Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-05-11 10:02

[VER] WO11

Geplaatst door de TopicStarter : 08-05-11 10:02

voor school is de opdracht een verhaal verzinnen over de tweede wereld oorlog. Tot nu toe gaat het goed en ik ben eigenlijk wel benieuwd naar jullie commentaar. Nou dan komt ie maar.

Radio’s praatten er over. We hebben erg snel kans op een inval van Duitsers. Jaren was Hitler er al mee aan de gang. Sommige mensen hadden het gewaarschuwd dat dit niet goed ging. Hitler maakte propagenda’s. Mensen werden beïnvloedt. Vandaag was dan ook zijn mooie dag. 10 mei 1940, vielen ze ons land, Nederland binnen. Nederlandse legers stonden klaar maar waren te klein, en konden het Duitse leger niet buiten Nederland houden.

Ik was bij oma die dag. Ik had ruzie met mijn ouders. Het was een mooie zonnige dag en het begon al echt lente te worden. Je zag het aan de straten. Mensen werden vrolijker, je kreeg meer energie. Het was gewoon fijn en ik genoot ondanks die ruzie toch stiekem wel van de opkomende lente.
Toen ik een stap bij oma in het huis zette wist ik al niet meer waar de ruzie overging. Oma kon mij soms ook zo opvrolijken. ‘Ach kind, Anna toch. Waarom ben jij hier?’ En ze gaf me een knuffel. Oma rook heerlijk naar lavendel. En een keer wist ik weer waarom ik hier was. ‘Hoi oma, ik wou even wat opgevrolijkt worden. De stemming is niet zo fijn thuis. Het nieuws alleen maar over..’ Ik kon mijn woorden niet meer afmaken. Oma legde een vinger op mijn lippen. Ze siste. ‘Ik hoor het al Anna, kom hier maar.’ Verder vroeg ze niks en ze verwees mij al naar een stoel. Oma kon mij goed. Altijd ging ik naar haar toe. Als er iets was of als school helemaal mis liep. De laatste tijd kwam ik vaak omdat mijn beste vriendin Ezra veel werd gepest. Ze is joods. Als het in Duitsland niet mag, dan mag het in Nederland ook niet vonden veel mensen uit mijn klas. Ik zat daar mee. Ik kan er gewoon weg niet tegen als mensen andere mensen pijn doen om hun ras, geloof of huidskleur.
Oma keek me lachend aan. ‘En hoe lang wil je hier blijven? Wil je hier logeren?’ Oma zag het al aankomen. Ik wou het dol graag.

Oma had die zelfde dag haar radio nog aangezet om te horen hoe het ging. We schrokken wel. We hadden het totaal niet verwacht. De Duitsers waren ons land binnen gedrongen! Het leger had het totaal niet verwacht. Ze waren met vliegtuigen en parachutes Nederland overgevlogen en zo binnengedrongen. Van oma moest ik alle minuut naar huis maar het was tegelijkertijd ook niet veilig. Ik was op de fiets en het was zeker wel drie kwartier fietsen. Het was dan ook al zeven uur en acht uur de straat nog op is gevaarlijk. Ik had dus besloten om hier bij oma te slapen.

