Geplaatst Ik schrijf wel eens, maar ben nu ook benieuwd naar jullie mening van mijn verhalen.
Dus hier mijn verhaal.
The Dark Knights Of The Rainbow
Intro
Wie wist dat de regenboog gemaakt was door zwatre ridders, en dat de kleur een camouflage was. Het geheim van de regenboog is al jaren verborgen, het geheim gestorven met de omstandigers. Toch, na honderd jaar, zou er een jongen geboren worden, hij zou opstaan uit het as van zijn voorouders, met het licht van de zon, en de kleuren van de regenboog. De jongen zou het lied kunnen zingen, die het geheim zou ontwaken.
Zoals gewoonlijk ging de zeer irritante weker af op 7:00, en stond Denis op om zijn tanden te poetsen. Over de radio hoorde hij iets over een misterieze zanger die zijn liedjes op youtube zette. Hij lachte en zette zijn wekker uit, pakte zijn boekentas uit de hoek, die hij daar gister na school neer had gegooid en niet meer naar gekeken had, en liep via de trap naar beneden. Beneden gooide hij zijn boekentas bij de deur en liep de keuken in. Daar goot hij zichzelf een kom vol ontbijtgranen met melk in en at deze vleitig leeg. Denis raapte zijn boekentas weer op en liep via de achterdeur naar buiten. Uit een schuurtje haalde hij zijn mountenbike en reed het greffelpad op naar school. Bij school tilde hij een prikkeldraad op en duwde zijn fiets er onderdoor met vervolgens hij zelf. Zijn fiets zette hij in het rek, waar normaal de leraren hun fiets zette. Maar het deerde hem niet wat hij wel of niet mocht. Zijn hele leven lang had hij het idee ergens deel van uit te maken, maar nooit had hij dat gevonden wat hij miste.
Uit de as hereist. Weerklinkt het over de weide. Denis keek even op, denkende iets te horen maar ziet niemand en fietst door. Op het schoolplein aan gekomen stapt hij zijn groep binnen. Een aantal hadden piercings of tatoes. Maar hij mocht er geen van het tehuis. Strenge regels, het regeltjeshuisje, noemde hij het. “Bevrijd” Grapte een jongen, Denis lachte, “Dagelijkse routine”, Glimlacht hij. De bel onderbrak nog een woord van de groep. En als laatste gingen ze het schoolgebouw binnen. De leraar keek niet meer op naar Denis die weer eens als laatste de les binnen kwam. Hij wilde dit keer aan het raam zitten, in de zon, maar daar had iemand zich al gevestigd, dus ging hij heel afwezig naast de tafel staan. En het verlegen jongetje begreep de hind, en stond op om zich ergens anders neer te zetten. Denis plofte op de stoel en keek naar buiten. De zon brak door en cheen op zijn gezicht. Met het licht van de zon . Weerklonk het. Geschrokken keek Denis rond, maar niemand leek het gehoord te hebben. Hij keek weer naar buiten, er was geen geluid meer. Maar nu vertrouwde hij het niet meer, toch bleef hij op zijn hoede voor een eventuele grap. Maar toen de dag verder goed verliep, waas hij het al weer vergeten. Tijdens de speeltijd stond hij weer rustig tegen het muurtje en tijdens de middag genoot hij van zijn lunch. Niet van hem, maar dat deerde hem niet, hij had toch zeker zijn boterhammen in ruil gegeven ? Nee, zoals Denis zijn dagelijkse dag had, was hij niet aardig. Maar al dat was schijn, want hij wist dat iets groters hem te wahten stond, Plus natuurlijk de woede die hij voor velen voelde. Zoals voor zijn ouders, die hem alleen lieten na de geboorte in het ziekenhuis. Of voor de vele tehuizen, die de moeite niet namen hem te leren kennen, en bij elk beetje dat hij verkeert deed, verder stuurde naar een ander tehuis. Ook nu weer stonden ze op het punt hem weg te doen, of nochtans dat zouden ze willen. Denis moest hier twee jaar blijven, dan was hij achttien. Want hij mocht niet meer verplaatst worden in zijn jeugd. Daar genoot hij van, eindelijk een vaste plek, niet een die hij thuis kon noemen, maar wel een plek waar hij nog twee jaar ging door brengen. Diep in dat donkere hart, zat een aardige, vrolijke jongen die op zoek was naar vriendschap. Die na school over de heide terug naar het tehuis fietste. Tot zijn teleurstelling regende het pijpenstelen, en geraakte zijn kleren kletsnat. Toch fietste hij dapper door, en langzaam brak de zon door. Deze veroorzaakte een regenboog, en weer een modieus gezang.
En de kleuren van de regenboog… Hij herreist.
Als het wat is, ga ik verder.
