Bokt.nl

Citaat:

Een oude vriend.
De derde dag op school, weer een mislukte dag ik was dood op door gister avond ik kon geen stap meer verzetten. Maar de mensen keken niet meer zo erg naar mij. Dat vond ik toch wel fijn, mijn blauwe plek werd al minder maar het was nog wel gevoelig. Bij Qnna was het nog wel erg te zien. Ik liep het aardrijkskunde lokaal in. Bij het naar binnen lopen kregen we gekleurde kaartjes, ik had een donker groene gekregen met een nummer 2 er op geschreven. Ik zocht naar een groepje van vier tafeltjes met een groen blaadje er op het groepje tafeltjes stond ongeveer in het midden van de klas er zaten al 3 jongens, Marco zag ik en John en nog een jongen die ik nog niet kende hij was lang en slank hij had een spits gezicht met halflang blond haar dat zijn spitse gezicht een beetje bedekte.
‘Hallo, jullie hebben ook een donkergroen kaartje?’ Vroeg ik nonchalant.
‘Ja zeker.’ Zei de blonde jongen, die me bestudeerde, en lachte geheimzinnig.
‘Je kent me niet meer hé Jamie?’ Vroeg hij lachend.
‘Hé sorry?, moet ik jou kennen dan?’ Vroeg ik.
‘Nee dus, misschien herinner je dit ff denken hoor het was op een zondag en jij had ruzie met Rason toen kwam ik aan lopen , ik riep wat naar Rason, die toen om keek en ik gooide hem in de fontein.’
‘Nee dat meen je niet! Roël?! Echt ahh wat leuk om je weer te zien dat is lang geleden.’ En we omhelsde elkaar.
‘Joh waar heb je al die tijd gezeten wat ben je gegroeid en wat heb je met je haar gedaan?’
‘Ja nou ja ik heb het geknipt, als ik nog een paarden staart had gehad je me dan nog herkend?’
‘Vast wel!, hoe is het met je merrie heeft ze een gezond veulen gekregen?’
‘Ja zeker het is een merrie veulen ze lijk precies op haar moeder en ze groeit als kool.’
‘Ehh sorry wij zijn er ook nog en wij spreken geen paards.’Zei John nog al beledigd.
‘Ohh sorry het spijt me.’Zei ik snel, maar wel wat beledigd door het woord paards.

‘Oké klas de nummers een en twee maken een paar en de nummer drie en vier, dan worden er ruitjes blaadjes uitgedeeld en dan mogen jullie een doorsnede van de twee hoogste bergen ter wereld maken dus ga maar zoeken.’

‘Ik heb nummer 2.’ Zei ik.
Ik keek in het rond ik hoopte dat ik bij Roël kwam ik wilde zo graag bij praten.
‘Ik heb nummer 1 gezellig Jamie kunnen we bij praten.’ Zei Roël.
Ik keek nog al dankbaar.We zochten samen de bergen en we kwamen op de Mount Everest uit dat die het hoogste was en daarna de Chimborazo van af de zeespiegel gemeten. We waren druk aan het tekenen toen Roël er op eens wat tussen door gooide.
‘En doet mijn broertje wel een beetje aardig tegen je?, ik heb het gehoord van het gevecht tot nu en van het arrestatie bevel enzo…trouwens je hebt een paar mooie klappen uit gedeeld zeg.’zei hij grijnzend.
‘Ehh dat vat ik maar op als een compliment, ehh oké vertelde hij het wel eerlijk… Rason bedoel ik.’
‘Dat denk ik wel want hij vind je nog steeds leuk ook na die klap die je hem gaf.’
‘Sorry hoor maar die verdiende hij…’ Zei ik terwijl ik blozend naar beneden keek.
‘Ja hij moet ook niet zo opdringen, maar hij heeft die opdracht ook maar gekregen hé Hij vind het vreselijk om het te doen.’
‘Hmm… En jij ?’
‘Nee ik ben hier om het in de gaten te houden nadat ik het gehoord had van het gevecht ben ik hier na toe gereisd voor de zekerheid.’
