Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-04-11 22:09

[VER] De Profetie

Geplaatst door de TopicStarter : 24-04-11 22:09

Hallo allemaal, ik ben een verhaal aan het schrijven en ben benieuwd naar jullie mening en zou graag tips krijgen.
Excuses alvast voor eventuele spelfouten of grammaticale fouten. Een titel moet ik ook nog verzinnen en hoe lang het wordt is nog even afwachten.
Alles is berust op fantasie, werkelijke feiten komen er niet in voor.
Hier komt het eerste stuk:

De nacht begon te vallen en het werd donker in het kamp. De vampiers begonnen te ontwaken. De menselijke slaven die er rondliepen en een armoedige en uitgehongerde indruk maakten, zorgden dat alles klaar stond voor ze en probeerden zelf onzichtbaar in de schemering op te gaan. Mitch zag ze wegsluipen en voelde een steek van medelijden voor ze.
Hij was weliswaar ook een vampier maar was ooit zo onfortuinlijk geweest het pad van een machtige tovenares te kruisen en in haar woede had ze hem gedwongen om al zijn wandaden te herbeleven, maar dan uit het oogpunt van zijn slachtoffers. De schok was zo groot geweest, dat zijn ziel weer in zijn ondode lichaam was teruggekeerd en hij de volledige verantwoordelijkheid van 600 jaar als gewetenloze vampier door het leven te gaan, gevoeld had. Dat had zo’n schuldgevoel en zelfhaat tot gevolg gehad dat hij in zijn wanhoop van die gevoelens weg te komen was weggevlucht, maar hij kon niet vluchten voor zichzelf. Diep in een donker spelonk was hij gekropen, levend van ratten en knaagdieren die er leefden, gek van wroeging en zelfhaat.
Na een half jaar had de tovenares, Leila, hem weer opgespoord en hem een mogelijkheid geboden om wat terug te doen voor de mensheid om zo weer wat met zichzelf in het reine te komen. Ze vertelde hem van een profetie, die sprak van een kind, geboren onder de vijfde maan in het jaar dat de duistere machten de wereld zouden breken. Het kind zou de mensheid en de magiërs weer verenigen en de wereld weer een geheel maken.
In het voorgaande jaar waren de demonen uit de onderwereld gekomen en hadden zich verenigd met de vampiers en de duistere magiërs. De duistere magiërs hadden de mensheid opgezet tegen alle magiërs, waardoor die gedwongen waren zich te verbergen om hun leven te redden. In sommige landen werden wetten ingesteld, dat iedereen die betrapt werd op het gebruik van magie direct ter dood veroordeeld werd. In andere landen was dat niet nodig, omdat diegene die betrapt werd terplekke door een woedende mensenmassa uit elkaar gescheurd werd.
Ook hadden de magiërs kobolden, onzichtbaar voor normale mensen, losgelaten en die hadden de mensen geïrriteerd en gespannen gemaakt zodat, mede daardoor, ervoor gezorgd werd dat alle landen uiteindelijk in burgeroorlog en met elkaar in oorlog waren. Daardoor hadden de legers demonen en vampiers kans gehad om op te rukken. Vele en vele doden waren gevallen onder de mensen en magiërs en het resultaat was dat de halve wereld het domein van de duistere legers was geworden, en ze rukten nu nog steeds op. De wereld was gebroken onder het juk van het duister.
De enige hoop voor de mensheid was het kind uit de profetie, vandaar dat Leila op zoek was naar dit kind. Het zou een kind met uitzonderlijke magische gaven moeten zijn, gaven zoals de wereld nog nooit had gezien. Ze had Mitch de keus gegeven, of hij moest zich met haar verbinden, of ze zou hem terplekke afmaken als een gewond dier. Zeven manen kreeg hij de tijd om erover na te denken.
Hoewel de dood hem als muziek in de oren had geklonken, had zijn geweten hem niet toegestaan deze laffe oplossing te kiezen. Hij had besloten haar te helpen. Zij had zich met hem verbonden met magie, die hij tot nu toe nooit tegen was gekomen, of zelfs ooit maar van gehoord. De verbinding hield in dat ze elkaar altijd konden voelen, waar ze ook en hoever uit elkaar ze ook waren. Ook kon hij haar pijn voelen als ze die had, of hele sterke emoties die ze voelde, en andersom ook. Hij was met haar mee op zoektocht gegaan, geleid door haar gave om visioen op te roepen door kijken in water of vuur. Ze reisden met een heel stel anderen, die ook in de profetie geloofd hadden, maar die uiteindelijk hun eigen weg waren gegaan toen de zoektocht niets opleverde. Op het laatst reisden zij met een paar leerlingen en een tweetal vriendinnen en fanatieke aanhangers van haar.
Hij had in het begin alleen haat voor haar gevoeld, mede door wat ze hem aangedaan had, maar ook door haar manier van doen, en haar manier van omgaan met hem had hem tot redeloze woede-uitbarstingen gedreven. Maar door de jaren heen was hij veranderd, onder invloed van zijn ziel, de gevoelens die door de verbinding stroomden en zijn eigen gevoelens, en was een zeker respect voor haar gaan voelen. Hij was bewondering gaan voelen voor haar kracht, gedrevenheid, haar eeuwig optimisme en haar liefde voor alles wat leeft.
Nu, tien jaar later hadden ze de zoektocht weliswaar niet opgegeven, maar besloten om ook iets tegen de oprukkende duistere legers te gaan doen. De visioenen van Leila hadden hen naar de plek geleid waar Mitch zich nu bevond. Ze hadden zich aangesloten bij een klein legertje magiërs, en gezamenlijk besloten het duistere kamp te vernietigen. Om tegen de overmacht van duistere wezens een kans te maken, was het zaak geweest uit te vinden wanneer en hoe het beste aan te vallen. De duistere legers waren een echt zooitje ongeregeld, die bijeengebracht waren door hun leiders, die met ijzeren vuist regeerden. Dit konden machtige demonen zijn of machtige zwarte magiërs, vaak een combinatie van beide. Zonder die leiders viel het leger uiteen en werd het ieder voor zich, waardoor ze veel makkelijker te verslaan waren. Het was dus belangrijk uit te zoeken waar de leiders zich ophielden in het kamp en hoe ze het makkelijkst uitgeschakeld konden worden. Ook was het belangrijk te weten hoeveel zwarte magiërs, demonen en vampiers zich in het kamp bevonden en wat hun plannen waren.
Om dit voor elkaar te krijgen was het het makkelijkst om simpelweg te infiltreren in het duistere kamp, en zo was het plan ontstaan dat Mitch zou doen of hij zich aan wilde sluiten bij het leger dat zich verschanst had voor de muren van de stad Laruna. Voor hem zou dat het makkelijkst zijn, hij was immers een vampier, en door zijn leeftijd een behoorlijk krachtige, dus zou hij waarschijnlijk zeer welkom zijn. Hij moest natuurlijk wel het feit verborgen houden dat hij nu een ziel had en overgelopen was naar de andere kant.
Hij was het kamp binnengereden met zijn paard en gelijk geëist dat hij bij de leiders werd gebracht. Er was een gevecht uitgebroken, maar het werd al snel duidelijk dat, aangezien de meeste vampiers jonger waren dan hij dus minder sterk waren, en hij over goede vechtkunsten beschikte, er met hem niet te spotten viel, en al snel was hij bij de leiders terecht gekomen. Na een stevige ondervraging waar hij vandaan kwam en wat hij kwam doen, waarop hij van tevoren al antwoorden op bedacht had was hij schoorvoetend opgenomen in het kamp. Hij werd nog wel goed in de gaten gehouden, vertrouwen deden ze hem niet. Er werd al snel duidelijk dat hij over veel tactische talenten en veel oorlogservaring beschikte, en dus zeer nuttig was, en zo werd hij uiteindelijk opgenomen in de groep aanvoerders die onder de leiders werkten. Door die positie had hij een eigen tent gekregen en zijn eigen menselijke slaven die dag en nacht voor hem klaar stonden.
Een van die slaven was hem al eerder opgevallen, een klein meisje van een jaar of tien, dat aangewezen was voor de paarden en andere dieren te zorgen. Het was uitzonderlijk dat kinderen als slaven werden gehouden, zij werden namelijk als delicatesse door de vampiers beschouwd. Hij had wel gezien dat het meisje gestraft werd, en wel op een wrede manier, als ze bijvoorbeeld een paard niet snel genoeg gezadeld had naar de zin, of als ze per ongeluk water morste uit de zware emmers die het kind de hele dag moest slepen, maar hij had geen vampier een vinger naar haar uit zien steken. In tegenstelling tot de andere slaven, die geregeld als bloeddonor moesten dienen, en die daarbij regelmatig het leven lieten. Het kind had wel een gave om met de, meestal onvriendelijke dieren, in het kamp om te gaan, ze kon dingen met ze doen die geen enkele andere slaaf voor elkaar kreeg. Hij nam aan dat dat de reden was dat ze haar in leven lieten. Hij had medelijden met het kind gekregen, dat de hele dag door moest rondrennen om het de eigenaars van de dieren naar de zin te maken, die vonden dat hun dieren het eerst gevoerd, gewaterd en verzorgd moesten worden. Het kind had nauwelijks tijd om te eten of te slapen en verkeerde daardoor ook in een erbarmelijke staat. Toen ze zijn paard water was komen brengen, had hij haar zien wankelen met een emmer water en had haar nog net kunnen opvangen, anders was ze gevallen. Omdat er vampiers hadden staan kijken, had hij haar hiervoor moeten straffen, wat hij zich persoonlijk zeer had aangetrokken en sindsdien had hij lekkere hapjes bij zijn paard verstopt, zo dat het meisje het zou vinden. De hapjes verdwenen dagelijks, dus hij wist dat ze ze opat, of ieder geval meenam, maar zodra hij haar aan wilde spreken vluchtte ze weg, waarschijnlijk in angst voor meer straf. Hij had het meisje trouwens ook nooit horen spreken, alleen horen schreeuwen als ze weer eens op een wrede manier werd gestraft.