Dagen gingen voorbij. Ik was na die nacht gelijk weer naar huis toe gegaan. Langzaam aan zag je de overhand van de Duitsers steeds meer komen. 14 mei om 4.00 uur werd Rotterdam gebombardeerd. Koningin Juliana praatte via radio’s, we kregen in het geheim kranten en zo kregen wij uit de provincie Groningen ook hier het nieuws van. Het hele dorp was diep getreurd maar het rouwen duurde niet lang of Zeeland werd al gebombardeerd. Nederland gaf het op. Niemand was er mee eens. Soms fietste ik naar Leek en sprak af met Ezra. Je zag haar langzaam minder worden. Bij winkels stonden dan bordjes met ‘geinen Juden’ of ‘verboden voor Joden’. Wij wisten dan meestal wel genoeg en gingen er niet in. Ezra kon niet meer naar school, kreeg sterren opgestuurd om op kleren te borduren, sommige mensen keken haar met vreemde gezichten aan en wouden niks meer met haar te maken hebben. Zo ging het door. Soms konden we elkaar nog moed in spreken en grapjes maken. Helaas was het meestal letterlijk door bloed, zweet en tranen heen stappen. Ook al gauw moest Ezra weg en ging ergens onderduiken. Niemand wist waarheen want niemand was immers meer te vertrouwen. Het deed me pijn dat ik dit zelfs niet kon en mocht weten. Zo gingen een paar jaar zonder haar voorbij. Duitsers trokken in gemeente huizen en namen alles over. Alles werd strenger. Er begon iets met hongersnood uit steden te komen. Wij hadden hier geen last van. Mijn ouders verbouwden wel wat. Tot dat het probleem kwam dat de Duitsers onze beste paarden mee wilden nemen. We wilden eentje terug krijgen en ja dat kregen we inderdaad terug. Helaas was dat paard te oud om nog zwaar werk te verrichten. Via via konden wij nog een jong paard krijgen die het lichte werk een beetje kon doen. We hadden soms moeilijke tijden er tussen. In de winter kwamen er soms Engelse of Amerikaanse vliegtuigen langs om eten te droppen. Die waren dan meestal speciaal voor de grote steden maar soms kregen wij ook wat mee.

Het ging een beetje apart, ik kwam van school. Achter mij hoorde ik een geweldige knal en een boem. Een vliegtuig kwam 50 meter achter mij te val. Even moest ik kijken, na denken en toen fietste ik naar het vliegtuig. Het waren geen Duitsers dat zag je wel aan de kleuren. Toen ik dichterbij was hoorde ik gehoest en gekreun. Ik zag een jongen onder de puinhoop liggen. Hij kreunde nog een paar keer. ‘kun je mij helpen?’ Het was Engels maar ik kon het wel verstaan. Na veel moeite kreeg ik een groot zwaar ding onder hem weg. Hij bedankte me en keek hulpeloos in het rond. Nu zag ik hem goed. Hij was best lang, bruin haar en had blauwe heldere ogen. Ik wist niet wat ik er van moest denken want hij was bepaald echt niet lelijk. Even keek ik hem aan. ‘Waar ga je nu heen..? ik bedoel uhh hoe kom je weer terug?’ stamelde ik er wat moeilijk uit. Hij keek me doorgrondend aan en begon toen zelfverzekerd te praten. ‘Ik heb geen idee. God weet waar ik heen ga.’ Even dacht ik na en toen wist ik het wel. Misschien kan hij wel met mij mee. ‘wil je met mij mee? Ik bedoel mee naar huis? Mijn ouders willen je vast helpen.’ Hij keek me weer aan, dit keer doortastend. ‘Weet je het zeker? Ik bedoel ik ben een best gevaar als ik gesnapt word.’ Ik had het allang door. Even keek ik naar het vliegtuig. ‘Zit er nog eten in?’ hij keek me verrast aan. ‘Ja nog vier voedselpakketten, ik was al met mijn terug reis bezig.’ ‘Je kan mee.’
We waren niet ver of verraders zagen ons al lopen. Ik kwam er achter wat zijn naam was; Peter. Ik zag angst in zijn ogen toen hij de verraders aan zag komen. Ik daar in tegen was vrij rustig en nuchter. Misschien om mijn opvoeding. Mensen uit Zevenhuizen zijn nuchter. In dat dorp ben ik opgegroeid. De verraders liepen onze kant op. Eentje drukte me ruw op zij. ‘Mag ik zien wat dat is? En hoe kom jij aan dat pak?’ Hij wees naar het pak van Peter. Peter keek nog banger. Hij begon te stotteren en ik besloot om het over te nemen. ‘Sorry maar we vonden het pak hier verder op in het vliegtuig met eten. We hebben geen eten meer thuis.’ De verrader keek me wantrouwend aan en overlegde even met de andere. ‘Jullie gaan mee.’ ‘Pardon?’ stamelde ik uit. Ik kon niet mee. Ik had andere dingen. ‘Jullie gaan mee.’ Begon nu ook de andere verrader en hij begon ruw aan Peter en mij te trekken. ‘Waarheen? En mijn fiets dan?’ honderden vragen schoten mij binnen. Ze antwoorden niet en trokken net zo lang tot dat ik mee liep. Ik begon te huilen. ‘En mijn familie?’ Ik zag dat ik om de pop van de verrader heen iemand kwetste. Hij begon ruwer te worden. Hij kneep mijn armen fijn. Verder op zag ik een meisje van mijn leeftijd staan. Ik keek haar aan. Ik kon haar. ‘Wil je het zeggen?’ riep ik. Ik twijfelde of ze het wel had gehoord maar ze was alweer uit mijn zicht. Zo ruw als de verrader was, zo liepen we verder naar hun auto. ‘Waar gaan we heen?’ begon ik te roepen. Peter keek me geruststellend aan en deed alles wat de verraders vroegen. ‘Peter!’ Hij keek op en suste. Het schoot me te binnen, we moeten toneel spelen. We moeten niet doen als of we elkaar nog maar net kennen. Dan verraden we ons zelf. Wij zaten nu achterin. De verraders voorin. ‘We moeten toneel spelen.’ Verluisterde ik zacht. Hij knikte. Hij begreep het al. Hij pakte mijn hand vast. ‘Zo?’ Ik knikte. Dit was de beste manier. ‘Het spijt me.’ Verluisterde hij zacht. ‘Het is niet jouw schuld.’ Stamelde ik weer uit. Ik kon me nu wel voor mijn hoofd slaan. Wie had hem nou toegestaan dat hij mee kon? Op eens stopte de auto. ‘Waar is jullie familie?’ Het gehuil wat bij mij net was gestopt begon nu weer. Ik zei niks. De verrader sleurde me mee naar buiten. ‘WAAR IS JE FAMILIE?!’ Weer zei ik niks. Zij moeten het niet weten.

