Kuridi1: Ja ALexia is best wel een bitch xD ooepss.. wordt nog wel beter hoor =) denk ik --'
kaspar: Dankje, nou je zult niet lang hoeven wachten want hier is een nieuw stuk.. en meteen het laatste stuk van hoofdstuk 1!
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
Een vrouw met donkerblond haar stond voor de spiegel. Haar shirt was iets omhoog getrokken zodat de kleine bult van haar buik te zien was. Met een stralende glimlach streek ze over de kleine ronding, nog nauwelijks zichtbaar, maar het was er haar baby.
´Hee zus, het gaat echt niet sneller hoor als je er naar blijft staren.´ Fronzend keek ze om, haar kleine broertje Jake stond in de deurpost geleund. Ze stak haar tong naar hem uit voor ze weer in de spiegel keek.
´Maakt me niet uit,´
´Niet te geloven dat ik oom wordt,' hoorde ze haar broertje nog onder zijn adem mompelen.
´Reken maar van wel! en oh wee als je je neefje niet verwend.´ sprak ze hem gespeeld streng toe.
Jake grinnikte, 'Dus nou moet ik ook nog suiker oompje spelen?'
Marissa draaide zich naar hem om met een grote glimlach,
'Jap, bespaart mij weer geld. En je mag nu beginnen.' Met dat trok ze hem uit haar oude kamer, zodat ze konden gaan winkelen. Marissa was nu al twee jaar het huis uit, maar haar vader had de kamer waar ze een jaar in had geleefd bewaart en nooit veranderd. Voor het geval er iets tussen haar relatie met haar vriend mocht mis gaan. Niet dat dat zou gebeuren, en al helemaal niet nu ze een kleine verwachten. Ze waren eerder bezig met het plannen van een bruiloft.
Ze waren op weg naar de stad. Vandaag waren ze van plan alvast wat baby kleertjes in te slaan. Ze hadden nog geen idee wat het zou zijn, een jongen of een meisje, maar Marissa was er van overtuigd dat het een jongen zou zijn en dus gingen ze op jacht naar blauw.
'Wat nou als het een meisje is?' mompelde Jake toen ze het zoveelste blauwe pakje hadden gekocht.
'Dan draagt ze maar blauw,'
Jake schudde zijn hoofd. 'Dat kind krijgt al een indentiteitscrisis voor het geboren is.' mompelde hij, wat meteen tot gevolg had dat hij een klap tegen zijn kop kreeg.
'Wat,' gromde hij. Hij wou nog meer zeggen maar stopte toen hij een maar al te bekend meisje om de hoek zag komen. Haar donkere haren zweefden achter haar aan terwijl haar ogen niets ziend naar de grond staarden. Haar handen waren in haar zakken gestoken, het maakte haar hele houding er een van afwering.
Marissa volgde de blik van haar broertje tot ze ook het meisje in het oog kreeg.
'Wie is dat, Jake?' Jake antwoorde niet hij bleef alleen staan staren. Uiteindelijk had Marissa er genoeg van en besloot op het meisje af te lopen. Nog geen seconde later vloog Jake haar achteraan.
'Maris, wat..' Hij kon zijn zin niet afmaken omdat ze al recht voor Alexia stonden. Alexia keek de twee vragend aan.
'Hoi Alexia,' grijnsde Jake naar het meisje. Het meisje keek hen aan met opgetrokken wenkbrauwen, voor haar ogen naar de tassen gleden die ze droegen, de tassen met babykleertjes.
´Wat doe jij met babykleren, Jake,´ merkte ze gelijk op, ongeinterreseerd naar wie het meisje naast Jake was.
´Huh?' Jake had zelf allang niet meer gedacht aan dat hij de blauwe kleertjes van zijn zus droeg. Alexia wees naar de tas om haar punt duidelijk te maken.
'Oh die,!' Jake's gezicht begon langzaam rood te worden van zijn fout, hoe stom.
'Uh, die zijn voor mijn zus,' Hij wees naar het meisje naast hem die met een vriendelijke glimlach naar ALexia lachtte. 'Marissa,' vertelde Jake erachteraan.
'Jap, drie maanden in verwachting,' meldde Marrissa er meteen bij. Er viel een stilte tussen de vrienden, de twee familieleden wachtte allebei tot Alexia een reactie zou geven, maar het meisje voor hen was nog steeds net zo onverschillig.
