Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-05-11 12:33

[VER] begin van boek * titel loos* doorgaan of stoppen.

Geplaatst door de TopicStarter : 20-05-11 12:33

Hallo,

Ik had laatst zo rare droom en kwam er achter dat het misschien wel een leuk verhaal zou zijn. Nu heb ik dus een paar hoofdstukken uit getypt maar ik weet niet als het goed is en als het wel de moeite is om er mee door te gaan. Wees A.U.B eerlijk in je antwoord, ik heb liever dat je eerlijkt zegt waarom niet zodat ik er van kan leren.

Proloog:

Donna liep door de gangen met vastberaden stappen, haar lange bruine haar wapperde achter haar aan. De hakken van haar laarzen tikte regelmatig tegen de vloer en haar korte groen jurkje wapperde af en toe heen en weer. Ze liep met stevige passen naar de hal waar ze met Vince had afgesproken. Bij die naam voelde ze alleen al kriebels door haar hele lichaam gaan wat hield ze van die man. Op zijn werkplaats een kille moordenaar bij haar de man van je leven. Ze kende hem nu al een paar jaar en nog was haar liefde even groot als in het begin. De mooie schilderijen die haar eerst zo verwonderde waren nu gewoon geworden de marmeren beelden waren nu gewoon beelden, de mooie kunst muren waren nu gewoon muren voor haar. Na een paar keer links en rechts zijn geweest kwam ze bij een grote marmeren trap, hier konden makkelijk zeven personen naast elkaar als het niet meer was. Ze liet haar ogen even langs de trap gaan en zag haar moord man staan, ze bloosde even toen zijn blauwen door dring baren blik haar ogen raakte . Ze liep voorzichtig van de trap af en haar hakken tikte zacht tegen het marmer aan.
Halverwege de trap bleef ze staan, ze keek nog eens naar Vince en hoorde een pistool schot. Meteen zag ze Vince op de grond neer klappen. ‘Vince’ schreeuwden ze. Ze rende op Vince af haar hakken galmde door de grote hal, met tranen op haar gezicht knielde ze naast Vince neer. Ze drukte zijn half doodde lichaam tegen haar aan. ‘Waarom’ waren de laatste woorden van Vince. Het bloed van Vince zat overal over Donna’s lichaam haar groene jurk had rode vlekken, haar handen dropen van het bloed. Donna zat knielend naast haar moord man, ze gaf hem een laatste zoen en sloot zijn ogen. Donna kon niks meer anders dan huilen, huilen tot al haar tranen op waren tot haar hele lichaam pijn deed. Ze voelde handen op haar rug maar gaf er niet veel aandacht aan, haar man haar leven was dood. Ze werd weg geleid door Bruce de beste vriend van Vince, ze had hem niet aan horen komen het maakte haar ook niet uit. Donna’s gezicht zaten onder de tranen en het bloed, ze wierp nog een laatste blik op Vince en snikte nog eens. Live goes on, was de motto van Vince en daar moest ze zich maar aan houden.