Deel 2

Hij begon met schoppen en slaan. Het gehuil van mij was niet langer meer gehuil, het was gejank. Dit keer had hij een zweep bij zich. Hij begon met slaan. Striemen voelde ik in mijn rug branden, ik gaf geen kik meer. Peter keek de andere kant op, maar hij werd naar mijn kant toe getrokken om mee te kijken. Op een gegeven moment was het eindelijk klaar. Ik kon het niet meer tellen. Ik liep krom van de pijn maar ze hadden mijn familie niet. We gingen nu naar een of ander station. Honderden of misschien wel duizenden mensen stonden opgepropt tegen elkaar aan. Het waren families, jeugd, jongeren, joden, homoseksuelen, zigeuners en vrij normale mensen waar je het niet echt van wist. Peter en ik hielden elkaar constant in de gaten. Wij waren diegenen die elkaar alleen kenden. Mensen letten dit keer niet meer op de ander maar dachten alleen nog maar aan zich zelf.

‘Ik moet naar de wc.’ Ik keek Peter strak aan. Hij wees naar een man van een jaar of veertig die wel redelijk aardig uit zijn ogen keek. Ik liep er heen. ‘Waar is de wc?’ De vraag was vrij rechtstreeks maar hij wees naar een muurtje waar allemaal afscheiding lag. Die man die wees, keek niet met zijn ogen, hij wees alleen maar. Dat was best raar. Ik begon te kreunen, ‘moet ik echt daar heen?’ De man wees weer.