Hij vroeg zich af waarom hij zich het lot van dit kind zo aantrok maar een antwoord daarop had hij niet gevonden. Hij had daar trouwens ook niet veel tijd voor, hij was druk bezig het kamp te inventariseren en uit te vinden wat de plannen waren. Waarom had het leger de stad Laruna nog niet ingenomen? Waar wachtten ze op?
Mitch liep door het kamp en besloot eerst bij zijn paard te gaan kijken. Hij wist dat het dier goed verzorgd werd, maar hij had een vaag gevoel dat er iets ging gebeuren, dus hij wilde zeker weten dat de hengst paraat stond. Hij kon Leila voelen in zijn hoofd, door de afstand iets vervaagd, maar hij kon voelen dat ze bezorgd en onrustig was. Hij vroeg zich wat de oorzaak van die ongerustheid was. Het sloeg ook over op hem, hij werd ook steeds ongeruster. Hij was net bij zijn paard, dat naar hem hinnikte ter begroeting, toen er een slaaf kwam aangerend. ‘U moet bij Shengar komen!’ hijgde de man. ‘Wat is er aan de hand?’ ‘Ik weet het niet, ik ben alleen gezonden om u te vinden.’ ‘Oké, je kunt gaan’ zei Mitch. De man keek zo opgelucht, dat Mitch begreep dat de man had verwacht als maaltijd te dienen. Voor hij verder nog iets kon zeggen had de man zich al uit de voeten gemaakt.
Snel liep Mitch naar de leiderstent, waar Shengar zich zou ophouden. Shengar was een zeer machtige en wrede demon, die samen met een zwarte magiër de leiding van dit kamp vormde. Hij vroeg zich af wat Shengar van hem moest, de demon vertrouwde hem niet, dat had hij goed duidelijk laten doorschemeren toen ze gister plannen bespraken om Laruna aan te vallen. De demon had duidelijk gezegd dat de aanval nog even op zich zou laten wachten, maar waarom wilde hij niet tegen Mitch zeggen. Aangekomen bij de leiderstent meldde hij zich bij de bewakers die voor de ingang op wacht stonden. Het waren twee stevige demonen, van het type veel spieren, weinig herseninhoud. ‘Loop maar door, je wordt verwacht’ bromde de linkse wachter. Met een knikje gaf Mitch te kennen dat hij hem gehoord had en liep door naar binnen. Toen hij de schemerige ruimte rondkeek ging er een schok van verrassing door hem heen. Shengar was er met meerdere van zijn luitenanten, en in hun midden lag op de vloer een gevangene. Mitch kende die gevangene, het was een van de leerlingen van Leila. Ze zat onder het bloed, ze was duidelijk al flink aangepakt door Shengar en zijn groep luitenanten.
‘Ken jij dit ongedierte?’ Vroeg Shengar. Mitch wist even niet wat te zeggen, wat als ze de waarheid al uit haar hadden gekregen? Hij besloot te liegen en antwoordde ontkennend. Shengar keek hem doordringend aan. Mitch keek terug, vastbesloten geen teken van zenuwachtigheid of zwakte te geven, daaruit zou Shengar immers kunnen opmaken dat Mitch niet de waarheid sprak. ‘We hebben dit ongedierte aangetroffen in het bos, waar het naar eigen zeggen naar kruiden zocht. Toen we het te pakken hadden genomen vroeg het naar jou, hoe kan dat als je zegt het niet te kennen? Leg mij dat eens uit Mitch?’ Weer die doordringende blik, Mitch wist even niet wat te zeggen. ‘Ik weet het niet, je weet dat ik me een tijdje in leven heb gehouden met het bloed van heksen en magiërs, dat heb ik verteld toen ik bij jullie kwam. Ik kon dat doen doordat ze dachten dat ik naar hun kant overgelopen was. Ik ben dus wel bekend bij de magiërs.’ ‘Maar hoe wist ze dan dat je hier was? Misschien ben je wel een infiltrant van hun kant.’ Shengar had de spijker op zijn kop geslagen, maar Mitch was vast van plan om dat niet te laten merken, zijn leven hing er vanaf. Hoeveel had de heks hun verteld? ‘Ik heb je toch verteld dat ze manieren hebben om iemand op te sporen, misschien hebben ze wel een haar van mij of zoiets en weten ze nu waar ik zit. Ze willen natuurlijk voorkomen dat ik informatie doorspeel, zij kan wel deel uitmaken van een groep die gezonden is om mij uit te schakelen.’ In stilte deed hij een schietgebedje dat de groep van Leila niet te gemakkelijk op te sporen zou zijn, anders had hij ze nu verraden. Hij zou ze sowieso moeten waarschuwen op een of andere manier, zijn voorgevoel was terecht geweest. Hij zou als hij hier levend uit kwam vanavond nog het kamp moeten verlaten, liefst met de heks die hier voor hem lag.
Shengar keek hem wantrouwend aan, met ogen die het gevoel gaven alsof ze in zijn hoofd keken, naar het binnenste van zijn ziel. ‘Ik vertrouw je niet, vampier. Je kan hier blijven en helpen met de ondervraging, dan zullen we eens kijken wat dit ongedierte nog meer te vertellen heeft.’ Op dat moment lichtte de heks die op de grond lag haar hoofd op en keek Mitch met troebele ogen aan. In die ogen zag Mitch de angst voor de pijn die zeker komen ging en een schreeuw om hulp. Hoeveel medelijden Mitch ook met haar had, hun beider levens hingen er van af dat hij onverschilligheid veinsde dus stopte hij met al de kracht die hij had zijn gevoelens weg en liet zijn vampierkant zijn ziel overschaduwen. Hij maakte zich doof voor haar geschreeuw van pijn en ellende dat de volgende paar uren uit de tent te horen was en staarde met blinde ogen voor zich uit.
Toen hij later naar zijn tent liep was hij dankbaar dat ze niet meer losgelaten had over hem of Leila. Hij was misselijk van wat hij had moeten aanschouwen en was blij dat zij zo dapper was geweest om verder niets los te laten. Bewusteloos was ze overgebracht naar de gevangenentent. Nu was hij aan het piekeren hoe hij haar daar weg kon krijgen en hoe ze samen levend het kamp uit konden vluchten. Opeens zag hij het kleine meisje lopen en plotseling kwam er een idee in hem op. Hij probeerde haar aandacht te trekken, maar zodra ze hem zag maakte ze aanstalten om zich uit de voeten te maken. Maar vampiers zijn snel als zij dat willen, en met een beweging, met het blote oog nauwelijks te volgen, had hij haar bij haar arm te pakken. Ze vocht als een leeuw om los te komen van hem, met verrassende kracht voor zo’n uitgemergeld kind, maar met zijn kracht was het een koud kunstje haar beet te houden. Toen ze merkte dat het geen nut had liet ze zich als een lappenpop in zijn greep bungelen, berustend in wat komen ging. Bewust van de vele ogen die op hen gericht waren begon Mitch te schelden en te vloeken, dat zijn paard geen water kreeg, dat de verzorging slecht was en dat ze eten stal. Al scheldend en vloekend sleurde hij haar mee naar zijn tent. De kijkende ogen werden weer ergens anders op gericht, het was hier in het kamp heel normaal dat een slaaf straf kreeg, daar was niets interessants aan. Hij sleurde haar zijn tent aan en fluisterde tussen het vloeken door: ‘Ik weet niet of je me verstaat, maar er zal je niets gebeuren, ik heb alleen je hulp nodig. Zou je alsjeblieft kunnen schreeuwen of je straf krijgt, en het echt laten lijken? Mijn leven en die van de gevangene hangt ervan af.’ Het meisje keek hem even bevreemd aan, en even had hij het gevoel alsof ze in zijn hoofd rondkeek. Hij schudde met zijn hoofd, en het gevoel was weg, het had zo kort geduurd, hij zou het zich wel verbeeld hebben. Een ogenblik later begon het meisje te gillen en te huilen, alsof hij haar pijn aan het doen was. Opgelucht dat ze hem blijkbaar begreep, legde hij haar uit wat hij van haar wilde. Daarna gaf hij haar al het eten dat hij voor haar verzameld had. Ook gaf hij haar de spullen die hij niet achter wilde laten. Toen hij haar de spullen aanreikte, viel er iets op de grond. Al gillend en huilend raapte ze het op en bekeek het. Het was een medaillon, dat Leila Mitch vlak voor vertrek had gegeven, voor geluk had ze gezegd. Mitch zag hoe gefascineerd het meisje was door het medaillon en besloot dat zij het nog harder nodig had dan hij. ‘Je mag dat wel houden, als dank voor je hulp. Als vanavond alles goed gaat en jij zorgt dat mijn hengst klaar staat met mijn spullen, heb je mijn leven en het leven van de heks in de gevangenentent gered.’ Het meisje keek hem aan, zo verbaasd door zijn geschenk dat ze vergat met regelmatige tussenpozen te gillen en huilen. Hij besefte dat het kind waarschijnlijk nog nooit een geschenk had gehad, ieder geval niet zolang ze in het duistere kamp verbleef. Nu stonden er echte tranen in haar ogen en met een ruk draaide ze zich om en haastte zich weg met zijn spullen.
Een paar uur later sloop Mitch door het kamp. Hij moest vaart maken, de dageraad kwam eraan. Hij had zich ingesmeerd met as van een vuur, zijn gezicht, handen en haren waren zwart van het roet. Ook had hij zwarte kleren aan en een zwarte reismantel met cape om zich heen geslagen. In zijn armen droeg hij een bundeltje kleren, eveneens zwart, voor de heks om aan te trekken als het hem lukte om haar te bereiken en te bevrijden. Een paar dagen eerder was hij bij toeval op de gevangenentent gestuit, een kapotte tochtige tent, met zware bewaking. Hij hoopte dat het meisje op haar deel van het plan zou uitvoeren. Het was gelukkig rustig in het kamp, de meeste bewoners van het kamp hadden hun tenten weer opgezocht. Toch zorgde Mitch dat hij in de schaduwen van de tenten bleef, hij wilde niet gezien worden. Toen hij vlakbij de gevangenentent was bleef hij gespannen wachten. Elk moment kon het gebeuren, en hij hoopte dat het gewenste effect bereikt werd.

