Bokt.nl

Hoihoi iedereen,

hierbij dan voor de eerste keer een verhaal van mij. Ik heb geen idee of het zo goed staat en of iemand het uberhaupt wel wil lezen.
Maar ik zet hierbij mijn creatieve uitspatting hier neer. Voel je vrij om commentaar te geven, en onderbouw deze alsjeblieft.

En oja, als je wilt meedenken voor een titel, be my guest !

Citaat:

Vannacht had ik een prachtige droom.
Ik lag met mijn hoofd tegen de borst van een jongen, vlakbij zijn hart. Ik kon zijn hartslag horen, het ritme ervan stelde mij gerust. Ik legde mijn hand zacht op zijn hand, en voelde zijn hartslag versnellen. Ik was verwonderd want dit zou een van de eerste jongens zijn die mij leuk zou vinden, dus besloot ik om te gaan testen. Maar alsof hij mijn gedachten kon lezen nam hij zelf het initiatief en legde zijn hand om mijn knie en streelde mij zachtjes. Ik sloot mijn ogen en genoot van het ogenblik. Ik pakte zijn hand en legde hem zachtjes weer terug bij hem. Hij keek mij met zijn prachtige ogen vragend aan. Zijn hartslag kalmeerde intussen en ik besloot een laatste test te doen om er toch echt zeker van te zijn dat zijn groeiende hartslag kwam door mijn aanraking, en niet door lust. Ik legde mijn hand om zijn wang en liet hem langzaam langs zijn kaaklijn naar beneden glijden naar zijn hals. Onmiddellijk begon zijn hart overuren te draaien en klopte als een hyperactieve drummer. Nu wist ik het zeker, hij hield van mij. Minuten gleden voorbij terwijl ik mij lekker tegen zijn lichaam had genesteld. Opeens pakte hij mij op, zoals een vader zijn slapende dochter naar bed brengt, en liep weg van de boom waar we tegen aan hadden gelegen. Ik weet nog dat ik mij op dat moment zo gelukkig voelde.
Toen werd ik wakker.

Ik zou er alles voor over hebben om dit moment opnieuw te beleven of om te weten hoe mijn droomjongen eruit ziet. Hij had prachtige grijze ogen en een mooie donkerbruine bos met haar. Dat is alles wat ik mij kan herinneren. Ik zou wensen dat ik dat moment eens in het echt zou mogen beleven maar dat is wensen tegen beter weten in. Als er nu eens een jongen naar mij om zou kijken of mij is leuk vind, zou helemaal geweldig zijn.
Langzaam besef ik, terwijl ik heerlijk wegsukkel in mijn gedachten onder mijn warme deken, mij dat ik wel gewoon naar school moet vandaag. Met een ruk schiet ik overeind en kijk voorzichtig op mijn klokje, want ik wil de tijd eigenlijk niet weten. Mijn vermoeden is nogal juist want, het is bijna half acht, en om acht uur begint de les. Ik moet minstens een half uur met de bus, dus hoe je het ook wend of keert, ik kom te laat. traag stap ik uit mijn warme bed de kou in. Ook al zo’n ergernis van ons nieuwe huis, de CV installatie. Die doet het alleen wanneer het bloedheet is maar gaat uit wanneer het ongeveer vijf a zes graden vriest. Ik kleed mij langzaam aan en bekijk mijzelf vol afkeur in de spiegel. Mijn moeder zegt dat ik in een fase zit waarop ik niets aan mijzelf leuk vind maar dat het vanzelf wel komt, ’t zal wel.

Na een dik half uur stressen en heen en weer schieten door het huis ben ik klaar en stap ik dik ingepakt met het resterende beetje positieve gedachten de straat op. Even voelt de grond heel glad en lijkt het alsof de aardbodem binnen een seconde rond zijn as tolt. In werkelijkheid ben ik dat want ik voel een brandende pijn aan de binnenkant van mijn hand en op mijn kont. Welja , dat kon er ook nog wel bij. Ik kijk snel om mij heen en zie een aantal jongens lachen. Fijn, denk ik als ik mijn wangen voel gloeien. Ik krabbel weer overeind en hol gauw naar mijn bushokje.

De dag lijkt gewoonweg gedoemd te mislukken want ik heb mijn bus gemist. De bus rijd hier maar eens in het uur dus er zit niet veel hoop in dat ik überhaupt nog op tijd kom voor mijn laatste uurtje les. Mismoedig draai ik mijzelf om en loop langzaam terug naar huis. Plotseling voel ik zomaar uit het niets tranen opkomen en ik veeg ze driftig weer weg. Dit slaat nergens op, hier maar een beetje om staan janken. Alles zit gewoon tegen vandaag.