Hoofdstuk 1

‘Maar Papa, je had het beloofd’ luide een Italiaanse stem van een jong volwassene met lang bruin haar. ‘Gedraag je niet als een klein kind je bent al 19 ‘ luide een andere Italiaanse stem van een man, uit de telefoon. ‘Er is werk te doen’. De jong volwassene klapte haar mobieltje in ‘Stik er in’ zei ze boos. Ze haatte het als haar vader weer eens moest “werken” hij was altijd aan het werk. Hij had wel de tijd om een wereld te regeren maar even tijd te spenderen aan zijn bloed eigen dochter ho maar. De jong volwassen puber liep boos haar kamer uit, op de grote donkere deur sierde er gouden letters met de naam Donna. Ze gooide de deur met een klap dicht er was een harde dreun te horen, de twee bewakers trokken onder hun zonnebril hun wenkbrauwen op. Dit was niet de eerste woede uitbarsting van haar, maar het was wel te begrijpen een vader die geen tijd heeft voor zijn eigen dochter wou vrij maken. Donna liep met boze passen de trappen af op weg naar de stallen. Het zou wel niet comfortabel zijn met een kort spijker rokje en een topje aan, maar bij haar paard voelde ze zich tenminste blij. Ze wou de schuifdeur uitlopen die naar de tuin leiden om naar haar paard te gaan, maar een van de bewakers liet haar niet door. ‘Wat nu, mag ik ook al niet meer naar Sun’ zei ze met een boze stem. Wat was er mis met haar vader moet ze zich opsluiten in huis de komende drie dagen omdat hij zo nodig naar een of ander land moest om zijn werk te doen . ‘Het is niet veilig om buiten te rijden ‘ zei de bewaker met een drogen stem. Dat is onzin dacht ze , iedereen is te bang voor hem om haar iets aan te doen. ‘Dan moet hij maar zelf komen om me tegen te houden’ zei ze boos. Ze had een eigenwilletje en dat zou ze ook aan die eikels van bewakers en haar vader laten merken. Ze keek de bewaker nog eens brutaal een en glipte onder zijn armen door. ‘Kom terug jij ‘ riep de bewaker. Donna was niet van plan om te luisteren ze wou lol en dat zou ze dan ook krijgen, terwijl ze rende vlogen haar teenslippers uit. Pech gehad zo rende het toch beter. Donna lachte even en keek over haar schouder, twee van de bewakers rende achter haar aan en riepen dat ze moest stoppen. Ze zouden haar toch geen pijn kunnen doen ze was de dochter van de Big boss. Gelukkig stond Sun al op stal en kon ze er zo op springen, ze reed bijna elke dag dus zonder zadel was geen probleem. De bewakers kwamen steeds dichterbij op haar paard zou ze veel sneller zijn. Sun begroette haar al vrolijk , echter wist ze niet wat ze moest doen toen ze wat hard handig uit de stal werd getrokken. Donna klom via de stal deur op Sun en liet haar weg galopperen. Even schoot de gedachten als dit nu wel zo slim was door Donna’s hoofd, maar een beetje actie kon toch geen kwaad.
Al galopperende keek ze even of de bewakers nog achter haar aan zaten, stelletje eikels, schoot er door het hoofd van Donna, zie je wel niemand kan mij zeggen wat ik moet doen , zeker geen kontenlikkers . Zo was Donna ze kleurde graag buiten de lijntjes, ze zou wel problemen krijgen maar nu had ze lol daar ging het om. Ze galoppeerde heerlijk door het lange gras ze genoot van de zon. Opeens voelde ze haar paard onder zich vallen, ze voelde een klap en hoorde Sun nog hinniken . Bij het opstaan voelde ze een paar handen, vast van een van de bewakers. Ze voelde iets over haar hoofd gaan en het werd zwart, nee dit waren geen bewakers misschien hadden de bewakers wel gelijk, misschien was haar vader dan toch niet zo machtig dan dat ze dacht. Donna spartelde als een gek en riep ‘Laat me los, anders vermoord mijn vader jullie’. Het enigste wat ze hoorde was wat gelach en het paniekerig gehinnik van haar merrie. Donna deed nog harder haar best om los te komen bij dat geluid, haar enigste vriendin was in pijn. Ze werd voor zo ver ze voelde door een sterke man gedragen die geen moeite met haar had ook al deed zo haar best om los te komen. ‘Watch you head ‘werd er gezegd. Ironisch gijzelaars die aardig zijn, ‘My horse’ riep Donna met een Italiaans accent. Wat ze ook deed ze werd gewoon in een auto geduwd, nog steeds had ze een zak om haar hoofd. Er luide een pistoolschot meteen wist Donna wat er gebeurd was, Sun was dood. ‘Nooo, your assholes ’gilde ze uit, tranen liepen over haar wang. Waarom, wat had zij fout gedaan, wat kan zij er aan doen dat haar vader zo gruwel was. Dat waren een paar onbeantwoorde vragen die zeker nooit werden beantwoord. Donna huilde van het verlies van haar enigste vriendin, ook al zou ze haar misschien nooit meer zien zo hoefde het toch niet af te lopen. Donna was zo hysterisch dat ze niet eens merkte dat de zak om haar hoofd was weg gehaald. Pas toen een man met donker blond haar enijsblauwe ogen haar vertelde dat ze stil moest zijn had ze door dat ze weer kon zien. Donna keek door haar tranen door in de auto. De ramen waren geblindeerd dus kon ze niet zien waar ze heen gingen, ze beet op haar lip en keek naar de mannen die er zaten. Er zat er een naast haar met zwarte stekels en bruine ogen en die blonde eikel dan. De bestuurder kon ze niet zien want er zat een scherm voor, zo dat ze zeker niet kon zien waar ze was. ‘Laat me er uit’ gilde ze nog eens terwijl ze de blonde begon te slaan. Ze voelde zijn warme handen haar polsen vast pakken en hoorde hem de woorden ‘ Stop it’ zeggen. Ze keek hem boos aan al haar haat werd geprojecteerd in haar groene ogen. Ze probeerde zich zelf los te trekken, nu pas voelde ze de pijn in haar linker schouder, de schouder waar ze op was gevallen. Haar blik vertrok en voelde de greep losser worden, haar hand schoot naar haar linker schouder en pakte hem vast. Ze keek de twee gijzelaars nog eens boos aan door haar tranen. Blijkbaar vond de man met het donker blond gemillimeterd heer en een stoppel baardje het nog al komisch, als het niet in zo een situatie was zou ze best wel voor hem kunnen vallen. ‘Let me take a look’ zei de blonde. ‘leave me alone’ antwoordde Donna weer boos terug, terwijl ze iets naar achter kroop maar daar zat die donkere, ze voelde weer een steek in haar schouder weer vertrok haar gezicht even. ‘Maby it’s broken’ zei de blonde. Donna liet hem toch maar even voelen, ook al waren zijn handen ruw ze voelde als fluweel aan. Ze liet hem zijn gang gaan en gek genoeg genoot ze zelfs van zijn aanrakingen, je moet bang zijn zei haar gedachten maar toch was ze het niet. De tranen stonden nog steeds op haar wangen en in haar ogen, haar paard was gewoon vermoord en dadelijk zou zij aan de beurt zijn. Ze rilde even bij de gedachten, hij was klaar met het behandelen van haar schouder ‘And’ vroeg ze voorzichtig. ‘It’s okay, you should be fine’ zei hij. Donna zuchtte opgelucht het kon er ook nog wel bij als hij gebroken zou zijn. Het rare, was gijzelaars hoorde toch eng en gemeen te zijn, deze waren dat zeker niet ze boden haar zelfs wat te drinken aan maar ze wou niet. ‘No, thanks ‘ zei ze, ze had al buikpijn. Ze staarde een beetje voor zich uit en probeerde de mannen te negeren, maar haar ogen vielen toch steeds weer op de knappe blonden jongen. Weer schoten de vragen wat en hoe nog steeds door haar hoofd. Hoelang ze al waren aan het rijden wist ze niet maar ze begon moe te worden, ‘Here, take this. Its gonna be a long ride’ zei de blonde man. De andere was ongehoord stil maar grijnsde soms naar de blonde. De blonde pakte een deken en gaf die aan haar, ze keek hem blozend aan en pakte de fleeche deken aan. Ze zou toch niet kunnen slapen, met de gedachten dat ze dood zou gaan, tenminste zo ging het toch tot nu toe was ze al lang niet meer bang geweest. De auto hobbelde op en neer Donna dacht diep na om te kijken waar ze konden zijn maar ze was het spoor helemaal kwijt. Ze vocht om wakker te blijven, maar die klap had haar duizelig en moet gemaakt. Haar ogen vielen na een tijdje toch dicht, het zou een schattig stelletje zijn geweest als de situatie niet zo was geweest, Donna was tegen de schouder van de blonde in slaap gevallen.