‘ahh…ik ben klaar jij ?’
‘Ja ik ook, maar wat is je plan ga je vluchten of ja…’
‘Ik weet het nog niet het is pas over ongeveer drie maanden dus ja ik zie wel, ik heb nog geen plan maar dat komt vast wel.’
‘Nog een vraagje hoor voor dat je vertrok riep je dat alles Qnna’s schuld was kan je me dat uitleggen?’
‘Nee nou ja ik kan het wel maar dat wil ik niet en dat doe ik ook niet.’ Zei ik koppig.
‘Oké.’ Zei hij als laats.
‘Sorry, ik wil gewoon niet dat Rason het weet ik ik voel me er nogal rot over van wat er is gebeurd tussen Qnna en mij we waren altijd zulke goede vriendinnen maar het is overgewaaid en ze heeft nieuwe beschermers gevonden, dat was eerst mijn taak en daar baal ik van, Nu mag ze de pot op van mij ik ben klaar met haar.’ Ik zat met mijn handen in mijn haren ik loog niet ik baalde er echt van.
‘Ja dat snap ik het zou jou taak worden…daarom ben ik hier ook om je op te vrolijken en om mijn broertje in toom te houden, hij heeft ruzie met Cedric trouwens…’
‘Hoezo om mijn op te vrolijken?, en waarover hebben ze dan ruzie?’
‘Dat zie je wel naar school, en dat weet ik niet of het zo handig is omdat te vertellen.’
‘Waarom zeg je het dan?’
‘Om je nieuwsgierig te maken.’
‘Nou dat lukt wel.’
Ondertussen werden onze blaadjes op gehaald.
‘Waar zijn de jongens eigenlijk nu?’
‘Ik weet niet ik hoorde dat ze niet op school zouden zijn de eerste 2 uur waarom weet ik niet.’
‘Oké daar kom ik straks snel genoeg achter.’ Verluisterde ik.
‘Doe geen gekke dingen hoor.’
Hij pakte zijn tas is de bel was gegaan. Ik liep de deur uit achter Roël aan, naar de volgende verdieping naar Duits waar ik dus totaal geen zin in had. De leraar die Duits gaf gaf eigenlijk geen Duits het enige waar hij over praatte waren beroemde Duitse films. En over een hamster die hij kwijt wilde, hij had hem al op zijn brommer mee genomen en ik de droger gestopt en nu zou hij hem nog een hele dag voor de ventilator proberen te zetten zijn kinderen mochten het niet weten het moest er uit zien als een natuurlijke dood. Geweldig dacht ik ik verveelde me dood!. Maar toen klonk het woord waar ik me zo op verheugde.
‘Auf Wiedersehen.’
Yes we mochten gaan. Ik liep de deur uit richting de kantine lekker eten of toch niet. Ik bleef verstijft in de rij staan daar kwamen Rason en Cedric binnen. Roël liep om hun af, ze schudden elkaar de hand en gingen aan een tafeltje zitten vlak bij mij. Ik haalde wat op en ik liep er langs om naar een leeg tafeltje te zoeken maar Roël riep al of ik er bij kwam zitten. Ik liep er al na toe. Automatisch eigenlijk ik wist dat het niet handig was.
‘Oké ja gezellig, ehh waar waren jullie?’ Ik keek naar Rason en Cedric.
‘Dat gaat je helemaal niets aan!’ Zei Rason heel bot en chagrijnig.
‘Zo met het verkeerde been uit bed gestapt!?’ Vroeg nou ja ik zei het eigenlijk.
‘Ja dank zij hem!.’ En hij keek heel kwaad naar Roël zijn broer.
‘Wow waarom is het nu ineenkeer mijn schuld!?’
‘Ja jij moet haar zo nodig leuk vinden!’ Hij keek nogal kwaad naar mij.
