Ik schrijf zo af en toe nog wel eens, maar zet het niet heel snel online. Ik stuur ze vooral op naar vrienden die interesse hebben. Zo heel soms komt er wel een verhaal de online kant op, waaronder deze. Ik dacht, misschien een idee om het ook te delen met Bokt. Hoop dat het leuk is. Alles is trouwens zeer fictief. Natuurlijk zijn er in verhalen altijd stukken waarheden, zoals dat ik inderdaad een zus met een dochter heb, de namen ergens vandaan komen etc, maar verder is het verhaal compleet fictief.

Het verhaal is een 'realistisch' verhaal over twee zussen, waarvan één een dochter heeft gekregen en hoe de ene zus daartegenaan kijkt.

-------------------------------------------------

Het Spijt Me Lisa

Het voelde als verraad. Het was ook verraad. Niet meer. Niet minder. Ik had beter moeten weten. Ik had de gevolgen eerder moeten zien. Dan had ik het allemaal kunnen voorkomen. Ik werd gebeld, die ochtend. Haar stem doorspekt met paniek maar o zo vol vertrouwen. "Ik heb ze jou nummer gegeven Els. Ik weet dat jij een goed woord voor me zal doen." Mijn hart zonk. Het zonk zo ver naar beneden en nestelde zich in mijn buik, waar de spieren zich samen trokken en me wilden laten kotsen. Schuld spoelde over me heen. Ik liet een pauze vallen. "Hallo?" vroeg Lisa. Haar stem klonk onzeker. Ik likte nerveus mijn lippen.
"Komt goed zus. Als ze me bellen dan zal ik ze wel zeggen hoe de vork in de steel zit. Je hoeft je niet druk te maken." Ik kon de opluchting voelen aan de andere kant van de lijn. Er viel een overduidelijke spanning van haar schouders.
"Ze vind het goed dat ik haar nummer heb gegeven!" riep ze naar haar vriend toe. "Els lost het wel op. Doet ze altijd." Ze kwam weer terug aan de hoorn. "Nietwaar Els? Het komt echt goed hé? We hoeven ons niet druk te maken. Je vertelt het ze wel." Ik stelde haar gerust dat ik dat inderdaad zou doen. Mijn hart brak. Schuld scheurde het in twee.

Mijn zus en ik, de dingen die we hebben meegemaakt, de dingen die we elkaar hebben aangedaan. Slaande ruzies, vechtpartijen, het vernielen van elkaars eigendommen en het bedriegen en het liegen. We waren geen lieverds. Niet voor de buitenwereld, niet voor elkaar. Tot Lisa zwanger werd. Ik was er niet blij mee, op dat moment, maar besefte dat ze me nu echt nodig had. We waren ondertussen allebei volwassen geworden. De leugens, de ruzies, dat hoefde nu toch niet meer? Dat was kindspel. Jeugd. Ik deed mijn best om een lieve en attente zus te zijn. We botsten wel eens of moesten over een hele stapel drempels, maar we deden het samen en kwamen er samen ook weer uit, tot er zowaar liefde tussen ons kwam. We waren eindelijk meer dan alleen een gedeelde bloedband. We waren zussen. Echte zussen. Toen kwam haar kind. Ik heb veel baby's meegemaakt. Mijn andere zussen en broers hebben ook kinderen, maar dat was anders. Leuke baby's, daar niet van, maar ze waren niet zo bijzonder als Lisa's prachtige dochter. Ik voelde me net een moeder toen ik haar voor het eerst vastpakte. Gevoelens die nooit meer zouden verdwijnen. Gevoelens die ervoor hebben gezorgd dat het zover heeft moeten komen.

We waren geen lieverds, zoals ik al eerder zei. Lisa en ik stalen als de raven. Ze leerde het me. Uit winkels en uit huizen. Van make-up, schoenen tot hoofdstellen en zadels uit paardenstallen. Als puber ging Lisa om met meiden die net zo stalen als haar. Ze dronken op hun veertiende breezers en doken al vroeg onder de lakens met van alles en iedereen. Roken was hartstikke in en vanuit daar ging het over op blowen. Op latere leeftijden werd er niet zuinig om gegaan met hardere middelen, al was het sporadisch. Ik heb nooit aan de drugs gezeten. Ik was ook een vervelende tiener, maar drugs ging me net een stap te ver. Ik heb heel vaak ruzie gehad met Lisa over haar drugsgebruik. Ik had net zo goed tegen een muur aan kunnen staan schreeuwen.