Hoofdstuk 2

Donna opende haar ogen , ze had niet eens gemerkt dat ze niet meer in de auto zat. Ze zat nu op een stoel, vast gebonden. “What the …” zei ze boos. Ze konden haar toch niet zomaar vast maken wisten ze wel wie ze was, ja vast wel anders was ze niet hier anders zou ze niet ontvoerd zijn. Haar vader was een Dictator die het meerdere deel van de wereld had veroverd, haar vader was een gruwelijk monster, en zij moest daar voor lijden. Ze deed haar best om zich los te krijgen , boos keek ze de kamer rond er was niemand. Zin had het niet om te schreeuwen niemand kon haar horen, dat kon ze zelf ook wel bedenken. Ze bleef in zich zelf zeggen geen paniek niet bang zijn, als je in paniek was ging je domen dingen doen. Haar ogen schoten door de kamer er zat een klein raampje in, daarvoor zaten geen tralies voor. Donna vond dat nog al dom, het is de makkelijkste weg om te ontsnappen, ze zat nog steeds te wringen om los te komen dan zou ze door het raampje klimmen. Ze wist niet waar ze was maar buiten zou het wel beter zijn als hier binnen in het kamertje met grijze muren en betonnen vloer. Ze zuchtte er moest toch iets zijn hoe ze los kon komen, ze had altijd geleerd om een mes mee te nemen als je met paarden bezig bent. Het viel haar op dat de mensen niet echt slim waren een onbewaakt raam en een gegijzelde niet te foliëren is niet echt slim, of deden ze geen moeite om haar hier te houden. Zou het buiten zo vreselijk zijn dat je het anders toch niet overleefd. Daar moest ze nou niet aan denken, eerst maar eens los komen. Donna had het geluk dat ze een meisje zonder vetrollen en een mooi figuur, ook moest ze blij zijn dat haar vader haar verplicht yoga lessen liet volgen. Met wat wringen en wrikken kon ze uiteindelijk bij haar mes komen. Gelukkig had ze geluisterd naar haar instructeur om altijd een mes bij te hebben als je ging rijden. Met de topjes van haar vingers kreeg ze het handvat van het mes te pakken. Het touw sneed in haar polsen maar ze bleef doorzetten om het mes goed in haar handen te krijgen. Een wond van het touw zou vast niet zo erg zijn dan wat haar gijzelaars met haar zouden doen. Ze huiverde bij de gedachtes, ze zouden haar vast martelen tot ze vertelde wat haar vader van plan was. Maar het probleem was dat wist ze niet, de tranen van angst schoten in haar ogen. Ze mocht nu niet in paniek raken, maar tijd om helemaal rustig te worden was er niet. Eindelijk had ze het lemmet beter in de hand liggen, nu kon ze het touw doorsnijden. In een film zou het touw zo door zijn gesneden en zou ze zo naar het raampje zijn gelopen en naar buiten zijn geklommen. Helaas was dit geen film en was dit real life, het duurde minstens een paar minuten toen ze het touw door had gesneden. Ze probeerde zich los te trekken, al haar kracht die ze in zich had beoefende ze op het touw. Met een klap viel Donna met de stoel op de grond. Ze wist zeker dat haar gijzelaars dit hebben gehoord. Nu was er geen tijd te verliezen, snel krabbelde ze op en struikelde nog een keer over het touw. Een kamer die eerst zo klein leek , lijkt op zulke momenten wel kilometers lang. Net alsof je in een droom zit en je wilt wel vooruit maar je komt niet vooruit. Gelukkig was dit niet z’n droom en kwam Donna al snel bij het raam. Met al haar kracht gooide ze haar mes door het glas heen. Als de klap van de gevallen stoel de gijzelaars niet hebben “wakker gemaakt” had het geklingel van het kapotte glas het wel gedaan. In alle haast had Donna niet door gehad dat de blonde gemillimeterde jongen en 2 van zijn vrienden binnen waren gekomen. Toen Donna uit het raam wou klimmen voelde ze een sterke hand om haar pols. De aanraking die ze voelden van hem kon ze meteen plaatsen , het werd alleen maar bevestigd met de woorden “If I where you I would not do that”. Geschrokken draaide Donna zich om en zag de blonde gijzelaar voor haar staan. Achter hem stonden er twee met een geweer, Donna deinsde achteruit. Algauw voelde ze de koude muur in tegen haar rug, ze zat vast in de val. Als een muis in de poten van een kat. Zo voelde ze zich ook, ze wist dat ze elk moment dood kon gaan maar hun wilde eerst nog met haar spelen. Angstig keek Donna in de kille grijze ogen van de blonde man. Ze wilde nog niet dood. Ze was nog jong en ze kon er ook niks aan doen dat haar vader een monster was. In het Italiaans murmelde nog snel een schiet gebedje.

