Geplaatst Ik heb een verhaal gemaakt over mijn haflinger Cindy.. Graag tips en commentaar
De geboorte
Het voorjaar was begonnen, de kudde van de vlakte had er heel wat veulens bij. De drachtige merrie Bianca merkte nog niks van het veulen dat ze in haar buik had. Ook in de zomer voelde ze nog niks en ze wist gelijk dat het een lastige late geboorte zou worden, nu was het al bijna winter, alle paarden van de vlakte hadden al een warme wintervacht gekregen. Bianca maakte zich grote zorgen over haar veulen. In hartje winter gebeurde het, Bianca kreeg buikpijn. Snel rende ze het bos in op zoek naar een plekje waar allemaal mos lag. Daar ging ze liggen, de geboorte was erg zwaar voor haar, alhoewel dit al haar 3e veulen zou worden.
Na 3 uur lag er een apart veulen in het mos. Bianca zelf was lichtbruin met mooie zwarte manen, het veulen dat daar in het mos lag was helemaal zwart, haar staart en manen waren ook zwart. Het veulen zag er moe en lusteloos uit. Ook Bianca had wel zin in een dutje, maar eerst moest ze haar veulen begroeten en schoonlikken. Nadat het veulentje wat gedronken had ging ze samen met haar veulentje een lekker dutje doen tussen de bomen in het mos. Na vele uren werd het veulentje ineens wakker, ze drukte haar neus tegen haar moeder aan. Maar Bianca reageerde niet. Het veulen ging maar weer slapen. Weer een paar uur later werd ze wakker van het geluid van hoeven die ze op het bospad hoorde.
De kudde van de vlakte was blijkbaar ongerust geworden, ze stonden te kijken naar hoe het mooie veulen dat Bianca op aarde had gezet. Maar toen het veulentje met haar neus tegen haar moeder aandrukte om haar wakker te maken reageerde ze weer niet. Ze andere paarden deden hetzelfde maar Bianca bleef stil liggen. Ze riepen snel de kuddeleider, dat is ook de vader het veulentje. Hij kwam kijken en zette daarna een ernstig gezicht op. “ik vrees dat we haar verloren zijn.” Zei hij verdrietig. Het Veulentje snapte er niks van. De kuddeleider, die Canchel heet zei tegen het veulentje: “Je hebt geen moeder meer lieve schat, je geboorte was haar te zwaar. Ze is overleden” Canchel duwde zijn neusje tegen die van het veulentje. “Maar mamma is toch nog hier” zei hij. “nee” zei Canchel, “je mamma is naar boven, naar de paardenhemel.” Het veulentje begreep er nog niet veel van, maar één ding wist ze nu wel: Ze heeft geen mamma meer. Alle paarden van de kudde zochten een mooie bloem, een tak of wat gras en legde dat naast Bianca. Sommige paarden zeiden iets van: “Bedankt voor de leuke tijden” of “we zullen je missen dapper paard”. Het veulentje staat op, maar ze wankelt en kiept weer om. “Mamma” zei ze. Toen dacht ze er weer aan. “ik heb geen mamma meer” zei ze hardop. Ze begon te huilen. Canchel probeerde haar te troosten, maar het was zo zwaar voor het veulentje. Canchel begon ook te snikken. het lukte het veulentje gelukkig wel te gaan staan. Het werd al wat donker. Ze moesten terug naar de vlakte want in het donker was het bos altijd gevaarlijk. “Maar mamma dan” huilde het veulentje. “je mamma is nu gelukkig, in de paardenhemel” snikte Canchel. Canchel, het veulen en de rest van de kudde liepen terug naar de vlakte. Daar stond nog een helft van de kudde. Ineens rende er 2 veulens op Canchel af. “Pappa, Pappa” riepen ze. Canchel probeerde zijn tranen in te houden. “schat” zei ze tegen het nieuwe veulentje, “dit is je broertje Candy en dit is je zusje Ciki”
“waar is mamma”? vroeg Ciki. Canchel slikte even. “jullie mamma is naar.. naar de paardenhemel” snikte hij. Ciki en Candy waren al 1 jaar, ze wisten wat dat was, want hun oma was ook naar de paardenhemel gegaan.
“Het komt allemaal door jou” zei Ciki en ze keek het nieuwe veulen strak aan. Daarna rende ze snel de vlakte op en begon te huilen.