Eenmaal in de trein gepropt, hadden we voor het doen van ons en hier iedereen, een comfortabel plekje. Ik kon tegen een muur aanleunen en Peter had ook een soort van steun. De meeste mensen moesten echt op elkaars tenen staan om toch een beetje te kunnen staan. Het stonk in de trein en het was verschrikkelijk warm. Sommige mensen waren ziek. De trein reis duurde misschien kort maar na mijn idee was het lang, en in die korte reis waren er ook mensen gestorven.

De trein stopte en de deur ging open. Licht van buiten, viel naar binnen toe. Mijn ogen deden zeer van de in één keer extreme licht. Meer mensen hadden er last van dat zag ik. Mensen stroomden massaal uit de trein. Na lang wachten en een beetje voordringen konden wij er ook uit en hadden we een beetje frisse lucht. De mensen die waren gestorven, werden uit de trein gedumpt. Ruw werden we van elkaar getrokken. Mannen, vrouwen en kinderen apart. Peter ging weg. Ik bleef daar. Hij wou terug gaan maar werd ruw terug getrokken naar zijn soort. Ik begon te huilen. Wat een ellende sleep ik mee. Waarom heb ik dit gedaan? Mijn knieën vielen op de grond van uitputting en honger. Ik voelde iemand aan mijn haar trekken. ‘Aufstehen!’ Hoorde ik van een ruwe stem. Ik keek de meneer aan. Ik zag iets in zijn ogen wat mij mee droeg. Het was een sprankeltje hard maar toch ook een beetje medelijden.

Na een uur staan werden we in rijen gezet. Er werd een toespraak gehouden. Hierna werden we geteld. Het kon echt uren duren. Waren we eindelijk geteld. Vielen er een paar dood of ziek neer, werden we opnieuw geteld. Soms dommelde ik weg maar ik had het wel vol gehouden.

Die volgende dag kregen we werk en klusjes toegewezen. De kleren waar we gister mee waren aangekomen hadden we niet meer. We kregen gestreepte pakjes en een klein beetje Havermoutpap, hier moesten we het tot in de avond mee redden. Voor dit zouden we in groepjes ergens heen worden gereden door een vrachtwagen. Met z’n allen stapten we in. Het was een wat grotere cabine. Het zag er wat raar uit. Sommige meisjes en kinderen begonnen te zingen:

‘God is er,
God red mij,
we zijn er,
we gaan naar huis!...’

Op eens begon het benauwd te worden. Mensen begonnen te hoesten. Lichte straaltjes gas kwamen uit muren. Ik moest hoesten. Het zingen hield op. Langzaam stikte ik.

Familie, ouders, vrienden en kennissen hebben dagen en weken gezocht om Anna. Het meisje dat Anna kon was een oud klasgenoot, het meisje heeft nooit wat gezegd. Anna kwam niet terug. Vliegmaatschappijen en ouders van Peter hebben dagen en weken gezocht. Echter was alleen een ingestort vliegtuig te vinden op de Carolieweg in Zevenhuizen. Allebei plotseling verdwenen en meegenomen door de Duitsers. Zo was het hoe het in de oorlog ging. Hard maar waar. Anna werd vergast. Anna is toen naar een massa begraafplaats gegaan. Niemand heeft haar ooit meer gezien. Peter werd mishandeld en is daarna overleden aan ondervoeding, mishandeling en een zelfmoord poging. Ezra is nooit gevonden door Duitsers. Aan het einde van de oorlog is ze naar het huis van de familie van Anna terug gekeerd en heeft haar vriendin nooit meer gezien.

Dit verhaal is natuurlijk en gelukkig niet waar. Wel is er een vliegtuig ingestort op de Carolieweg in Zevenhuizen. De rest is verzonnen. Ik heb voor deze opdracht heel veel mensen ondervraagt en internet gebruikt. Via via ben ik in contact met iemand gekomen op een blog over voedsel droppingen. Ik heb altijd een hele goede band met mijn opa gehad en mijn opa heeft dus ook altijd veel varhalen over de oorlog verteld wat hij mee had gemaakt. Ook heb ik veel informatie van films en reportages van tv.

