Geplaatst het is m´n eerste verhaal dus ik ben benieuwd wat jullie er van vinden, het is het eerste deel dus een soort van intro dus er gebeurt nog niet echt veel, het is gewoon om je kennis te laten maken met de hoofd persoon. Het verhaal speeld zich af in amerika vandaar dat ze op 16 jarige leeftijd auto mag rijden
het is een beetje geinsprireerd op The vampire diaries, Pretty little liars en gossip girl mijn faforite series 
nou hier is het verhaal
Ik pakte nog een doos uit, hier zat nog een restant kleding in, ik pakte het op en legde het in de bovenste la van mijn witte lak ladekast naast mijn deur, waarnaast nog een dubbele deur was waarvan je zag als je die opende dat het eigenlijk een kast was, die in middels al vol lag met de rest van mijn kleding en onderin lach het vol met schoenen, die ik de afgelopen twee jaar zo’n beetje had gespaard. Toen ik weer een nieuwe doos opende sloot ik hem meteen weer, en legde ik de doos onder het bureau. Ik had geen behoefde om die foto’s te bekijken, te veel pijnlijke herindelingen.
Snel ging ik weer verder, en binnen een uur had ik alles uitgepakt, ik keek mijn kamer eens goed rond, en vond dat ik er wel iets moois van had gemaakt, alleen was ik niet zo zeker van de plek van de laden kast, natuurlijk was het praktisch om al m’n kleding bij elkaar te hebben, maar het stond zo raar, ik zou er nog eens goed over na moeten denken, maar veel tijd had ik niet want daar stond mijn moeder al in de deur opening ‘Jazmin, ik heb hier nog een doos voor je’ waarom ze me altijd zo noemde weet ik niet, ze wist dat ik liever Jazz genoemd werd ‘dankje’ zij ik en pakte de doos aan. ‘leuk wat je met je kamer gedaan hebt!’ zij ze, ik mompelde wat in de trant van ‘niet zo leuk als m’n oude kamer’ waarnaar ze op mijn bed ging zitten en met haar eeuwige moeder preken begon ‘Jazmin, ik weet dat je niet wilde verhuizen, maar je moet ons ook begrijpen, we konden niet anders, en je vader kreeg hier een geweldige baan aangeboden’ ze zetten haar neppen glimlach op, dat deed ze altijd, om het vriendelijk te laten lijken ofzo ‘ja, want nu is hij directeur geworden, en heeft hij nog minder tijd voor ons’’ zij ik met een sarcastische toon waardoor mijn moeder ook gelijk in de aanval ging ‘Nu moet je eens ophouden met al die negativiteit! Ik word er helemaal zout van!’ en ze liep gelijk weer naar beneden.
Ik maakte de dozen open ‘fijn nog meer tassen, waar moet ik die nu weer kwijt’ zuchten ik, ik pakte de hand tassen een voor een en zette ze op de ladekast neer, waardoor het er heel uitsloverig uit zag van ’kijk mij nou, ik heb tassen van Chanel, Luis Vutton, Prada en Gucci en ga zo maar door’ wat helemaal niet waar was, niet dat ik kon zeggen dat ik er hard voor gewerkt had ofzo, maar ik had ze zeker niet om uit te sloven. Het waren allemaal `cadeautjes` van mijn vader, die ik kreeg als er weer wat gebeurd was wat mijn moeder niet mocht weten, je kon ze dus meer zien als omkoop middel. Nu alles klaar was wilde ik de buurt maar eens gaan verkennen, ik keek even snel in de spiegel, die mijn vader nog even voor me had opgehangen voor hij naar zijn nieuwe baan ging, en perfectioneerde mijn blonde krullen even, ook deed ik nog wat meer mascara op en wat eye liner, zodat mijn heldere blauwe ogen meer naar voren kwamen, ik droeg een skinny jeans met een beige hemd waar ik een dunne zwarte riem omheen had gedaan en een kort zwart jasje met driekwart mouwen overheen droeg, om het af te maken had ik een lange zwarte ketting om en droeg ik mijn zwarte pumps die ik afgelopen week nog had gekocht. Ik piekte nog even snel in de spiegel en liep naar beneden, waar ik mijn moeder in de keuken zag staan en ik snel even riep ‘ik ben weg’ waarop zij nog even snel antwoorden in de hoop dat ik het nog hoorde ‘we eten om half zeven, zorg dat je op tijd bent!’
