Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-02-11 14:30

[VER] Te Laat ~ Mening?

Geplaatst door de TopicStarter : 23-02-11 14:30

Haidiehowdie!
Ik heb uit verveling een begin van een boekje getypt/geschreven.
De titel weet ik nog niet natuurlijk, dat kan pas als laatst, maar ik heb het nu maar voor even "Te Laat" genoemd.
Ik laat alleen nog maar 1 hoofdstuk zien omdat ik net op de helft ben van de 2e.
Is hier eerder al een boek over gemaakt, een beetje hetzelfde idee?
Want zo'n gevoel heb ik namelijk wel.

Inleiding:
Het boek is voor 14+. Vandaag de dag nog staat roken in het kader van 'stoer zijn', hetzelfde geld voor alcohol.
Met dit boek wil ik zelf iets wakkerschudden bij anderen, ook al weet ik dat het weinig effect zal hebben.

Dit boek laat zien hoe een 'tutje' in gesprek komt met een 'stoer meisje', hoe ze wordt meegetrokken in een situatie waar ze zelf niks door heeft. Op een gegeven moment vertrouwd ze het stoere meisje zo goed, dat ze zelf begint te veranderen. Steeds asocialer, steeds arroganter. Alle dingen die verboden zijn, zijn voor haar nu een nieuw begin. Totdat ze in het ziekenhuis terecht komt. Misschien was het toch niet zo'n goed begin...

