Geplaatst 
Ik ben er nu wel ong. overheen maar toch wil de gedichtjes delen .Het eerste heeft geen titel ;
Ik kwijn weg, weg tussen eenzaamheid, pijn en verdriet. Ik sta er wéér helemaal alleen voor.
Maar even, héél even dacht ik mijn geluk te hebben gevonden. Even was er die Hemel Op Aarde, maar dé Hemel, met mijn God erin, werd snel weer een hel ... Hij blijft mijn God, mijn hemel ookal maakt hij mijn leven, mijn toekomst, mijn droom en mij kapot! Maar als je de draad van je leven weer wilt oppikken, ga je door, je vecht! Ik heb gevochten, ik ben doorgegaan; tot het uiterste! Na die strijd zit ik te denken: "Hoe moet het nu verder? Hoe moet het nu in hemelsnaam verder? " Zonder hem, zonder jou ben ik weinig, ben ik niets. Nu is er een litteken in mijn hoofd, in mijn hart. Het litteken dat eerst de mooie wonde was, die wel zou toegroeien. Maar nee, de mooie wonde werd een litteken, dat nooit meer weg gaat. De pijn in mijn hart, in mijn hoofd. De pijn die nooit meer weggaat, mijn pijn ... Mijn pijn om hem, mijn pijn om jou . Ik zal nooit meer hetzelfde zijn, want ik ben niet meer het vrolijke meisje van vroeger. Want mijn vrolijkheid is weg, weggelopen als het bloed uit een wonde, een wonde, want jij deed me pijn; in mijn hart, in mijn hoofd. Ik had jou in vertrouwen genomen . En jij brak dat vertrouwen ... Jij bent altijd mijn hemel, mijn God geweest, maar zal dat ook altijd blijven.
Het 2e heet:Wolkje (meer een klein dialoogje) waargebeurd, andere naam.
Sofie: " Je kijkt weer naar de lucht, wolkjes aan het kijken, je denkt weer aan jouw 'wolkje' hea? Vergelijk hem toch niet met een wolk! Wat een herrinering!
Ik : " Nee, 'k denk aan de zon achter de wolken !!!"
Het 3e (en laatste) heet : Kamers in mijn hoofd
Ik ga weg, weg uit mijn hoofd; want in mijn hoofd is er geen plaats meer. Er zijn teveel herinneringen, er is teveel verdriet, pijn en liefde.
Ik neem niets mee ik laat alles achter. Ik ruim niet meer op. Ik ga gewoon weg, ik zoek wel een ander hoofd, met grote ruime kamers en veel plaats, met een poetsvrouw die alles opruimt voor mij: alle herinneringen in een doos gestapelt, alle tranen door de gootsteen weggespoeld, alle pijn onder een laken,in bed, met hoge koorts. En alle liefde met een dekentje bij de haard.
Uit dat hoofd ga ik niet meer weg !
Kop op, komt allemaal wel goed ookal duurd dat soms 85jaar 11maanden 13dagen 4uur 58min en 23sec.