Alleen in de storm
Het water stroomt bij mijn knieen, ik kan niet meer helder denken.
Een kind in een mand draag ik met één hand bij mijn zij, maar het word te zwaar..
'Ik kan niet opgeven!' schreeuw ik.Niemand kan me helpen ze zijn allemaal gevlucht,
was ik maar mee gegaan denk ik nu.Ik zou het niet gaan halen, dat was al duidelijk.
Het overstroomde zeewater word steeds hoger. maya huilt hard ik moet haar steeds hoger
en hoger houden tot dat ik het niet meer hou, dan zie ik een lichtpuntje in mijn
gedachte maar ook in de verte.. Een zaklamp! 'Hier!' 'help me!' ik zie de zaklamp
naar mij toe schijnen. een jongen in een veiligheids jas komt langzaam naar mij toe varen
'Ben je oké?'
'Ja' ik hield mijn tranen bijna niet meer in van geluk maar wist me nog net te beheersen
'stap gauw in' zei de jongen in de veiligheids jas
'bedankt' zij ik een beetje te enthousiast.
'ho wacht, die mand kan niet mee dan word het te vol'
zonder iets te zeggen opende ik de mand Maya was eindelijk rustig en keek naar de jongen die zich over de mand boog
de jongen wees al naar achteren, hij had de hint begrepen
'instappen maar'
ik wist niet waar we heen gingen maar dat kon me niet schelen
zolang we maar op het droge komen.
Maya lag ik op mijn arm en ik voede haar, ook al was het koud
ik moest mijn kind in leven houden en niets liever ook!
'hoe oud is ze' vroeg de jongen
'5 maanden' antwoordde ik. ik zag dat de jongen naar me keek alsof ik gek was.
dat was ook wel logisch, wie krijgt nu al een kind op haar 16e!?
'hoe oud ben jij?' die vraag had ik kunnen verwachten.
'16, en jij?'
'17, hoe kom je aan die baby?'
'ze is van mij'
de jongen werd stil en draaide zich om, zonder iets te zeggen roeide hij door.
sommige mensen in het dorp zien me aan voor 'slet'
omdat ik met een baby rondloop, maar dat zijn vooroordelen. niet dat het mijn bedoeling was
maar als je vriend geen voorbehoedsmiddelen gebruiken mag van zijn geloof
en je werd gedwongen kan je geen kant meer op, hij verliet me en ik hoorde pas wat van hem
na die zomer. maar dat ging dan alleen om de baby, hij heeft er recht op om dingen te weten van de baby
maar geen recht om mij zo te behandelen.
de jongen keerde zich weer om 'waar is je familie?' vroeg hij
zelf had ik ook geen idee, mijn ouders wouden niks met de baby te maken hebben
dus dan ook niet met mij. 'weet ik niet' antwoordde ik zonder in zijn ogen te kijken.
de jongen boog zich over Maya, en alsof hij mijn gedachten kon raden zij hij 'ik snap je wel'
ik zag nu pas dat de jongen er niet echt goed uitzag, hij had donkere kringen onder zijn ogen
en zijn gezicht zag bleek. ik kon de jongen niet maar vertrouwde hem toch,
het werd al langzaam donker en ook de wind begon zich meer in te zetten.
'we moeten onderdak zoeken'
ik keek de jongen aan en vroeg zonder erbij na te denken 'waarom ben jij niet met de boot meegegaan'
iedereen wist van de boot, de boot die iedereen naar Duitsland zou brengen zodat ze daar hun nieuwe thuis
konden opbouwen en wachten tot dat ze weer naar Nederland konden.
'ik ben niet gevraagd voor de boot, mijn ouders lieten me achter.'
'het spijt me' zij ik en dat meende ik ook echt
GRAAG GEEN SLOTJE WANT HET VERVOLG KOMT MORGEN !!!!