Mike keek hem boos aan, maar er was geen discussie mogelijk. Het was zoals het was en Mike zat nu in hun groep. “Aura brengt je wel terug naar huis, denk eraan, vertel dit aan niemand.” Patch keek hem streng aan en liep dan weg. Aura lachte “Hij lijkt streng maar dat is hij niet hoor!” ze giechelt “Kom ik breng je terug.” zegt ze vrolijk. Mike pakt haar hand vast en weer verspreidde het licht rond hun, dit keer liet Aura zijn hand los en kwam hij alleen in zijn kamer terecht. “Is er iets?” vraagt zijn moeder, Mike schud het hoofd “Ik ga slapen.” Hij veegt door zijn haren en loopt naar de badkamer, zijn moeder loopt de kamer uit en Mike duikt zijn bed in, denkende over de nacht.

Mike, Mike, iets suisde door zijn hoofd en hij werd wakker. Over twee minuten zou zijn wekker af gaan, hij zet hem af en veegt door zijn haren, was het allemaal echt gebeurd gister? Hij liep naar de badkamer om zich op te frissen en kleed zich aan. Dan pakt hij zijn boekentas en loopt naar de keuken, zijn ouders lagen zoals gewoonlijk nog in bed en hij at alleen zijn ontbijtje op. Als alles klaar staat haalt hij zijn fiets uit de garage en vertrekt naar school.
Tijdens de rit dook het verhaal weer in hem op en kon hij Aura en Patch even uit zijn hoofd zetten.

De andere muur leek verder te zijn dan verwacht maar de twee rende dapper door, elke keer weer verborgen ze zich even achter brok stukken en rende dan verder. Bijna hadden ze de muur bereikt, maar dan gebeurde het toch, er werd een schot geleverd en raakte de soldaat in de buik. Tristan trok hem veilig achter een rotsblok. “Ga verder, stuur later maar hulp voor hem, je moet nu verder voor ze komen.” Mike knikte ook al wilde hij dat niet, maar de man duwde hem verder. Tristan keek rond, zomaar over rennen was nu niet slim, gelukkig hadden de troepen achter de muur het gehoord. We geven dekking, hoorde hij ergens roepen, Tristan keek even naar het meisje, hij moest haar helpen. Dan springt hij op en rent verder zonder te stoppen, hij wilde pas stoppen achter de veilige muur met het meisje in zijn handen.

Men zegt dat je een hele droom in enkele seconden kan beleven, maar helemaal waar was dat niet, want elke keer weer als Mike aan zijn verhaal dacht, kwam hij er nooit heel ver mee. Daar was hij alweer, op school, om zich weer in zijn groep te mengen. Denver keek hem aan “Alles goed?” hij probeerde zo min mogelijk bezorgt te klinken. Mike keek op, was het dan toch echt geweest? Hij wilde iets zeggen maar hield het op een knik, Denver glimlachte flauwtjes en voor de rest werd het onderwerp vermeden tot Mike er weer over begint. “Ik had gister iets, er was iets gebeurt, dus vandaar.” Hij zei het met een lichte opluchting, misschien zouden ze dan ook niet bezorgt zijn. Denver knikte “Is goed” hij knikte maar keek hem niet echt aan “Goed dat we het weten.” kwam er nog bij onhoorbaar uit.
De rest van de dag dook er niks meer op en Mike begon te twijfelen ook al hadden zelfs zijn vrienden bevestigd dat er gister iets was. De jongens werden die dag nog steeds een beetje met rust gelaten en de dag was voor het eerst echt rustig. Het was ondertussen de laatste speeltijd geworden en Mike was de hele situatie al vergeten. Hij praatte in zijn groep en alles leek normaal te verlopen. Tot Mike het gevoel kreeg bekeken te worden, hij keek even over de speelplaats maar zag niemand naar hem kijken, dan ziet hij achter de schoolpoort iets en kijkt ernaar. Hij verschrikt zich maar houd zich in opdat niemand het zag, een klein vliegend wezentje keek hem aan en vluchtte weg van zodra Mike hem door had. Mike keek het na maar richtte zich dan weer naar de groep, Denver liet zijn blik een beetje verbaasd op zijn gezicht vallen. Mike keek hem aan alsof er niks aan de hand was en liet ook niks meer blijken van de verschijning van het wezentje.
Toen hij thuis kwam en gegeten had ging hij naar zijn kamer, deed het raam open en keek naar de hemel die langzaam donker werd. “Patch…, Patch.” hij riep het zachtjes maar wist dat Patch hem zou horen. “Ik zag vandaag een wezen, het kon vliegen en bekeek me…Wat was het?” Patch keek naar Aura, samen bekeken ze Mike via hun ketting. Patch deed zijn ogen open en de ketting stopte met gloeien waardoor het contact verbroken werd. Ook Aura opende haar ogen en glimlachte. Patch knikte “Ga naar hem toe en breng hem.” Aura lachte en verdween in het licht, ze kwam weer tevoorschijn bij Mike en lachte weer. Aura nam hem mee naar Patch, die stond hun al op te wachten in de woonkamer.