Veel leesplezier!

Laatst bijgewerkt door EvelijnS op 26-04-11 08:42, in het totaal 2 keer bewerkt
Reden: Titel van het topic op verzoek veranderd.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-04-11 22:53

Geplaatst door de TopicStarter : 24-04-11 22:53

Het zou fijn zijn als je het bekijkt om ook een berichtje achter te laten of je het wat vind. Alvast bedankt.
Ik heb nog een stuk, ik zal dat er ook gelijk maar bij doen:

Zijn geduld werd beloond, na een paar minuten begon het. Hij had het meisje gevraagd zoveel mogelijk chaos te creëren, zonder zelf gezien te worden. Ze had die opdracht goed begrepen, toen hij om zich heen keek zag hij verschillende vuren hoog oplaaien. Ook zag hij meerdere tenten in brand staan. Hoe had ze dat zo snel voor elkaar gekregen? Maar veel tijd om erover na te denken had hij niet, wat hij gehoopt had gebeurde; de wachters van de gevangenentent renden richting de chaos die ontstaan was vanwege de vuren. Een bleef er achter bij de tent, die kon hij wel aan. Hij sloop richting de tent en trok geruisloos zijn zwaard. Voordat de wachter door had wat er gebeurde, of alarm kon slaan viel hij dood op de grond met een steek in het hart. Mitch veegde zijn zwaard schoon aan de lompen waarin de demon gehuld was en sloop geruisloos de tent binnen. De stank van ongewassen mensen, verbrand vlees en ontstoken wonden sloeg hem in het gezicht. Hij moest zich beheersen om niet te kokhalzen. Toen zijn ogen aan het gebrek aan licht gewend waren, kon hij de situatie in de tent overzien. Van wat hij zag draaide zijn maag weer bijna om. Vieze bloederige menselijke vormen zaten aan palen vastgeketend die diep in de grond waren geslagen. De meesten waren mensen, maar aan sommige palen zaten ook gestrafte vampiers geketend en hij zag zelfs een demon. Van sommige kon hij het niet zien, hij zag dan alleen een tot pulp geslagen massa aan de paal zitten, mens, demon of vampier, was niet met zekerheid te zeggen.
Hij nam snel een besluit, zijn enige kans was zoveel mogelijk chaos te zaaien. Hij begon de gevangenen een voor een los te hakken. Zijn zwaard, bewerkt door Leila en haar aanhangers kon gelukkig praktisch overal doorheen snijden. ‘Vlucht, probeer het kamp uit te komen!’ siste Mitch de losgehakte gevangenen toe. Sommige bevrijde gevangenen probeerden op te staan op benen die weer moesten wennen aan het gewicht dat ze te dragen kregen. Anderen keken hem alleen maar aan. Een paar waarvan hij niet zeker wist of ze nog leefden reageerden in het geheel niet, ook niet als hij ze een paar keer porde. Tijd om ze te helpen of wakker te schudden had hij echter niet, het zou niet lang meer duren voordat de bewakers terugkwamen en als ze hun dode kameraad zouden vinden zouden ze alarm slaan en de tent binnenkomen. Toen hij iedereen losgehakt had keek hij nog een keer de tent rond. Zeker de helft van de bevrijde gevangenen had zich nu uit de voeten gemaakt. Van buiten de tent hoorde hij meer geschreeuw dat zijn kant op kwam. Hij was ontdekt, hij moest de heks grijpen en maken dat hij wegkwam. Hij rende naar de plek waar de heks nog aan een paal zat, ze was nog steeds bewusteloos, haar gezicht onherkenbaar bont en blauw en opgezet. Ook bloedde ze uit meerdere wonden. De geur van haar bloed ontwaakte een lang onderdrukte honger in hem en hij had al zijn wilskracht nodig om het weg te drukken, hij had nu geen tijd om te voeden, hij moest hier zo snel mogelijk weg!

**Geplaatst**: 25-04-11 19:45

Re: [VER] nu nog naamloos

Geplaatst: 25-04-11 19:45

Het verhaal loopt erg snel, maar is wel interessant. Ik raad je aan om het in alinea's te schrijven met een witregel ertussen, dat leest veel makkelijker.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-04-11 20:07

Geplaatst door de TopicStarter : 25-04-11 20:07

Ok, dank je voor de tip. Ik heb het gekopieërd uit word, en daar zat wel een witregel tussen. Zal er op letten dat het hier ook gebeurd.

**Geplaatst**: 25-04-11 21:12

Re: [VER] nu nog naamloos

Geplaatst: 25-04-11 21:12

Ik heb het nog niet helemaal afgelezen, maar nu even vluchtig doorgenomen omdat er een ding was wat mij erg opviel, en waardoor ik mijn concentratie steeds wat verloor.

Ik vind je onderwerp trouwens super, weer eens een vampier verhaal in een nieuw daglicht! Je schrijft trouwens ook netjes

nette duidelijke zinnen.

dit zijn beetje dingen die me opvallen.

Ten eerste mis ik in het begin een beetje de sfeer. De eerste regels van je verhaal moeten je lezers nieuwsgierig maken. Nu zijn ze vrij simpel en wekken ze bij mij weinig nieuwsgierigheid.

Bij jouw verhaal denk ik dat een proloog een hele goede zou zijn. Aangezien je als eerste een soort samengevatte geschiedenis schrijft van je hoofdpersoon ( ook dit soort dingen zijn meestal minder interessant om te lezen, terwijl het wel heel belangrijk is. ) als proloog zou je bijv. de scène wordt terug gegooid in zijn ontdoe lichaam, ( ik weet niet helemaal hoe je het moet noemen ) en dat je dan al die pijn enz. terug ziet. Dat lijkt mij echt super aansprakelijk om uitgebreid te kunnen lezen. Nu vind ik het bijna jammer dat het maar kort wordt genoemd. Maar het is en blijft jouw verhaal

dus mijn menig niet te serieus nemen

Hier kom ik ook meteen beetje op het tweede, je verhaal heeft een enorme, en voor mij lijkt het me ook heel interessante, geschiedenis. Maar die geschiedenis wordt nu in een half a4tje gepropt, wat voor mij de aandacht uit het verhaal haalde. Het werd een samenvatting en ik werd niet meer met de hoofdpersoon meegetrokken. Je kunt deze geschiedenis ook in een proloog ( zoals ik eerder noemde ) of in flash-backs kwijt. Dat lijkt mij nog veel leuker, want ik zou persoonlijk die geschiedenis wel uitgebreider willen zien

Uh later in het verhaal noem je de leider met een groep luitenanten? Heb je de rangen van het leger bestudeerd? Het klinkt een beetje apart om een groep luitenanten bij elkaar te zien. Aangezien een kapitein een eerste luitenant en een tweede luitenant onder zich heeft staan en dat eigenlijk een soort groep vormt. Ik ken niet precies de rangen hoe het in het leger zit, maar een groep luitenanten bij elkaar klinkt voor mij niet logisch.

Dit waren even de opgevallen puntjes voor nu. Moet nog wat eten xD kom van mijn werk, ga straks weer verder kijken.

Maar ik denk dat je zeker heel veel met dit verhaal kunt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-04-11 21:47

Geplaatst door de TopicStarter : 25-04-11 21:47

Hahaha, ben helemaal niet thuis in het leger, vandaar, bedacht ook later dat ik er generaals van moest maken, misschien klinkt dat logischer?
Die van een proloog is een hele goede ja, ga ik zeker doen! Dankjewel voor de tips.
Er komt ook nog veel meer, het verhaal is nog lang niet af, zoals het er nu naar uitziet wordt het bijna een boek.
En een tipje van de sluier, later is Mitch niet meer de hoofdpersoon...

**Geplaatst**: 25-04-11 21:54

Re: [VER] nu nog naamloos

Geplaatst: 25-04-11 21:54

ooh das interessant

heheh
en inderdaad generaals klinkt logischer

hahah, moet je wel rekening mee houden hoeveel je er doet ( want als de groep maar uit 100 personen laat maar zeggen bestaan is het niet logisch om er vijf generaal te laten zitten ) je kunt ook gewoon officieren zeggen

dna hoef je niet over de rangen van het leger na te denken

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-04-11 22:09

Geplaatst door de TopicStarter : 25-04-11 22:09

Ja, dat is handig ja, ik ben het verhaal aan het aanpassen, dus binnenkort de geupdate versie!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-04-11 23:17

Geplaatst door de TopicStarter : 25-04-11 23:17

Ik heb het een beetje aangepast, hoop dat het zo beter te lezen is? Mitch heeft een wat uitgebreidere persoonsbeschrijving in een proloog gekregen. Later breid ik die misschien nog wat uit, maar ik ga nu eerst verder met het verhaal.
Ook heeft het ondertussen een naam gekregen.

