Geplaatst Citaat:Heel even terugkruipen in mijn vertrouwde zwarte hoekje.. Eventjes maar. Toe?
Want het is zoveel makkelijker om bang te zijn. Het is zoveel makkelijker om me
alleen te voelen en daarin te zwelgen. Het is zoveel makkelijker om te huilen en
“niet te weten waarom”, zodat ik aan niemand iets hoef uit te leggen. Het is zoveel
makkelijker om maar gewoon te zeggen dat niemand me begrijpt, in plaats van te
praten over wat ik voel. Want inderdaad, niemand voelt dingen zoals ik ze voel. Het
is zoveel makkelijker om de negatieve gedachtes die staan te dringen voor de deur
van mijn hart toe te laten, dan om de deur met man en macht dicht te houden en
de boel van binnenuit op te vullen met positieve gedachtes..
Net zolang tot de negatieve gedachtes het opgeven.
Maar oh.. de troost van het loslaten van die deur.. De negatieve gedachtes naar
binnen zien stromen, hun armen om me heen voelen glijden en toegeven aan de
duisternis die vervolgens voor mijn ogen aanzwelt. De troost van de woorden die
zó gevaarlijk en toch zo verzachtend kunnen zijn. “Laat het allemaal.. Wat heeft
het toch voor zin? Blijf in bed, trek die dekens over je heen.. Niemand die je mist.
Dit leven gaat toch helemaal nergens over, en met alles wat jij meegemaakt
hebt in je 20 jaartjes? Kun je nagaan wat je allemaal nog meer op je dak krijgt..
Nee hoor, dat gaan we dus mooi niet accepteren. Wij blijven lekker hier, alleen,
in onze veilige duisternis waar niemand bij kan.. Want weetje, niemand begrijpt ons..
Niemand.“
De verlammende uitwerking die het heeft, de heerlijke mogelijkheid om alles
wat er gebeurd en wat men op me aan te merken heeft af te schuiven op mijn
depressie. Steeds verder wegzakken in mijn eigen duisternis en elke hulp afslaan
met: niemand begrijpt me. Het is een vlucht, het is wegkruipen voor de realiteit,
die soms hard maar toch ook zó gaaf kan zijn.
Want de zon schijnt hoor, écht. Elke dag. Ook wanneer donkere wolken van
negatieve gedachtes staan te dringen voor mijn deur. Hoe makkelijk en verleidelijk
het ook is om ze af en toe binnen te laten, ik wil het niet meer. Want de rest van
mijn leven heeft me nog zoveel te bieden! En oké, deze maatschappij gáát ook
nergens over, maar wie zegt dat ik me daardoor moet laten kisten?
Be the change you wish to see in the world! En ja, soms is het moeilijk om zo te denken..
wat zeg ik, váák is het moeilijk om zo te denken. Maar ik doe het!
En ik sta er nog achter ook. Ik mag bang zijn, ik mag me alleen voelen, maar daar
wil ik niet achter gaan staan. Ik geloof zó sterk in zóveel mooie, geweldige, positieve
en liefdevolle dingen, dat ik me steeds minder veilig en fijn begin te voelen
in de armen van die negativiteit.
Steeds minder vaak staan die negatieve gedachtes voor mijn deur, en ze zijn met
steeds minder. Steeds minder hoor ik ze, voel ik ze zich aan me opdringen.
En wanneer ze dat doen? Zoals nu? Dan kan ik ze steeds makkelijker uitlachen,
negeren tot ze oplossen en verdwijnen, weer een stukje meer afsterven.
En daar ben ik trots op, want ik ben een ontzettend gaaf wijf met een ontzettend gaaf leven.
Mijn blog.