'Dusss,' sprak Marissa uiteindelijk om de stilte te verdrijven, en in de hoop dat iemand op haar woordje zou door gaan, toen dat niet zo bleek te zijn greep ze Jake bij zijn arm.
'nou wij moeten weer verder gaan, leuk je ontmoet te hebben.' zei ze met een nog even vriendelijke glimlach.
'Hm,' en met dat had Alexia zich ook al weer omgedraaid en was weggelopen.
De twee staarden haar na tot ze de hoek omging.
'Dat was...' Marissa probeerde er een goede bewoording voor te vinden. 'anders?
Jake knikte met haar mee.
'Je zei toch dat ze Alexia heette?' Jake keek nu zijn zus vragend aan, was dat van belang?
'Alexia Walsen?' Jake knikte weer.
'Ja, hoe weet jij dat?'
Marissa staarde nog eens naar de plek waar het meisje was verdwenen. ze wist dat ze het kind ergens van had herkend.
'Ze lijkt veel op haar moeder,' mompelde Marissa zachtjes.
Jake was nu serieus in de war, hoe kwam zijn zus hierbij.
Marissa begon plots te giechelen, iets wat Jake niet echt hielp om zijn verwarring te niet te doen.
'Dat kun jij je natuurlijk niet meer herinneren je was vijf toen we er voor het laatst waren geweest.'
'Waar heb je het over zus?'
'Over het feit dat jij en Alexia samen in de zandbak speelden,' glimlachte ze , terwijl ze verder liep.
'Oh kindervrienden die uiteindelijk op elkaar verliefd worden, wat een romantisch scenario,'
Jake bleef even stil staan.
'Wat!'
-------------------------------------------------------------------------------------------
Jake keek naar het boek wat Marissa in haar handen had, een oud foto album. Er lag een laagje stof boven op, het was duidelijk al jaren niet meer ingekeken.
Hij staarde naar de foto´s die voorbij schoten, terwijl zijn zus de juiste pagina´s opzocht.
´Hebbes!´ riep ze uit toen ze eindelijk het boek op een pagina open hield.
Ze legde haar vinger op een foto van een jongen en een meisje die samen in de zandbak zaten, ze hadden beide hun armen hoog in de lucht en grote glimlachen op hun gezicht.
´Kijk dat zijn jullie,´ vertelde Marissa Jake. Jake staarde naar de foto, hij kon zijn eigen vorm vaag herkennen, zijn lach was nog steeds hetzelfe. Zijn ogen gleden naar het meisje wat naast hem zat op de foto. Haar haar was lichter op de foto, net zoals haar hele persoon. Er was geen continue donkere wolk die om haar heen cirkelde haar afsloot van de rest. Ze lachtte net zo wijd als Jake deed op de foto. Ergens kon hij niet geloven dat dat dezelfde persoon was als in zijn klas aanwezig was.
´Dat kan Alexia toch niet zijn? Ik bedoel je hebt haar vandaag gezien.'
Marissa wees naar de letters ernaast.
'Lees zelf de tekst maar die erbij is gezet.'
Jake liet zijn ogen over de kleine handgeschreven lettertjes glijden.
16-08-1996
Jake en Alexia spelen samen in de zandbak.
Jake zijn ogen verwijdde van verbazing, Het was echt Alexia!
'Zie je nou,' Mompelde Marissa voor ze opstond,
'Ik ga aan het eten beginnen, ik roep je zo wel naar beneden,'
Jake knikte afwezig, zijn gedachten waren nog steeds bij de foto.
Hij begon de rest van de foto's te bekijken. Op een stonden zijn ouders. Naast zijn vader stond een andere man, een vreemde voor Jake maar blijkbaar voor Jake zijn vader niet. Ze stonden naast elkaar of dat ze de beste vrienden waren, naast de vreemde man stond een vrouw en heel even dacht hij dat Alexia er stond, tot zijn hersens weer logisch begonnen na te denken en hij besefte dat dat niet mogelijk was. Maar eindelijk wist Jake wel waar de opmerking van Marissa op sloeg; Alexia was een perfect evenbeeld van haar moeder.
Jake bladerde het boek door tot hij beneden werd geroepen voor het eten. Voor hij naar beneden liep scheurde hij eert een foto uit het album. Van hem en Alexia, hij wou wel eens weten wat Alexia daar van vond.
