[VER] Het wij in mij.
Moderators: Essie73, NadjaNadja, ynskek, Polly, Telpeva, Muiz
Pagina 1 van de 1
- lovebinache
-
- Berichten: 126
- Geregistreerd: 10-06-10
[VER] Het wij in mij.
Geplaatst door de TopicStarter : 05-01-11 22:35
En nu eindelijk, de eerste lijnen op papier...
Maar euhm... Ik weet het niet echt. Lijkt een goede intro, lekker zwaar, alles wat erna zou komen is wel wat lichter hoor.
Ik ga werken met flashbacks, dus het heden moet een ander gewicht hebben, denk ik zo.
Nja, kweetniet, wou gewoon even weten wat jullie ervan vinden.
-------------------------------------------------------------------
klein woordje
Voor de merrie met de bruine ogen, van wie ik zo veel hou.
klein inleidend stukje
For nothing this wide universe I call,
Save thou, my rose; in it thou art my all.
-William Shakespeare
(Sonnet 109)
-----------------------
hier is ie dan, de intro
Het stopt nooit. Vanaf het moment dat de kleine longen van een pasgeborene de eerste teug lucht te verwerken krijgen begint het.
En het stopt nooit. Nooit. Het gemis. De pijn. Ik staar even naar het blanke papier voor mijn neus. Dan even naar de pen in mijn handen.
Het is niet zo lang geleden dat ik je de eerste brief stuurde. Het lijkt veel langer dan het is. Ik heb zoveel meer brieven geschreven in mijn hoofd.
Brieven die ik je nooit zal sturen. Dit is de laatste, houdt ik mezelf voor.
Ik negeer de doodsbedreiging uit mijn eigen hoofd en lees het nog een keer na voordat ik de envelop dichtlik.
Liefste jij,
Ik mis je zoveel dat het pijn doet.
Ik.
Ik was al gewend aan de vieze smaak van de plakstrip. Daarbij was ik immuun voor alles. De dagelijkse pijn van het leven.
Het is niet echt pijn, het is een gevoel. Het gevoel dat je krijgt als je nog iemand moet missen.
Het gevoel dat je krijgt wanneer iets je niet lukt en je maar blijft en blijft proberen terwijl je weet dat het onmogelijk is.
‘Niets is onmogelijk’, zeggen de onwetenden dan. Maar als je goed kijkt in hun ogen vindt je wat in ieders ogen te vinden is vanaf het moment dat ze zich openen.
Ongeloof. Ik heb veel gelukkige dagen gekend, weken, maanden, jaren. Een gelukkig einde is geen echt einde. Het is gewoon een verhaal dat nog niet af is.
Ik grijp naar de tas koffie en het slanke witte pilletje ernaast. Pijnstiller en cafeïne gaan moeiteloos achterover. Ik leg de brief weg en leg mezelf neer in de zetel.
Geluk. Waar zit dat ergens in mij? Waar zit het geluk? Kan ik het vinden, moet ik blijven zoeken?
Hoe graag we ook die ‘ja’ willen horen, er is altijd een verdorven stem achterin je hoofd die ‘nee’ fluistert. Spijtig genoeg dringt die het meest tot ons door.
Als ik geluk zoek, dan zoek ik jou. En als ik jou zoek, zoek ik ons.
- Jojoju
-
- Berichten: 3826
- Geregistreerd: 06-08-09
- Woonplaats: Dordrecht
Re: [VER] Het wij in mij.
Geplaatst: 06-01-11 08:32
Een vraagje... een tas koffie is een kopje koffie neem ik aan? Vond het zo vreemd staan ineens..
Wel verder schrijven hoor! ben erg benieuwd
- Tellisto
- Berichten: 281
- Geregistreerd: 10-08-09
- Woonplaats: Denemarken
Re: [VER] Het wij in mij.
Geplaatst: 06-01-11 08:42
Wil weten waar het heen gaat...
- lovebinache
-
- Berichten: 126
- Geregistreerd: 10-06-10
Geplaatst door de TopicStarter : 06-01-11 11:25
wiebke schreef:Ja, een interessant stukje. Je hebt gelijk dat het nogal zwaar is, maar daar houdt ik persoonlijk wel van, een verhaal moet me meteen aangrijpen en ik wil nieuschierig gemaakt worden. Dat is bij deze gelukt!
Een vraagje... een tas koffie is een kopje koffie neem ik aan? Vond het zo vreemd staan ineens..
Wel verder schrijven hoor! ben erg benieuwd
Tjah, belgisch hé, wij zeggen 'tas' :p
maar euhm, kopje is misschien wel duidelijker en beter
- kurida1
-
- Berichten: 647
- Geregistreerd: 18-04-10
- Woonplaats: den helder
Geplaatst: 06-01-11 13:29
Pagina 1 van de 1