Geplaatst Thuis heel veel voorbereidt; kleren uitzoeken, haar invlechten, juiste schoenen zoeken etc.
Het idee achter de foto's was het sprookje Hans en Grietje.
Jammergenoeg werkten Yelte en Dominique niet samen en luisterden ook niet goed naar mijn aanwijzingen,
waardoor ik het idee wat ik in mijn hoofd had niet uit kon werken.
Dus heb ik maar geïmproviseerd
________________
Het verhaal
(ingekort en delen zelf bedacht)Er leefden eens een jongetje en een meisje die Hans en Grietje heetten.
Hans en Grietje waren erg arm, ze woonden in een klein tochtig huisje samen met hun vader en stiefmoeder.
De tijden waren bitter en slecht, er was weinig te eten.
Op een dag besloot de gemene stiefmoeder dat Hans en Grietje teveel geld kostten, ze haalde vader over om de kinderen achter
te laten in het bos zodat ze zelf genoeg te eten hadden.
Zo gezegd zo gedaan, op een dag werden Hans en Grietje vroeg uit bed gehaald om mee te gaan hout sprokkelen in het bos.
De gemene stiefmoeder wilde de kinderen zo ver mogelijk in het bos achterlaten.
Hout sprokkelen
"Gaan jullie maar even hier zitten en jullie brood opeten, dan gaan jullie vader en ik verder op hout hakken, oke?" Sprak de
gemene stiefmoeder tegen Hans en Grietje. "We zullen jullie voor het donker ophalen."
Hans en Grietje deden wat hun werd gezegd en aten braaf hun brood op.
Maar het werd steeds donkerder en donkerder, en nog steeds geen spoor van vader en de gemene stiefmoeder.
Hans had het vuur aangemaakt en na een poosje dommelden Hans en Grietje in slaap.
Opeens schrikt Grietje wakker. "Hans Hans! Waar zijn we, waar is vader? Oh Hans ik ben zo bang.."
"Stil maar Grietje, het komt goed! We gaan gewoon zelf de weg naar huis vinden." Sprak Hans zijn zusje toe.
Hans en Grietje liepen de hele nacht door, hopend om hun weg naar huis terug te vinden. Ze hadden honger, ze hadden het koud.
Hun schoenen waren nat, maar ze liepen door....
Opeens hoorde Grietje een zacht gefluit.. het klonk heel mooi, heel vredig.
Ze tuurde in het donker en zag in de verte iets kleins, iets spierwits. "Hans! Wat zie ik daar? Daar, in de verte! Zie jij het ook?"
Hans keek, en naarmate ze dichterbij kwamen zagen ze dat er een spierwitte duif op een tak zat.
De duif vloog op, en tjierpte zijn mooiste lied. Hans en Grietje stonden aan de grond genageld, zo mooi was het!
De duif vloog weg. "Kom we volgen het!" riep Grietje en ze zetten het op een hollen achter de duif aan.
Tegen de ochtend kwamen ze bij een heel lief klein huisje. "Wie zou hier wonen?" vroeg Hans aan zijn zusje.
"Ik weet niet..." antwoordde Grietje. "Kom we gaan een kijkje nemen!"
Samen slopen ze voorzichtig door het hekje en stonden nu dicht bij het huisje.
"Even naar binnen kijken...?" vroeg Hans twijfelend. "Ja kom op!" zei Grietje en drukte haar neus tegen de ruit.
"Er is niemand, helemaal niemand!" zei Grietje verbaasd. "Hmmm... raar... hoe kan dat nou?" was Hans' antwoord.
"Het staat vol met lekkers!" riep Hans nu opgewonden uit. "Daar, kijk daar!" Nu zag Grietje het ook.
Ze slopen het huisje binnen en namen het eten mee. Grietje stopte haar schortje vol en ook Hans' zijn broekzakken zaten
vol met lekkers.
De duif wees Hans en Grietje de weg naar huis en daar deelden de kinderen hun eten met vader en de gemene stiefmoeder, die alle twee toch wel blij waren dat de kinderen weer thuis waren!
De tijden werden beter en vader kon weer voldoende brood kopen voor Hans en Grietje en de stiefmoeder.
En ze leefden nog lang en gelukkig.
_________________
Oke er mag nu heel hard gelachen worden
Groetjes Lione // Punciegraphics
Ik vind het moeilijk om elke foto "hetzelfde" te bewerken, hetzelfde eruit te laten zien. Ik heb altijd van; oh ik vind dit bij deze foto toch mooier staan. 
