Het is zondag avond, dat betekent dus dat ik al mijn spullen weer kan inpakken. Papa en mama zijn al 6 jaar gescheiden en op zondag avond moeten we altijd 'van huis wisselen', niks aan telkens weer dat gezeik. Ik zie er zwaar tegen op om naar mama te gaan. Als mijn zus, Stacy, thuis is heb ik pech.... Stacey en ik liggen elkaar niet zo, of zeg trouwens maar gerust dat we elkaar haten. Ik kan me niet meer herinneren dat er een aardig woord uit haar mond kwam. Ze zegt geen 'hallo' of 'doei' meer, ze is 19 jaar dus doet waar ze zin een heeft. Soms zie je haar gewoon een paar dagen niet verschijnen. Maar omdat mijn moeder persé in een huurhuis in de binnenstad wil wonen, hebben we een verschrikkelijk klein huis. En je raadt het al, ik moet met Stacey op een kamer slapen. Dat heb ik niet langer dan 3 maanden volgehouden, zei was de baas. Ik ben bang om te slapen, bang dat ze me mischien iets aan gaat doen. Daarom slaap ik al zeker een jaar op de bank in de woonkamer, net als mijn moeder. Is dat normaal?Dat je als 14 jarig kind op een bank slaapt in een woonkamer met je moeder? En het erge is dat de vriend van mijn moeder ook nog wel eens blijft slapen, ook in de woonkamer dus. Nou, slaap zacht terwijl er twee volwassen 'bezig' zijn.
Geplaatst 