Hoofdstuk 3

Donna werd naar een kleiner kamertje gebracht, in het midden van het kamertje stond een ijzeren tafel met daar omheen stoelen van de zelfde stof. Het leek wel een verhoorkamer, net alsof ze een crimineel was. Een rilling ging over haar rug en kippenvel was op haar armen te zien, maar ze liet haar angst niet kennen met een felle blik keek ze naar de blonden man toen hij haar op een stoel liet zetten. Fel keek ze de blonde man aan, haar angst probeerde ze in haat te projecteren. Ze hadden het recht niet om haar te vermoorden en of pijn te doen. “Donna, do you want something to drink? “ klonk de stem van de blonde man. Het was een stem die gezag uitsprak en toch was het de mooiste stem die ze ooit gehoord had, een zuivere stem zoals die van een man hoorde te zijn. Nog steeds verbaasde Donna het hoe vriendelijk ze waren tegen haar, ze probeerde net te ontsnappen en ze waren niet eens boos, of zou dat later komen. Maar ze zou niet toegeven aan hun verbijsterde aardigheid, ze zou koppig zijn. “Why am I here” vroeg ze scherp. De blonde grinnikte bij het horen van haar vraag. “Well, what do you think”. Donna ergerde zich eraan dat hij het komisch vond, het was toch niet grappig om haar zo te zien, ze kon wel dood gaan van angst maar dat mocht ze niet laten merken. “Are you gonna kill me?” “No you valuable” zei hij kalm. Donna moest even na denken ,ze kon hem niets vertellen over haar vader want zelf wist ze evenmin of misschien wel minder als hun over de missie’s van haar vader. “I don’t know anything about my dad’s stuff, so not als valuable as you hoped” zei ze , meteen kwam ze erachter dat het niet zo slim was om dat te zeggen. Nu ze niks waard is konden ze haar net zo goed meteen van kant maken. “But your valuable for your dad lil’ princess” Donna verbleekte hoe wist hij hoe haar vader haar altijd noemde, misschien waren ze wel groter en beter georganiseerd dan ze dacht. Hoelang hadden ze haar wel niet bespied en hoe groot was hun organisatie wel niet. “I gues 2 years, we are a big group” zei de man alsof hij haar gedachten kon lezen. Donna’s gezicht was bleek geworden en haar ogen schoten door de kamer heen, met haar hart in haar keel keek ze angstig naar de blonde. “No need to be scarred, we are nice to the valuable doughter of the big boss.” Ze wilden haar dus ruilen voor iets, los geld, nee daar waren ze te goed geregeld voor. “Boss” klonk ineens een andere stem, het was van de jonge die naast haar had gezeten in de auto. “You should take a look at this”. De blonde man stond op en liet haar alleen in de kamer, maar niet voor lang, er kwam een man met kort bruin haar voor de deur staan. Ze waren zeker bang dat ze weer aan de wandel ging.

