Geplaatst met hun wensen en eisen van doe dit en doe dat.
Met een angst in mijn lijf dat ik ze teleur had gesteld,
of het gevoel in mijn hart dat ik iets stoms had verteld.
Daarom gaf ik me bij mensen nooit helemaal bloot,
en de muurtjes om me heen altijd netjes sloot.
Tot die eerste keer op de dijk, bij die oude boerderij,
Met die koeien en kippen en dat prachtige paard in de wei.
Ik stond naar hem te kijken, leunend op het hek van zijn land,
met verdriet in mijn ogen en een pluk gras in mijn hand.
hij stopte met grazen en keek me toen heel even aan
en is, met die grote blauwe ogen, vlak bij me gaan staan.
Wat ik op dat moment voelde, is haast niet te beschrijven,
maar het leek mijn verdriet helemaal te verdrijven.
Opgezogen door die prachtige ogen van deze vriendelijke reus,
en ver weg geblazen via de warme lucht uit zijn neus.
Door dat gevoel van vriendschap, respect en een enorme rust,
heb ik hem toen teder omhelst en heel zachtjes gekust.
Een vorm van vriendschap, waar ik al zolang op had gewacht,
zonder iets te doen of te zeggen, wist ik wat hij dacht.
Het leek wel alsof hij, mij m'n hele leven al kende,
alles al wist en op de hoogte was van al mijn ellende.
Hij keek met een rust alsof alles zo moest gaan,
alsof hij de reden weet van ons aller bestaan
mijn tinker, die te witte, dat groentje....
die kouwe...die nu , als ie mij ziet aankomen lopen, naar me toekomt en zn hoofd in mn hand legt,
die achter me aansjokt als ik de wei inloop, die achteruit loopt als ik naar hem wijs, die les krijgt van een toffe instructrice die tinkers begrijpt..die om me heen loopt, als het gras naast me groener is, en niet meer over me heenloopt...