DE PROFETIE

Proloog:
Dit verhaal speelt af in een tijd in de oudheid dat vampiers, magiërs en demonen nog normaal waren in de wereld. Een van de hoofdpersonen is Mitch, een vampier van 600 jaar oud. Mitch groeide op in een klein dorpje. Toen hij 14 jaar oud was werd hij gerekruteerd door het leger van de zuidwereld. Hier diende hij in tot zijn 21ste jaar. Hij had een talent voor tactiek en vechtkunst, waardoor hij langzaam opklom tot generaal. Hij had een leger van 500 man onder zich staan, wat veel was voor die tijd. Hij stond bekend als een meedogenloos generaal die het ook niet schuwde om zijn eigen manschappen zwaar te straffen als ze probeerden te deserteren of zijn bevelen niet goed genoeg opvolgden.

Toen hij 21 jaar oud was bereikte het bericht hem dat er in het dorpje waar hij opgegroeid was de pest heerste. Hij kreeg toestemming van de koning om te gaan kijken of zijn familie nog leefde. In eerste instantie wilde hij zijn leger niet verlaten, maar de bezorgdheid om zijn familie knaagde toch aan hem en uiteindelijk vertrok hij. Aangekomen in het dorpje was er bijna niemand meer in leven om hem welkom te heten. Bij aankomst in zijn ouderlijk huis bleken alleen zijn kleine broertje en zijn zus nog in leven te zijn. Helaas waren ook zij besmet, en na een week overleden ze, ondanks zijn goede zorgen. Gek van verdriet was hij, was hij maar eerder thuis gekomen, had hij maar meer interesse voor zijn familie gehad. Tot overmaat van ramp kondigden zich bij hem ook de eerste tekens van de pest aan.

Nadat hij eigenhandig zijn broertje en zus had begraven had hij zijn zwaard genomen en het door zichzelf gestoken. Hij was niet op slag dood geweest, maar had bloedend op het graf gelegen in afwachting van zijn dood.
Toen de nacht zijn intrede deed voelde hij zich langzaam wegglijden terwijl zijn leven zich voor zijn ogen opnieuw afspeelde. Wat hij echter niet wist was dat er vampiers in het dorpje rondhingen, aangetrokken door de dood en door de makkelijke slachtoffers. Door de geur van zijn bloed hadden ze hem gevonden en hadden zich voorbereid op een feestmaal, een jonge sterke man was immers smakelijker dan een ziek of halfdood persoon. Echter een van hen kende hij, een man die rechtstreeks onder hem gediend had, en die hij dood gewaand had. Toen de man de tanden in hem zette, liet hij zich wegzakken in de hem zo welkome dood.
Hij was wakker geworden in een ondiep graf, waar hij zichzelf uit had moeten graven. Verbaasd dat hij niet dood was en met een allesoverheersende honger. De man had hem opgewacht en hem alles geleerd over het leven als een vampier. Alle gevoel had hij uitgeschakeld en stortte zich er helemaal in, en werd een van de wreedste vampiers uit de geschiedenis. Tot hij Leila tegenkwam…

Nu, 600 jaar later was hij zo onfortuinlijk geweest het pad van een machtige tovenares te kruisen en in haar woede had ze hem gedwongen om al zijn wandaden te herbeleven, maar dan uit het oogpunt van zijn slachtoffers. Wat hij allemaal zag en voelde was onbeschrijfelijk. De schok was zo groot geweest, dat zijn ziel weer in zijn ondode lichaam was teruggekeerd en hij de volledige verantwoordelijkheid van 600 jaar als gewetenloze vampier door het leven te gaan, gevoeld had. Dat had zo’n schuldgevoel en zelfhaat tot gevolg gehad dat hij in zijn wanhoop van die gevoelens weg te komen was weggevlucht, maar hij kon niet vluchten voor zichzelf. Diep in een donker spelonk was hij gekropen, levend van ratten en knaagdieren die er leefden, gek van wroeging en zelfhaat. De beelden en gevoelens die de tovenares hem had laten ervaren telkens en telkens opnieuw belevend.

Na een half jaar had de tovenares, Leila, hem weer opgespoord en hem een mogelijkheid geboden om wat terug te doen voor de mensheid om zo weer wat met zichzelf in het reine te komen. Ze vertelde hem van een profetie, die sprak van een kind, geboren onder de vijfde maan in het jaar dat de duistere machten de wereld zouden breken. Het kind zou de mensheid en de magiërs weer verenigen en de wereld weer een geheel maken.

In het voorgaande jaar waren de demonen uit de onderwereld gekomen en hadden zich verenigd met de vampiers en de duistere magiërs. De duistere magiërs hadden de mensheid opgezet tegen alle magiërs, waardoor die gedwongen waren zich te verbergen om hun leven te redden. In sommige landen werden wetten ingesteld, dat iedereen die betrapt werd op het gebruik van magie direct ter dood veroordeeld werd. In andere landen was dat niet nodig, omdat diegene die betrapt werd terplekke door een woedende mensenmassa uit elkaar gescheurd werd.

Ook hadden de magiërs kobolden, onzichtbaar voor normale mensen, losgelaten en die hadden de mensen geïrriteerd en gespannen gemaakt zodat, mede daardoor, ervoor gezorgd werd dat alle landen uiteindelijk in burgeroorlog en met elkaar in oorlog waren. Daardoor hadden de legers demonen en vampiers kans gehad om op te rukken. Vele en vele doden waren gevallen onder de mensen en magiërs en het resultaat was dat de halve wereld het domein van de duistere legers was geworden, en ze rukten nu nog steeds op. De wereld was gebroken onder het juk van het duister.

De enige hoop voor de mensheid was het kind uit de profetie, vandaar dat Leila op zoek was naar dit kind. Het zou een kind met uitzonderlijke magische gaven moeten zijn, gaven zoals de wereld nog nooit had gezien. Ze had Mitch de keus gegeven, of hij moest zich met haar verbinden, of ze zou hem terplekke afmaken als een gewond dier. Zeven manen kreeg hij de tijd om erover na te denken.

Hoewel de dood hem als muziek in de oren had geklonken, had zijn geweten hem niet toegestaan deze laffe oplossing te kiezen. Hij had besloten haar te helpen. Zij had zich met hem verbonden met magie, die hij tot nu toe nooit tegen was gekomen, of zelfs ooit maar van gehoord. De verbinding hield in dat ze elkaar altijd konden voelen, waar ze ook en hoever uit elkaar ze ook waren. Ook kon hij haar pijn voelen als ze die had, of hele sterke emoties die ze voelde, en andersom ook. Hij was met haar mee op zoektocht gegaan, geleid door haar gave om visioen op te roepen door kijken in water of vuur. Ze reisden met een heel stel anderen, die ook in de profetie geloofd hadden, maar die uiteindelijk hun eigen weg waren gegaan toen de zoektocht niets opleverde. Op het laatst reisden zij met een paar leerlingen en een tweetal vriendinnen en fanatieke aanhangers van haar.

Hij had in het begin alleen haat voor haar gevoeld, mede door wat ze hem aangedaan had, maar ook door haar manier van doen, en haar manier van omgaan met hem had hem tot redeloze woede-uitbarstingen gedreven. Maar door de jaren heen was hij veranderd, onder invloed van zijn ziel, de gevoelens die door de verbinding stroomden en zijn eigen gevoelens, en was een zeker respect voor haar gaan voelen. Hij was bewondering gaan voelen voor haar kracht, gedrevenheid, haar eeuwig optimisme en haar liefde voor alles wat leeft.

Nu, tien jaar later hadden ze de zoektocht weliswaar niet opgegeven, maar besloten om ook iets tegen de oprukkende duistere legers te gaan doen. De visioenen van Leila hadden hen naar de plek geleid waar Mitch zich nu bevond. Ze hadden zich aangesloten bij een klein legertje magiërs, en gezamenlijk besloten het duistere kamp te vernietigen. Om tegen de overmacht van duistere wezens een kans te maken, was het zaak geweest uit te vinden wanneer en hoe het beste aan te vallen. De duistere legers waren een echt zooitje ongeregeld, die bijeengebracht waren door hun leiders, die met ijzeren vuist regeerden. Dit konden machtige demonen zijn of machtige zwarte magiërs, vaak een combinatie van beide. Zonder die leiders viel het leger uiteen en werd het ieder voor zich, waardoor ze veel makkelijker te verslaan waren. Het was dus belangrijk uit te zoeken waar de leiders zich ophielden in het kamp en hoe ze het makkelijkst uitgeschakeld konden worden. Ook was het belangrijk te weten hoeveel zwarte magiërs, demonen en vampiers zich in het kamp bevonden en wat hun plannen waren.

Om dit voor elkaar te krijgen was het het makkelijkst om simpelweg te infiltreren in het duistere kamp, en zo was het plan ontstaan dat Mitch zou doen of hij zich aan wilde sluiten bij het leger dat zich verschanst had voor de muren van de stad Laruna. Voor hem zou dat het makkelijkst zijn, hij was immers een vampier, en door zijn leeftijd een behoorlijk krachtige, dus zou hij waarschijnlijk zeer welkom zijn. Hij moest natuurlijk wel het feit verborgen houden dat hij nu een ziel had en overgelopen was naar de andere kant.

Hij was het kamp binnengereden met zijn paard en gelijk geëist dat hij bij de leiders werd gebracht. Er was een gevecht uitgebroken, maar het werd al snel duidelijk dat, aangezien de meeste vampiers jonger waren dan hij dus minder sterk waren, en hij over goede vechtkunsten beschikte, er met hem niet te spotten viel, en al snel was hij bij de leiders terecht gekomen. Na een stevige ondervraging waar hij vandaan kwam en wat hij kwam doen, waarop hij van tevoren al antwoorden op bedacht had was hij schoorvoetend opgenomen in het kamp. Hij werd nog wel goed in de gaten gehouden, vertrouwen deden ze hem niet. Er werd al snel duidelijk dat hij over veel tactische talenten en veel oorlogservaring beschikte, en dus zeer nuttig was, en zo werd hij uiteindelijk opgenomen in de groep officieren die onder de leiders werkten. Door die positie had hij een eigen tent gekregen en zijn eigen menselijke slaven die dag en nacht voor hem klaar stonden.

