Geplaatst 
Het verhaal is misschien af en toe wat verwarrend omdat het vanuit twee personen is geschreven, de Tsi Sigili en vanuit mijn oogpunt. In het verhaal zijn wij 1 en dezelfde persoon, maar met een heel ander karakter. Je kan de Tsi Sigili zien als een soort tweede persoonlijkheid die de macht over neemt wanneer ik te moe ben om nog te vechten. Om aan te geven wie wanneer de controle over mijn lichaam heeft heb ik mijn naam of die van de Tsi Sigili boven het stukje gezet. In het verhaaltje komen ook nog twee karakters uit de serie the vampire diaries naar voren, Stephan en Daemon. Voor degenen die het niet weten, dat zijn twee vampier broers die beiden strijden om hetzelfde meisje (in mijn droom was ik dat meisje). Mijn broertje Dennis komt op een gegeven moment ook in de droom voor, maar heeft verder geen grote rol.
De Tsi Tsigili is een karakter uit een boekenserie, ze staat symbool voor het ultieme duister wat er maar kan zijn. Ze wil de wereld overheersen en iedereen moet voor haar buigen. Tot zover de uitleg. Ik hoop dat jullie deze vreemde droom een beetje kunnen volgen, misschien hebben jullie er zelfs wel een verklaring voor. Dat zou ik natuurlijk helemaal leuk vinden
.Ineke
Ik ben samen met Daemon en Stephan op pad om een vloek te verbreken. We moeten in een ondergrondse crypte onder een kerk komen. Echter dat is zo goed afgesloten dat het vanuit mijn oogpunt onmogelijk lijkt. We lopen mee in een rondleiding door die kerk samen met allemaal mensen. Echt een hele grote groep, bijna 200 mensen. Rondleiding is best interessant, er wordt verteld over alle pausen en bisschoppen die hier begraven liggen en wat die allemaal misdaan hebben in hun leven. Verder wordt er verteld over een geheime crypte die vermoedelijk onder deze kerk zou liggen. Daar werden honderden jaren geleden duistere rituelen gehouden geleidt door de Tsi Tsigili. Daemon doet zoals gewoonlijk net alsof het allemaal totale onzin is en alsof het hem niets kan schelen. Hij gaat verder naar achteren lopen in de groep en Stephan en ik verliezen hem voor even uit het oog.
Plotseling wordt ik naar achteren getrokken een alkoof in. Stephan volgt me al snel. Het blijkt Daemon te zijn die me naar achteren heeft getrokken. Ik begin al te schelden, maar hij gebaart me stil te zijn en me zo klein mogelijk te maken. Er volgt een geweldige explosie, de hele kerk lijkt op haar grondvesten te schudden. Puin bedelft ons en ik stik haast van het stof dat in mijn neus en keel komt. Ik wordt door Stephan en Daemon mee gesleurd, waarheen kan ik niet zien door het stof in mijn ogen. Het enige dat ik wel zie zijn geschokte gezichten van de mensen van de rondleiding die totaal door de explosie overvallen zijn. De gladde marmeren grond veranderd naar ruwe rotsen en als ik eindelijk wat kan zien merk ik dat we omlaag lopen. Het wordt steiler en gladder en meer dan eens moet Stephan me helpen om naar beneden te klimmen. Dennis loopt nu ook met ons mee, waar hij zo plotseling vandaan komt weet ik niet, maar ik ben blij dat hij er is.
We komen terecht in een hoge ondergrondse crypte. In het midden daarvan is een grote plas water, ik wil voelen hoe diep, maar Stephan trekt me terug. Hij mompelt iets over het laten rusten van de geesten. Daemon lacht hem keihard uit en gooit vervolgens een flinke steen in het water. Hij schreeuwt uitdagend, maar er komt geen reactie.
De twee vampieren steken kaarsen aan en Daemon pakt een rol perkament uit zijn tas. Hij leest het een keer door en vouwt hem dan weer dicht. Vervolgens begint hij te praten, maar niet in een taal die ik ken. Het klinkt als Latijn, maar ik weet het niet zeker. Daarna gaat hij over naar het Engels.