Ik dacht dat het beter was al ik maar zou gaan. Ik stond dus stilletjes op en liep weg naar een andere lege tafel. Ik hoorde ze zelfs nog 3 tafels verder op ruziën wat was ik ook blij dat er twee jongens om mij ruziede en iedereen kon mee genieten… Ik dacht echt bij mezelf als je blieft laat me weer bij Duits zitten! Waar hij over zijn hamster praatte. Ik had het niet door maar de meiden waren bij me komen zitten Ik had het nog niet door tot dat Qnna me uit mijn gedachte hielp.
‘Zo Jamie, had je het al gehoord van het bevel?’ vroeg ze op een achterdochtige toon, met opgeheven kin.
‘Hoezo wat is er met het bevel?’ Vroeg ik nieuwsgierig.
‘HA dat zou jij wel willen weten hé! Daar zul je snel genoeg achter komen!’
‘Moet je of zo nog een klap voor je kop om je wakker te schudden!’ Siste ik naar haar toe.
‘ZO zo worden we brutaal ha waarom zou je?! al mijn vriendinnen zijn er en je weet wat ze nu kunnen.’ Zei zo zo arrogant dat ik er zo ontzettend kwaad werd dat ik mijn vuist al ophief.
‘Waarom zouden ze hun krachten gebruiken waar iedereen bij is?’vroeg ik met mijn kaken op elkaar.
‘Laat je vuistje maar zakken geloof me dat zullen ze doen voor mij.’Ze grijsde en ze hield haar kin weer opgeheven.
Ik draaide me om en beende me een weg door de scholieren naar de tafel van de jongens en ik stond kwaad aan de kop van de tafel.
‘Dat is wat jullie deden stelletje onbeschofte ehh ehh ik o jongens wat zijn jullie toch een stelletje arrogante eikels als je wilt vechten zegt dat dan gewoon in plaats van met het bevel te kloten!’schreeuwde ik zo wat, er keken al veel mensen onze kant op.
‘Als jij dat wilt best!’Siste Rason.
‘Waarneer en waar!’siste ik tegen hem.
‘Ehh jongens doe dat nou niet.’zei Cedric aarzelend.
‘Bemoei je er niet mee zorg dat mijn uitrusting klaar is!’ Zei Rason met zijn kaken op elkaar tegen Cedric.
Maar Roël keek alleen maar met zijn open mond toe terwijl zijn ogen ieder volgde.
‘Je zou geen domme dingen doen!’ Zei hij op eens.
‘Zo je hebt dus weer een tong…’Ik was niet in de stemming om aardig te doen, en dat speet me wel.
‘Sorry .’ zei ik nog al snel en ik liep naar Rason toe die druk aan het overleggen was ik had nog nooit echt naar hem gekeken waarschijnlijk omdat hij mij weinig interesseerden nu nog steeds trouwens, maar hij was ongeveer net zo groot als mij en had net geen kort maar ook geen half lang zwart haar en grijze kille ogen die mij niet echt aanstonden, en gespierd was hij ook niet echt daar had hij Cedric voor…
‘En weet je het al?’
‘Hmm straks na school net als de vorige keer?’Zei hij met een kille grijns.
‘Is goed op het zelfde veldje? , wapens?’ Vroeg ik met volgens mij een nog al uitdagende grijs.
Eens kijken hoe hij om kon gaan met een wapen , ik zag zijn grijns al weg glijden en boos en onzeker worden maar ik wist dat hij geen nee kon zeggen.
‘Nou oké…’ hij kon niet uitpraten want zijn broer kwam er tussen door en duwde mij op zij.
‘Nee dat doet hij niet je weet dat hij daar niet mee om kan gaan!’
‘Daarom vroeg ik het ook.’ Zei ik nog al onschuldig.
‘Ah leuk geprobeerd net als vroeger?’
‘Ja net als vroeger, ho wacht we hebben geen paarden!, dus niet net als vroeger.’
‘O ja dan ben jij nog niet buiten geweest.’
‘Hé wat nu werd ik ontzetten nieuwsgierig .Ik wilde naar buiten lopen maar de menigte was te dik en de bel ging… nu nog een paar uur tot dat ik wist hoe hij paarden naar hier had gekregen en of het wel paarden waren.