Een van die slaven was hem al eerder opgevallen, een klein meisje van een jaar of tien, dat aangewezen was voor de paarden en andere dieren te zorgen. Het was uitzonderlijk dat kinderen als slaven werden gehouden, zij werden namelijk als delicatesse door de vampiers beschouwd. Hij had wel gezien dat het meisje gestraft werd, en wel op een wrede manier, als ze bijvoorbeeld een paard niet snel genoeg gezadeld had naar de zin, of als ze per ongeluk water morste uit de zware emmers die het kind de hele dag moest slepen, maar hij had geen vampier een vinger naar haar uit zien steken. In tegenstelling tot de andere slaven, die geregeld als bloeddonor moesten dienen, en die daarbij regelmatig het leven lieten. Het kind had wel een gave om met de, meestal onvriendelijke dieren, in het kamp om te gaan, ze kon dingen met ze doen die geen enkele andere slaaf voor elkaar kreeg. Hij nam aan dat dat de reden was dat ze haar in leven lieten. Hij had medelijden met het kind gekregen, dat de hele dag door moest rondrennen om het de eigenaars van de dieren naar de zin te maken, die vonden dat hun dieren het eerst gevoerd, gewaterd en verzorgd moesten worden. Het kind had nauwelijks tijd om te eten of te slapen en verkeerde daardoor ook in een erbarmelijke staat.

Toen ze zijn paard water was komen brengen, had hij haar zien wankelen met een emmer water en had haar nog net kunnen opvangen, anders was ze gevallen. Omdat er vampiers hadden staan kijken, had hij haar hiervoor moeten straffen, wat hij zich persoonlijk zeer had aangetrokken en sindsdien had hij lekkere hapjes bij zijn paard verstopt, zo dat het meisje het zou vinden. De hapjes verdwenen dagelijks, dus hij wist dat ze ze opat, of ieder geval meenam, maar zodra hij haar aan wilde spreken vluchtte ze weg, waarschijnlijk in angst voor meer straf. Hij had het meisje trouwens ook nooit horen spreken, alleen horen schreeuwen als ze weer eens op een wrede manier werd gestraft.

Hij vroeg zich af waarom hij zich het lot van dit kind zo aantrok maar een antwoord daarop had hij niet gevonden. Hij had daar trouwens ook niet veel tijd voor, hij was druk bezig het kamp te inventariseren en uit te vinden wat de plannen waren. Waarom had het leger de stad Laruna nog niet ingenomen? Waar wachtten ze op?

HET VERHAAL

De nacht begon te vallen en het werd donker in het kamp. De vampiers begonnen te ontwaken. De menselijke slaven die er rondliepen en een armoedige en uitgehongerde indruk maakten, zorgden dat alles klaar stond voor ze en probeerden zelf onzichtbaar in de schemering op te gaan. Mitch zag ze wegsluipen en voelde een steek van medelijden voor ze.

Hij liep door het kamp en besloot eerst bij zijn paard te gaan kijken. Hij wist dat het dier goed verzorgd werd, maar hij had een vaag gevoel dat er iets ging gebeuren, dus hij wilde zeker weten dat de hengst paraat stond. Hij kon Leila voelen in zijn hoofd, door de afstand iets vervaagd, maar hij kon voelen dat ze bezorgd en onrustig was. Hij vroeg zich wat de oorzaak van die ongerustheid was. Het sloeg ook over op hem, hij werd ook steeds ongeruster. Hij was net bij zijn paard, dat naar hem hinnikte ter begroeting, toen er een slaaf kwam aangerend. ‘U moet bij Shengar komen!’ hijgde de man. ‘Wat is er aan de hand?’ ‘Ik weet het niet, ik ben alleen gezonden om u te vinden.’ ‘Oké, je kunt gaan’ zei Mitch. De man keek zo opgelucht, dat Mitch begreep dat de man had verwacht als maaltijd te dienen. Voor hij verder nog iets kon zeggen had de man zich al uit de voeten gemaakt.

Snel liep Mitch naar de leiderstent, waar Shengar zich zou ophouden. Shengar was een zeer machtige en wrede demon, die samen met een zwarte magiër de leiding van dit kamp vormde. Hij vroeg zich af wat Shengar van hem moest, de demon vertrouwde hem niet, dat had hij goed duidelijk laten doorschemeren toen ze gister plannen bespraken om Laruna aan te vallen. De demon had duidelijk gezegd dat de aanval nog even op zich zou laten wachten, maar waarom wilde hij niet tegen Mitch zeggen. Aangekomen bij de leiderstent meldde hij zich bij de bewakers die voor de ingang op wacht stonden. Het waren twee stevige demonen, van het type veel spieren, weinig herseninhoud. ‘Loop maar door, je wordt verwacht’ bromde de linkse wachter. Met een knikje gaf Mitch te kennen dat hij hem gehoord had en liep door naar binnen. Toen hij de schemerige ruimte rondkeek ging er een schok van verrassing door hem heen. Shengar was er met meerdere van zijn officieren, en in hun midden lag op de vloer een gevangene. Mitch kende die gevangene, het was een van de leerlingen van Leila. Ze zat onder het bloed, ze was duidelijk al flink aangepakt door Shengar en zijn groep officieren.

‘Ken jij dit ongedierte?’ Vroeg Shengar. Mitch wist even niet wat te zeggen, wat als ze de waarheid al uit haar hadden gekregen? Hij besloot te liegen en antwoordde ontkennend. Shengar keek hem doordringend aan. Mitch keek terug, vastbesloten geen teken van zenuwachtigheid of zwakte te geven, daaruit zou Shengar immers kunnen opmaken dat Mitch niet de waarheid sprak. ‘We hebben dit ongedierte aangetroffen in het bos, waar het naar eigen zeggen naar kruiden zocht. Toen we het te pakken hadden genomen vroeg het naar jou, hoe kan dat als je zegt het niet te kennen? Leg mij dat eens uit Mitch?’ Weer die doordringende blik, Mitch wist even niet wat te zeggen. ‘Ik weet het niet, je weet dat ik me een tijdje in leven heb gehouden met het bloed van heksen en magiërs, dat heb ik verteld toen ik bij jullie kwam. Ik kon dat doen doordat ze dachten dat ik naar hun kant overgelopen was. Ik ben dus wel bekend bij de magiërs.’ ‘Maar hoe wist ze dan dat je hier was? Misschien ben je wel een infiltrant van hun kant.’ Shengar had de spijker op zijn kop geslagen, maar Mitch was vast van plan om dat niet te laten merken, zijn leven hing er vanaf. Hoeveel had de heks hun verteld? ‘Ik heb je toch verteld dat ze manieren hebben om iemand op te sporen, misschien hebben ze wel een haar van mij of zoiets en weten ze nu waar ik zit. Ze willen natuurlijk voorkomen dat ik informatie doorspeel, zij kan wel deel uitmaken van een groep die gezonden is om mij uit te schakelen.’ In stilte deed hij een schietgebedje dat de groep van Leila niet te gemakkelijk op te sporen zou zijn, anders had hij ze nu verraden. Hij zou ze sowieso moeten waarschuwen op een of andere manier, zijn voorgevoel was terecht geweest. Hij zou als hij hier levend uit kwam vanavond nog het kamp moeten verlaten, liefst met de heks die hier voor hem lag.

Shengar keek hem wantrouwend aan, met ogen die het gevoel gaven alsof ze in zijn hoofd keken, naar het binnenste van zijn ziel. ‘Ik vertrouw je niet, vampier. Je kan hier blijven en helpen met de ondervraging, dan zullen we eens kijken wat dit ongedierte nog meer te vertellen heeft.’ Op dat moment lichtte de heks die op de grond lag haar hoofd op en keek Mitch met troebele ogen aan. In die ogen zag Mitch de angst voor de pijn die zeker komen ging en een schreeuw om hulp. Hoeveel medelijden Mitch ook met haar had, hun beider levens hingen er van af dat hij onverschilligheid veinsde dus stopte hij met al de kracht die hij had zijn gevoelens weg en liet zijn vampierkant zijn ziel overschaduwen. Hij maakte zich doof voor haar geschreeuw van pijn en ellende dat de volgende paar uren uit de tent te horen was en staarde met blinde ogen voor zich uit.