**Geplaatst**: 18-08-11 16:37

Re: [VER] I'm Not Crazy

Geplaatst: 18-08-11 16:37

stipje. Heb een paar kleine foutjes kunnen ontdekken waarvan dit de meest storende is:

Citaat:
Mike pakt haar hand vast en weer verspreidde het licht rond hun, dit keer liet Aura zijn hand los en kwam hij alleen in zijn kamer terecht.

Hun moet natuurlijk hen zijn en de zin lijkt niet lekker te lopen. Misschien komt dat om verspreidde verleden tijd klinkt. Beter zou zijn: Mike pakt haar hand vast en licht verspreid zich om hen heen, maar deze keer laat Aura zijn hand los en komt hij alleen in zijn kamer terug.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-08-11 16:45

Geplaatst door de TopicStarter : 18-08-11 16:45

Hen is een vrouwelijke kip

Nee, het verhaal staat in de verleden tijd dus dat kan ik niet ineens omdraaien.
Sorry

**Geplaatst**: 18-08-11 16:46

Re: [VER] I'm Not Crazy

Geplaatst: 18-08-11 16:46

Dan moet het zijn pakte haar hand weer vast, nu staan er namelijk twee tijden door elkaar

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-08-11 16:49

Re: [VER] I'm Not Crazy

Geplaatst door de TopicStarter : 18-08-11 16:49

Dat wel, ik zal het op Word aan passen want hier gaat het niet meer.

**Geplaatst**: 18-08-11 17:18

Re: [VER] I'm Not Crazy

Geplaatst: 18-08-11 17:18

ja klopt, na een half uur kan je het niet meer op bokt aanpassen. Heel irritant af en toe als er echt storende foutjes in staan, ik spreek uit ervaring helaas

.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-08-11 17:27

Re: [VER] I'm Not Crazy

Geplaatst door de TopicStarter : 18-08-11 17:27

Haha inderdaad heel vervelend, gelukkig is mijn tante mod.
Maarja ik kan haar niet blijven lastig vallen met dit soort dingen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-08-11 13:12

Geplaatst door de TopicStarter : 23-08-11 13:12

Ik ga nog eens een deel plaatsen.