Vol argwaan keek ze naar de man met kort bruin haar en een beetje een vetbuik , nu was nergens meer een uitweg, ze moest nu wel hier blijven. Er was wel een positief punt ze ging tenminste niet dood. Ze vroeg zich af waar dit gebouw zich ergens bevond, en natuurlijk het belangrijkste als ze voor de rest van de tijd dat ze hier zat in haar korte kleren moest lopen. Ze werd uit haar gedachten getrokken toen ze zijn blik op haar voelde priemen, terwijl de man smerig naar haar grijnsde. Hij was haar met zijn blik aan het uitkleden. Donna rilde even en keek hem boos aan “Kan je het zien” zei ze in het Italiaans. De man keek haar een fractie van één seconden verbaasd aan maar vermande zich snel en nam zijn vieze grijns weer aan “what a shame, sush a beautifull lady” zei hij met een smerige gladde stem, terwijl hij dat zei verliet hij zijn post en kwam op haar afgelopen. “Leave me alone” zei ze boos terwijl ze achteruit deinsde, na enkele passen voelde ze de muur tegen haar rug zitten. De 3de keer dat vandaag in de val zat, toen de man één meter van haar af stond wou hij haar zoenen. Als reactie schopte Donna hem tussen zijn benen. De man dook ineen en snel rende ze naar de ander kant van de kleine kamer. “That wasn’t smart” hoorde ze de gladde stem. Toen de man weer op adem kwam was de woede in zijn ogen te lezen. Ze zou er alles aan doen om die creep uit haar buurt te houden, ze rende weer weg toen hij op haar af kwam. Zo had ze alle hoeken van het kleine kamertje wel gezien toen ze tegen een ijzeren stoel liep. Deze viel met een klap op de grond en Donna was een paar tellen afgeleid, die tellen waren genoeg voor de man om in haar buurt te komen. Ze voelde een vettige strakke hand om haar dunnen armpjes , ruw werd ze omgedraaid terwijl de man “I have you lil’ bitch” . Er was een klap te horen en Donna voelde een branderig gevoel op haar rechterwang en zag de man zijn hand wegtrekken. “Leave me alone” riep ze nog maal maar nu veel harder hopend dat anderen haar zouden horen. De man gooide haar hard handig op de tafel. Van af het begin had ze hem al niet vertrouwd, ze probeerde hem van haar af te schoppen maar als gevolg kreeg ze een vuist in haar maag. Even snakte ze naar adem en probeerde ze naar haar buik te grijpen maar de creep had haar handen stevig vast. Ze wist dat het geen zin had om nog meer tegen te stribbelen en sloot haar ogen om het minder erg proberen te maken, ze voelde nog zijn vieze handen over haar borsten glijden.

Hoofdstuk 4

Wat er gebeurd was wist ze niet maar het ene moment voelde ze de vieze vettige handen van de creep over haar heen glijden, en het ander moment hoorde ze gestommel , pijn kreunen en gesmeek. “You facking idiot what the hell did you think” deze stem kon ze , okal kon ze hem nog geen dag, uit duizenden herkennen het was de mooie stem van Blonde. “I” bij het horen van de stem van Creep rilde ze weer. “ No, you did enhough” hoorde ze de mooie stem weer. Ook waren er klappen te horen, niet van die zachte nee van die klappen waarmee je iemands neus met gemak kon breken. Langzaam kwam ze omhoog en keek ze naar het tafereel dat zich voor haar afspeelde Blonde zat boven op Creep en sloeg met al zijn kracht in op het lichaam van Creep, bij het zien van bloedspetters op zijn shirt stopte hij pas. Hij stond op en veegde zijn hand aan zijn shirt af en liep recht op de nog steeds in shock voor zich starende Donna , “Donna, are you oke?” vroeg hij haar. De bezorgdheid in zijn stem deed haar uit haar shock ontwaken. Nu barste ze in snikken uit, het werd haar gewoon te veel , alles wat haar vandaag gebeurd was. I…I’m Fine” zei ze tussen haar snikken door. Blonde sloeg zijn armen om haar heen iets wat ze niet verwachte, maar in plaats van nog banger te worden voelde ze zich juist veilig, zijn warmte om haar heen voelde veilig alsof ze in een bunker zat. Het maakte haar niet uit dat zijn shirt onder het bloed zat, ze voelde zich gewoon gerust gesteld door zijn armen. Eigenlijk moest ze zichzelf schamen dat ze zich zo voelde over hem, wat ze niet wist dat Blonde zelf ook in een tweestrijd was, ze was de gegijzelde maar o zo knap en charmant. Maar hij zou dan zijn regels breken. Langzaam kwam Donna bij van de schrik en stopte ze met snikken. Bij het horen van de deur klink trokken ze beiden snel hun handen van elkaar af. Er kwam een jonge van ongeveer 18 jaar binnen die wat wou gaan zeggen, maar toen keek hij verbaasd naar de in elkaar geslagen Creep. “No comment” zei Blonde droog en daarna volgde het commando “Clean this mess up”. De jongen zei zonder tegen te stribbelen “Yes sir” en het respect was van zijn gezicht af te lezen. “Lets go” zei Blonde nog steeds met een droge ondertoon.

Donna probeerde de grote stappen van Blonde terwijl ze in een wirwar van gangetjes liepen. In haar hoofd probeerde ze de weg te onthouden voor het geval dat, maar na een paar keer links en recht zijn te gaan was ze de weg kwijt, hoe kon hij de weg weten in z’n gebouw. “Uhhm… Sir… where are we going” vroeg ze toch maar voorzichtig. Haar vragende ogen gleden langs zijn gezicht , ijsblauwe ogen sterke kaaklijn, enkele littekens, niet bepaald iemand op wie je zo zou afstappen. “You can call me Vince, and i have no idea where I’m taking you. I just want to know something” zei hij met een kalmen en zachte stem. Begon hij daar al weer over, ze kon hem niks vertellen, ze zou zich maar voor de domen houden. “Right..uuh.. Vince. What do you want to know?” Vince was eigenlijk wel een typische naam voor hem. “Tell me, do you know what your dad does?” Die vraag had Donna niet verwacht, zou hij haar gaan overtuigen waarom dit goed was dat ze dit deden. Want dat was het zeker niet, ze wist zeker dat deze groep de dood van een paar hogen piefen op hun kerfstok hadden. “He is trying to rule the World how he wants, he thinks his idea is good en thinks that everybody can live a happy live”. Donna was er van overtuigt dat haar vader een goed mens was en zijn idee werkte. “And it Works, everyone around me is happy and rich” wist zij veel dat er een groter deel aan de andere kant van de wereld arm was en alle vuile klusjes moesten opknappen okal zouden ze dood gaan. “Yes ,hoorde ze hem zuchtend zeggen, the riche ones live a great live, did you ever bin futher than your yard.” Donna voelde zich beledigt , net alsof ze een klein kind was die nooit verder als de voordeur was gekomen. “Yes, i went to london , las Vega, La, paris, and all those people i saw where happy” Ondertussen waren ze in een prachtige sier tuin aangekomen, het verbaasde haar dat er bij z’n raar gebouw z’n mooie tuin lag. “So you only know the rich part of the world. Let me explain something. “