'Jake!' Snel duwde hij de foto in zijn broekzak, 'Ja, ja ik kom,'
--------------------------------------------------------------------------------------------
Met een grijns hield Jake de foto in zijn jaszak. Hij had zich al de hele nacht proberen voor te stellen hoe Alexia zou kijken wanneer ze een foto van haar zelf zag, als klein kind wat onder het zand zat en zandgebakjes aan een klein knulletje ernaast gaf. Hij wachtte tot de pauze aanbrak voor hij haar aansprak.
Bijna als een roofdier wachtte hij haar op het schoolplein op, wachten tot dat ze niets vermoedend naar buiten kwam lopen. Daar kwam ze, Didi, Summer en Dean liepen ruim vijf meter voor haar, perfect. Met een glimlach ging hij naast Alexia lopen. Hij kon haar ogen heel even naar hem voelen keren voor ze weer voor zich uit keek. Niet wetend hoe Jake een gesprek moest beginnen begon hij maar te fluiten.
Hee dat werkte normaal altijd. En ook dit keer leek zijn magie weer te werken toen Alexia zich naar hem toe draaide.
´Wat wil je?' Sprak ze koud, duidelijk geirriteerd. Jake grijnsde naar haar terwijl hij met zijn rechterhand zijn achterhoofd krabde.
'Uh,' Mompelde hij, niet verder uit zijn woorden komend.
Alexia trok haar wenkbrauwen op voor ze weer van hem wegliep.
Jake liep haar snel achteraan, zijn passen vlug en gehaast om haar bij te houden.
Abrupt draaide Alexia zich naar hem om, wat er voor zorgde dat Jake prompt tegen haar aan liep. Alexia vloekte onder haar adem terwijl ze tegen haar nou zere hoofd wreef, Jake imiteerde haar beweging.
'Wat is er zo belangrijk, dat je me moet volgen,' mompelde Alexia niet naar de jongen kijkend, haar ogen waren nog steeds dicht geknepen.
'urhg, dat was niet de bedoeling,' mompelde Jake, Nog steeds over zijn zere hoofd wrijvend. Zijn aandacht voor Alexia al volledig kwijt.
'Nou?' Gromde Alexia nu wel naar de jongen voor haar kijkend, die er nogal verdwaald bij stond.
'Oh uh dat,' Jake vergat meteen de pijn in zijn hoofd weer en keek haar schaapachtig aan. 'Ik vond iets gisteren,' sprak hij wat onzeker lachend verder.
Alexia trok haar wenkbrauwen op, ze wou er een sarcastische opmerking over maken maar besloot zich in te houden.
'Hehe, kijk,' en met dat toverde Jake de foto uit zijn jaszak. Alexia staarde erna, en staarde en.. duwde ze de foto terug.
'Ben je pedofiel?' Ergens zou het misschien als grapje kunnen worden opgevat, als Alexia haar stem niet zo serieus had geklonken. Jake zijn ogen werden meteen wijd van die suggestie.
'Wat!? Natuurlijk niet,' sprak hij terwijl hij zijn handen verdedigend omhoog gooide. 'Dat zijn wij!' riep hij er net iets te hard achteraan.
De drie vrienden die vanaf een afstandje hadden zitten kijken liepen nu ook dichterbij, nieuwsgierig om te zien waar de twee het over hadden.
'Wie zijn wij?' Vroeg Didi gelijk nieuwsgierig, zonder vragen te stellen trok ze de foto uit Jake zijn handen. Die hem gelijk probeerde terug te graaien maar het kwaad was al geschiet.
'Aah wat schattig!' Piepte Didi op een extreem hoog en irritant stemmetje.
'ZIjn jullie dat,' vroeg ze gelijk aan Alexia en Jake met hartjes in haar ogen. Alexia haar gezicht bleef strak, terwijl Jake zijn gezicht voelde rood worden.
'Uh ja,' mompelde hij zachtjes iets beschaamd dat de mensen uit zijn klas nu zijn kinderfoto's aan het bekijken waren, van toen hij nog een rond koppie had haar in een blompot model en een mond omringd met zand had omdat hij net een hap uit het zandtaartje had genomen die Alexia voor hem had gemaakt.
'Bedoel je dat jullie elkaar kende toen jullie klein waren?' Sprong Summer bij, haar lippen iets duivels omgekruld. Tot iedereen zijn verbazing trok Alexia de foto uit haar handen.