Hoofdstuk 3

Patch was er niet blij mee hoe Mike het wezen beschreef en vermoedde dat het een spion was. Maar waarom Mike bespioneert werd baarde hem de meeste zorgen, er moest iets met hem zijn. Zou het uitgelekt zijn dat hun krachten niet op hem werkte? Dan zouden vele hem graag willen hebben, iets wat hij moest tegen houden totdat Joash weer contact legde. Patch gaf hem de tip ernaar uit te kijken maar Mike was er niet tevreden mee, hij wilde meer weten. “Wat voor wezen was het, wat was zijn kracht?” Patch keek hem aan “Het was een spion dat zei ik je toch.” Mike keek hem nors aan “Wat voor kracht had hij, is hij gevaarlijk?” Patch draaide zich even van hem weg “De kracht weet ik niet, dat staat niet vast voor een spion hoor het is maar een wezen, en voor zo ver ik weet, kijken spionnen alleen maar en vallen ze niet aan” Mike keek hem lichtjes geïrriteerd aan. “Wat moet ik doen als ik het weer tegen kom?” Patch keek hem aan “Als het je lukt? Van het en roep ons, we zijn altijd in de buurt.” Mike knikt. Dan Neemt Aura hem terug naar huis waar hij weer gaat slapen.
Die ochtend was Mike helemaal in zijn hummetje en kleedde zich gauw aan. Hij was vastberaden de kleine spion te vangen en maakte zich snel naar school. Denver lachte als hij aan kwam “Zo vroeg?” Mike knikte en leunde tegen de muur. Mike keek af en toe rond of hij het wezentje weer zag maar voor dat de bel ging kwam hij niet tevoorschijn. Mike mengde zich in de drukke gang en liep naar zijn lokaal. Tijdens de les in het lokaal kwam hij niet tevoorschijn, ergens wel logisch want dan zou hij wel heel dicht bij Mike zijn. Maar tijdens het tweede uur had Mike gym en zag hij de spion ergens op wat matten. Mike keek rond, niemand lette even op, hij nam een sprong en lande op de matten, hij grijpt de spion aan zijn voeten maar deze ontsnapt en verdwijnt in een vlaag van schaduwen. Verbaasd ging Mike weer naar beneden, mislukt. Tijdens de speeltijd was hij er weer maar te ver weg om even over de speelplaats te rennen en het te pakken. Mike hield hem in de gaten maar liet niks blijken en praatte mee met de groep, iets over een film.
Dan drukt een pijn zich door zijn buik, Mike hield zijn hand er tegen en kneep lichtjes met zijn ogen. Denver keek hem geschrokken aan “Gaat het?” Mike wimpelde hem af “Buikpijn.” Maar hij wist dat het dat niet was. Hij keek op en zag het mannetje, niet gevaarlijk dus hé? Het wezentje gebruikte zijn ketting, er kwam echter geen licht vanaf maar schaduwen. Hij hield de straal sterk op hem gericht, Mike wist niet hoelang hij het kon vol houden voor hij op de grond neer zou vallen maar hield het haast niet meer. Mike had geen idee hoe hij ervan af moest komen en viel uiteindelijk op zijn knieën, zijn hand hield hij tegen de leuning van een bank en probeerde zich omhoog te krijgen. Denver tilde hem op de bank en sommige nieuwsgierige meisjes kwamen kijken. Mike zijn tanden knarsten op elkaar en probeerde rond te kijken. Hij zag dat het wezentje vlak langs hem staan, nu was zijn kans. Hij greep naar hem en hij wilde weg rennen waardoor de magie verdween en Mike kon opstaan. Mike rende achter hem aan over het school hek, hij zou de kleine duivel pakken. Hij rende door de stad en enkele mensen keken hem na. Maar Mike keek niet naar ze, hij was gefocust op de spion en rende er achteraan. Als hij merkt dat het wezentje moe word neemt hij zijn kans en springt erop af. Hij houd het stevig tussen zijn armen terwijl hij op de koude grond lag. Hij draaide hem om en keek hem aan “Wie ben je?” zegt hij boos. De spion keek hem boos aan maar dan gloeide zijn ketting. Mike greep ernaar maar was te laat en het wezen verdween uit zijn handen. Mike sloeg een keer met zijn vuist tegen de grond, hij had hem, en nu was hij weg.
Een vrouw kwam bezorgt naar hem toe “Gaat het?” vroeg ze hem. Mike keek boos om “Ik had hem…,” hij zuchtte “, maar nu is hij weg.” De vrouw ging naast hem zitten, ze had een telefoon in haar hand, dan keek Mike weer op naar haar. “Het komt goed,” zei de vrouw hem “, ik heb iemand voor je gebeld.” Mike ging verbaasd zitten, bedoelde ze een ambulance? “Ik heb niks hoor, mevrouw.” De vrouw glimlachte “Het komt allemaal goed.” De stem, werd zo vaag, Mike keek rond maar verloor zicht, wat gebeurde er? Waarom werd alles vaag?