Een baby. Dat veranderde alles. Ze ging samenwonen met de vader van het kind. Hij werkte. Lisa niet. Ze ging al tijden niet meer naar school. Nee, van school, daar had ze vanaf haar veertiende al niet meer van gehoord. Jeugdzorg heeft nog van alles geprobeerd, maar men kan nu eenmaal niet een kind aan een stoel vastbinden en dwingen te luisteren. Ook boetes raakten haar niet, die raakten papa en mama. Vooral in de portemonnee. Geen opleiding, geen baan en hoogzwanger. We mochten van geluk spreken dat vader er niet vandoor ging. De baby kwam. Een prachtige dochter. Esmee werd ze genoemd. Mijn kleine en lieve Esmee. Om haar te onderhouden begon vader wel heel veel te werken en dus waren Lisa en Esmee veel alleen thuis. Ze had tegen die tijd geen vriendinnen meer of andere sociale contacten, alleen ik, paps en mams. Ik had mijn werk en leven, dus ik was daar ook niet alle dag om voor ze te zorgen. Lisa begon weer met blowen. Ze kon het niet laten. Ze was depressief. Of het werd het. Hoe dan ook, ze begon veel te slapen. Zoveel dat Esmee niet altijd op tijd haar fles kreeg. Soms stond ze uren in haar box met een natte luier. Daaronder was alles rood, schraal en geïrriteerd. Ik was kwaad. Er kwamen ruzies. Vele ruzies. Het loste niets op. Lisa leek te verdrinken in haar depressie. Ze wilde geen hulp aannemen. Niet van buitenaf, maar ook niet van familie. Ze had een bord voor haar hoofd. Alles ging prima, er was niets aan de hand. Esmee had wat luieruitslag, meer niet. Luieruitslag die maanden duurde omdat ze te weinig werd verschoond.

Ik besloot Lisa elke ochtend te bellen, om haar zo wakker te maken zodat ze met Esmee bezig zou gaan. Kleine Esmee die haar dag grotendeels in de box doorbracht en nog nooit een ander kind had gezien. Niet wist hoe de grote buitenwereld er nou uitzag. Het werkte niet. Ik ondernam meerdere pogingen om moeders in contact te laten treden met andere mensen, om haar van het blowen af te krijgen en om meer te geven om haar kind. Ze greep niets aan. Ik was radeloos. Ik had Lisa genoeg kansen gegeven, dacht ik zo, maar nu was het gedaan. Ik pakte de telefoon en maakte melding.

Ik pleegde hoogverraad.

Mijn fragiele zuster. Ze was gewoon depressief. Ze had geen enkel kwaad in de zin. In haar ogen deed ze het beste wat ze kon. In mijn ogen was het niet genoeg. De melding werd genoteerd en ze zouden kijken wat ze ermee zouden doen. Ondertussen ging het leven verder en speelde ik schijn, alsof er geen melding was geweest. Ik was te laf de waarheid te vertellen. Nog steeds. Ik ben een lafaard, maar het is niet anders.

Tot mijn verbazing was Lisa haar vriend bezig geweest om een eigen bedrijf op te zetten. Hij verraste er de hele familie mee. Het bedrijf begon goed te lopen. Lisa werd nu door hem in de ochtend het bed uit getrommeld en met de hele familie, vriend, Lisa en Esmee gingen ze naar het werk. Mark, zoals Lisa haar vriend heette, had een pand gehuurd. In het kantoor was een hele grote hoek gemaakt voor Esmee. Een tv met dvd-speler, een box, tonnen knuffels en allerlei speelgoed. Lisa ging daar aan het werk. Deed de administratie en in de middag ging ze met de kinderwagen overal naartoe. Oma woonde in de buurt van het pand en kwam ook nog eens een paar keer in de week langs. De luieruitslag verdween. Esmee werd een vrolijk kind. Klanten speelden met haar. Ze namen een kleine terreinhond die leuk met haar speelde. Het was alsof ik eenmaal had geknipperd met mijn ogen en de wereld was veranderd. Er kwam weer wat vet op Lisa. Ze was altijd zo broodmager. Ze rookte nog wel, maar was nu bezig om te stoppen. Ze rookte niet meer elke dag wiet, maar eens in de week. Ook daarmee was ze bezig met minderen.

