Mijn gedichten slaan vaak op mezelf, ze gaan over mezelf en over hoe ik me voel. Mijn psycholoog vind de gedichten vaak kloppend, ze beschrijven vaak goed hoe een autist zich kan voelen. In dit gedicht beschrijf ik het eigenlijk ook een beetje, het zal misschien niet kloppen en niet altijd even lekker klinken maar ik wilde het toch delen. Een van mijn meest betekenende gedichten, voor mij althans.

Met pijn
Volg ik de lijn
De lijn van het leven
Zonder op te geven
Mijn hart heeft bezwaar
We zijn allang klaar
Maar mijn ziel zegt nee
We moeten nog even mee
Ik ben enkel moe
Word het van alles wat ik doe
Van alles wat ik voel
Als je begrijpt wat ik bedoel
Ik wil geen chaos meer
Ik wil de rust weer
Mijn hoofd kan het niet meer aan
Toch blijf ik hier bestaan
Soms zit ik mezelf in de weg
Maar als ik al mijn emoties aan de kant leg
Zal ik weer de freak worden
Negeer ik de gedrag borden
Word ik weer die freak, dan zal ik mezelf zijn
Zonder al die geestelijke pijn


Nog geen duidelijke titel, ik kan niks passends bedenken.