I call upon the spirits
I call upon the ghosts
Let them awaken
Let their anger roar
I fear them not
I welcome them
I call upon all energy that is old and dark
Hear my words, obey my commands
The crown shall return
It will be hers once again
Tonight her powers will obey to me
Tonight she will be mine
Tonight the dead shall celebrate her return
Mark my words, tonight shall be the night
Everyone shall hear her call and obey
Everyone but us
Daarna gaat hij weer verder in een taal die ik niet begrijp. Zijn woorden klinken steeds ruwer en wreder. Ik word bang van hem en kruip dichter ineen. Dennis komt naast me zitten, hij vertrouwd het ook al niet en ik kan de angst van zijn gezicht aflezen. Ik roep naar Daemon dat hij moet stoppen, maar Stephan zegt me stil te zijn. Dit is niet gevaarlijk volgens hem, ze hebben alles zo goed voorbereid dat er niets mis kan gaan. Ik vertrouw het desondanks niet, vooral niet omdat ik me steeds raarder ga voelen.
Om me heen kan ik luchtstromen voelen en energiestromen die er eerder niet waren. Ik lijk beter te kunnen horen en voelen en ik kan nu ook de ware aard achter Daemon zijn woorden hoor. Ik sta op en weiger me door Stephan tegen te laten houden. Dit is fout, deze woorden zouden met eerbied gesproken moeten worden en niet met haat zoals Daemon ze nu spreekt. De woorden doen pijn, ze snijden in mijn vlees en ik sla mijn handen tegen mijn oren om ze buiten te sluiten. Ik hoor gefluister, eerst onduidelijk, maar later steeds beter. De stemmen waarschuwen me dat ze vlakbij is, de Tsi Sigili komt, ze zal haar troon opeisen en de wereld verslinden. Dat is voor mij de druppel, ik spring overeind en ren op Daemon af. Ik sla hem hard in zijn gezicht, maar hij kijkt me niet eens aan. Met een verbeten gezicht spreekt hij de laatste woorden om dan te ontspannen. Hij zegt dat ik me niet zo aan moet stellen, er kan immers niets gebeuren. Zo’n oude heks kan hem echt niets maken zegt hij lachend. Hard schreeuwend daagt hij haar uit om te verschijnen.
Op dat moment zie ik blauw licht, ik schreeuw en wijs ernaar. Vanuit de rotswand verschijnen schimmige figuren. Als ze dichterbij komen kan ik zien dat het de geesten zijn van de pausen en bisschoppen waar tijdens de rondleiding over is verteld. Iets van Daemon zijn arrogantie verdwijnt en hij zet aarzelend een stap terug. Hij zegt dat hij dit niet had verwacht, maar dat het vast geen kwaad kan. Voor de zekerheid gaan we de geesten wel uit de weg, dat is niet heel moeilijk. Het is dan wel een grote groep, maar ze lijken ons niet op te merken en gaan naar de plas water toe. Het water kolkt en borrelt en de stoom slaat er vanaf. Beide vampieren worden nu onrustig en duwen mij en Dennis zo ver mogelijk uit de weg. Hun onrust wordt groter als er uit de gang geluiden komen. We kijken onzeker die kant op en zien dan plotseling mensen verschijnen. De opluchting die we voelen verdwijnt echter snel als blijkt dat de mensen zijn veranderd in zombies. Honderden zombies die elkaar verdringen om bij ons te komen. We vluchten tegen de rotswand op omhoog. Bijna onmogelijk, want er is geen houvast voor onze voeten en handen en de rotsen zijn glibberig. Gelukkig hebben de twee vampieren meer houvast en ze weten ons buiten bereik van de zombies te houden. Op een kleine richel rusten we even uit en vol ontzag bekijk ik het schouwspel onder me. De zombies die niet op ons letten strompelen ook naar het meertje om aan de rand ervan slap neer te vallen en niet meer op te staan. Mijn blik wordt getrokken naar het water, als gehypnotiseerd staar ik ernaar. Het trekt me aan, het roept me. Daar vindt ik wat ik zoek, daar vindt ik wat aan mij toebehoord. Ik hoor de waarschuwingen van Daemon en Stephan dat we verder moeten klimmen niet meer.
