Geplaatst Ik hou mij in de vakantie bezig met een verhaal schrijven. Ik heb nu 2 hoofdstukken af en ben aan het 3de bezig maar zou graag willen weten of het fijn leest, niet te opsommend of langdradig of afgerafeld is.
Hou er wel rekening mee dat ik mijn eigen schrijffouten niet zie en 14 ben
Nou hier komt ie:
Hoofdstuk 1: Waar ben jij mee bezig?!
,,Nee ik wil niet!'' ,,Je gaat gewoon jongedame!'' ,,Ow hallo, ik ben Anne-Fleur en dat is dus mijn vader. Mijn vader is een sportfanaat. Tenminste dat was hij, voor hij zijn voetbalongeluk kreeg. Tijdens dat ongeluk brak hij zijn heup en hij mag nooit meer sporten. Toen was ik net 3. Vlak daarna overleed mijn moeder. Ik heb haar nooit echt gekent. Maar goed even over mijn vader. Hij vindt het zo jammer dat hij de topsport nooit heeft gehaald, dus heeft hij besloten mij door te laten stoten tot de top. Nu zul je wel denken ,,leuk toch zo'n pa?'' Nou nee, eigenlijk niet. Ik zit verplicht op voetbal, basketbal en atletiek. Ik beoefen dus vier sporten op hoog niveau. De enigste sport die ik mag doen en ook leuk vind is paardrijden. Maar ik moet gaan, voetbaltraining.''
Ik pakte mijn tas en liep naar de auto. Ik deed het portier open en stapte in. ,,Kon dat niet wat sneller?’’ ,,Nee, dat ging niet.’’ ,,Doe nou maar niet zo kortaf en concentreer je zometeen op de training!’’ ,,Ja papa.’’ ,,De wedstrijd van zondag is belangrijk.’’ Ik knikte. Ik wist dat de wedstrijd belangrijk was. Als we deze wedstrijd wonnen behielden we onze 1ste plaats. Als we dan de wedstrijd in Meppe wonnen dan wonnen we het kampioenschap. Op de training stapte ik uit en liep richting de kleedkamers. Ik keepte nu bij de “kadetten” omdat ik 14 jaar was. Ik keepte al 7 jaar. Toen ik 7 was, deed mijn vader mij op voetbal en omdat ik toen ballen vangen het leukste vond, werd ik omgedoopt tot keeper.
,,Ja meiden, mooi op tijd. Vandaag gaan we ons bezig houden met tegenstanders eruit spelen en afwerken op doel. Steffi is er niet, zie ik? Er riepen een paar meisjes dat Steffi niet kon. Snel ging de trainer verder. ,,Zondag keep jij dus, Anne-Fleur? Zei hij vragend. ,,Ja is goed.’’ Antwoordde ik daarop, terwijl ik moeite deed niet te laten merken dat ik chagerijnig was. ,,Oké, dus Anne-Fleur op goal, Leonoor in de spits, Brechje linksachter. De trainer ging verder en ik luisterde allang niet meer. Hij klapte in zijn handen en ik schrok wakker uit mijn gedagdroom. Waarover ik had zitten dromen wist ik al niet meer maar ik wist wel dat het interessanter was dan de langdradige uitleg van trainer Joep. ,,Kom dames, opstaan en naar het veld.’’ Iedereen stond op en verward deed ik nog snel mijn haren op een knotje. Ook ik stond op en liep langzaam richting het veld. Tijdens de training hoopte ik alsmaar dat het snel voorbij was. De trainer gaf ons de opdracht teams te maken en een wedstrijd te spelen. Ik trok een blauw hesje over mijn hoofd en ging in mijn goal staan.
Joep floot de wedstrijd op gang. Al snel nam het andere team de leiding over waardoor ik het druk kreeg. Ik zag Lisan op mij af komen, Leonoor probeerde haar nog te onderscheppen maar was kansloos. Ik focuste mezelf op de bal met daarachter Lisan. Ik zag dat ze uit ging halen en ging klaar staan om te duiken. Lisan haalde uit, schoot en iedereen keek vol spanning naar wat ik ging doen. De bal vloog overduidelijk in de linkerhoek. Ik sprong, dacht na en besefte dat ik grandioos de verkeerde kant opdook. Ik lag op de grond en kreeg in de gaten dat Joep hier niet blij mee was evenmin als mijn ploegmaats. Ik stond op en pakte de bal tussen de netten vandaan. 1-0. Voorzichtig trapte ik de bal naar de middellijn toe. Joep floot dat we weer mochten beginnen. Al gauw had het rode team weer de bal. Deze keer was het Annelies die met volle kracht, helemaal vrijgelopen, op mij af kwam gestormd. Nu probeerde ik mij echt te focussen maar ik kon het niet. Ik kon mijn aandacht er niet bij houden. Annelies schoot en ik dook nogmaals. Weer tevergeefs, nu was het de rechterhoek waar de bal in terechtkwam. ,,Fleur, verdomme! Twee goals, in nog géén drie minuten. Hou je aandacht erbij, focus je. Zondag is belangrijk, we moeten winnen! Kom op!’’ Voorzichtig zei ik sorry en besefte dat ik echt fout bezig was zo. Ik ging me focussen, ik kan dit. Joep floot de wedstrijd weer op gang en deze keer had het blauwe team de overhand. Na 3 goals van het blauwe team en 4 mooie reddingen van mij vond Joep het welletjes geweest en floot af. Vermoeid trok ik mijn handschoenen uit en liep naar het midden. Joep sprak ons nog één keer streng toe en zorgde ervoor dat wij besefte dat het zondag niet het moment was om spelletjes te spelen en niet aandachtig te zijn. Het ging om het kampioenschap.