De woorden die volgde deed Donna duizelen en zette haar aan het werk. Ze wist dat haar vader enigste regeerder was, ze wist dat hij af en toe hard moest optreden. Maar zo… zo erg. Ze wist niet dat dat alle arme mensen in kleine hutjes bij smerige fabrieken. Ze riskeerde hun leven door te werken met gevaarlijke machines of stoffen. Zodat zij en andere rijke mensen beter konden leven, meteen voelde ze zich schuldig want volgens Vince niet hoefde want ze wist van niks. En als ze in opstand kwamen betekende dat niet alleen hun dood maar ook die van de rest van de familie. Zo vreselijk kon ze haar vader niet voorstellen, maar toch geloofde ze Vince hij was zo serieus. De terug weg leek langer als de heen weg diep in haar gedachten probeerde ze te verwerken wat ze net gehoord had. Langzaam volgde ze Vince die nog steeds een aardig tempo in zijn passen had, werd hij nooit moe? Ze had veel stof om te verwerken , veel vragen om te stellen op sommige zou ze misschien nooit een antwoord kunnen krijgen. Haar nieuwsgierigheid deed haar de vraag stellen “And now what”. “Thats a question for us all, we have to wait how your dad reacts.” Zei Vince zijn ogen priemde in die van haar maar niet op een onprettige manier. “But our plan is that he trades you for his lordship”. “But what if he doesn’t” vroeg Donna ze wist dat haar vader koppig was en wel wat zou verzinnen. “If he get the chanche he goes for both.” Vince keek haar aan alsof ze precies het zelfde dachten “So we don’t have to give him that chanche” zeiden ze daarna te gelijkertijd alsof ze elkaars gedachten hadden. Ze lachte allebei even maar algauw vermande Vince zich weer en zette zijn serieuze gezicht op.

Het viel Donna nu pas op dat ze in een grote eetzaal terecht waren gekomen, voor ze wat tegen Vince kon zeggen zei hij “Here is your dinner , enyoy it. I’ll see you in time”. Donna wilde hier niet allen zijn alleen al bij de gedachten dat ze bij allemaal vreemde mannen moest zitten, zeker na wat er net gebeurd was, kreeg ze de rillingen al. “Vince” riep ze onzeker maar hij was al verdwenen, Donna staarde de grote kantine rond, ze zag allemaal jongens, de een meer gehavend dan de andere, met een dienblad vol vet eten. Het leek wel een leger basis met hun gemillimeterd haar. Dat deed haar maag toch wel rommelen, alleen zo vette hap zou ze niet nemen, langzaam liep ze naar de keuken en keek wat er lag, de meeste dingen waren vet of niet lekker. Ze stopte bij een schaal vol met fruit ze pakte twee kiwi’s en een perzik, dat zou haar honger wel voor een tijdje stillen. Met haar bord met fruit liep ze zoekend naar een leeg plekje, het voelde alsof ze weer op school zat. Daar had ze niet als hier alle ogen op haar gericht, maar nu voelde ze zich klein in plaats van groot. Nu werd er niet bewonderend over haar gefluisterd maar hier werd naar haar gekeken alsof ze een of ander sexbom was. Hoelang hadden deze jongens al geen vrouwen meer gezien?. Helemaal aan het einde van een lange rij tafels waren een paar plekken vrij, ze ging er zitten en algauw kwamen er een paar nieuwsgierige jongens naast of tegen over haar zitten. Er werd van alles gevraagd maar volhard bleef ze de jongens negeren ze zouden vanzelf wel weg gaan. Ongestoord at ze haar eten maar toen een van de jongens vroeg “Let ’s have some fun in my bed” was de emmer overgelopen. Met al haar kracht sloeg ze de jongen in zijn gezicht. Ze hoorde wat gekraak, net alsof er iets brak maar dat zal wel niet want de jongen schreeuwde niet van de pijn. Hij keek net als ander haar verbaasd aan. De rest van het diner hielden de jongens wijselijk hun mond.

Laatst bijgewerkt door EvelijnS op 20-05-11 13:25, in het totaal 4 keer bewerkt
Reden: [TAG] toegevoegd.

**Geplaatst**: 20-05-11 12:34

Re: begin van boek * titel loos* doorgaan of stoppen.

Geplaatst: 20-05-11 12:34

Je kunt je verhaal op bokt zetten, en dan zie je vanzelf wat de mensen hier er van vinden.. Maar als je er plezier in hebt, lekker door gaan!