Tsi Sigili
Ik blijf staren naar het water. Een hand sluit zich om mijn pols en probeert me mee te sleuren. Ik ruk me los, met een kracht die dit lichaam voorheen niet had. Ik recht mijn rug en kijk hooghartig op stephan en Deamon neer. Ze deinzen onbewust voor me terug, hoe kan het ook anders, ik heb immers krachten waar zij niet eens van kunnen dromen. Ik begin hard te lachen, maniakaal haast. Ik heb zin om te roepen dat iedereen voor mij moet buigen, de wereld behoort mij toe! Stephan lijkt in de gaten te hebben wat er aan de hand is. Hij duwt me hard tegen de muur en pakt mijn kin stevig beet. Hij dwingt me hem aan te kijken terwijl hij keer op keer een naam blijft herhalen. Iets in me herkent de naam en probeert te vechten om de controle over te nemen, ik lach het honend weg, die kant zal nooit meer de controle krijgen. Stephan mompelt dat het hem spijt en slaat vervolgens mijn hoofd hard tegen de wand, een moment lang wordt alles zwart.
Ineke
Als ik mijn ogen weer open en om me heen kijk merk ik dat we op een nog hogere richel liggen. Dennis zit ver van me vandaan en de twee vampieren lijken hem van me af te schermen. Ik vraag me af waarom, waar zouden ze bang voor moeten zijn. Stephan fluistert zacht mijn naam en ik kijk op, in zijn ogen kan ik de opluchting zien. Ik vraag hem wat er aan de hand is, maar zowel hij als Daemon kunnen geen antwoord geven. Op de wind hoor ik weer stemmen die de naam Tsi Sigili fluisteren. Wanneer ik die naam hardop herhaal lijken de twee vampieren te schrikken. Deamon schudt ongelovig zijn hoofd en kijkt naar me met ontzag. Van Stephans gezicht kan ik niets dan verdriet lezen. Weer vraag ik me af waarom, wat is er toch aan de hand? Vlak onder me klinkt geluid en als ik naar beneden kijk zie ik dat de zombies steeds dichterbij komen. De situatie is hopeloos, er is geen uitweg, we zijn overgeleverd aan de zombies. Alles is verloren.
In mijn hoofd hoor ik een stem die vertelt dat er een oplossing is, ik hoef alleen maar de controle aan haar te geven. Ik wil het niet, ik ben bang dat ik dan ergens mee instem waarvan ik geen idee heb wat de gevolgen zijn. De stem roept steeds harder en het wordt onmogelijk om haar te negeren. Ik sluit mijn ogen en zie dan meteen herinneringen voor me die niet van mij kunnen zijn. Herinneringen van eeuwen geleden, van een wereld die anders was dan degene die ik ken. Een wereld waarin het duister regeert, maar waar desondanks meer schoonheid is dan ooit. Een wereld geplooid door mij, geregeerd door mij, mijn wereld. Als ik mijn ogen eindelijk weer open weet ik wat ik moet doen. Ik kijk Stephan aan en hij lijkt het meteen door te hebben. Hij probeert me tegen te houden maar ik schud enkel mijn hoofd. Ik zeg dat het zo goed is, dit is de enige manier om ons te redden. Voordat ik me kan bedenken sluit ik mijn ogen en geef die andere stem de controle. Maar ik weiger om mezelf in haar te verliezen. Ik blijf vasthouden aan de dingen die veel voor me betekenen en weiger om haar die herinneringen te laten vervagen. Mijn ogen openen, maar niet op mijn commando. Ik voel mijn ledematen bewegen en ben machteloos. Mijn lichaam klimt hoger en hoger, totdat ik bijna ondersteboven boven het meertje hang. Gelach borrelt op in mijn keel en het kille geluid vult de hele ruimte.