De uren kropen voor bij het duurde veel te lang en we hadden vandaag nog wel 40minuten rooster maar het leken er wel 80. De bel ging nu nog 1 uurtje, er gingen al weer briefjes door de hele school zag ik toen ik naar het Muziek lokaal liep. Er begonnen al jongens naar me te roepen en te schreeuwen. Zo te horen kwamen er weer een heleboel mensen. Mijn blauwe plek was nog niet weg of ik ging al weer een uitdaging aan wat een stommeling was ik zeg niet te geloven, waarom was ik nou zo’n driftkikker en wilde ik altijd alles op lossen met vechten. Die vragen stelde ik aan mezelf. Muziek was deze les wel leuk we moesten een stukje op de piano spelen voor een cijfer en ik vond piano altijd al een leuk instrument ik had ook een paarjaartjes gespeeld maar dat was al weer zo’n 4jaar terug. Ik haalde gelukkig een voldoende een dikke voldoende Yes een 8+ daar was ik blij mee. Na dat iedereen zijn cijfer had gehoord mochten we al gaan voor de bel. Zo kon ik snel naar buiten gaan om te kijken en om me al vast om te kleden. Ik rende naar buiten maar ik zag niets behalve een paar leerlingen. Er streek een vogel neer een buizerd een post buizerd? Ik moest lachen om mijn eigen gedachte. Hij of zij bracht me een briefje.

Kom naar het veld en je zult zien…

Ik pakte mijn fiets en croste naar mijn huis kleedde me om nam mijn dolk mee en rende naar het veld en daar stond hij Roël met mijn paardje die helemaal door het lint ging, ik rende naar hem toe en riep zijn naam ‘OLIVIER!! RUSTIG MAAR!’ Hij keerde zijn oren naar me toe dacht na. Maar sprong om en rende in volle galop naar me toe. Hij maakte een sliding stop(Een stop waarbij het paard zijn benen onder zijn achter hand zet en twee parallelle sporen achter laat.) voor me. Ik omhelsde hem. Ik was ziels gelukkig. Ik stapte achter uit en keek hem in zijn ogen hij deed een stap voor mij achter uit en ik tzijn ogen weer los. Ik keek naar de grond en vroeg hem of ik hem mocht rijden. Hij draaide zijn rug naar me toe en ging door zijn voorbenen voor me. Ik stapte op. En daar gingen we dan in volle galop over het veld. Ik hoorde Roël naar me roepen dat ik rustig aan moest doen alle leerlingen kwamen er aan we moesten rustig gaan stappen om onze energie niet te verbruiken. Ik zag dat Estrique al gebracht werd een jonge merrie Olivier was net iets ouder. En ook steviger gebouwd Olivier was een zweet vos gekleurd paardje met lange blonde manen en staart. Breed maar toch slank gebouwd met ronde gangen. En Estrique was een hele slanke kastanjer bruine merrie met lange zwarte manen en staart wat hakerige gangen maar wel gestrekte gangen. Ze werd helemaal gek met al die mensen ik voelde Olivier al zijn spieren al aan spannen om te gaan helpen.
‘Olivier kan je haar kalmeren voor nu ff dan ga ik met Rason praten.’ Olivier liet het me weten door er na toe te galopperen. Ik sprong er halve wegen af naast Rason.
‘Zo ben je er klaar voor?, je paard word alleen een beetje gek je hebt haar toch geen haver gegeven hé?’
‘Hoezo?’
‘Jij hebt ook geen verstand van paarden hé het is een jong beesie dat heeft ze niet nodig en zeker niet nu ze heel ergens anders waar alles uit balans word gebracht, nou ja stap maar op Olivier is haar nu aan het kalmeren.’
‘Ha of een paard dat kan.’ Fluisterde hij.
‘Nou geloof me dacht ik paarden kunnen meer dan dat de meeste denken.’ En ik vroeg Olivier te komen. Ik sprong op zijn rug en we reden nu en een rustig hand galopje om elkaar heen.
‘En beginnen!’ Riep Cedric.