Ik ben ondertussen al bij de achterdeur van het huis beland en probeer de deur zo zachtjes mogelijk open te doen zodat mijn moeder mij niet hoort binnenkomen. ‘lientje, ben jij dat ?’ ; schreeuwt mijn moeder van boven. ‘Ja mama’: schreeuw ik hard terug. Heb ik dus voor niets zo zachtjes gedaan, en bij die gedachte valt de deur prompt met een klap dicht. Mijn tas smijt ik in een hoekje en ik hol gauw naar boven om mijzelf om te kleden. Ik heb er zo’n hekel aan dat mijn moeder me lientje noemt. Mijn echte naam is Selina, waar ze die naam vandaan hebben geplukt weet ik ook niet, maar ik zit er nu mee opgezadeld. Als ik op mijzelf ga wonen neem ik een andere naam zoals Abygail of Rebecca. Dat zijn namen die je automatisch een populaire status meegeven. Maar met mijn naam ben je gedoemd om je gehele middelbareschooltijd als een onopvallend grijs muisje te leven. ‘Lientje, waarom ben jij niet op school?’’ vraagt mijn moeder ongerust op het moment dat ik mijn kamerdeur wil openmaken. ‘’ nou mam, ik ben mij verslapen vanochtend en heb hierdoor mijn bus gemist. Ik had maar 2 uurtjes les dus ben maar weer terug komen lopen. Het is een beetje een pechdag voor mij vandaag’’. Ik had haar niet moeten zeggen dat ik een pechdag heb want nu krijg ik vast weer een preek over hoe zwaar zij het vroeger wel niet hadden. ‘’ Nou lien, ik vind niet dat jij mag zeggen dat je een pechdag hebt. Je hebt het tenslotte allemaal zelf gedaan. Vroeger hadden je vader en ik het nog veel zwaarder en lie’’. ‘’ Ja mama, ik heb het begrepen maar ik ga nu even wat comfortabels aantrekken als je het niet erg vind’’.

Ik doe de deur open en stap mijn kamer binnen. Die had ik eigenlijk ook wel eens mogen opruimen dit weekend. Ik stap over een hoopje vieze kleren heen en doe de deur dicht. Ik klap de dekens van mijn bed dicht en plof neer.

Alle gedachten blijven maar malen in mijn hoofd. Eerst verslaap ik mij, dan val ik en word ik door een paar jongens uitgelachen. Daarna mis ik mijn bus en begint mijn moeder ook nog eens te zeuren. Ik vraag me af wat deze dag nog meer in petto heeft voor mij. Verward pak ik mijn schetsboek en begin afwezig op het papier te krabbelen. Naar een kwartier bekijk ik het resultaat en zie een portret van een meisje voor mij. Alles aan haar is perfect. Tenminste, dat is ze in mijn hoofd als plaatje, maar ik krijg het plaatje in mijn hoofd maar niet op papier. Alweer iets waar ik totaal niet goed in ben. Op school ben ik ook nergens echt goed in. Het lijkt wel alsof mijn talent, het talent van talentloos zijn is. Niets is op dit moment goed aan mijn dag bedenk ik mijzelf. Ik besluit om maar eens mijn agenda te pakken en op zijn minst dan mijn huiswerk voor morgen af te maken. Rommelend zoek ik mijn boeken, zodra ik ze gevonden heb ga ik op mijn bed zitten met mijn kussen tegen de rand. Ik was bijna vergeten dat ik ook nog een schriftelijke overhoring van Engels heb morgen. Maar naar een paar minuten gaan mijn gedachten al weer hollen.

Soms vraag ik mij wel af, of ik ooit wel mijn grote liefde zal vinden. Ik val helemaal niet op tussen andere meiden op school, heb bijna geen vrienden, ga haast nooit uit en ben niet echt bezig met jongens. Maar soms op mijn dipdagen vraag ik mij wel eens af, of ik ooit wel eens zal opvallen en de jongen van mijn dromen zal vinden. Dat de wereld ineens zijn balans vind, ik kan huilen tegen zijn borst en mij nooit meer alleen hoef te voelen. Nu voel ik mijzelf wel behoorlijk alleen. Vroeger had ik nooit echt vriendinnen. We verhuisden toen ik 14 was, naar een ander dorp. Daar ben ik er ook nooit echt tussen gekomen en heb ik ook nooit echt vriendinnen gehad. Ook was ik daar niet zo druk bezig met 'vriendjes'. Nu zijn we al voor de tweede keer verhuisd. Ik ben 18, dus iedereen van mijn leeftijdscategorie heeft al een vriendenkring. Ik kom er amper tussen. Het zal er ook wel een klein beetje aan liggen dat ik sociaal niet een van de handigste mensen ben. Ik ben heel snel twijfelachtig en durf mensen tot op zekere hoogte maar te benaderen. Ik ben altijd bang dat ze mij pijn doen.

Maar ook iemand zoals ik heeft behoefte aan vrienden, en bovenal een vriend. Eigenlijk vind ik, dat ik wel heel gedeprimeerd denk. Maar niemand kan iets veranderen aan zijn diepste verlangens. Was ik maar eens niet zo’n denker, deed ik maar eens meer.