Tsi Sigili
Een spookachtige stilte valt en alle ogen zijn op mij gericht. Ik houd me nog maar met 1 hand vast en gebaar met de anderen naar mijn onderdanen. Ze trekken zich terug van degenen die vroeger mijn vrienden waren en ik knik goedkeurend. Ik spreek mijn onderdanen toe in de oude taal, de ware taal. Daarna spreek ik de woorden van macht, woorden die mij weer kracht zullen geven. Fel licht stijgt op uit het meer en omhult mijn hoofd en gezicht. Het geeft onvoorstelbare pijn, maar ik blijf hardop lachen. Als het licht eindelijk vervaagt is op mijn hoofd een metalen kroon verschenen. De kroon is vast gesmolten op mijn hoofd en gezicht. Felle brandwonden staan er omheen, maar ik geniet van de pijn. Het maakt me sterker en laat mijn onderdanen zien dat ik bereid ben alles te verdragen voor mijn macht. Toch kan ik merken dat ze boos zijn, waarom?
Mijn blik dwaalt naar de drie nietige wezens die samen met dit lichaam deze ruimte binnen zijn gekomen. Dit lichaam had er een band mee, kennelijk een onbreekbare band. Ik kan niet anders dan ze vrijlaten, hoezeer het me ook tegenstaat. Dit maakt mijn anders zo trouwe onderdanen nog woedender. Ze komen dreigend mijn kant op geklommen en ik besef dat ik iets moet doen. In een woeste beweging haal ik mijn hand open aan een scherpe steen en smeer het bloed dat uit de wond opwelt over de rotsen. Een opening verschijnt. Voordat ik daardoor vlucht schreeuw ik nog dat niemand de Tsi Sigili zal dwarsbomen. Mijn bloed heeft deze deur gemaakt, alleen voor mij en mijn bloed zal het een doorgang zijn. Voor ieder ander is deze deur de dood. Ik vlucht door de opening weg van deze macabere grot. Ik kom in een stille, witte, zachte en serene ruimte. Twee mensen zitten vlakbij aan een tafel te schaken. Ze kijken even naar me op en knikken vriendelijk naar me. Mijn lichaam werkt tegen me en ik dreig de controle te verliezen. Wanneer één van de mensen mijn vroegere naam noemt wordt ik naar de achtergrond gedwongen en moet ik het wel opgeven.
Ineke
Ik kijk om me heen en heb geen idee waar ik ben. Aan een tafel zitten mijn opa en oma te schaken. Ik ren op ze af en omhels ze. Ik overstelp ze met allerlei vragen, maar geen wordt beantwoord. Ze schudden droevig hun hoofd en gebaren me te gaan zitten. Ik doe aarzelend wat ze van me vragen. Mijn opa zegt me aan me hoofd te voelen, ik denk dat hij gek is geworden, maar doe toch wat hij van me vraagt. In plaats van op zacht haar stuiten me vingers tegen ruw metaal. Wat is dit? Om het metaal zitten pijnlijke brandwonden en ik moet me inhouden om niet te schreeuwen van de pijn. Ik probeer het metaal van mijn hoofd te rukken, maar het zit muurvast. Mijn oma pakt mijn handen vast en streelt zacht over mijn rug. Ze zegt dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Verzetten was onmogelijk geweest, nu heb ik degenen van wie ik hou kunnen beschermen. Ik begrijp haar nog steeds niet, maar haar woorden kalmeren me. De zachte brommende stem van mijn opa laat me naar hem op kijken. ‘Niet huilen kleintje, dit was de enige goede weg. Je bent sterk, ooit zal je haar overwinnen. Ooit zal je al haar krachten leren beheersen. Dan is het jouw beurt om de wereld naar je hand te zetten. Haar overheersing van duister zal moeten wijken voor jouw licht. Je hebt het in je, blijf vechten tegen haar!’ ‘Tegen wie?’ Mompel ik verward. Ik ben ineens moe en heb het gevoel alsof ik al uren aan het vechten ben, maar waartegen dan? Op mijn opa zijn gezicht verschijnt een trieste glimlach. Hij drukt een kus tegen mijn wang en loopt dan samen met mijn oma van me vandaan. Ik ben te moe om hem te volgen en moet zelfs moeite doen om te luisteren naar wat hij vervolgens zegt:
‘Zij is de Tsi Sigili, de koningin van het duister.’ Een wilde rivier van haat vloeit door mijn lichaam en ik geef het vechten op. Ik sluit mijn ogen en vlucht in mijn eigen kleine hoekje van licht.
.