Candy wist niet wat hij moest zeggen. “wat nou als de mensen komen” zei hij iets later zacht.
“ik ben er om jullie te beschermen” zei Canchel. Even was het stil. “Ga maar slapen” zei Canchel tegen Candy en het veulentje. Candy en het veulen gingen tegen elkaar aanliggen.
Canchels’s verhaal
Rond middernacht werd het veulen wakker. Ze stond op en liep een rondje over de vlakte. Ze zag haar vader boven op een bergje staan, hij hield de wacht. Het veulentje liep naar hem toe. “hoi schat” zei hij, “wat doe jij nog zo laat hier”? vroeg hij.
“ik wilde graag weten... Wat mensen zijn, en wat ze doen. Want Candy begon daar over”
Zei het veulen. Canchel was even stil. “mensen..” zei hij, “mensen hebben maar 2 benen, ze vangen ons en drijven ons in een soort kraal, die is erg hoog. Bijna onmogelijk overheen te springen. Ze bijna elke week en in de winter brengen ze vaak wat hooi. de veulens worden dan gebrandmerkt, dat doet even pijn maar ze kunnen je dan wel altijd herkennen, ook krijg je een echt officiële naam, nu heet je nog veulen maar de mensen geven je een officiële naam, eigenlijk heet ik Boshoeves Canchel. Ieder jaar worden er een paar paarden opgehaald “ zei hij. “wat gebeurt er dan met die paarden” vroeg het veulentje. “ik ben eens meegeweest, je wordt dan in een grote vrachtwagen geladen. Dan kom je bij een man die voor je moet zorgen. Een aantal weken alter word je naar de veiling gebracht” zei Canchel. “Wat is een veilig”? vroeg het Veulen.
“in een veiling word je in een grote kraal gezet, je moet dan je beste beentje voor zetten, dan word er op je geboden en de hoogste bieder wordt je nieuwe baasje” legde Canchel uit.
Het veulen luistert gespannen. “en dan? Wat gebeurt er dan pappa”? vroeg ze.
“dat verschilt, je kan een heel lief baasje hebben, maar ook iemand die wat niet zo aardig voor je is” zei hij.
“Maar hoe ben jij dan terug bij de kudde gekomen” vroeg het veulen.
“ik ben ontsnapt, na de veiling werd ik naar een man gebracht die erg dicht bij de vlakte woonde. Op een nacht had ik een kaars omgestoten die wat de baas vergeten was uit te doen, de hele stal was afgebrand en ik ben met alle paarden die daar op stal stonden gevlucht naar de boshoeve kudde. We hadden toen ook meer paarden in de kudde. En je moeder zat daar ook bij. Maar dat was ook wel al ongeveer 10 jaar geleden.” Zei hij. “maar ga nu maar snel terug naar Candy, die zal je vast wel missen en je zal ook wel moe zijn”.
Maar ze was helemaal niet moe, ze dacht steeds aan het verhaal. Van de mensen en de veiling. Na een uurtje viel ze toch in een diepe slaap, ze droomde over de veiling, dat ze een baasje trof die niet aardig was, ze werd geslagen met een stok, die mensen blijkbaar zweep noemen. Ineens werd ze met een schok wakker. De zon was intussen al op en alle paarden waren al aan het grazen. Ze keek om zich heen. Wat had ze een dorst. Ze stond op en draafde naar haar vader. “pappa, ik heb dorst” zei ze. Haar vader keek haar aan en nam haar mee naar een grote witte merrie. “Dit is Boshoeves Betsie, zij is je tante. Ze heeft pas geleden een veulen gekregen, helaas hebben de mensen Boshoeves Carmella eergister meegenomen. “hallo” zei Betsie. “wil je wat melk drinken”? vroeg ze. Het veulentje dronk wat en liep daarna even rond. Ze miste haar moeder heel erg. Ze ging even lekker in de sneeuw liggen. Ze viel in slaap. 2 uur later werd ze luidruchtig gewekt. “De mensen” hoorde ze een iemand roepen. Ze keek op en zag 6 grote gespierde mannen op hen aflopen. 1 man zette de kraal open die ze vroeger op de vlakte gebouwd hadden. De andere sloegen allemaal met lange zwepen op de grond om de kudde bij elkaar te drijven. Ze dreven de kudde daarna de kraal in. het veulen was erg bang, zo bang dat ze uit angst heel hard riep: “mamma, mamma help me asjeblieft”!