Ik liep naar buiten,geen idee waar ik heen ging ik kende de buurt amper en ik had geen zin om de auto te pakken, niet alleen om dat het wel lekker weer was om te lopen en omdat je dan even lekker na kon denken maar ook omdat ik nog niet zo’n held achter het stuur ben aangezien ik mijn rijbewijs nog maar twee maanden had. Ik had hem net twee dagen na mijn zestiende verjaardag gehaald, wat dus ruim twee maanden geleden was, ik was direct geslaagd maar veel vertrouwen had ik er nog niet in.
Na een kleine tien minuten lopen was ik in het dorp aangekomen, ik zag een hip koffie tentje en besloot er een te halen, iets beters had ik toch niet te doen. ‘een koffie karamel met een beetje room alstublieft’ zij ik tegen het meisje achter de balie, die er gelijk werk van maakte.
Even later liep ik over straat met mijn koffie, nadat ik hem op had spotte ik een leuke winkel waar ik snel even binnen ging kijken, ik zag een leuk jurkje hangen waarmee ik niet de enige was, alleen had ik hem het eerst te pakken, het andere meisje keek me even arrogant aan en liep toen weer verder de winkel in. Een maat 34, precies de mijne dacht ik en ik liep naar het pas hokje om hem te passen, hij zat als gegoten dus ik besloot hem maar te kopen ‘je hebt geluk’ zij de vrouw achter de kassa ‘het was de enige die binnen was gekomen’ ik glimlachte even en zij ‘ach dat mag ook wel eens toch’ ‘daar heb je gelijk in, al zie je er niet uit als iemand die veel pech heeft’ zij de vrouw, en ze bekeek me nog eens van boven naar onder ‘nou dat zal u dan tegen vallen’ glimlachte ik en betaalde snel.
Ik had nog een paar andere winkels bekeken maar er zat verder niks leuks bij, en inmiddels was het al een uur of zes, dus ik moest maar eens op huis aan gaan, althans als ik het nog kon vinden wat dus niet het geval was, nadat ik tien minuten had lopen dwalen besloot ik toch maar om zo brutaal te zijn om het aan een voorbijganger te vragen, een ander oplossing was er immers niet, ja die was er wel maar die kon ik moeilijk gaan gebruiken.
Ik besloot de fietser aan te spreken die mijn richting op kwam ‘goede avond, mag ik u iets vragen’ zij ik heel beleefd maar de fietser negeerde me en fietste gewoon door. Moedeloos ging ik op de rug leuning van een bankje bij het gemeentehuis zitten, ik zat met mijn hooft in mijn handen naar de grond te staren waardoor ik niet doorhad dat er iemand op een open cabrio stopt. ‘alles oke?’ hoor ik ineens iemand zegen, ik schrik er van en val van de leuning af, waardoor de persoon die de vraag stelde wat een jongen van mijn leeftijd blijkt te zijn, zijn hand uitsteekt om mij overeind te helpen en vraagt ‘gaat het?’ ik pak zijn hand vast en sta op ‘ja hoor’ zeg ik en de jongen praatte gelijk weer verder ‘maar zo als ik je toen ik je liet schrikken al vroeg, is alles oke?’ waarop ik antwoord ‘ja uh nee eigenlijk niet, ik ben een beetje verdwaald, ik ben hier van daag heen verhuis snap je maar ik kan mijn huis niet meer vinden’ zeg ik terwijl ik een beetje begin te blozen van de schaamte. ‘weet je wel de staatnaam waar je woont? Zegt de jongen ‘nou eigenlijk ook niet helemaal, volgens mij rose garden