School is net uit. Ik ben verdrietig en ook doodop. Vandaag konden een paar leerlingen het niet laten om me te pesten. Vandaag heb ik me een ding gerealiseerd. Moon is mijn enige echte vriend. De andere op school laten me koud. Ik veeg de tranen uit mijn gezicht en fiets over een lange weg langs grote weilanden. In de verte zie ik mijn vriend al staan. Eenmaal daar wordt ik begroet door een luide hinnik. Ik smijt mijn fiets op de grond en kruip onder de stroomdraden door. Ik sluit mijn armen om de dikke warme nek van Moon. Ik denk dat hij echt begrijpt dat ik verdrietig ben. Met zijn zachte neus briest hij in mijn nek. Op dat moment voel ik me al veel beter. Ik veeg de tranen uit mijn ogen en loop naar mijn kast. Ik pak een halstertouw en mijn poetskist en ren weer terug. Moon is erg aan het verharen. Het kost me veel tijd om hem goed schoon te krijgen. Het is een hele mooie dag vandaag. De zon schijnt aan de felblauwe hemel. Een mooie dag voor een buiterrit. Even dat jullie het weten. Ik rij niet met zadel en hoofdstel. Ik rij enkel met een touwhalster. Sinds Moon begon te bokken een half jaar geleden wist ik dat er wat mis wat. Ik heb van alles geprobeerd maar niks hielp. Toen ontmoette ik Tara. Een wijze vrouw die veel van paarden wist. Ik heb haar alles over de bokproblemen verteld. Zij wist meteen dat Moon slechte ervaringen had met het zadel. Ik heb uren achter de laptop gezeten en geprobeerd het verleden van Moon te vinden. Uiteindelijk kwam ik bij een fokker. Na veel problemen heeft hij bekent dat hij een Moon op een wrede manier heeft beleerd. Sinds dien vindt ik het eerlijker voor Moon om hem met een touwhalster te rijden. Hij reageert hier heel goed op. Hij begrijpt dat ik hem geen pijn wil doen. Genoeg gekletst ik pak het touwhalster en stap op. Een half uurtje later ben ik in het bos. De zonnestralen schijnen door de bomen heen. Het geeft een mysterieus sprookjesachtig idee. Overal hoor je vogels fluiten. Dan komt de Bosvijver in zicht. Ik liep daar al met Moon toen hij twee jaar was. Moon vondt het daar prachtig. Als het mooi weer was mocht hij van mij het water in. Dat was dikke pret voor Moon. Moon is altijd al een waterratje geweest. Ik heb wel eens gehad dat ik Moon het water niet meer uit kreeg. Er zwemmen altijd grote karpers in de vijver. Verbazend genoeg zijn ze niet bang voor Moon. Als Moon drinkt uit de vijver zoeken de karpers hem juist op. Dit is echt het favoriete plekje van Moon en mij. Ineens begint Moon druk te doen. Hij begint te dribbelen. Dan schiet er een hond uit de bosjes. Moon gaat er in rengalop vandoor. Als veulen is hij aangevallen door een hond. Daarom is hij nu bang voor honden. Ho Moon. Roep ik. Het helpt niet. Moon maakt een scherpe bocht ik kan nog net blijven zitten. Hij galoppeert weer hard door. Ineens duikt Moon naar voren. Ik kan niet blijven zitten en beland met een smak op de grond. Als ik achter me kijk schrik ik. Moon ligt plat op de grond. Hij kijkt me doodsbang aan. Ik probeer op te staan., maar ik stort meteen weer in. Mijn arm doet verschrikkelijk veel pijn. Ik probeer het nog een keer. Nu hou ik me met een arm vast aan een tak. Het lukt me. De teugels van het touwhalsters liggen kapot om de benen van Moon. Dan weet ik wat er is gebeurd. Moon is gestruikeld over een omgevallen boom. Ik probeer Moon overeind te kregen. Hij probeert het wel, maar het lukt hem niet. Elke keer als ik hem overeind probeer te krijgen, gaat er een pijnscheut door hem heen. Dan zie ik wat Moon tegenhoud. Er zit een grote diepe snee in zijn been. Het bloed hevig, en Moon heeft er duidelijk veel last van. Ik bedenk me opeens dat ik in mijn rugzakje een fles met water heb zitten. Ik pak de fles en laat wat koud water over de wonds stromen. Gelukkig spoelt het zand er nu een beetje af. Dan wordt ik ineens heel duizelig, ik grijp naar mijn hoofd. Ik probeer niet flauw te vallen.
Dan zie ik een vrouw aan komen lopen, ze heeft de hond die achter Moon aan zat inmiddels aangelijnd. De vrouw ziet meteen dat het helemaal fout zit. Ze maakt haar hond vast aan een boom en rent naar mij toe. Wat is er gebeurd vraagt ze bezorgd. Moon mijn paard is gestruikeld over die omgevallen boom en we vielen samen op de grond zeg ik zacht . Ik zie dat je paard een flinke snee in zijn been heeft, en jij ziet er ook helemaal niet goed uit. Ik bel 112 en de paardenkliniek. Ik zie erg wit en ik voel me niet goed. Moon ziet er ook niet goed uit. Hij licht daar alsof hij geen kracht heeft om op te staan. Al snel zijn de ambulance en de paardenarts ter plaatse. Eerst vragen ze het nummer van mijn ouders. Ik kan niet meer zien wat er met Moon gebeurd. De ambulancebroeders leggen me op de brancard en voor ik het weet sluiten de deuren van de ambulance. Ik ben bang, vreselijk bang. Niet om mezelf dat komt wel goed, maar om Moon. Ik wil bij hem zijn en weten wat er met hem gebeurd. Hij is nu helemaal alleen en ik weet niet wat er met hem gaat gebeuren. Even later zijn we bij het ziekenhuis. De ambulancebroeders brengen me naar een kamer. De arts is er al. Ik krijg een naar gevoel in mijn buik, want ik ben hartstikke bang voor artsen. Eerst vragen ze wat er gebeurd is, en dan starten ze het onderzoek. Omdat ik ook best last van mijn arm heb, maken ze voor de zekerheid een foto. Ik heb mijn arm gebroken, al snel komt er een zuster met gips. Als alle onderzoeken klaar zijn heb ik eindelijk rust. Net als ik bijna in slaap ben gevallen, komen mijn ouders binnen. O schat wat is er met je gebeurd? Vraagt mijn moeder ongerust. Ik vertel haar het hele verhaal, en ik vertel haar wat ik heb. Die stomme man had zijn hond moeten aanlijnen zegt mijn vader boos. Ik vraag of ik alsjeblieft de paardenkliniek mag bellen, want ik maak me veel zorgen om Moon. Ik mag met het mobieltje van mijn moeder bellen.
Dit is een stuk heb ik tot nu toe geschreven.
Ik zou graag jullie meningen&tips willen weten. 
Geplaatst 
dus ik dacht: heh? 