Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-12-10 13:13

[VERH] Ben ik een lafaard, of een held?

Geplaatst door de TopicStarter : 02-12-10 13:13

Heb dit 'verhaal' geschreven in Oktober, het eerste stukje voor en de rest vlak na de eerste kraakdemo's, na het kraakverbod.

Ik wil geen commentaar op/over het kraken zelf! Dit is gewoon mijn gevoel, hoe ik het beleefd heb die momenten.
Het is gewoon om een kleine 'impressie' weer te geven.
Heb het volledig vanuit de ik-persoon geschreven. Was voor mij het makkelijkst.
In het begin waren het héle kleine stukjes tekst die ik ter plekke heb geschreven. Deze teksten heb ik daarna verwerkt in een soort verhaallijn.
Opbouwende commentaar of dergelijke over het schrijven bvb, is altijd welkom!

Pure stress en spanning.

Morgen kom het kraakverbod officiëel in het wetboek!
In Amsterdan en Nijmegen zijn er uiteraard weer kraakdemo’s. Ga ik, of ga ik niet?
Ben ik een lafaard of een held?
Riskeer ik een celstraf voor het het kraken? Voor mijn pand, mijn leven ..
Of ga ik er toch maar stiekem vandoor, langzaam verdwijnend uit de ‘scene’. Stil als een muis.
Blijf ik, of ga ik? Ben ik een lafaard of een held!

Eindelijk is het zover. Daar sta je dan! Trots als een pauw met opgeheven hoofd.
De demo begint, de sfeer is goed, het weer is goed .. Wat kan je nog meer wensen?
Lekker muziekje op de achtergrond en na een opfleurende speech, beginnen we marcherende onze tocht door de Amsterdamse straten.
De paarden die voor ons uit lopen, staan al volledig te stressen. Ik liep er nogal verdwaasd achter, één klein ding! Eén klein ding, en die beesten ontploffen! Dacht ik nog in stilte.

Opeens staan we stil. 'Yes, een pand gekraakt!', Recht tegenover het politiegebouw dan nog wel!
De politie stond uitdagend op ons te wachten, tot we onze tocht zouden verder zetten.
Maar wij, wij hadden zin een vreugdemuziekje en een dansje erachteraan.
De politie en ME waren uit het zicht verdwenen,’ ach die komen wel terug!’.
Op een rustig tempo zetten we de tocht verder, nog 5minuten en we zijn er! We hebben het gehaald! Maar daar stonden ze ineens!

ME voor je, achter je.. Eén grote mensenmassa, opgesloten in de smalle straat. Paniek breekt uit!
Moeten we verder, moeten we terug? Mensen schreeuwend, roepend, rennend!
Ineens zet de Me uit naar ons, al lopend, zwaaiend met hun knuppels, komen ze onze richting uit!
‘Hou je sterk! Nu mogen we zeker niet uit mekaar vallen!’ Maar dat deed de groep..
De helft hield de aanstormende ME tegen, de helft liep langzaam achteruit..
Ben ik een lafaard of een held?

Daar stond ik dan, in het midden.. Moet ik nu gaan lopen, samen met de rest? Of moet ik dan toch maar.. Ik ging ervoor!
Ik liep naar voren toe, probeerde andere mensen overeind te houden en ineens.. Baf!
Overal rondvliegende knuppels! Je krijgt een klap op je schouders, ‘ok ik kan het nog aan!’. Maar dan, een klap op je hoofd.. Met moeite blijf je op je benen staan. Mensen die neervallen, weer opstaan, weer neervallen.. ‘Blijven vechten! Blijven staan!’
Gekletter van hoeven op de straten, steeds dichterbijkomend!
Al mijn kracht verzameld en achteruitstarend, zag ik ze aankomen!
Gigantische paarden, in volle galop, in de mensenmassa stormend!
Mensen langs mij gaan neer, verdwijnen onder de paardenbenen, Wat nu?
Je duikt naar de grond! Probeert mensen weer omhoog te helpen, ineens kreeg ik een ellenboog in het gezicht van een medekraker die het niet meer kon houden, daar ging ik zelf!
Hoeven langs mijn hoofd, mijn benen! ‘Snel, snel! Weg daar!’.
Ineens werd ik vastgegrepen! Schit! Verdomme! Komt het nu al aan zijn eind!