Canchel zag hoorde het en galoppeerde snel naar zijn veulen toe. “stil maar kleintje” zei hij, “alles komt goed”. Toen ze in de kraal stonden ging het hek dicht. De kraal was helemaal rond, er waren twee hekjes, de ene waren ze net doorheen gegaan. Maar de andere ging naar nog precies zo’n zelfde ronde kraal. “waarom zijn er twee kralen” vroeg het veulentje aan Canchel. “omdat daar dadelijk de paarden in gedreven worden die met de vrachtwagen gaan.
Het veulentje was erg bang, het werd nog erger toen er 2 van de 6 mannen op haar af liepen. “kijk, een nieuwe. Zeker 1 van Boshoeves Bianca. Waar is die eigenlijk”? vroeg de ene man aan de andere. “die had meneer Benomend gisteren in het bos zien liggen, ze was blijkbaar overleden bij de bevalling van dit beestje”. Zei hij.
De 3 manen houden allemaal een touw wast, daarmee. Dat gooide ze om de hals van het veulentje, van 3 kanten.
Ze namen haar mee naar de vrachtwagen, daar moet ze, ze durft niet, de 2de man sloeg haar ineens met de zweep. Het veulen werd woest! ze trapt snel naar achteren. Ze voelde dat ze de man had geraakt, snel keek ze om. Hij lag doodstil op de grond. even was het stil. De paarden, pony’s en veulens van de kudde keken om naar wat het veulentje aangericht had. De andere 2 mannen stonden stokstijf. Ineens pakte de ene zijn mobiel en toetste een nummer in. nog geen 5 minuten later hoorde ze een hard geluid. het was een sirene. Ze zagen een grote gele auto de vlakte oprijden en er stapte 3 mannen uit. Snel rende ze naar de man die op de grond lag. Zijn hoofd bloedde. Ze hadden ook een soort bed bij zich, de mannen noemde dat blijkbaar de “brandcard”. Snel legde ze de gewonden erop en namen hem mee. Een andere man nam 1 van de 3 touwen over die om de half van het veulentje zaten. Hij liep en niet achter maar ernaast.
Ze sloegen haar net zolang tot ze in de vrachtwagen stond. Snel deden ze de klep dicht. ze vrachtwagen was heel eng vanbinnen, er stonden twee ijzeren stangen, daar zette ze het veulen tussen, ze kon zich amper bewegen. Heel onverwachts zette ze een heet ijzer op haar achterhand. Dat deed heel erg pijn, ze probeerde te bijten, maar dat lukte niet. Ze hadden haar zo goed in bedwang. “zo, dat is een taaie, ik denk dat we die over een paar jaar kunnen meenemen”. Toen het ijzer van haar achterhand werd afgehaald pakte ze een grote klapper.
“nou, hoe gaat dit beestje heten”. Vroeg hij aan de man die net het brandijzer had weggelegd.
“ik zat te denken aan Boshoeves Cindy” zei de man.
“klinkt goed” snel schreef de andere man het op. daarna maakte ze Cindy los en dreven haar naar buiten. Ze galoppeerde snel naar Canchel. “hoe ging het”? vroeg hij.
“het deed pijn” snikte Cindy. “mijn officiële naam is Boshoeves Cindy geworden” zei ze iets later trots.
Het duurde even voordat de mannen de kraal in kwamen lopen. Ze haalde 2 merries uit de kudde weg en een jaarling hengst. Gelukkig mochten Candy, Ciki en Cindy nog blijven.
De 3 paarden die de vrachtwagen in moesten werden in de andere kraal gedreven. Het hekje ging dicht en ze 3 paarden werden niet in de witte vrachtwagen geleid waar Cindy in was gegaan, ze gingen in een grote zwarte wagen. Ze vochten erg ertegen om naar binnen te gaan, maar ze moesten toch. Het hek van de kraal waar de rest van de kudde inzat werd opengedaan en de paarden, pony’s en veulens vluchten samen weer naar het bos, met Canchel, Cindy, Ciki en Candy voorop.
Deelt 2 volgt
o dat zou kunnen.. heb ik niet gelezen.. wel de zoektocht van pico en maisa