Mike werd wakker, hij bevond zich in een kleine kamer. Hij voelde aan zijn hoofd en wreef een keer over zijn ogen. Een kleine kale kamer met een bedje waar hij op lag. Zijn kleren waren nog aan, verward staat hij op, kijkt rond, wat was er gebeurt? Hij herinnerde zich de vrouw, er was iets met haar. Mike liep naar de deur, deze werd open gedaan en een man in een lang wit gewaad stond in de deuropening. Mike keek hem recht in de ogen aan maar de man deed dat niet terug. “Kom.” de man praatte kalm en liep dan verder. Mike tuurde door de gang aan beide kanten en volgde dan de man. Deze bracht hem naar een andere kleine kamer, Mike keek eerst goed rond voor hij binnen ging. Een tafel en twee stoelen, verder een groot raam waar hij niet door heen kon kijken. “Ga zitten.” zei de man weer rustig. Verward ging hij zitten en de man sprak hem weer toe “Wel, wat is je naam.” Mike keek hem verbaasd aan “Wat doe ik hier, waar ben ik?” De man reageerde eerst niet echt maar gaf dan antwoord “Je bent hier zodat we je kunnen helpen.” Mike keek hem stom verbaasd aan “Helpen met wat ?!” zei hij. “Rustig nu” zei hij kalmerend maar Mike werd boos, er was niks mis met hem en de man behandelde hem als een gestoorde… was dat wat ze dachten dat hij was, gestoord, gek? Mike liet zijn blik weer op hem vallen “I is dit …” de man stond op en legde zijn hand op Mike’s schouder “Wij gaan er voor zorgen dat jij je weer helemaal goed voelt.” Een pijn schoot door Mike heen en hij voelde zich afdwalen van de wereld, hij moest zich aan de tafel vast houden om niet te vallen. Hij was, in een gekkenhuis, een opvang, kliniek. Mike kon wel huilen, hoe had dit kunnen gebeuren, maar dan schoot alles weer door zijn hoofd, Patch en Aura en de kleine spion. Nee, nee hij was niet gek, het was echt maar dat wisten ze niet, nee, hij moest hier weg! Hij keek boos op “Je moet me laten gaan!” de man probeerde hem te bedaren “Rustig maar, je gaat ook weer weg van hier.” Mike wilde dat hij op hield met zijn zoete praatjes “Nee! Ik moet nu weg, en jij houd me niet tegen!” Hij rende naar de deur en bonkte erop “Laat me gaan ! Nu !” Woede en pijn schoten door hem heen, de man liep weer naar hem toe en legde zijn hand op Mike’s schouder. Woest draaide Mike zich om en sloeg in tegen zijn schouder, het hoofd zat te hoog. De man zette enkele stappen naar achter en Mike bonkte weer op de deur. Als de man hem weer wil benaderen slaat hij weer en weer. “Ga weg! Laat me gaan !” Mike bleef boos, hij moest weg. De man werd boos en wilde hem woest omdraaien maar Mike vond het de druppel, nu de man iets gebogen stond sloeg hij hem volop in het gezicht. Dan slaat de deur open en rennen twee mannen naar Mike om hem in bedwang te houden, een ander helpt zijn collega. “Laat hem opsluiten!” riep hij boos. Mike gaf hem een vuile blik maar hoe hard hij ook tegen sputterde de mannen trokken hem mee naar een isoleercel waar de wanden van kussens waren. Mike werd erin gegooid en het werd pikkedonker. Mike draaide zich woest om naar de deur en bonkte erop, harder nu omdat het minder zeer deed. “Laat me eruit! Laat me eruit!” De eerste traan rolde over zijn wangen, waar waren Patch en Aura, waarom kwamen ze hem niet helpen? Ze waren toch altijd in de buurt? “Patch !!! Aura !!!” riep hij huilend. Patch en Aura keken via hun ketting naar hem, Patch verbrak het contact en keek naar Aura, ook zij verbrak contact. Aura kon niet lachen, haar gezichtje was beteuterd. “Morgen halen we hem eruit.” zei Patch, Aura knikt “Voor nu hoop ik dat hij wat slaapt.” Aura ging naar bed maar Patch bleef de hele nacht op, keek naar Mike en bedacht een plan. Mike schreeuwde nog steeds, hij voelde zich zo eenzaam, zo had hij zich nog nooit gevoeld. Hij bonkte weer op de deur, ze komen niet, bedacht hij zich, Patch en Aura laten me in de steek. Misschien, misschien was het dan toch niet echt. Mike keek op, droogde zijn tranen “Oké, oké ! Ik geef het op, help me dan,” hij snikte “, magie bestaat niet, oké” het laatste piepte er zachtjes uit. Mike voelde zich gebroken, fysiek en mentaal. Hij zakte door zijn knieën en leunde tegen de deur aan, hij sloot zijn ogen, probeerde Patch en Aura te vergeten. Dan word de deur open gedaan, een andere man stond in de deuropening en Mike moest even wenen aan het licht. Hij stond op en leunde tegen de deur, zijn ogen hingen half open en zijn armen levenloos langs zijn lichaam. De man hielp hem overeind te houden en bracht hem naar een kamer. Daar stond een bed en een extra muurtje, erachter bevond zich een kleine buis, voor de behoeftes. Mike ging op bed zitten later kwam iemand eten brengen en zette dit in het midden van de kamer. Pas toen de deur gesloten werd ging Mike erheen, hij zette zich ervoor en keek ernaar. Een rare trilling ging door hem heen en hij keek naar het eten, het leek of zijn ogen inzoomde of zo en Mike kon aparte bestanddelen terug herkennen. Hij knipperde een paard keer en keek dan weer naar het eten, er zat iets in. Mike kon niet achter halen wat maar er zat iets in, boos keek hij ervan weg, de dokters speelde een vuil spelletje en Mike viel er niet voor. Hij liet zijn blik in de kamer rond dwalen, de buis, tuurlijk. Om niet te laten blijken dat hij het doorhad deed hij alsof hij nog boos was. Vuil keek hij naar de deur, stond dan op en bonkte erop “Laat me gaan!” Hij rende terug en pakte het dienblad op, hij rende door naar de buis en gooide het erin. Dan draait hij zich weer om en bonkt op de deur. Na een tijdje had het gebonk nog steeds geen effect gegeven en zette hij zich in het midden van de kamer, de hele nacht had hij niet geslapen, had hij gewacht op het licht dat aan ging.

