Pfff, ik heb HEEL veel verhalen... Niet hier op bokt.. Maar ik heb er gewoon heel veel. Heb ook heel lang niet meer geschreven, ja op hyves op een JB forum (vraag me niet hoe ik er kwam, ik was aan het kijken op hyves, en kwam hierop terecht... Ik keek even, en zag allemaal verhalen staan, waardoor bij mij de kriebels kwamen, omdat ik NIKS van JB wist, en ik het een uidaging vond om hierover te schrijven haha. Kreeg hier zulke goede reactie's op!). Ik las daarnet weer ergens een verhaal, en weer zijn de kriebels terug! Wat ik hier ga schrijven, schrijf ik ter plekke, en verzin ik dus ook zo uit mijn duim. Ik heb nergens een klad staan, het is gewoon pure inspiratie dat er zo uitrolt.
Vooraf.
Mijn naam is Samantha, maar iedereen noemt me Sam, of Sammie. Ik ben 17 jaar, en woon in Amerika. Oorspronkelijk ben ik Nederlands, maar mijn vader kon hier een hele goede baan krijgen. Ik zit op zo'n typische High School. In het weekeind ben ik thuis, en de rest van de week ben ik op kamers. Mijn moeder runt een Ranch. Ik ben opgegroeit tussen de paarden. Ik heb ook een eigen paard natuurlijk, en ga ook elke dag naar hem toe. Ik ben dus wat vaker thuis, dan de meeste studenten. Maar ben elke avond om 8 uur weer op mijn kamer. Mijn paardje ken ik al vanaf zijn geboorte. Sundance, geboren op 4 april, 2004, Arabier, gistzwart. Tijdens zijn geboorte was ik alleen thuis. Mijn moeder was een buitenrit aan het maken, met wat kennisen van ons. Sundance moeder, Up to date, stond in de wei, met de andere merrie's. Ik was 10, en zat op de schommel, toen ik Up to date zag liggen. Ik liep er naartoe uit nieuwschierigheid, en heb haar geholpen bij de bevalling. Ik had dit mijn moeder vaker zien doen, dus ik wist wat ik moest doen. Erg onwaarscheinlijk natuurlijk, een meisje van 10 dat een veulen helpt op de wereld te komen, maar zonder mijn hulp was Sundance er niet geweest. De band die ik met hem heb, is onwijs sterk. Ik heb hem zien opgroeien, van veulen tot hengst, en dat is hij nogsteeds. Toen ik bijna 14 was, heb ik hem zelf, met hulp van mijn moeder in gereden. Sundance was 3,5 en we hadden onze handen vol aan hem. Over een half jaar, staat zijn eerste nakomeling in de planning! Op school gaat het trouwens allemaal heel goed. Ik haal goede cijfers, zonder er veel voor te doen, en de rest van de studenten eten bijna uit mijn hand. Ja, je begrijpt me goed, ik ben hartstikke populair, maar ik kan er niks aan doen. Ik ben gewoon mezelf, aardig tegen iedereen, vandaar dat iedereen me misschien mag. Ik ga jullie in dit verhaal laten zien hoe mijn leven er uit ziet. Eigenlijk is het best een hectisch leventje, want ik moet in twee totaal verschillende werelden leven. De stadswereld, waar alles draait om mode, populairiteit, en uitgaan, en het platteland wereldje, waar het gaat om dieren. Ik ben gek op dieren, maar voor mij is mode ook heel erg belangrijk.
Hoofdstuk 1.
BZZZ BZZZ! Pfff rot ding, de wekker gaat af, half 8... Om 9 uur beginnen de lessen. Met een zucht druk ik de wekker uit, en sla de dekens van me af. Ik gooi mijn benen uit bed, maar het liefst was ik blijven liggen. "Sam!!" Gilt mijn vriendin Meandy. "Ben je al wakker?!" Ik zie haar hoofd om de hoek van mijn kamer komen. "Ja, net.." Mompel ik. Ik sta op, en loop naar mijn kast. Ik trek er een leuk zomerjurkje uit, en wansel langs haar heen naar de badkamer. "Geen water pakken hoor, Men, ik ga douchen!" Zeg ik, en doe de deur op slot. Ik kleed me uit, en leg mijn korte voetbalbroekje, en mijn hempje aan de kant. Ik zet de douche aan, en poets ondertussen mijn tanden. Als het water warm is, stap ik onder de douche. Het warme water maakt me wakker. De zorgen van gister laat ik het water meenemen het afvoerputje in. Ik was me, en een half uur later draai ik de kraan uit. Ik stap onder de douche vandaan en droog me af. Ik steek mijn haar omhoog in een slordige knot, en laat het jurkje over mijn hoofd heen vallen. Ik loop de badkamer uit, naar de woonkamer waar de keuken aangrenst. "Ik heb brood, met pasta voor je gemaakt." Zegt Meandy. Ze weet wat ik lekker vind, het is een schat. Ze weet hoe verrot ik me vandaag voel, en weet dat pasta voor mij het beste is tegen verdriet! "Je bent een schat!" Zeg ik tegen haar, en geef haar een knuffel. "Kan je Josh al een beetje vergeten?" Vraagt ze. Mijn blik veranderd in een norse blik. Ik bijt op mijn lip. Josh was gister nog mijn vriendje. 8 Maanden mocht ik hem MIJN vriend noemen. En na 8 maanden, heeft hij besloten, dat het genoeg geweest was...
T is maar een klein stukje, maar ik moet weg..
Laat maar weten wat jullie ervan vinden!:D