1
De wekker gaat. Vermoeid wrijf ik in mijn ogen en kijk op de wekker. Nog geen twee seconden later schiet mijn arm in een gewelddadige positie naar de wekker en slaat er op. Geen reactie. Geïrriteerd sta ik op en trek de stekker eruit. Beneden klinkt er wat gestommel waar ik chagrijnig van word. Ik trek boos de deur van mijn inloopkast los en begin al bijna weer te gillen, zoals ik meestal elke ochtend doe. Kwaad pak ik mijn felroze pumps, “Wat moet ik aan?! Ik ben zo dik en als ik dat shirtje aantrek zie je mijn zwembandjes zo goed! En dit shirtje past niet bij mijn pumps!” Uiteindelijk trek ik toch maar mijn geliefde bh met bijpassende string, korte rokje en naveltruitje aan. Ondertussen is het al 7 uur en kom ik erachter dat ik een uur bezig was om kleren uit te zoeken wat ik toch nog apart vond. Meestal ben ik anderhalf uur aan het staren naar mijn amper 45 kilo wegende lichaam, mijn zwembandjes die ik volgens niemand heb en mijn slungelige armen. Ik loop naar beneden en ga aan de keukentafel zitten. Mijn moeder zet een beschuitje voor me neer, maar ik heb geen trek. En zoals iedere ochtend komt er dan weer een doodsaaie preek van haar, “Meid, je moet echt meer gaan eten! Je bent echt veel te mager en je eet te weinig. Vind je het gek dat je zo vaak ziek in bed ligt? Vanavond eet je je bord leeg en anders kan je een nieuwe computer wel vergeten!” Het gevolg? Ik schuif m’n beschuitje met een grijns de prullenbak in, pak mijn schooltas en loop naar de voordeur. Maar vandaag gaat het anders. Mijn mobieltje gaat af en twijfel of ik op moet nemen. Het is immers pas half 8 in de ochtend! Toch neem ik op. Ik hoor een wanhopige stem van mijn vriendin in mijn rechter oor, “Amy! Zullen we samen naar school fietsen? Fleur is ziek en ik durf niet alleen te fietsen nu ik ruzie heb met Daan… Hij zal me vast wel stalken omdat hij mij terug wilt!” Even zwijg ik, maar dan komt er toch nog iets zinnigs uit mijn mond, “Goed. Ik haal je wel op. Tot zo.” Met een zwaai trek ik mijn fiets uit de schuur en fiets richting haar huis. Eenmaal daar staat ze al klaar en fietsen we op ons gemakje naar school. Op school gooien we onze fietsen tegen het fietsenhok en lopen naar de ingang. Mijn blik valt op een nogal stoer gekleed meisje die me strak aankijkt. Onhandig struikel ik bijna over mijn eigen voeten en probeer een vriendelijk glimlachje op te zetten. Dan gaat de bel. Iedereen stormt naar binnen, het lijkt wel een concertzaal. Er wordt geduwd en getrokken. Ik loop naar het goede lokaal en ga op mijn plaats zitten. De eerste les is begonnen, proefwerkblaadjes worden uitgedeeld en ik heb een black-out. Meteen kijk ik naar rechts en laat mijn ogen op het blaadje van een ander vallen. De hele les doe ik hetzelfde. Als eindelijk het laatste les uur nadert krijg ik steeds meer zin om naar huis te gaan. Verveelt staar ik naar de klok tot eindelijk de bel gaat. In mijn eentje loop ik naar buiten en zie in mijn ooghoek hetzelfde meisje als vanochtend staan. Ze volgt me met haar ogen en komt verzekerd op mij af lopen. Ik krijg het steeds benauwder en begin steeds sneller te lopen. Een vriendelijke stem doet mij schrikken, “Meisje, wacht even! Je hebt je mobieltje laten vallen.” Er gaat van alles door mijn hoofd. Hoe kon ik het niet doorhebben? Waarom komt ze het naar mij brengen? Is ze toch aardiger dan ik dacht? Ik draai me om, “Oh! Dankje… Ik had hem achter m’n bh bandje gestopt en ik heb het totaal niet gemerkt dat ik hem verloor.” Ik glimlach onhandig en pak het mobieltje, “Geen dank. Heet jij toevallig Amy? Ik heb gehoord dat jij bij het zogenaamde slet groepje hoort.” Mijn hart klopt in mijn keel en ik weet niks te zeggen. Het meisje blijft me aankijken, “Oh, sorry, ik bedoelde het niet verkeerd hoor! Je leek me juist heel aardig. Aangenaam, ik ben Rachael.” Ze steekt haar hand uit en ik bijt in mijn tong terwijl ik haar toch maar een hand geef, “Aangenaam…” Ik draai me om en wil mijn fiets pakken, maar Rachael houdt mij tegen, “Samen fietsen?” vraagt ze dan. Ik schud mijn hoofd en wacht tot ze haar fiets heeft gepakt. Samen fietsen we naar huis en wisselen ondertussen onze e-mail adressen en telefoonnummers uit. Thuis gooi ik mijn tas in de gang en loop naar boven. Ik druk de computer aan en begin meteen te chatten met een paar vrienden. Plots schrik ik van een trillend mobieltje op mijn bureau. Ik heb geen zin om op te nemen, maar zodra ik zie wie het is neem ik toch maar op. “Hoi! Rachael hier. Heb je zin om te chillen?” Een golf van vreugde giert door mijn lijf, “Tuurlijk!” We praten nog een beetje, spreken een plek en tijd af en hangen dan op. Meteen druk ik de computer uit en ren naar beneden. Mijn moeder kijkt me boos aan, “Amy! Waar denk jij heen te gaan? Je hebt geeneens gedag gezegd toen je thuis kwam! Leer toch eens manieren, dom kind!” Ik slik. Bijna wil ik haar slaan, maar ik hou me toch in. Zonder iets te zeggen sla ik de voordeur achter me dicht. Buiten kan ik me niet meer inhouden en begin meteen te vloeken, “prutsmuts! Slet! Teef! Bitch! Krijg de klere! Je bent mijn moeder niet!” Ik schrik van mezelf en blijf dan een paar seconden stokstijf voor de deur staan. Stiekem hoop ik maar dat mijn moeder dat niet gehoord heeft. Dan loop ik toch maar naar de afgesproken plek om te chillen met Rachael. Als ik uiteindelijk daar ben zie ik niet alleen Rachael, maar nog twee mensen. Alle drie roken ze. Ik krijg het moeilijk, ik wil niet omgaan met verkeerde mensen! “Kom zitten. Dit zijn Luna en Eefje, twee hele goede vriendinnen van mij.” Ik neem plaats naast Rachael en begin te hoesten van de rook. Na een uur of twee gekletst te hebben, voel ik een vraag aankomen die ik eigenlijk al eerder had verwacht, “Wil je ook een trekje? Moet je echt proberen, het is zo lekker!” Rachael reikt me een sigaretje aan. De drie meisjes staren me met grote ogen aan en ik heb het lef niet om het af te wijzen. Ik zeg niks en Rachael heeft door dat ik het eigenlijk niet wil. Ze probeert me te dwingen zonder dat ik het door heb, “Door te roken val je af, dan heb je dus ook niet meer last van die lelijke zwembandjes!” Even kijk ik ervan op, maar aarzel alsnog. Hoe wist ze dat ik van die lelijke zwembandjes af wilde? Ik pak toch maar de sigaret aan en neem een trek. Ik kijk er van op, want het is nog lekker ook! Nadat ik dit zo’n acht keer heb herhaalt begin ik toch licht in mijn hoofd te worden. Ik word een beetje duizelig en heel vrolijk. Wazig kan ik nog zien dat Rachael hard aan het lachen is en zelf ook veel trekjes van een sigaret neemt. Ik voel me high en vraag me af of dit wel normaal is. Eigenlijk vind ik het helemaal niet erg meer! Alle zorgen lijken te zijn verdwenen en ik vind het steeds gezelliger worden. Als ik denk dat ik maar eens naar huis moet gaan kom ik er achter dat het al 2 uur s’ nachts is. Rachael lacht me uit, “Het boeit toch niet? Het is toch gezellig? Maak je niet druk om die ouders van je, die hebben toch alleen maar commentaar. Maargoed, als je echt zo nodig moet gaan… Tot morgen dan! Ik zie je vast wel weer op school.” Ik druk mijn sigaret uit tegen de muur, “Ik weet het. Maar ik ben ook best wel moe nu. Het was wel heel gezellig meiden! Tot morgen!” We zwaaien naar elkaar en in het griezelige donker loop ik naar huis. Ik voel me nog steeds heel anders en ben nog steeds vrolijk. Eenmaal thuis gekomen draait alles en val ik bijna tegen de voordeur aan. Ik loop met een scheve grijns naar binnen en wil gedag zeggen, maar dan pas heb ik door dat iedereen al in bed ligt. Met een zucht loop ik naar mijn slaapkamer en duik met kleren en al mijn bed in.

**Geplaatst**: 23-02-11 20:30

Re: [VER] Te Laat ~ Mening?

Geplaatst: 23-02-11 20:30

Leuk stukje, alleen dit zinnetje is volgens mij fout..

“Samen fietsen?” vraagt ze dan. Ik schud mijn hoofd en wacht tot ze haar fiets heeft gepakt.
dat moet ik knik met mij hoofd zijn!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-02-11 15:30

Re: [VER] Te Laat ~ Mening?

Geplaatst door de TopicStarter : 24-02-11 15:30

Ohh haha ja klopt, ik zat al telkens zo te kijken van die klopt niet :p
Bedankt!

Nomineer dit bericht ×