Toen hij later naar zijn tent liep was hij dankbaar dat ze niet meer losgelaten had over hem of Leila. Hij was misselijk van wat hij had moeten aanschouwen en was blij dat zij zo dapper was geweest om verder niets los te laten. Bewusteloos was ze overgebracht naar de gevangenentent. Nu was hij aan het piekeren hoe hij haar daar weg kon krijgen en hoe ze samen levend het kamp uit konden vluchten. Opeens zag hij het kleine meisje lopen en plotseling kwam er een idee in hem op. Hij probeerde haar aandacht te trekken, maar zodra ze hem zag maakte ze aanstalten om zich uit de voeten te maken. Maar vampiers zijn snel als zij dat willen, en met een beweging, met het blote oog nauwelijks te volgen, had hij haar bij haar arm te pakken. Ze vocht als een leeuw om los te komen van hem, met verrassende kracht voor zo’n uitgemergeld kind, maar met zijn kracht was het een koud kunstje haar beet te houden. Toen ze merkte dat het geen nut had liet ze zich als een lappenpop in zijn greep bungelen, berustend in wat komen ging. Bewust van de vele ogen die op hen gericht waren begon Mitch te schelden en te vloeken, dat zijn paard geen water kreeg, dat de verzorging slecht was en dat ze eten stal. Al scheldend en vloekend sleurde hij haar mee naar zijn tent. De kijkende ogen werden weer ergens anders op gericht, het was hier in het kamp heel normaal dat een slaaf straf kreeg, daar was niets interessants aan. Hij sleurde haar zijn tent aan en fluisterde tussen het vloeken door: ‘Ik weet niet of je me verstaat, maar er zal je niets gebeuren, ik heb alleen je hulp nodig. Zou je alsjeblieft kunnen schreeuwen of je straf krijgt, en het echt laten lijken? Mijn leven en die van de gevangene hangt ervan af.’ Het meisje keek hem even bevreemd aan, en even had hij het gevoel alsof ze in zijn hoofd rondkeek. Hij schudde met zijn hoofd, en het gevoel was weg, het had zo kort geduurd, hij zou het zich wel verbeeld hebben. Een ogenblik later begon het meisje te gillen en te huilen, alsof hij haar pijn aan het doen was. Opgelucht dat ze hem blijkbaar begreep, legde hij haar uit wat hij van haar wilde. Daarna gaf hij haar al het eten dat hij voor haar verzameld had. Ook gaf hij haar de spullen die hij niet achter wilde laten. Toen hij haar de spullen aanreikte, viel er iets op de grond. Al gillend en huilend raapte ze het op en bekeek het. Het was een medaillon, dat Leila Mitch vlak voor vertrek had gegeven, voor geluk had ze gezegd. Mitch zag hoe gefascineerd het meisje was door het medaillon en besloot dat zij het nog harder nodig had dan hij. ‘Je mag dat wel houden, als dank voor je hulp. Als vanavond alles goed gaat en jij zorgt dat mijn hengst klaar staat met mijn spullen, heb je mijn leven en het leven van de heks in de gevangenentent gered.’ Het meisje keek hem aan, zo verbaasd door zijn geschenk dat ze vergat met regelmatige tussenpozen te gillen en huilen. Hij besefte dat het kind waarschijnlijk nog nooit een geschenk had gehad, ieder geval niet zolang ze in het duistere kamp verbleef. Nu stonden er echte tranen in haar ogen en met een ruk draaide ze zich om en haastte zich weg met zijn spullen.

Een paar uur later sloop Mitch door het kamp. Hij moest vaart maken, de dageraad kwam eraan. Hij had zich ingesmeerd met as van een vuur, zijn gezicht, handen en haren waren zwart van het roet. Ook had hij zwarte kleren aan en een zwarte reismantel met cape om zich heen geslagen. In zijn armen droeg hij een bundeltje kleren, eveneens zwart, voor de heks om aan te trekken als het hem lukte om haar te bereiken en te bevrijden. Een paar dagen eerder was hij bij toeval op de gevangenentent gestuit, een kapotte tochtige tent, met zware bewaking. Hij hoopte dat het meisje op haar deel van het plan zou uitvoeren. Het was gelukkig rustig in het kamp, de meeste bewoners van het kamp hadden hun tenten weer opgezocht. Toch zorgde Mitch dat hij in de schaduwen van de tenten bleef, hij wilde niet gezien worden. Toen hij vlakbij de gevangenentent was bleef hij gespannen wachten. Elk moment kon het gebeuren, en hij hoopte dat het gewenste effect bereikt werd.

Zijn geduld werd beloond, na een paar minuten begon het. Hij had het meisje gevraagd zoveel mogelijk chaos te creëren, zonder zelf gezien te worden. Ze had die opdracht goed begrepen, toen hij om zich heen keek zag hij verschillende vuren hoog oplaaien. Ook zag hij meerdere tenten in brand staan. Hoe had ze dat zo snel voor elkaar gekregen? Maar veel tijd om erover na te denken had hij niet, wat hij gehoopt had gebeurde; de wachters van de gevangenentent renden richting de chaos die ontstaan was vanwege de vuren. Een bleef er achter bij de tent, die kon hij wel aan. Hij sloop richting de tent en trok geruisloos zijn zwaard. Voordat de wachter door had wat er gebeurde, of alarm kon slaan viel hij dood op de grond met een steek in het hart. Mitch veegde zijn zwaard schoon aan de lompen waarin de demon gehuld was en sloop geruisloos de tent binnen. De stank van ongewassen mensen, verbrand vlees en ontstoken wonden sloeg hem in het gezicht. Hij moest zich beheersen om niet te kokhalzen. Toen zijn ogen aan het gebrek aan licht gewend waren, kon hij de situatie in de tent overzien. Van wat hij zag draaide zijn maag weer bijna om. Vieze bloederige menselijke vormen zaten aan palen vastgeketend die diep in de grond waren geslagen. De meesten waren mensen, maar aan sommige palen zaten ook gestrafte vampiers geketend en hij zag zelfs een demon. Van sommige kon hij het niet zien, hij zag dan alleen een tot pulp geslagen massa aan de paal zitten, mens demon of vampier, was niet met zekerheid te zeggen.

Hij nam snel een besluit, zijn enige kans was zoveel mogelijk chaos te zaaien. Hij begon de gevangenen een voor een los te hakken. Zijn zwaard, bewerkt door Leila en haar aanhangers kon gelukkig praktisch overal doorheen snijden. ‘Vlucht, probeer het kamp uit te komen!’ siste Mitch de losgehakte gevangenen toe. Sommige bevrijde gevangenen probeerden op te staan op benen die weer moesten wennen aan het gewicht dat ze te dragen kregen. Anderen keken hem alleen maar aan. Een paar waarvan hij niet zeker wist of ze nog leefden reageerden in het geheel niet, ook niet als hij ze een paar keer porde. Tijd om ze te helpen of wakker te schudden had hij echter niet, het zou niet lang meer duren voordat de bewakers terugkwamen en als ze hun dode kameraad zouden vinden zouden ze alarm slaan en de tent binnenkomen. Toen hij iedereen losgehakt had keek hij nog een keer de tent rond. Zeker de helft van de bevrijde gevangenen had zich nu uit de voeten gemaakt. Van buiten de tent hoorde hij meer geschreeuw dat zijn kant op kwam. Hij was ontdekt, hij moest de heks grijpen en maken dat hij wegkwam. Hij rende naar de plek waar de heks nog aan een paal zat, ze was nog steeds bewusteloos, haar gezicht onherkenbaar bont en blauw en opgezet. Ook bloedde ze uit meerdere wonden. De geur van haar bloed ontwaakte een lang onderdrukte honger in hem en hij had al zijn wilskracht nodig om het weg te drukken, hij had nu geen tijd om te voeden, hij moest hier zo snel mogelijk weg!

Hij gooide de heks over zijn schouder en wilde zich uit de voeten maken maar het was te laat. Grommende demonen kwamen de tent binnen met op hun hielen een stel vampiers. Even stond Mitch stokstijf stil, hoe kwam hij hier nu weer uit? Hij keek de tent rond en besloot door het tentdoek een weg te banen. Hij sprintte richting de achterkant van de tent en stak zijn zwaard in het doek.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-05-11 20:46

Geplaatst door de TopicStarter : 01-05-11 20:46

Hier is een update, heb de laatste alinea van de vorig update meegenomen. Hoop dat jullie het leuk vinden.

Hij gooide de heks over zijn schouder en wilde zich uit de voeten maken maar het was te laat. Grommende demonen kwamen de tent binnen met op hun hielen een stel vampiers. Even stond Mitch stokstijf stil, hoe kwam hij hier nu weer uit? Hij keek de tent rond en besloot door het tentdoek een weg te banen. Hij sprintte richting de achterkant van de tent en stak zijn zwaard in het doek.

Terwijl hij zich door het tentdoek wrong, voelde hij iets heets langs zijn rug schampen. Omdat hij zo snel mogelijk weg wilde komen, besteedde hij er geen aandacht aan. Toen hij buiten stond bleken er nog veel meer vampiers zich om de tent te hebben verzameld. Er zat niets anders op om zich met zijn zwaard een weg door de massa te banen. Onhandig, vanwege de heks die over zijn schouder hing, vocht hij zich een weg door de menigte. Hij moest zelf ook meerdere rake klappen en steken incasseren, maar tijd om zich er druk over te maken had hij niet. Totdat hij een stekende pijn net naast zijn hart voelde, die hem op zijn knieën liet belandden. Ze hadden geprobeerd een staak door zijn hart te schieten! Onhandig, met het zwaard nog in zijn ene vrije hand trok hij de staak uit zijn borst terwijl de vampiers om hem heen steeds verder opdrongen. Hun klappen regenden op hem neer en het begon te schemeren voor zijn ogen. Hij had verloren, ze konden hier nooit meer levend vandaan komen.

Vaag hoorde hij geschreeuw en in de verte registreerde zijn hersenen dat de klappen minder frequent kwamen. Hij vocht hard om bij bewustzijn te blijven. Toen leek
alles tegelijk te gebeuren.

Het geschreeuw was nu heel dichtbij en hij hoorde gehinnik van paarden en gegrom van de rijdieren van de demonen. Dit waren zeer agressieve dieren, een en al tanden en klauwen, en vielen iedereen aan, hij hoorde vampiers schreeuwen van schrik en van pijn. Toen hij opkeek zag hij dat alle dieren in het kamp losliepen en overal zag hij gewonde en vluchtende vampiers. De demonen die ook om hem heen hadden gestaan renden naar de dieren toe om ze te kalmeren en weer te vangen. Hij zag ook overal waar hij keek paarden loslopen die over iedereen die in hun weg liep heenrenden. Het was een ongelofelijke chaos in het kamp.

