Hoofdstuk 1:
*bam* Nikki klapte de deur van de schuur met een knal dicht. Het rook muffig, zoals altijd. Het gras was dood, en bloemen stonden er niet in het tuintje dat aan haar huis stond. Ze pakte de reserve sleutel die altijd in de barbecue lag, onder de vieze zwarte kolen. Dat was een streek van haar vader, iedereen had een sleutel behalve zij, Nikki moest maar weer met haar handen in de vieze kolen graaien. Nikki rende naar binnen in de hoop dat er geen mens persoon haar kon vertellen dat ze moest schoonmaken, schoenen poetsen of iets in die geest. Ze trok haar blauw geruite paardrijbroek aan die ze de dag daarvoor ook aanhad en liep de grote houten trap weer af. Ze liep naar de schuur die aan het huis grensde waar haar fiets instond. Totdat ze een auto hoorde, ‘o nee.’ dacht ze. Gauw pakte ze haar fiets ze wou net opstappen toen: ‘Nikki, hee Nikki.’ ‘Harder fietsen Nikki, doen alsof je niks hoor.’ Dacht ze bij zichzelf. Ze hoorde dat iemand haar achteraan kwam rennen maar ze weigerde om, om te kijken. ‘kom op Nikki zet even door, doe alsof je hem niet hoort.’ Gelukkig was haar fiets sneller dan de man die achter haar liep. Ze reed langs de weilanden die aan de nieuwbouw waar ze woonde grensde. Langs de eindeloze lange weilanden die altijd roken naar heerlijk gras, gras dat altijd groener was als bij haar. Een paar minuten verder stak er een andere geur op, de geur van paarden, mest en hooi. Ze was er, eindelijk. Bij de vertrouwde manege. De vertrouwde grote weilanden waar alle paarden heerlijk graasde rond dit tijdstip van de dag. Bij de vertrouwde witte hekken van de grote buiten bak die de manege had. En van de vertrouwde rode houten stallen. Ze keek rond, het zag er rommelig uit, maar wat wil je op woensdag. Er lag overal hooi voor de stallen, en de mestvorken lagen tegen de grote rode staldeur aan. Ze keek nog eens goed rond, wat voelde het hier vertrouwd. ‘hee Nikki’ hoorde ze uit de box van Gillian komen. Het hoofd van haar beste vriendin Eva kwam boven de boxdeur uit. ‘Eva’ gilde Nikki uit, ‘wat ben ik blij dat jij hier bent, heb je al gereden?’ Eva knikte ‘nee nog niet, ik wou op je wachten ik wist dat je 3 uur klaar zou zijn met muziek.’ Er verscheen een grote glimlach op het gezicht van Nikki, ‘ik ga Candy zadelen’ zei Nikki, ‘ik kom er zo aan.’ Een half uurtje later waren Gillian en Candy gepoetst, gezadeld en klaar om te gaan. Gillian was de gitzwarte Friese hengst van Eva en Candy was de prachtige valk kleurige verzorg merrie Arabier van Nikki. De meiden namen het bospad, het was een mooi lang pad en de zon scheen alsof het zomer was. Het rook heerlijk fris, naar het einde van een hevige regenbui. ‘hoe doet Gillian het nu in de les?’ vroeg Nikki. ‘verschrikkelijk’ kreunde eva, ‘elke keer als hij bij andere paarden in de buurt komt begint hij te bokken, te steigeren en op z’n hardst te rennen, ik weet niet wat ik er mee aan moet.’ ‘gelukkig is hij beste maatjes met Candy, ik denk dat ze een beetje verliefd zijn’ lachte Nikki. ‘haha ze kunnen nooit zo verliefd zijn als Charlie en jij’ lachte Eva. Charlie is het vriendje van Nikki, een halve kop groter als Nikki en bruin haar, blauwe ogen en een goede smaak qua kleding. De meiden lachte en praatte tot ze aan het eind van het bospad waren, daar stonden ze boven een groot dal van gras, stenen en een hoop zand. Jammer genoeg was het te steil om vanaf te gaan. ‘zullen we nog een rondje om het dal heen lopen en dan weer terug gaan?’ vroeg Eva. ‘ja is goed, maar zullen we over het zandpad terug gaan? Ik wil kijken of die leuke shet al is bevallen.’ ‘oké doen we.’ Zei Eva. Ze reden nog maar net over het dal of er kwam een rare vent aan gecrosst in ren galop. Nikki reed voorop en keek net achterom naar Eva. ‘Nikki pas op’ gilde Eva. Nikki keek voor zich maar het was al te laat, het gebeurde allemaal in een oogwenk. De man raasde langs, en Candy die nog niet eens verkeersmak was schoot weg. ‘Eva ik ben een beugel kwijt’ gilde Nikki. ‘Nikki kijk uit voor die bocht’ schreeuwde eva met een bange, zenuwachtige stem.’ Nikki lette niet op het gevaar van de bocht en probeerde met alle macht haar beugel weer terug te vinden. ‘hebbes’ fluisterde ze nietsvermoedend van de bocht die er aan kwam. Nikki keek voor zich en zag de bocht te laat, ze vloog het bos in dwars door de takken heen. ‘rustig maar Candy, hoo maar stil maar ik ben het er is niks aan de hand.’ Probeerde Nikki op een zo rustig mogelijke manier te fluisteren. ‘ik ben bij je er is niks aan de hand.’ Maar de wilde jonge merrie was te bang om te luisteren. Nikki voelde de takken tegen haar hoofd en ze hoorde het gesnuif en de denderende hoeven onder haar. De jonge merrie was niet van plan te stoppen, en de laaghangende takken hielpen ook niet mee. ‘kom op nou Candy het is oké rustig maar.’ Zei Nikki, maar toen voelde ze een harde knal tegen haar hoofd aan, en viel met een harde dreun op de grond. ‘Candy... Candy kom terug’ het werd zwart voor haar ogen. ‘Nikki, Nikki word wakker alsjeblieft.’ Langzaam opende Nikki haar ogen. Ze zag dat eva nat van het zweet en met een bezorgde blik over haar heen was gebukt. Nikki probeerde omhoog te komen, ‘Nikki blijf liggen’ zei Eva, ‘nee waar is Candy?’ een hevige pijn scheut schoot door haar hoofd en ze vloog weer naar achteren. ‘Nikki rustig nou’ probeerde Eva. ‘Nee ik moet Candy vinden waar is Candy?’ ‘geen zorgen die vinden we wel, jij bent nu belangrijker.’ Nikki keek om zich heen, ze zag geen pad, geen Candy, alleen maar takken, bladeren en bomen. Het rook niet zo fris meer als aan het begin van de rit, het rook nu naar zweet en bloed, naar een strijd van angst. ‘ik moet Candy vinden,’ probeerde Nikki nog, ‘ze is bang, ze heeft me nodig.’ Nikki stond op maar de hevige pijn scheut was er weer. Ze zakte in. ‘Nikki’ gilde Eva bang, ‘Nikki alsjeblieft blijf liggen ik ga iemand halen’ maar Nikki luisterde niet, ze moest Candy vinden, maar ze moest eerst weten waar ze zelf waren. ‘waar zijn we?’ zei Nikki kreunend, ze hield haar hand tegen haar hoofd aan, ze voelde geen bloed dat was een goed teken dacht ze. Ze keek nog eens goed rond of ze iets herkenbaars zag, maar het enige wat ze zag was een dicht begroeid bos. ‘Nikki kom we moeten proberen het pad te vinden.’ Nikki keek nog eens goed rond, ze had het gevoel dat ze iets over het hoofd zag. ‘we zien iets over het hoofd,’ zei ze, en toen zag ze het. ‘daar die takken daar,’ riep Nikki. ‘wat is daar mee’ zei Eva en keer naar de takken in de richting die Nikki haar aanwees. ‘denk eens na Eva die zijn kapot, het is als een spoor van Candy.’ ‘maar Nikki we moeten echt eerst het pad vinden.’ Maar het was al te laat, Nikki zo eigenwijs als ze was liep in de richting van de kapotte takken en baande zich een weg door het spoor van kapotte taken.

tips, of opbouwende kritiek zou leuk zijn
een gewone reactie ook wel