"Het gaat zo goed Els. Ik voel eindelijk weer wat geluk."

En toen kwam het ongeluk: Jeugdzorg. Ze kregen bericht dat er een melding was binnen gekomen. Een anonieme en één van hun buren. Het zou onderzocht worden. Jeugdzorg zou op visite komen. Lisa was in tranen. Dikke paniek. "Straks ben ik niet goed genoeg. Straks nemen ze Esmee af!" Ik vertelde haar dat het wel heel ernstig moest zijn voordat het zover zou komen. Er werd van alles voorbereid voor het bezoek van jeugdzorg. Het huis werd grondig schoon gemaakt. Esmee kreeg nieuwe kleren. Lisa ging naar de kapper om haar lange wilde haren eens te bedwingen en leende van mij een nette broek en colbertje. Jeugdzorg kwam en ging. Daarna werd ik opgebeld.

"Nietwaar Els? Het komt echt goed hé? We hoeven ons niet druk te maken. Je vertelt het ze wel." Ze vertrouwde me. Haar zus. Haar rots in de branding. Ze had mijn nummer opgegeven als iemand die voor ze kon pleiten. Ik, de persoon die de melding zelf had gemaakt. Daarin werd nu het vertrouwen gesteld dat ik een goed woord voor ze zou doen. Voor het eerst voelde ik me verschrikkelijk persoon. Ik wilde het beste voor Esmee, maar had daarin nooit aan Lisa gedacht, aan de schade die het haar zou berokkenen. Lisa, ze heeft geen vrienden, ze heeft alleen haar zus. Ze zou voor mij voor het vuur springen en wat doe ik? Achter haar rug iets doen waarvan ik wilde dat ik het kon terugnemen.

Jeugdzorg wil een afspraak met me. Dat is prima. Ik zal ze inderdaad vertellen hoe de vork in de steel zit. Dat het inderdaad slecht ging op het moment dat ik de melding maakte, maar dat er zoveel vordering is geweest. Ik zal ze vertellen hoe Lisa eergisteren met Esmee aan de hand liep "Ze loopt al, alleen moet je wel één hand vasthouden. Vorige week moest je nog beide handen vasthouden. Het gaat zo snel. Soms probeer ik haar los te laten, kijken of ze het alleen kan, maar dan gaat ze meteen zitten. Ik doe het hier niet hoor, zo op de stenen. Dat vind ik eng. Straks valt ze. Thuis oefen ik het op het zachte tapijt. Ze is lui, Els. Ze gaat dan meteen kruipen. Wat nou lopen, denkt ze dan." Ze tilde Esmee op. "Dat is tante Lisa. Ja, tante Lisa. Ze zal een hele goede tante zijn, Esmee. Logeerpartijtjes, veel snoepjes en cadeautjes. Tante Lisa word de tante die jou een verwende diva zou maken, terwijl ik op je zal zitten foeteren dat je geen chocola mag voor het avondeten." Ik zag en voelde de liefde. Ze zijn er nog niet helemaal, maar ze zullen er wel komen. Dat zal ik vertellen. De regelrechte waarheid. Dan komt het wel goed, want het gaat nu gewoon goed. Een snelle stijgende lijn. Ik ben er niet bang voor dat ze in de problemen komen. Misschien komt er wat begeleiding, maar verdere 'sancties' dan dat zullen het niet worden en zijn nu ook niet nodig. Nee, het komt allemaal in orde daarmee. Lisa hoeft zich inderdaad niet druk te maken. Het word gerepareerd.

Het enige wat niet gerepareerd kan worden is het verraad die ik heb gepleegd.