Hoofdstuk 2: “Echoing Music.”
*Tùùt, tùùt!* ,,Ow Lisan, daar is mijn vader, ik moet gaan. Daaag!’’ Ik zwaaide naar Lisan en stapte in de paardenvrachtwagen. In de kleedkamer had ik gedouchet en alvast mijn paardrijkleren aangetrokken want ik moest meteen naar de ponytraining. ,,En hoe ging het, schatje?’’ Ik had er een hekel aan als hij me zo noemde, licht geïrriteerd zei ik dat het goed ging. Ik wist dat ik loog en ik wist dat als mijn vader er achterkwam ik nog niet jarig was. Al snel waren we bij het terrein van de ponyclub. ,, Papa, welke pony’s heb je meegenomen?’’ ,, Fiocco voor de springles en Echoing Music voor de dressuurles.’’ ,,Wie is Echoing Music?’’ vroeg ik totaal verward. Ik had geen flauw idee wie die pony was en had er nog nooit van gehoord, laat staan meegereden. Het bleek een drie jarige hengst te zijn. Hij kwam van John Maeses, één van de bekendste fokkers van België. Snel haalde ik Fiocco van de vrachtwagen en zadelde hem op. Fiocco was een zesjarige merrie waar ik succesvol mee sprong op wedstrijd. We gingen dan wel naar de ponyclubtraining maar we trainden nooit samen, we kregen altijd privéles. Snel steeg ik op en stapte richting de rijbak. Eenmaal in de rijbak begon mijn lesgever er meteen aan. Hij had al sprongen klaargezet en ik moest meteen beginnen met losrijden. Na twee rondjes gestapt te hebben draafde ik weg. Fiocco was fris maar goed te controleren. We namen eerst wat kleine sprongetjes en begonnen daarna aan het grotere werk. Toen ik een paar keer een klein parcour rond was gesprongen, vond mijn lesgever dat het goed was.
Inmiddels was mijn vader Music op aan het zadelen langs de rijbak. Toen papa zijn hoef op wou tillen, dreigde hij te stampen maar mijn vader greep op tijd in. Toen ging mijn vader zijn zadel halen en legde van te voren het dekje alvast op zijn rug. Met een zwier gooide hij het zadel op zijn rug. Hij schoof het wat héén en wéér zodat het goed lag en liep naar de andere kant om de singel naar beneden te doen. Hij liep terug naar de linkerkant. Tot papa de singel vast wilde pakken...
,,Pas op!!!’’ Mijn lesgever en ik zagen allebei het zelfde, en reageerde ook hetzelfde. Music had een poging ondernomen om mijn vader in zijn arm te bijten. Dankzij de snelle reactie van mijn lesgever en mij was hem dat niet gelukt. Uit zijn gedrag kon ik afleiden dat het zéker géén gemakkelijke pony was. Mijn vader sprak hem streng toe en trok de singel aan. Toen dat gebeurt was nam hij het hoofdstel en deed zijn halster rond zijn hals. Hij hield het bit voor zijn mond en duwde met zijn duim in de mondhoek van Music. Music gaf deze keer geen kick en pakte het bit zonder problemen aan. Toen papa het hoofdstel over zijn oren wou schuiven gaf hij even weerstand maar papa deed het hoofdstel rustig aan. Ik stapte van Fiocco af en liep de rijbak uit. Mijn lesgever hield Fiocco even vast zodat ik Music de bak in kon begeleiden. Toen Music in de rijbak stond keek hij even rond en gaf ik hem een bemoedigend klopje op zijn hals. ,,Anne-Fleur, het is verstandiger als je je bodyprotector aanhoudt. Hij ziet er niet makkelijk uit en hij schijnt fris te zijn.’’ Sprak mijn vader uiterst rustig. Hij leek er al niet meer aan te denken wat Music net had geprobeert. Papa liep met Fiocco naar de vrachtwagen en mijn lesgever kwam de rijbak alweer ingelopen. Toen ik op wou stappen liep Music al aan. Ik hield hem tegen en pakte mijn linkerteugel wat korter, zodat als hij draaide, hij richting mij draaide. Dat vergemakkelijkte het opstappen. Ik zette opnieuw mijn voet in de beugel en zette af. Ik zwaaide mijn rechterbeen soepel over zijn rug heen en blijkbaar schrok Music hier van waardoor hij weer wegstapte. Ik ging snel zitten en zette hem opnieuw stil. Hij moest weten dat hij stil moest staan als ik opstapte. Ik was uiterst voorzichtig met hem omdat ik niet wist hoe hij op dingen ging reageren en hij uiteraard nog jong was.
Nou dat was het tot nu toe, als jullie meer willen hoor ik het wel. Ik hoor graag op een positieve manier wat jullie er van vinden
