Een nieuwe blog....

-------------

Of twee. Of drie.

Voor alles wat de mens doet, voor alles wat we willen, voor alles wat we zeggen, alles heeft een reden. Of misschien niet alles. Maar tegenwoordig moet je een reden hebben om iets te doen.

Een reden om bij iemand op bezoek te gaan, een reden om iemand een kado te geven, een reden om iemand uit de brand te helpen, een reden om samen te zijn. Alles doen we tegenwoordig uit eigenbelang, alles heeft een reden nodig. Spontaan bij iemand op bezoek gaan, dat zit er niet meer in. Te weinig tijd, geen zin, geen reden...

Kerstmis is een reden om samen te zijn. Een goede vriendin zei laatst nog tegen me dat we kerstmis helemaal niet nodig zouden moeten hebben om samen te zijn. Daar heeft ze gelijk in, waarom zouden we alleen met de feestdagen samen zijn? Waarom niet zo? En toch, toch ben ik blij dat Kerstmis er is. Het voelt voor sommige als een verplichting aan, dat gezellig om de tafel zitten, het gevoel dat het gezellig moet zijn. Maar wat als Kerstmis er niet was? Dan zaten we helemaal nooit meer samen, want er is immers geen reden voor...

Kerstmis geeft zo'n goed gevoel, en brengt iets magisch met zich mee. Ineens heb je geen reden meer nodig om de buurman te helpen met sneeuw schuiven, ineens heb je geen reden meer nodig om met die volkomen vreemde bij de supermarkt een praatje te maken over het weer, ineens heb je geen reden meer nodig om naar elkaar te glimlachen, om elkaars dag goed te maken.

Er zijn mensen die willen dat het elke dag Kerstmis is, maar ik ben blij dat dat niet zo is. Want dan zou kerstmis een gewoon iets worden, en zodra mensen dingen voor lief gaan nemen... Dan is er geen gezellig samenzijn meer. Ik vraag me wel eens af hoe de toekomst er uit ziet, hoe de mens zich gedraagt.

Iedereen ziet omzich heen dat de wereld aan het veranderen is, mensen helpen elkaar niet meer, lopen langs elkaar af en er is geen hallo meer bij, de jeugd word agressiever en reageert zich af op de zwakkeren in de samenleving, zoals de ouderen, en wanneer je er wat van zegt wordt je in elkaar geslagen. De woede die in me oplaait wanneer ik hoor dat een stel hufters van mijn leeftijd, een doodnormale fietser in elkaar slaat omdat hij hun terechtwijst.. Waar gaat het heen? En dan vraag ik me af, welke reden kun je daar nou voor hebben? Geen enkele.

Ik snap de logica niet meer, en ben soms bang voor wat de jaren ons gaan brengen. Want wanneer er geen reden meer hoeft te zijn om iemand in elkaar te slaan, wat doet dat dan met alle redenen voor het gezellige samenzijn?

Ik kan alleen maar hopen dat mensen die dit lezen, zich realiseren waar we mee bezig zijn, en zich realiseren hoe belangrijk je dierbaren zijn, want het ene moment zijn ze er nog, en het volgende niet meer.

Ben blij, ben dankbaar, en zorg voor elkaar. Maak dat praatje met een vreemde bij de supermarkt, lach naar iemand die het nodig heeft, en help de buurman zijn paadje schoon te schuiven.

Verbeter de wereld en begin bij je zelf.

Fijne feestdagen nog!