maar dat weet ik niet helemaal zeker, het is een klein parkje met allemaal groten huizen eromheen’ zeg ik terwijl ik me bedenk hou stom dat geklonken moet hebben en begin nog wat meer te blozen, maar gelukkig zegt de jongen ‘dat kan wel kloppen, en dat is niet zo heel ver hier vandaan, sterker nog daar woon ik ook dus ik kan je wel een lift geven’ ik knik ja en stap in ‘ik heet Nate trouwens’ zegt hij ‘Jazmin, maar noem me maar Jazz’ antwoord ik hem terug. ‘nou leuk je te ontmoette jazz, ga je ook naar East high?’ vroeg hij me ‘geen idee eigenlijk mijn ouders hebben alles geregeld’ antwoord ik hem terug, ‘nou ik ben benieuwd, ander zie ik je morgen wel op school’ zij hij ‘maar komt dit je bekend voor?’ vraagt hij ‘ja!’ zeg ik enthousiast ‘dat is mijn huis’ en ik wijs recht voor uit naar het grote witte huis waar de Amerikaanse vlag wapperde. ‘nou dat is mooi dan hoeven we niet meer verder te zoeken!’ zij hij ‘nog een vraagje’ zij ik tegen hem ‘weet jij misschien hoe laat het is, ik ben mijn mobiel vergeten’ vraag ik hem. ‘ja, het is tien over half zeven’ oliebol denk ik bij mijzelf, m’n moeder gaat me vermoorden. ‘oke bedankt, en bedankt voor het brengen, het was leuk je te ontmoeten!’ bedank ik hem ‘graag gedaan hoor’ zegt hij en hij rijd door. Even kijk ik hem na, en zie ik dat hij vijf huizen verderop woont, dan loop ik snel naar binnen.
‘sorry dat ik zo laat ben’ zeg ik snel, en zie dat mijn moeder alleen aan tafel zit ‘maak niet uit je vader is er ook nog niet’ antwoord ze mij. Het duurde nog een half uur voor mijn vader er was dus we waren alvast begonnen.
Het was inmiddels al tien voor elf dus ik had besloten om naar bed te gaan, na het eten was ik direct naar boven gegaan om nog even met mijn vrienden te chatten. Ik wilde net onder de dekens gaan kruipen toen ik mij bedacht dat ik de kristallen nog niet had neer gelegd, en natuurlijk moest ik ze eerst activeren anders zou het alsnog geen nut hebben. Ik steek vier kaarsen aan, een wijzend naar het noorden, een naar het oosten, een naar het zuiden en tot slot een naar het westen, bij elke kaars legde ik een kristal neer en in het midden net voor waar ik op mijn hurken zat legde ik mijn ketting neer, met de grote paarse steen in de vorm van een pendel wijzend naar het noorden.
Ik ga op mijn hurken in het midden zitten en sluit mijn ogen, ik spreek een spreuk die ik inmiddels al uit mijn hoofd ken, en die in een taal is waarvan de meeste mensen nog nooit gehoord hebben,en de genen die het wel kennen denken of dat hij is uitgestorven of ze zijn net als ik.
In het middel punt van de spreuk voel ik de vlammen groter worden en waarschijnlijk beginnen de kristallen nu ook te gloeien. Als de spreuk is afgelopen open ik mijn ogen en blaas de kaarsen uit, vervolgens sta ik op en zet ik de kaarsen weg, ook berg ik de pendel op in een laatje in mijn bureau. Ik leg de vier kristallen elk in de volgorde van de windrichtingen in mijn kamer neer. Nu merk ik pas hoe moe ik was terwijl ik geeuwde en ik kroop mijn bed in, ik viel nu rustig in slaap wetend dat er nu niks of niemand die mij wat aan zou kunnen doen mijn kamer in zou kunnen komen.
