Geplaatst als blikken konden gooien
ging ik nu richting maan
Je lijkt zo kwaad
ogen die van jouw
spugen vuur
en verspreiden ook die koud
De kou spreekt zonder woorden
want gevoel vertelt nou eenmaal meer
ik zie dat je het niet meer aankan
het doet je blijkbaar ontzettend zeer
De kwelling die ik jou tot nu toe gaf
heeft je gedreven tot deze onzekerheid
want beledigingen die je van mij kreeg
raak je schijnbaar in gedachten maar niet kwijt
Spijt, is het enige wat ik kan zeggen
want ik weet niet hoe uit te leggen
dat je veel meer voor mij bent dan slechts een ergenis
want weet je wat het is...
Hele gesprekken kan ik met je houden
je tranen weg vegen met mijn mouwen
maar hoe kan ik naar je luisteren
als je nog niet eens kan fluisteren...
en slechts kan weerspiegelen van wat ik zou willen zijn.
--------------------------------------------------------------
Oke dit is echt ontzettend eng om dit zo op internet te zetten
Maar schrijven is altijd al een grote hobby van mij geweest, en ik heb de afgelopen tijd totaal geen inspiratie gehad, en nu had ik dus weer een 'momentje'
Ik ben ontzettend kritisch naar mezelf wat betreft gedichten en verhalen schrijven, omdat dit een van de weinige dingen is waar ik een beetje goed in ben
Dus wees alsjeblieft een beetje opbouwend in kritiek geven... ik ben benieuwd of ik het schrijven (of beter gezegd dichten) nog niet ben verleerd