Er galoppeerde om elkaar heen en we kamen dichter bij elkaar dit hadden we al zo vaak gedaan de dans van de vijand( Was een uitdaging te paard, waarbij je elkaar van het paard moest afslaan, of vechtend moest je elkaar er afkrijgen en het op de grond verder uitvechten. Je paard was je tweede wapen). Rason kwam nog dichter bij en sneed mij af en liet Estrique steigeren voor mij, ik zag dat hij er moeite mee had dus ik liet Olivier zijn gang gaan. Hij draaide om. Ik sprong van Olivier af en liet hem gaan, ik liet nu mijn grootste wapen gaan. Ik zag dat Rason Estrique ook omdraaide en haar liet gaan. Hij sprong van haar af en ze schoot naar Olivier toe, deze dans duurde niet zo lang als de vorige in Xynok, maar nu stonden we er alleen voor ik bedacht me alle truckjes die ik nog niet bij hem had uit geprobeerd en dat waren er maar weinig want ik had hem al zo te grazen genomen op zo veel verschillende manieren en ik zag dat hij er op voorbereid was. Om toe te slaan was nu moeilijker dan ik dacht. Hij had zijn huiswerk dus gedaan en ik grijsde. Hij keek mij verbaast aan. Hij liep pas voor pas naar mij toe en ik deed het zelfde. Ik keek naar mijn handen ik had er voor de zekerheid maar weer stukken stof omheen gewikkeld hij dat ook gedaan. Hij hief zijn vuist om en probeerde me in mijn zij de slaan maar ik draaide weg ik probeerde het zelfde maar hij deed mij na. Ik hoorde de mensen joelen. Ik haalde uit naar zijn knie met mijn voet en raakte hem hij zakte door zijn been maar hij raakte me op mijn sleutelbeen waar een pijnscheut door heen ging. Ik werd kwader en hij ook zijn grijze ogen spoten vuur.
‘Waarom wil jij alles op lossen met vechten Jamie?’ Vroeg hij aan me charmant maar toch kwaad.
‘Ik weet het niet het is al uit mijn mond voor dat ik het zelf besef.’
‘Mooi dom…maar waarom stoppen we gewoon niet?’
‘Om dat ik nooit stop in een gevecht weet je nog?’
‘Ja helaas wel ja, je weet dat ik daar niet zo’n fijne herinneringen aan heb.’
‘Ja en dat is daar nou zo leuk aan. Dat ik het jou blijf herinneren , fantastisch.’
Rason kwam op me af en haalde een paar keer snel achter elkaar uit Ik verdedigde me en sloeg terug maar hij was sneller geworden na de laatste keer . Hij ontweek het en draaide om me heen en stond achter me, ik bukte ik hoorde hem uithalen maar hij miste. Ik probeerde met mijn been uit te halen Ik raakte hem in zijn zij ik hoorde hem kreunen van de pijn, tot ik een klap tegen mij linker oor voelde het was een harde dreun en ik viel op de gronden ik rolde uit automatisme weg ik was bang dat hij mij nog een schop na zou geven. Maar dat deed hij niet want toen ik op probeerde te staan zag ik dat hij ook lag en op probeerde te staan hij zat op zijn knieën met zijn handen in zijn zij. Ik probeerde op te staan maar het duizelde me nog in mijn hoofd maar ik wilde niet als tweede eindigen, dat vertikte ik dat hoorde niet bij mij ik was nog nooit als tweede geëindigd en dat zou dus vandaag ook niet gebeuren. Ik stond op maar viel bijna weer ik hoorde de menigte joelen en sommige kwamen dichter bij is zag Cedric en Roël ook aan lopen maar Rason stond al weer op zijn benen en hielp mij maar stapte daarna weer naar achteren zo dat het gevecht hervat kon worden. Ik stond weer op mijn benen en alles was weer helder en deze keer wilde ik uithalen maar hij was me voor en hij raakte mij in mijn maag waarop mijn reactie was dat ik naar hem uit haalde en hem volop in zijn gezicht raakt. Het was over hij lag lang uit en kreunend, Cedric en Qnna kwamen al aan gerend. Ik draaide me half om en keek nog uit mijn ooghoeken naar Rason die probeerde op te staan, zo te zien was het toch nog niet aan het einde, Ik werd van achteren met een karate slag schuin in mijn hals geslagen, toen viel ik neer ik had verloren daar dacht ik op het laatste moment aan en het laatste wat ik hoorde was gejoel.