**Geplaatst**: 20-05-11 12:35

Geplaatst: 20-05-11 12:35

Ehhh.. Misschien moet je hier een stukje plaatsen? Anders is het moeilijk oordelen voor ons.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-05-11 12:36

Re: begin van boek * titel loos* doorgaan of stoppen.

Geplaatst door de TopicStarter : 20-05-11 12:36

sorry. de kopie toets deed het niet...het staat erop

**Geplaatst**: 20-05-11 12:48

Re: begin van boek * titel loos* doorgaan of stoppen.

Geplaatst: 20-05-11 12:48

Ik heb je proloog gelezen en daarna een stukje hoofdstuk 1.
En ik heb een paar tips om je verhaal fijner leesbaarder te maken.

Dit heeft te maken met het gebruik van de enterknop.
Deze is niet voor niets ontworpen namelijk

Probeer eens wat vaker op de enterknop te drukken.
Zelf gebruik ik als leidraad dat ik mijn verhaal doorlees en waar ik moet stoppen om te ademen, daar plaats ik een enter.

Verder een gesproken zin op een nieuwe regel plaatsen.

En als laatste tip. Schrijven doe je allereerst voor jezelf. Zolang je het zelf leuk vind, moet je gewoon doorgaan met schrijven.
Als je het leuk vind en je wilt groeien in het schrijven kun je altijd op zoek gaan naar een site waar ze je tips en reacties kunnen geven.

Hoop dat je wat aan mijn tips hebt en veel plezier met het schrijven van je verhaal.

**Geplaatst**: 20-05-11 12:58

Re: begin van boek * titel loos* doorgaan of stoppen.

Geplaatst: 20-05-11 12:58

Natuurlijk ga ik mee met Sabbientje, maar ik wil ook zeggen dat ik het, voor nu in elk geval, erg goed vind!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-05-11 13:00

Re: begin van boek * titel loos* doorgaan of stoppen.

Geplaatst door de TopicStarter : 20-05-11 13:00

bedankt voor jullie tips, ik zal er zeker mee werken. Maar ik denk dat er ook verschil tussen word zit en bokt.. maar hoe bedoel je met leiddraad Sabbientje?

**Geplaatst**: 20-05-11 13:02

Re: begin van boek * titel loos* doorgaan of stoppen.

Geplaatst: 20-05-11 13:02

ik denk dat ze een soort ezelsbruggetje bedoelt. Zo onthoudt ze waar ze een enter moet zetten

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-05-11 13:06

Re: begin van boek * titel loos* doorgaan of stoppen.

Geplaatst door de TopicStarter : 20-05-11 13:06

ik ben namelijk te bang dat het te voorspelbaar is / te kinderachtig geschreven

**Geplaatst**: 20-05-11 13:11

Re: begin van boek * titel loos* doorgaan of stoppen.

Geplaatst: 20-05-11 13:11

Je moet een beetje vertrouwen hebben in jezelf

Tuurlijk zijn er altijd wel dingen die beter kunnen, denk dat zelfs bekende schrijvers dat wel eens hebben.
Maar wat ik tot nu toe gelezen heb is het niet slecht hoor meid.

Ik bedoelde inderdaad een ezelsbruggetje

**Geplaatst**: 20-05-11 13:15

Geplaatst: 20-05-11 13:15

ajockeydream schreef:
ik ben namelijk te bang dat het te voorspelbaar is / te kinderachtig geschreven

Welnee

Bovendien, als jij het maar leuk vind, toch?

**Geplaatst**: 20-05-11 13:15

Geplaatst: 20-05-11 13:15

Ik ben nu ook een boek aan het schrijven. Samen met een goede vriendin, is eigenlijk begonnen als grap omdat we ons verveelde op school maar inmiddels gaat ons verhaal al erg hard
en zit boek 1 er al bijna op en denken we al verder aan deel 2

Wat willen we ermee? Schrijven, tekenen, creatie's en fantasie in kwijt, laten printen met hardcover en in mn eigen boekenkast

Het is niet mijn genre verhaal dus vind het lastig tips geven maar als je het leuk vind gewoon verder gaan, doen wij ook!

**Geplaatst**: 20-05-11 13:17

Geplaatst: 20-05-11 13:17

Ik schrijf zelf trouwens ook... ik kan het ook wel eens online zetten...

**Geplaatst**: 20-05-11 13:19

Re: begin van boek * titel loos* doorgaan of stoppen.

Geplaatst: 20-05-11 13:19

Ik vind het leuk geschreven hoor.

**Geplaatst**: 20-05-11 14:38

Re: [VER] begin van boek * titel loos* doorgaan of stoppen.

Geplaatst: 20-05-11 14:38

Let wel op je interpunctie en spelling. Dat is hier en daar niet zo best, waardoor het lastig leest. Als je er zelf moeite mee hebt, kun je het misschien even door de spellingschecker halen?
Maar verder; als je het zelf leuk vindt om te schrijven, moet je daar gewoon mee doorgaan. Dan zal het steeds beter gaan en kun je ook je eigen stijl ontwikkelen

**Geplaatst**: 20-05-11 14:54

Geplaatst: 20-05-11 14:54

Ik ben niet veel verder gekomen dan de eerste 4/5 zinnen, wat ik erg vervelend lezen vind is dat je niet altijd de juiste interpunctie gebruikt. Bijv. :

"Bij die naam voelde ze alleen al kriebels door haar hele lichaam gaan wat hield ze van die man. Op zijn werkplaats een kille moordenaar bij haar de man van je leven."

