Geplaatst Helaas is woensdag 27-07-2011, mijn schoonmoeder overleden.
In april hebben we te horen gekregen dat ze longkanker had. Ze moest even naar het ziekenhuis foto's laten maken. Ze had een raar hoestje... Maar helaas..... Zo zie je een 'gezond' mens veranderen in een hoopje ellende.
In korte tijd ging het zo snel en hebben we helaas afscheid moeten nemen.
Tot nu toe word ik steeds weer opnieuw met de neus op de feiten gedrukt. Het gemis.... en vrienden die er juist wel zijn en vrienden die er helemaal niet zijn. Gister zat ik vol. Ik moest het kwijt dus ben ik gaan typen. Er kwam geen eind aan maar o wat een opluchting. Nu wil ik dit graag met jullie delen. Wie weet heb jij de zelfde ervaring, of een soort gelijke ervaring, dit zou ik ook graag horen.
Voor je begint met lezen wil ik dit nog even kwijt:
Ze was niet alleen mijn schoonmoeder. We hebben altijd in het zelfde dorp gewoond ik ken haar dus al mijn hele leven. Maar tot ik een relatie kreeg met mijn vriend leerde ik haar op een andere manier kennen ik leerde haar beter kennen en helaas veel te kort.
Waar ik heel veel respect voor heb is dat ze haar eigen crematie heeft geregeld. Van kaarten tot muziek noem maar op. Niet te geloven. Ook hebben we alles nog aan haar kunnen vragen en alles kunnen zeggen wat we wilde zeggen. We hebben afscheid genomen en zijn tot haar laatste adem bij haar geweest.
(Mijn excuus als het verhaal hier boven een beetje rommelig over komt maar kan het even niet beter verwoorden.)
Mensen komen en gaan.
Mensen kunnen gaan omdat de vriendschap stopt. En mensen kunnen gaan omdat ze moeten gaan.
Mag je hier een traan om laten? Ja, maar onthoud wel: Er is altijd een reden waarom sommige mensen jou toekomst niet halen. En waar een persoon gaat is er ook plek voor een nieuw persoon. Zo zul je nooit alleen zijn.
Soms zijn er mensen in je leven waar je erg veel van houd. En deze mensen moeten gaan.. Helaas kunnen wij als mens daar niets aan doen. Het is zo als het is en daar moet je, je maar bij neer leggen. Heb je een keus? Nee was dat maar zo.
Mag je hier een traan om laten? Ja, maar onthoud wel: Deze persoon is niet te vervangen.
Je hoort mensen zeggen wat ging het snel hé. Ja helaas ging het veel te snel. Maar of het nou 3 maanden zijn of 3 jaren, het gaat altijd te snel.
Moet je, je eens voorstellen: Je bent een zeer geliefd persoon. Je staat altijd voor een ander klaar. Vraagt nooit om hulp want alles lukt zelf wel.
En ineens komen mensen bij jou in plaats van jij bij hen.
Ineens worden de rollen omgedraaid. Jij vraagt niet meer wat wil je drinken, maar moet je zeggen: Wil je drinken voor me pakken.
Eerst loop je alle markten winkels af alsof je de wereld aan kan. En het volgende moment moet je ineens krachten gaan sparen omdat je straks even naar de wc heen en weer moet lopen.
Zou jij hier gelukkiger van worden? Vast niet. En voor ons is 3 maand veel te snel. Maar voor deze persoon lijkt het wel 3 jaar. Voor ons bestaat een dag en nacht uit 24 uur. Voor deze persoon lijkt het wel 48 uur.
En je kan nog zoveel blauwe plekken hebben. Je kan nog zo vaak je been breken. Maar vergeet niet. Zien dat een persoon waarvan je houd zo veel pijn heeft. Dat doet pas echt pijn!
En als er dan een moment komt dat deze persoon is een keer voor zichzelf kiest, accepteer dit dan.
Wat is moeilijker? Deze persoon missen. Maar wetend dat het nu goed is.
Of elke dag aan kijken hoeveel pijn deze persoon heeft. Hopend dat het gaat regenen en niet 30 graden word. Hopend dat ze eindelijk is een keertje goed slaapt. Want slapen ja? Dat hebben we allemaal nodig. Maar als dat niet meer lukt. Dan kan je na weken eindelijk zeggen: Ik ben zo moe.
Nu je uit mijn leven bent, weg uit mijn bestaan.
Niemand ooit de reden kent, waarom jij moest gaan.
Zou het lot je leven lijden dan? Zijn de wegen al bepaald?
Iemand waar je zo van houd, raak je zomaar kwijt.
Jou verhalen tegen mij, zijn verleden tijd.
Alles is veranderd zins, jij hier niet meer bent.
Ik lees je naam in de sterren, overal waar ik ga ben of sta.
Fluisterend hoor ik van verren, jou geluid. Je leeft nog elke dag.
Kunnen wij verder zonder jou? Staat de tijd nu stil?
Was je nog maar even hier, dat is alles wat ik wil.
Lieve Sien,
Weet dat ik je missen zal. En weet dat ik zeker niet de enige ben.
Maar ik ben er van overtuigd dat je ons allemaal stuk voor stuk in de gaten houd.
Je hebt ons verteld dat je een zak met steentjes mee naar boven zou nemen. De mensen die vervelend waren of niet wilden luisteren zouden een steentje op hun kop krijgen. Gelukkig heb ik nog niets op mijn hoofd gevoeld.
Ik hoop dat je tevreden naar beneden kunt kijken. En ik hoop dat je trots op ons bent.
We doen allemaal ons best, samen maar ook los van elkaar.
We weten allemaal je hebt het nu goed. Je hebt rust en kunt weer een echte lach op zetten.
Maar neem het ons niet kwalijk dat we regelmatig tranen laten vallen.
We houden van je!
Vaak hoor je mensen zeggen: Achter elke lach zit een traan.
Maar voor mij is het anders. Achter elke traan zit een lach, een lach van mooie herinneringen.