Hij krabbelde weer overeind, gehinderd door het dode gewicht van de heks die over zijn schouder hing. De meeste vampiers die om hem heen hadden gestaan waren bezig de paarden te vangen of waren gevlucht voor de demonische rijdieren en de paar die er nog stonden waren zo afgeleid dat hij ze gemakkelijk neer kon maaien. Hij begon weer te rennen in de richting waar zijn hengst stond, op de hielen gevolgd door een handjevol demonen en vampiers dat hem tegen probeerde te houden.
Hij hoefde niet ver, tussen andere paarden door zag hij zijn hengst gezadeld en bepakt rondrennen. Hij floot hard en het dier draaide onmiddellijk het hoofd naar hem toe. Toen het hem zag hinnikte het en kwam op hem af gerend. Hij smeet de heks voor het zadel en sprong zelf met een enorme sprong in het zadel. Hij vroeg zich af waar het meisje was gebleven, maar tijd om rond te kijken had hij niet. De hengst voelde zijn haast en galoppeerde, al slalommend om alle chaos heen zo hard mogelijk het kamp uit. Vlak voordat hij voorbij de rand van het kamp was voelde hij een stekende pijn in zijn been en vlak daarop in zijn rug. Hij begreep dat ze hem weer beschoten, maar er zat niets anders op dan gewoon door te rijden. ‘Vind Leila’ kon hij nog net in de hengst in zijn oren fluisteren, en daarna werd alles zwart voor zijn ogen.

Hij werd wakker op een brits, gewikkeld in schone lakens. Hoe lang hij bewusteloos was geweest wist hij niet. Hij kon vaag handen herinneren die hem onderzochten. Ook had hij een vaag idee dat hij vervoerd was, hij kon deining en vooral pijn herinneren.

Hij opende zijn ogen, maar kneep ze gelijk weer dicht tegen het licht dat de kamer binnenviel. Zijn ogen waren blijkbaar al dagen dichtgeweest. Gelukkig kon hij tegen zonlicht, weer dankzij Leila. Ze had hem een ring geschonken met een heel aparte steen erin. Hij had in al zijn jaren nog niet zo’n steen gezien. Hij leek op een kristal maar als je erin keek leek het of je zonlicht zag. Hij had haar vaak gevraagd hoe ze aan de ring kwam, maar ze had het hem nooit willen vertellen.

Langzaam liet hij zijn ogen wennen aan het licht. Toen hij ze tot spleetjes kon openen kon hij een beetje rondkijken. Hij was in een eenvoudige kamer met een vloer van gestampte aarde en een muur van hout. In de muur waren uitsparingen waar licht doorheen viel. Er lag verder niets op de grond en er hing ook niets aan de muur. Hij zag wel een houten bank en een tafel staan en er was natuurlijk de brits waar hij op lag. Hij besefte dat hij geen bovenkleding aan had en onder een deken van een of andere geweven stof lag. Hij vroeg zich af waar hij was en hoe hij Langzaam kon hij zijn ogen verder open doen en hij begon ook langzaam zijn ledematen te bewegen.

Toen hij zichzelf zo ver had dat hij zijn armen en benen goed kon bewegen ging hij overeind zitten. Net toen hij zat kwam er iemand de kamer binnen. Het was een vrouw. Hij was al overeind en had haar gegrepen voordat hij besefte dat hij deze vrouw kende. Het was Joya, een van de vriendinnen van Leila. Even had hij de drang om zijn tanden in haar te zetten, hij had een honger alsof hij al dagen niet gegeten had. Vlug beheerste hij zich en liet haar los.

‘Aha, Leila dacht al dat je snel wakker zou worden en dat je hongerig zou zijn. Verstandig van je om je niet met mij te voeden, dat had ze niet zo op prijs gesteld.’ ‘Waar zijn we hier? En hoe kom ik hier? Ik herinner mij dat ik het duistere kamp uitvluchtte op Red met die leerlinge van Leila, Myra, en dat ik beschoten werd, maar wat er verder is gebeurd kan ik mij niet herinneren.’ ‘Nee, suffie dat komt omdat je bewusteloos was, je was nogal toegetakeld toen je ons bereikte, er was veel bloed voor nodig voordat je een beetje op begon te knappen. Je ijlde nog wel iets van help Myra en dat we ons uit de voeten moesten maken omdat het duistere leger wist dat we in de buurt waren, maar verder ben je een week buiten kennis geweest. We hebben je toen je een beetje te vervoeren was op Red gehesen en zijn daarna hierheen gegaan, zodat het duistere leger ons niet zou vinden.’ Hij haatte de manier waarop ze tegen hem sprak, dat denigrerende toontje dreef hem tot razernij, maar nu wilde hij informatie van haar, dus slikte hij zijn snerpende commentaar weg en vroeg in plaats daarvan: ‘En waar is hier, en hoe is het met Myra?’ Haar blik verduisterde en ze keek hem medelijdend aan.

‘Myra… heeft het helaas niet gered. Het was zeer dapper van je om je leven te wagen om haar te bevrijden, maar ergens in jullie vlucht heeft een van de demonen jullie waarschijnlijk geraakt met een vuurbal, heb je dat niet gevoeld? Jouw rug was ook helemaal verbrand. Myra heeft blijkbaar het ergste opgevangen en heeft dat niet overleefd. Waarschijnlijk was ze op slag dood. Het spijt me Mitch, het spijt me echt.’
Een vuurbal was een bal van hellevuur die alleen de sterkste demonen konden maken om hem vervolgens naar hun vijanden te gooien. De zwakkere demonen konden dat niet. Vaag herinnerde hij zich dat hij bij zijn vlucht uit de gevangentent iets heets langs zijn rug had voelen schampen, was dat de vuurbal geweest? Was ze toen al dood geweest? Al die moeite om samen met haar te ontsnappen was dus voor niets geweest, en hij had zichzelf ook nog eens blootgegeven. Hij hoefde nu niet zomaar meer een duister kamp binnen te lopen als infiltrant, dit verhaal zou snel de ronde doen onder de duistere legers.

Hij was niet heel dol op Myra geweest, dat was hij niet op de meeste mensen, maar haar dood greep hem toch wel aan. ‘Wat hebben jullie met het lichaam gedaan?’ vroeg hij aan Joya. ‘We hebben het terplekke verbrand, maar we hebben wel wat as voor je bewaard om uit te strooien.’ Het was gebruikelijk om as van overledenen te bewaren voor de naaste familie om uit te strooien. Myra had geen naaste familie gehad, dus had hij verwacht dat Leila die taak wel op zich zou hebben genomen. ‘Waarom heeft Leila dat niet gedaan?’ vroeg hij. ‘Zij vond dat jij omdat je je eigen leven voor haar in de waagschaal gesteld hebt, beter geschikt was voor die taak dan zij.’

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-05-11 23:34

Geplaatst door de TopicStarter : 05-05-11 23:34

Hier is weer een update. Het zou fijn zijn als de mensen die meelezen een berichtje zouden willen achterlaten. Veel leesplezier!

Hij was niet heel dol op Myra geweest, dat was hij niet op de meeste mensen, maar haar dood greep hem toch wel aan. ‘Wat hebben jullie met het lichaam gedaan?’ vroeg hij aan Joya. ‘We hebben het terplekke verbrand, maar we hebben wel wat as voor je bewaard om uit te strooien.’ Het was gebruikelijk om as van overledenen te bewaren voor de naaste familie om uit te strooien. Myra had geen naaste familie gehad, dus had hij verwacht dat Leila die taak wel op zich zou hebben genomen. ‘Waarom heeft Leila dat niet gedaan?’ vroeg hij. ‘Zij vond dat jij omdat je je eigen leven voor haar in de waagschaal gesteld hebt, beter geschikt was voor die taak dan zij. Kom, trek wat aan, dan breng ik je bij haar.’ Hij werd zich er ineens pijnlijk van bewust dat hij erg weinig kleren aan had. Ze reikte hem een bundeltje aan dat een broek en een hemd bleek te bevatten en keek toe hoe hij zich aankleedde. Hij had het idee dat ze ervan genoot hem in een zwakke positie te zien en besloot niets van zijn schaamte te laten merken en trok onverstoorbaar de kleren aan.

Toen hij achter haar aan naar buiten liep, door een pels, die eruit zag of hij van een beer kwam, die in de opening in het houten huisje hing, kon hij eindelijk zien waar hij beland was. Het houten huisje waar hij uit kwam stond aan de rand van nog een groep van dezelfde houten huisjes. De huisjes stonden kriskras in een bos, tussen bomen die eruit zagen of ze al duizenden jaren oud waren. Nog nooit had hij zulke hoge bomen gezien, met zulke brede stammen, twintig mensen zouden de stammen misschien met moeite kunnen omvatten. De stammen hadden ook vreemde knobbels en bobbels maar zagen er toch gezond uit. Tussen de grote bomen stonden kleinere bomen en struiken en daartussen waren kriskras de houten hutjes gebouwd. Her er der zag hij vuurplaatsen buiten, als in een kamp en aparte kruidige geuren van wat er op de vuren gekookt werd drongen zijn neus binnen. Hij zag mensen lopen, met allerlei vreemde kledingstukken gemaakt van bont en met sierraden gemaakt van houten kralen.

Met een schok besefte hij waar hij zich moest bevinden, tussen het mythische houtvolk. De meeste mensen dachten dat het houtvolk niet bestond en de meest wilde verhalen over dit volk deden de ronde. Over hun magie, die nauw verband hield met de elementen en de natuur, en hoe ze de neiging hadden indringers in hun domein dusdanig te verjagen dat diegene nooit meer de neiging had om naar ze te zoeken of ook maar in de buurt van hun woud te komen. Er werd gefluisterd dat ze de bomen konden laten doen wat ze wilden en dat ze mensen aan de bomen offerden om dat voor elkaar te krijgen. Ook werd gezegd dat ze met dieren konden praten. Hoe had Leila hen gevonden en het voor elkaar gekregen om bij hen te mogen verblijven? Hij besefte dat hij haar na 10 jaar nog steeds niet helemaal kende en kon doorgronden.