Daar zou ik van maken:
Bij die naam voelde ze alleen al kriebels door haar hele lichaam gaan, wat hield ze van die man. Op zijn werkplaats een kille moordenaar, bij haar de man van je leven.

Misschien zijn dit dingen die alleen in de eerste zinnen voorkwamen, maar dit weerhield mij ervan om verder te lezen (oké, misschien ben ik een beetje verwend doordat ik zoveel lees)

Succes!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-05-11 09:37

Geplaatst door de TopicStarter : 23-05-11 09:37

Update: verbeterd proloog:

Proloog:

Donna liep door de gangen met vastberaden stappen, haar lange bruine haar wapperde achter haar aan. De hakken van haar laarzen tikte regelmatig tegen de vloer en haar korte groen jurkje wapperde af en toe heen en weer. Ze liep een met stevige passen, maar tegelijkertijd ook nog eens charmant ,naar de hal waar ze met Vince had afgesproken.
Bij die naam voelde ze alleen al kriebels door haar hele lichaam gaan, wat hield ze van die man. Op zijn werkplaats een kille moordenaar, bij haar de man van je leven. Ze kende hem nu al een paar jaar en nog was haar liefde even groot als in het begin.
De mooie schilderijen die haar eerst zo verwonderde waren nu gewoon geworden de marmeren beelden waren nu niks speciaals meer voor haar, ze herinnerde zich nog hoe verwonderend ze de eerste keer naar al die kunst keek . Na een paar keer links en rechts zijn geweest, kwam ze bij een grote marmeren trap, Hier konden makkelijk zeven personen naast elkaar lopen als het niet meer was. Ze liet haar ogen even langs de trap gaan en zag haar moordman staan, ze bloosde even toen zijn ijsblauwe doordringbare blik haar ogen raakte . Ze liep voorzichtig van de trap af en haar hakken tikte zacht tegen het marmer aan.
Halverwege de trap bleef ze staan, ze keek nog eens naar Vince en hoorde een pistool schot. Nog geen fractie van een seconde later zag ze Vince op de grond neer vallen.
‘Vince’ schreeuwden ze terwijl ze naar de man toe rende , haar hakken galmde door de grote hal, met tranen op haar gezicht knielde ze naast Vince neer. Ze drukte zijn met bloed doordrekte lichaam tegen haar aan. “Why” luidde zijn hese stem. Het bloed van Vince zat overal over Donna’s lichaam haar groene jurk had rode vlekken, haar handen dropen van het bloed.
Donna zat knielend naast haar man, ze gaf hem een laatste zoen en sloot zijn ogen. In het Italiaans murmelde ze een gebed, zodat zijn geest vredig naar boven kon gaan. Ze kon niks meer anders dan huilen, bij het zien van Vince lichaam en hoe de kleding het bloed niet helemaal opzoog, waardoor er een plas donkere bloed op de vloer lag. Ze zou huilen tot al haar tranen op waren tot haar hele lichaam pijn deed. Ze voelde handen op haar rug maar gaf er niet veel aandacht aan, de man van haar leven was dood.
De handen waarvan ze vermoedde dat die van Bruce waren , de beste vriend van Vince, probeerde haar weg te leiden. Ze verzette zich tegen die handen, ze zou bij Vince blijven tot zijn geest de hemel had berijkt. Maar ze wist dat het onbezonnen werk was Bruce was veel sterker. Ze voelde dat hij steeds meer ruimte won , ze maakte geen schijn van kans. De tranen rolde nog steeds over haar wangen en spoelde het bloed dat op haar gezicht zat weg. Bij de gedachte aan Vince’s motto, ‘live’s goes on’ voelde ze zich al misselijk worden.

**Geplaatst**: 23-05-11 11:21

Re: [VER] begin van boek * titel loos* doorgaan of stoppen.

Geplaatst: 23-05-11 11:21

Veel beter!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-05-11 08:30

Re: [VER] begin van boek * titel loos* doorgaan of stoppen.

Geplaatst door de TopicStarter : 24-05-11 08:30

ik zit al maanden vast na h4 ik kom gewoon niet verder meer. Misschien maar met een ander verhaallijn startte die ik overgens al bijna helemaal heb uitgewerkt.

**Geplaatst**: 24-05-11 09:59

Re: [VER] begin van boek * titel loos* doorgaan of stoppen.

Geplaatst: 24-05-11 09:59

Doe je dat toch?

**Geplaatst**: 24-05-11 12:16

Re: [VER] begin van boek * titel loos* doorgaan of stoppen.

Geplaatst: 24-05-11 12:16

Gewoon doen. Als je niet weet hoe je verder moet gaan is het ook zonde.

Probeer in korte punten je plot uit te denken welke kant je op wilt gaan en daarvanuit proberen uit te werken.

Stuk is veel beter zo

Veder gaan of niet

Nomineer dit bericht ×