Geplaatst 'TRRINNNGGGGGGGGGG' ik draaide me om 'WHAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!' Ik schrok me dood van die wekker. 'Liefje, is alles goed?' Ik keek haar aan. 'Ja mam, ik schrok alleen wéér van die harde wekker!' Ik stapte uit bed en kleedde me aan. Ik waste mijn gezicht en deed mijn haar. Ik vulde mijn rugzak met zware schoolboeken. Ik at een boterham met warme thee. 'Is er niks Michelle? Je bent zo stil meis.' 'Nee mam, er is niks hoor, maak je niet zo'n druk!' Ik knipoogde naar haar. 'Ik ga mam.' Mijn moeder gaf me een kus op me wang. 'Mahaamm!' zei ik een beetje stoer. 'Oh, sorry hoor, mag ik je niet eens meer een kus geven!' 'Ik ben al dertien mam, ik zit in de eerste klas. Maar af en toe een mini kusje mag wel hoor!' Mijn moeder lachte. 'Ga nou maar snel!' Ze grinnikte. 'Ja mam! Ik ga, doei!' 'Doei schat!' riep mijn moeder.
En toen moest ik wéér langs die drukke weg. Jeetje.. Ik zuchtte. Je kan het.. Je kan het.. Dacht ik hoopvol. En ik keek goed uit, en loopte wat snel over het zebrapad. Ik was al laat.. Maar toen gebeurde het: Ik viel over een steentje en mijn been draaide gevaarlijk. Ik kwam plat op de grond terecht, met een pijnlijk gevoel in mijn been. Het gevoel dat ik niet op kon staan. Ik werd rood en raakte in paniek. De tranen begonnen te stromen. 'HELP! HELP!' riep ik hard. O jee, daar kwam een auto aan. Ik had gelukkig een goed opvallende jas aan. Ik liet mijn hand zien als 'stop' teken. Gelukkig stopte de auto en kwam de bestuurder snel naar me toe. Hij zag mijn been, wat aan het bloeden was. Ik had echt een pijnlijke val gemaakt. Ik kon hem helemaal niet bewegen. 'Meid, gaat het een beetje, moet ik de ambulance bellen?' Mijn tranen begonnen nog harder te stromen. 'Ik heb zoveel pijn! Ik kan helemaal niet meer lopen' snikte ik. Ik had zelf helemaal niet verwacht dat ik als dertienjarige nog zou gaan huilen, maar nu deed het wel héél veel pijn.. De man pakte snel zijn telefoon en toetste '112' in. 'Hallo met Richard van Pook. Ik sta hier met een meisje dat hard is gevallen en haar been doet pijn.' Hij luisterde. 'De straat is 'Bever Bekking straat. Bij het zebrapad in de plaats Amsterdam.' Hij luisterde weer. 'Ze kan haar been helemaal niet meer bewegen ja. Ja het kan zijn dat hij misschien gebroken is' Ik schrok. Gebroken?! Ik beet op mijn lip. Dan kan ik zoveel dingen niet meer doen! 'Bedankt, tot zo' Ik keek naar hem. Hij keek terug.'Ze komen zo, houd vol' Ik wachtte af. Na ongeveer tien minuten wachten hoorde ik vanuit de verte een ambulance. Ik deed mijn ogen dicht en wachtte af. 'Weet je het telefoonnummer van je ouders?' Ik keek op. 'Eh.. 06-12376501''Bedankt.' zei de man. Ik deed weer mijn ogen dicht. Ik voelde de pijn weer steken toen ze me gingen inladen. Waarom gebeurt dit bij mij.. Dacht ik.
En? Ik moet vooral op mijn schrijftaal letten. En het tel nummer is verzonnen
xx