'Blijkbaar,' Ze drukte het ding tegen Jake aan.
´Hoe bedoel je blijkbaar?' Summer hield haar vriendin daar effectief mee tegen. 'Ben je het vergeten ofzo?'
ALexia bleef gelijk in de passen staan, Jake kon zweren dat ze haar spieren zag aanspannen terwijl ze tot een halt was gekomen.
'Ik kon me het ook niet herinneren,' sprong hij bij, hij wist niet waarom maar ergens kreeg hij het idee dat Summer een snaar had geraakt van Alexia.
'Mijn zus kwam er mee aanzetten, nadat we voor babykleertjes hadden gewinkeld,' ging hij gelijk verder.
Gelijk leek het hele onderwerp over te slaan, en al snel hadden ze het over babynamen voor het kindje wat Jake zijn zus verwachtte. Alexia zuchtte, haar hoofd was niet bij het onderwerp zelf, het enige wat ze zich probeerde te herinneren was dat kleine meisje en jongetje maar niets kwam bij haar op.
--------------------------------------------------------------------------------------------
Charles Alexander Walsen staarde naar de stapel papieren. Een grom liet zijn lippen trillen. Idiote werknemers, konden ze zelf niet iets uitzoeken. Zonder na te denken over hoe hypocriet die gedachte in werkelijkheid was - aangezien hij het nooit eens was met het werk van zijn werknemers - stortte de man zich op de papieren. Meer dan de helft belandde in kleine snippertjes in de prullenmand. Met een zucht drukte hij op zijn intercom.
"Heer Walsen, wat kan ik voor u betekenen," Klonk de stem van Daniel Thomson aan de andere kant van de lijn.
"Kom hier, ik heb wat papieren die je moet afleveren." Binnen enkele minuten werd er op de deur van het kantoor geklopt.
'Binnen,' gelijk verscheen Daniel Thomson, adviseur en butler van Charles. Hij was al een oudere man, te zien aan zijn strak naar achter gekamde grijze haren. In zijn bruine ogen was alleen respect voor de man achter het bureau te zien.
'Wat kan ik voor u doen, heer,' Zijn typisch britse accent werd bijna overdreven uitgesproken terwijl Daniel met heer Walsen sprak.
'Breng deze papieren weg,' Zonder op te kijken schoof Charles de papieren naar voren. Zelf bleef hij zich concentreren op een andere taak die hij nog te doen had. Het dichtgaan van de deur signaleerde dat Thomson weer was vertrokken, en dus kon Charles in alle rust verder werk althans tot dat er weer geklopt werd.
'Binnen,' gromde Charles duidelijk niet blij dat hij gestoord was. Alexia verscheen in de deur opening, Lisa stond nog achter haar, blijkbaar had ze Alexia nutteloos willen tegen houden.
'Grootvader,' Begon Alexia terwijl ze naar binnen liep.
'Ik mag hopen dat je een valide reden hebt om mij te storen,' sprak de man terwijl hij zijn spullen iets aan de kant schoof, zijn aandacht was volledig op Alexia gericht. Haar blik keerde van hem weg, naar de grond. Meteen wist Charles dat ze zijn tijd zou verspillen met onzinnige vragen.
'Nou?' snauwde hij ongeduldig.
'De Jeffersons, gingen wij daar vroeger veel mee om?' Charles trok zijn wenkbrauwen samen, waar kwam die vraag nou weer vandaan.
'Is deze vraag in enig opzicht zinvol?' sprak hij verder zijn wenkbrauwen waren ongeduldig op getrokken.
Alexia schoof iets met haar voeten, een zenuwachtig gedragskenmerk wat ze alleen voor hem liet zien.
'Ik... wou het gewoon weten,' Haar ogen bleven naar de grond kijken, terwijl haar stem zachter werd.
'Ja,' antwoordde Charles zonder verder iets toe te voegen. 'En verdwijn nu uit mijn kamer, ik heb werk te doen en geen tijd voor jou onnozele vragen.'
De man keek niet op terwijl hij de deur hoorde dichtklappen, een stuk harder dan dat Daniel had gedaan.
Dwaas kind.
--------------------------------------------------------------------------------------------
Geplaatst 
danku voor de feedback hoop volgende week een volgend stuk te kunnen plaatsen 
ik dacht even dat je echt bedoelde poedersuiker 