Laatst bijgewerkt door EvelijnS op 19-05-11 19:08, in het totaal 1 keer bewerkt
Reden: Tweede stuk toegevoegd.

**Geplaatst**: 09-05-11 19:44

Geplaatst: 09-05-11 19:44

Vind het heel erg jammer van de mislukte zinnen.
In het beginstukje kloppen eigenlijk alle zinnen niet, of het is een rare zinsopbouw, of de interpunctie klopt niet.
Denk trouwens ook dat je propaganda bedoelt ipv propagenda.
Allemaal kleine dingentjes, maar het stoort mij toch behoorlijk.
Vind het wel mooi bedacht, en ben zeker benieuwd naar meer.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-05-11 16:16

Re: [VER] WO11

Geplaatst door de TopicStarter : 10-05-11 16:16

sorry wat is het verschil tussen propagenda en propagenda?
bedankt voor je commentaar ik zal er aan werken!
het volgende stuk komt er zo snel mogelijk aan

**Geplaatst**: 10-05-11 18:02

Re: [VER] WO11

Geplaatst: 10-05-11 18:02

PropagAnda, niet propagEnda, een propagenda is niks, behalve misschien een agenda in de vorm van een prop....?
Wilde zeggen gooi er even een spellingscontrole overheen, maar na eerst even proberen, blijkt word er geen rood streepje onder te zetten.
Ben erg benieuwd naar een volgend stuk.

**Geplaatst**: 11-05-11 08:38

Re: [VER] WO11

Geplaatst: 11-05-11 08:38

ben benieuwd naar het volgende stuk was net zo lekker aan het lezen

**Geplaatst**: 11-05-11 18:33

Re: [VER] WO11

Geplaatst: 11-05-11 18:33

Wat bedoel je met de verrader? Een leuk verhaal opzich, maar als er een vliegtuig neerstortte, geheid dat de Duitsers binnen enkele minuten het hele gebied aan het uitkammen waren...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-05-11 20:32

Re: [VER] WO11

Geplaatst door de TopicStarter : 11-05-11 20:32

moet ik in dat geval verrader naar duitser veranderen?
bedankt

**Geplaatst**: 11-05-11 22:27

Re: [VER] WO11

Geplaatst: 11-05-11 22:27

Oma kon mij goed - Kon, ken ik niet. Oma kende mij goed
Ik wou het dol graag - Ik wilde het dolgraag
Niemand was er mee eens - Niemand was het er mee eens.
‘geinen Juden’ - Auw, deze doet zeer, vooral bij m'n moeder

juden nicht erwünscht of Für Juden verboten.
en wouden niks meer met haar te maken hebben - En wilde niks meer met haar te maken hebben
We wilden eentje terug krijgen en ja dat kregen we inderdaad terug - Deze zin loopt niet echt lekker, zou er nog even naar kijken.
Ik kon haar - Zelfde fout als de eerste.

Had nu even tijd om de grootste fouten eruit te halen.
Verder zitten er nog wel grammatica fouten in, maar daar ga ik niet aan beginnen

Probeer een beetje uit de spreek/msn-taal te kruipen, en het abn op te pakken.

Kijk zeer zeker uit naar het volgende stukje.

**Geplaatst**: 11-05-11 22:35

Re: [VER] WO11

Geplaatst: 11-05-11 22:35

Idd,de grote fouten zijn er nu wl uitgehaald en ook mee met gothica!

Voorderest kijk ik uit naar het volgende stuk!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-05-11 06:43

Re: [VER] WO11

Geplaatst door de TopicStarter : 12-05-11 06:43

bedankt! Ik ga er aan werken

**Geplaatst door de TopicStarter** : 18-05-11 16:00

Re: [VER] WO11

Geplaatst door de TopicStarter : 18-05-11 16:00

het verhaal is af! het voldoet alleen niet aan de topic regels en zou het dus niet kunnen plaatsen. Als iemand toch het einde wil lezen, stuur ik het via een privé bericht.