Na aanleiding van het verlies van een dierbare van een goede vriendin van mij....

------------

Hoop.

Misschien wel het grootste ongrijpbaarste goed op liefde na dat de mens heeft. Wat zou je doen zonder hoop? Zonder hoop dat alles goed komt? Hoop houdt ons positief in zelfs de donkerste tijden.

Iedereen kent het wel, die put waar je soms in zit als alles even tegen zit. Als je na uren kniezen, na uren denken, na uren zwoegen nog steeds zonder oplossing zit voor dat ene, of misschien wel voor meerdere problemen die een last leggen op je schouder. Of die put waar je in zit, wanneer er weer het spreekwoordelijke mes in je rug gestoken is door iemand waarvan je hield. Of die put waar je in zit, na het verlies van iets ontzettend dierbaars. Die donkere put, die put die bodemloos lijkt te zijn en waarin je steeds dieper en dieper wegzakt. Die weg zonder licht, pikkedonker, het duister waar je in verzwolgen wordt. Ik ken dat gevoel wel.

Ik ken ook dat gevoel waarin je opgenomen wordt wanneer het niet meer gaat. Dat gevoel waar de enige uitweg die je kent, de dood is. Hoe ontzettend cru en rechtuit het klinkt, hoe zwaar beladen de volgende woorden mogen zijn, het is wel zo. Voor sommige was dat de enige uitweg. Afscheid. Ook ik heb dat gevoel gehad, en het is zwaar om dat toe tegeven. Niemand geeft graag toe dat ze op gegeven moment de hoop verloren hadden, de wil om te vechten, de kracht om vast te houden. Ik heb het nooit geprobeerd. Ik durfde het niet, en maar goed ook, want anders had ik nooit hier gezeten om iets duidelijk te maken.

Het moment waarop je afscheid besluit te nemen, is een moment van keuze. Je maakt de keuze om afscheid te nemen of niet, je maakt de keuze om de hoop te houden of te verliezen. Jij krijgt de keuze.

De meeste hebben het wel gehoord, het ongeluk in Roermond waarbij een prachtmeid van 18 overleden is, terwijl ze stond te wachten bij het stoplicht. Te wachten op het stoplicht, en het volgende moment ben je er niet meer. Een gevoel niet te bevatten, een gedachte die we willen bannen. Zij had geen keuze. Het leven heeft die keuze voor haar gemaakt.

Niets kan niet worden opgelost, geen enkele weg is zo duister dat er geen licht gemaakt kan worden, geen put is bodemloos. Zolang je de hoop maar niet verliest. Hoop. Zelfs mensen die altijd positief zijn, die altijd hun vrienden omhoog trekken wanneer die niet meer kunnen, mensen die altijd een oplossing hebben, zelfs zij kunnen de hoop verliezen. En het is oh zo belangrijk om dan iemand te hebben die je omhoog trekt, die je vasthoudt tot dat je zelf weer klimmen kan. Zij zijn je hoop, dat wanneer de weg zo donker lijkt, zij het licht brengen. Dierbaren zijn niets voor niets dierbaren.

Hoop. Hoop voor het heden en de toekomst.

Zelfs nu de mensheid zijn normen en waarde verliest, fatsoen een ouderwets woord is, naastenliefde bijna niet meer voorkomt en angst de boventoon is in het donker op straat, zelfs nu moeten we de hoop houden.

Maak die keuze. Maak het licht aan, klim uit het dal, grijp de rand van die put met twee handen, en trek je omhoog aan je vrienden.

Hou vast aan hoop.

Hou hoop.