Geplaatst 
Maar ik verveelde me dus ging een stuk verhaal schrijven.
Laat maar weten of ik verder moet gaan !
Owja, corrigeren mag graag !
Ik voelde hoe mijn pony zijn galopsprongen vergrootte, ik zag hoe hij zijn oren spitste, en gretig op de hindernis afdenderde. Ik voelde hoe hij zijn spieren meer en meer aanspande, ik hoorde hem snuiven en het doffe geluid van zijn hoeven op het zand. Hij begon zich al te verzamelen om straks over de hindernis te gaan, nog maar een paar meter… ‘Ho jongen’ zei ik, en snel wendde ik hem af. Ik nam hem terug naar draf en liet hem in stap overgaan. Teleurgesteld schudde hij zijn hoofd en brieste een keer. ‘Sorry jongen’ fluisterde ik zacht. Ik keek achterom naar de bakrand, waar mijn vader stond te kijken. Hoofdschuddend liep hij weg. Mijn pony, Yellow, brieste nog eens, waarop ik hem op zijn hals klopte. Was ik maar niet zo bang ! Sinds die val lukt het gewoon niet meer om over een simpele hindernis te gaan! Één val, nou ja, ook niet zomaar een val… Ongeveer 3 maanden geleden reden we een oefenparcours. Yellow was wat fris, maar dat was ik van hem gewend. We gingen op volle snelheid op de laatste hindernis af. We waren foutloos tot nu toe. Ik spoorde hem nog een keer extra aan, wat de domste fout ooit was… Yellow sprong naar voren omdat hij schrok van mijn spoor die hem nog een keer in zijn flank had geprikt. Hij verloor zijn concentratie en sprong boven op de hindernis, ik was hier totaal niet op voorbereid en vloog met een salto over zijn hals heen, en landde vlak achter de hindernis. ik zag nog net hoe 3 hoeven rakelings langs mijn gezicht vlogen. De 4e moet me geraakt hebben, want wat er daarna gebeurde kan ik me niet meer voorhalen. Alleen nog het vreselijke beeld dat ik yellow tussen de balken had zien liggen, nog net voordat de deuren van de ziekenwagen dichtgedaan werden. Waarschijnlijk ben ik toen weer buiten bewust zijn geraakt, want ik werd wakker in het ziekenhuis. Mijn vader, moeder en een verpleegster stonden langs mijn bed. Ze keken bezorgt, maar toen ik de vraag stelde ‘waar is Yellow’ ? Gleed de bezorgdheid van hun gezicht af. Mijn vader glimlachte en antwoordde: ‘Op stal, in zijn box. ‘ Een dag later mocht ik weer naar huis, en ik was er met de schrik van afgekomen. Yellow had zijn been ernstig opengehaald, en daar, op zijn rechterachterbeen, zie je nog steeds een litteken van de hechtingen. Ondertussen rijden we weer, maar sinds die tijd lukt het me niet meer om nog over een hindernis te springen. Elke keer weer, op de laatste paar meter schieten de beelden door mijn hoofd, hoe zijn hoeven langs mijn gezicht vlogen, en het nare beeld dat Yellow daar tussen de balken lag doen me toch telkens die paniek voelen en laat me zorgen dat ik hem afwend.. De abrupte halthouding van Yellow doet me uit mijn gedachte opschrikken. Stokstijf blijft hij staan, zijn oren naar voren gespitst en het lijkt wel of hij bijna geen adem meer haalt. Ik knijp mijn ogen samen, maar ik zie niets. En opeens, uit het niets gooit hij zichzelf op, ik probeer zijn manen te pakken , maar ik word al uit het zadel geslingerd, terwijl Yellow blijft steigeren en springen. Snel kruip ik achteruit onder het hek door, waar ik weer probeer adem te krijgen, en toekijk hoe de pony volledig uit zijn dak gaat. ‘Alisha’ !!! Hoor ik mijn vader schreeuwen. Hij kwam op me af rennen. ‘Gaat het’ ? Vroeg hij. ‘Luister Alisha, dit is niet de eerste keer dat er zoiets gebeurd, die pony is gevaarlijk, hoor je me’ ?! ‘De maat is vol, hij gaat weg’ ! Stampvoetend draait hij om en loopt het pad af richting het huis.. Met tranen in mijn ogen blijf ik zitten langs de kant. Ik kijk naar Yellow, die ondertussen aan het zand staat te ruiken. Zuchtend sta ik op, klim over de bakrand heen en neem de pony mee richting de stallen. Daar zadel ik hem af, gooi zijn deken op en zet hem in zijn stal. Zo langzaam mogelijk loop ik het pad af richting ons huis, ik weet al precies wat me te wachten staat…
