Geplaatst Ben erg benieuwd wat jullie er van vinden.
Beeld van herinneringen
Weer betrap ik mezelf erop
Zitten te staren in het niets
Dan zie ik twee blauwe ogen
Die terug kijken vol verlangen
En hoe langer ik staar
Hoe duidelijker het beeld wordt
Dan lijk je zo dichtbij
Dat ik je zelfs ruik
Maar het helpt me niet
Je bent niet echt hier
Ook al zie ik je nu
En voel ik je nu
Het is het een herinnering
Van hoe het toen was
En hoe het had kunnen zijn
Is een wens een droom
De foto's verbrand en verbannen
Leef ik voor deze momenten
Dan zie ik je zo helder
Voel ik me zo dichtbij
Jou te zien zo dichtbij
Voel ik me weer Fijn
Gelukkig als ik was door jou
Maar langzaam verdwijnt het beeld
En Blijf ik alleen achter
Zakt het fijne gevoel weg
Komt de pijn weer terug
Word alles wazig door tranen
Tranen vol onmacht en pijn
Was zij er toen maar niet
Alleen wij samen, geen vriendin
Geen overspel gewoon alleen ik.!
Ook nog een ander gedichtje die ik een tijdje terug heb gemaakt..
Gevoelens
Gevoelens die ik ontken
Die ik niet wil hebben
Gevoelens waarvoor ik wegren
Omdat ze teveel pijn mee brengen
Tranen vullen mijn ogen
Wanneer ik beken wat ik voel
Tranen die ik wil drogen
Voordat iemand ze ziet
En wanneer ik je zie staan
Slaat mijn hart een slag over
Zou ik het liefst weer gaan
Zodat niemand kan raden wat ik voel
Ik wil jou niks laten merken
Ik wil jou niks laten zien
Hou mijn gevoelens binnen de perken
En wacht op de klap die komen zal
Comentaar is welcom meningen zeker ook..
wil graag leren hoe ze beter kan maken. Hou het wel een beetje lief want ben ook maar een leek in gedichtjes maken.. 
doet me veel dat je dat zegt.. ! Ik kan het ook echt alleen als ik mijn gevoel erin kan leggen.. 
idd zoals Michelle zegt, ze raken je 