Mike voelde hoe zijn ogen zwaar waren maar hij gaf niet op, het licht op de gang ging weer aan en de deuren gingen open. Verbaasd stond Mike op en keek in de gang, allerlei kinderen kwamen naar buiten, allen droegen witte kledij en drie jongens liepen op hem af “Kijk eens jongen, er is een nieuwe in de straat, en wat is jouw naam.” zei hij brutaal. Mike keek hem boos aan “Geen naam? Dan noemen we je groentje, klein groentje.” Mike voelde iets in zich, was het zijn hart dat sneller ging kloppen, nee het was iets anders, ook iets in zijn hoofd, wat begon te tollen en toch helder beeld gaf. Mike opende zijn ogen fel, wat het ook was, het gaf hem kracht. De jongen lachte hem uit, en de pijn in zich vergrootte wat zijn kracht versterkte. Hij balde zijn vuisten en binnen enkele seconde lag de jongen om de kracht door een slag van Mike. De jongens keken geschrokken naar Mike, maar hij draaide zich fel om, de deur aan het einde van de gang werd open gedaan, en er was licht, echt licht van de zon. Mike begon te rennen en ook al wilde de man hem tegen houden Mike sloeg hem en sprong over hem heen. Hij rende door de deur maar maakte een snelle bocht die hem even uit balans bracht, daar was het raam, hij rende verder maar ineens stonden er twee mannen PANG!

**Geplaatst**: 23-08-11 14:46

Re: [VER] I'm Not Crazy

Geplaatst: 23-08-11 14:46

Heel apart verhaal, maar het boeit me wel.
Ik ben wel wat kleine schrijffoutjes in alle 3 de delen tegen gekomen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-08-11 14:50

Re: [VER] I'm Not Crazy

Geplaatst door de TopicStarter : 23-08-11 14:50

Oke wel ik hoor ze graag.

Nomineer dit bericht ×