Oh! Oef! Het is een bekend gezicht! ‘Kom mee, nu! Rennen, Rennen!’
Helemaal beduusd rende ik erachteraan, half strompelend.
Kijkend hoe mijn vrienden tenonder gingen!
Kijkend hoe die paarden gedwongen werden om op mensen in te rennen..
Eindelijk weg! Snel een steegje in, ohnee! Nog méér ME, ‘jezus, waar komen ze vandaan!’.
Ze dwongen ons allemaal een richting uit, dreigend met hun knuppels, hopeloos proberend mensen te imponeren met hun ‘macht’..

Waar is iedereen?
Daar sta je dan, in Amsterdan.. Opeens geen enkel bekend gezicht meer, mekaar kwijtgeraakt..
Zijn ze..? Zouden ze..? Ineens rinkelde mijn gsm, oh yes! Het zijn ze!
‘Waar ben je, gewond, ok?’, ‘Kom naar het station..!’.
Uh ja ok, het station.. vind het station maar!
Na helemaal verdwaald te zijn geraakt, maar toch eindelijk met het station in zicht, kreeg ik weer wat moed. Yes, ik heb get gehaald! Ik heb het gehaald..
Maar dan, zie je wel 30 uniformpjes staan.. Ze probeerden er nog enkele vluchtende krakers op te pikken, mensen helemaal toegetakeld, de veilige trein opzoekend, die terug naar hun pandje wilden gaan. Hun veilige plek, een plek van rust.
Snel loop ik de hoek om, wat kleding gewisseld zodat ik er wat ‘normaal’ uit zou zien..
Helemaal gestresst loop je het perron dan toch op! Voorbij alle fluo hesjes, voorbij de starende blikkende van de authoriteit.
Als snel zag ik mijn vrienden aankomen, er kwam terug een lach in mij naar boven.
Wachtend op de trein, verhalen aanhorend, voelde ik een druk op mijn hoofd, steeds erger wordend.
‘Whaa, je bent ineens zo bleek, uh, gaat het wel?’
De vloer beefde, de trein kwam aan, met een helpende hand en al mijn energie verzameld, strompelde ik naar de trein, waarna ik met een grote plof in de zetel kwam te zitten..

‘Oef.. Het is voorbij!’

Nijmegen heb ik helaas niet kunnen meemaken, wel aanwezig geweest aan het begin van de Demo, daarna voelde ik me echt niet lekker, bijna knock-out gegaan. Ben ik de rust van mijn auto maar gaan opzoeken, wachtend op mijn vrienden. In Nijmegen was de toestand nog erger.
De krakers werden ineens ‘aangevallen’ door de ME, toen een kleine groep volledig niet beseffend de route verder zette, terwijl we eigenlijk al op het eindpunt waren aangekomen.
Ik stond aan het station geparkeerd, en hoorde het lawaai aankomen! Ineens hordes rennende mensen, allemaal het station in, met een horde authoriteit erachteraan!

Het was oorlog!

En ik, ik had een zware hersenschudding..

**Geplaatst**: 02-12-10 13:19

Re: [VERH] Ben ik een lafaard, of een held?

Geplaatst: 02-12-10 13:19

Hmm ik vind het meer een verslag van je dag dan een verhaal eigenlijk. Je gebruikt veel uitroeptekens, dat irriteert mij nogal. Volgende keer zou ik ook niet na elke zin een enter doen, maar gewoon doortypen en dan alinea's maken.
Je wisselt ook van tegenwoordige tijd naar verleden tijd, probeer daarop te letten

Nomineer dit bericht ×