‘Kom, dan breng ik je bij Leila.’ Hij was zo in zijn omgeving en zijn overpeinzingen opgegaan dat hij niet had beseft dat Joya nog steeds op hem wachtte. Hij rukte zijn blik los van de omgeving en liep achter haar aan. Ze leidde hem naar een van de huisjes, dat anders was dan de anderen. Het huisje was om een boom heen gebouwd en daardoor rond en behoorlijk groot. Er zaten grotere openingen in het huisje om het licht binnen te laten en de ingangen waren open, en een stuk groter dan de ingangen in de andere huisjes. Toen hij achter Joya aan het huis binnenliep zag hij dat het een soort zaal was. De boom was voor een gedeelte hol en vormde een soort podium waar sprekers op konden staan. Ook waren er bewerkte houten stammen die als zitplaatsen en tafels dienden. Blijkbaar hield het houtvolk hier vergaderingen en werd hier regelmatig gezamenlijk gegeten. Er waren een stuk of 15 mensen in de zaal, die aan de tafel zaten te eten en te praten. Door de etensgeuren werd hij weer herinnerd aan zijn knagende honger, hij had nu snel bloed nodig, anders zou zijn instinct hem gaan overheersen.

Het was makkelijk te zien waar Leila en haar gezelschap zaten, hun kleren vielen behoorlijk uit de toon hier. Hij liep op haar af en ze stond op met een glimlach op haar gezicht. ‘Daar hebben we onze held!’ ‘Held? Niet echt, ik heb gefaald op alle fronten.’ Gromde hij. ‘Zo moet je niet denken Mitch, je hebt bijna het leven gelaten om Myra te redden en door jouw waarschuwing heb je ons allemaal gered. De andere magiërs wilden niet vertrekken na jouw waarschuwing, ze vonden dat ze het woord van een vampier niet konden aannemen en zijn door het duistere leger gruwelijk afgeslacht. Ze kwamen met een enorme overmacht, als wij ook waren gebleven, waren we nu allemaal dood geweest. Toen jij ons bereikte, had zich blijkbaar nog een grote groep demonen zich bij het kamp aangesloten en ze kwamen allemaal om ons neer te maaien. We konden maar net op tijd wegkomen. Wie had 10 jaar geleden gedacht dat je nog eens een mensenredder zou worden?’ Mitch gromde een beetje binnensmonds dat het toen niet eigen keus was en ging snel zitten. Hij voelde teleurstelling bij Leila. Blijkbaar had ze wat anders verwacht van hem, maar hij had nu geen zin om haar haar zin te geven, hij had nu echt een razende honger en dat deed zijn humeur niet veel goed. ‘Wat deed Myra eigenlijk zo dicht bij het duistere kamp dat ze door de patrouille te pakken is genomen?’ ‘Ze zou kruiden gaan verzamelen voor een van de andere leerling die een ontstoken vinger had, en is daarbij blijkbaar teveel afgedwaald, je weet hoe ze was. Als ze eenmaal op zoek ging naar kruiden zag ze het ene aparte plantje naar het andere en verloor ze alle voorzichtigheid uit het oog. Ik had haar nog zo gewaarschuwd, maar dat heeft helaas niet mogen baten.’ ‘Dus haar domme onderzoeksdrang heeft tot haar dood geleid’ dacht Mitch, ‘had ze nou niet een keer haar nieuwsgierigheid naar vreemde kruiden kunnen bedwingen? Dan was ik nu nog in het kamp geweest en had ik ondertussen misschien wel uitgevonden waar ze mee bezig waren.’

Leila verstoorde zijn gedachten door het woord weer te nemen. ‘Zoals je misschien wel gemerkt hebt zijn we hier bij het houtvolk, we zijn met moeite in hun kamp binnengelaten, en alleen omdat ze mij iets schuldig zijn.’ ‘Hoe komt het dat ze in de schuld staan bij jou, ik heb gehoord dat ze geen omgang hebben met buitenstaanders?’ ‘Dat vertel ik je later nog wel een keer.’ Mitch begreep dat het geen zin had om verder te vragen, Leila liet altijd alleen maar los wat ze zelf verkoos, en hij had het idee dat ze het prettig vond een beetje mysterieus te zijn. ‘We moeten hier een tijdje blijven, want er zijn een paar gewonden onder mijn leerlingen. We zijn namelijk nog een heel eind achtervolgd door demonen met die vreselijke rijdieren van ze. Ook is Vienna geraakt door onbekende magie, waardoor ze ernstig in de war is.’ Vienna was de andere vriendin van Leila die met hen meereisde. ‘We zijn toegelaten onder een aantal voorwaarden, waar ik mee ingestemd heb. Als iemand van ons zich daar niet aan houd, worden we hun dorp uitgezet, en moeten we ons weer alleen zien te redden, wat gezien de gewonden en Vienna nu even niet lukt. Voor ons geldt dat we hier geen magie mogen uitoefenen en mee moeten helpen om voedsel te verzamelen en moeten helpen met huishoudelijke bezigheden, tenminste wie daartoe in staat is. Voor jou gelden echter andere regels. Ik heb enorme moeite moeten doen om ze te overtuigen dat je geen gewone vampier bent. Zelfs toen ze me begonnen te geloven, wilden ze je eigenlijk niet toelaten. Uiteindelijk heb ik ze kunnen overhalen, maar ik moest voor je instaan dat je je aan hun regels zou houden. Zolang je hier bent mag je geen bloed van mensen drinken, ook niet dat van ons, dus helaas moet je straks op jacht. Ook mag je de prooi niet verspillen, je moet de dieren wiens bloed je hebt gedronken mee terugnemen naar het kamp om als voedsel voor het volk te dienen. Als er geen vlees nodig is mag je hier dier dat je vangt niet leegdrinken maar moet je het dier levend en wel weer laten gaan. Om te controleren of dat gebeurd moet er altijd iemand van ons en iemand van het houtvolk met je mee op jacht. Verder willen ze niet dat je alleen door het kamp loopt, er moet altijd iemand van ons bij je zijn. Zul je je hieraan houden?’

‘Weinig andere keus, denk ik’, reageerde Mitch, ‘Hoewel ik liever alleen jaag, zoals je heel goed weet. Zou ik dan nu op jacht kunnen, ik moet me nodig voeden.’ ‘Dat zou best kunnen, we zijn hier al 3 dagen en sinds die tijd hebben we je niet meer kunnen voeden. Het volk vind dat jij je voeding zelf moet vangen en weigerde bloed van hun prooien aan je af te staan. Ik hoopte dat je snel wakker zou worden, maar je had blijkbaar veel tijd nodig om te herstellen. Als je een mens was geweest was je al 3x dood geweest, zo ernstig was je eraan toe. Er zat een staak in je die je hart heeft geschampt, dus je hebt blijkbaar een engeltje op je schouder gehad.’

**Geplaatst**: 05-05-11 23:58

Re: [VER] De Profetie

Geplaatst: 05-05-11 23:58

Super!

Lees morgen even verder!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-05-11 18:45

Re: [VER] De Profetie

Geplaatst door de TopicStarter : 09-05-11 18:45

En al gelezen? Hoe vind je het?

**Geplaatst**: 09-05-11 18:47

Re: [VER] De Profetie

Geplaatst: 09-05-11 18:47

oh,dacht dat ik al gereageerd had

Ik vind het echt een super verhaal!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-05-11 22:31

Geplaatst door de TopicStarter : 09-05-11 22:31

Dank je, er komt snel een update.

**Geplaatst**: 09-05-11 22:33

Re: [VER] De Profetie

Geplaatst: 09-05-11 22:33

super!

Alleen ik had de titel iets anders gedaan.
pakkender

**Geplaatst**: 09-05-11 23:02

Re: [VER] De Profetie

Geplaatst: 09-05-11 23:02

Is weer een stukje verder

toto nu toe heel goed

zou paar dingen iets uitgebreider doen, iets meer details doen.

En nog een tip over je dialogen. Probeer deze steeds op een nieuwe regel te beginnen. Dat maakt het verhaal overzichtelijk en ook gelijk duidelijk wie wat zegt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-05-11 23:10

Geplaatst door de TopicStarter : 09-05-11 23:10

ok dank je jodieee, goede tip, zal ik voortaan doen. Wat had je uitgebreider gedaan dan?
En die titel is idd niet definitief, als je een beter voorstel hebt hoor ik het graag.

**Geplaatst**: 09-05-11 23:17

Re: [VER] De Profetie

Geplaatst: 09-05-11 23:17

Ik zou het kamp iets meer beschrijven.
Het uiterlijk van personages.
Uh en ik vond het overleg, terwijl hij het meisje naar de tent sleepte niet heel logisch.. Ik denkd at het meisje sowieso wel een paniek reactie zou hebben getoond enz.

Dit was het enige over je eerste post. later zal ik je andere post bekijken

ps. je mag gewoon jodie zeggen xD zoveel eee is ook zo irrie

hehe

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-05-11 23:30

Geplaatst door de TopicStarter : 10-05-11 23:30

Het meisje is een beetje murw geslagen in mijn gedachten, en zal alleen reageren op ernstige pijn. Voor de rest sluit ze zich af. In mijn verbeelding tenminste.
De personages mogen wel meer beschreven worden idd besef ik bij teruglezen. Het komt omdat ik in mijn hoofd wel weet hoe ze eruit zien. Hoop dat de lezers voldoende verbeeldingskracht hebben, hahaha.
De woonplaats van het houtvolk is wel meer beschreven, is dat beter Jodie?

Nomineer dit bericht ×