En daar was de zwaan weer vast geketend en wel… schreeuwend om hulp en ik was weer loos, maar deze keer waren ook mijn armen vast geketend. Ik werd wakker uit de nachtmerrie.

Citaat:

Een vriendschap.
‘Wat … waar ben ik?’ Vroeg ik nog al slaap dronken, er stond een persoon naarst me en ik voelde de koude lucht over me heen gaan. Het regende lichtjes ik voelde dat mijn haar plakkerig er van was.
‘Zo gaat het weer een beetje … en ehh … sorry van dat ik je heb gevloerd…’ Zei de persoon maar ik kon zijn gezicht niet onderscheiden het was in ieder geval wel een jongen dacht ik want zijn stem was te zwaar voor een vrouw of meisje.
‘Wow ff rustig aan , wie ben jij, en waar zijn wij?’
‘Nou van je eerste vraag is het antwoord ik ben Cedric, en we zijn nog steeds op de plek waar jij bent gevallen.’ Antwoordde Cedric.
‘Ah vandaar dat het zo nat is, maar hoe lang is dat geleden?’
‘Zo’n 5 uur geleden, zo lang ben je buitenwesten geweest.’Zei hij, hij liep naar me toe en hielp me omhoog ,ik stond weer op mijn benen.
‘Dank je, voor ja ook die klap ehh ja en dat je bij me hebt gewacht.’
‘Is goed joh, sorry voor die klap maar ik dacht dat je anders echt door het lint ging zeg maar…’
‘Dankje – ik grinnikte er om- maar ehh… ik zou die klap ook wel graag willen leren als dat van jou mag.’
‘Tuurlijk maar een andere keer nu moet je naar huis en wat eten.’
‘Haha ja dat gaat mij wel lukken.’ Zei ik lachend.
‘Ja dat weet ik wel zeker jij hebt altijd al een bodemloze put als maag gehad!’ Zei hij lachend, we liepen zwijgend naar mijn huisje toe. Voor mijn huisje stond Olivier al lekker op wat gras te kauwen.
‘Hé is Olivier hier zelf na toe gekomen of hebben jullie hem gebracht?’ Vroeg ik aan Cedric gericht.
‘Ja eh Rason heeft hem gebracht met enige moeite….’
‘Ik snap hem niet hoor…waarom heeft hij een merrie als hij er niet eens mee om kan gaan, met alle paarden eigenlijk…’
’Nou ja ik mag dit niet zeggen maar hij houd heel veel van paarden maar hij is te jaloers op jou, om met zijn eigen ogen te kijken naar zijn paard.’
‘Ah oké zou je dan tegen hem willen zeggen dat hij dat niet moet doen en ff lekker met het praten met zijn paard moet beginnen en als hij hulp nodig heeft dan hoor ik het wel…, of met het grond werk beginnen kan ook geen kwaad.’
‘Dat zal ik hem zeggen maar ik denk niet dat hij zal luisteren want hij is niet zo blij met zijn blauwe plekken…’
‘Ahh ja ik zal morgen ook heel blij wakker worden.’Ik moest eigenlijk wel een beetje lachen en Cedric lachte met me mee.
‘Nou ja wees blij morgen is het gelukkig weekeind dus dan kan je lekker uitslapen.’
‘Nou daar komt niets van hoor ik ga lekker leuke dingen doen met Olivier ,… lekker bij praten.’
‘Waarom zeg je altijd dat je gaat praten met dieren?’ Vroeg hij heel serieus aan mij ,ik wist eigenlijk niet wat ik er op moest zeggen.
‘Nou ehh…ja ik weet het eigenlijk zelf ook niet eens.’ Ik moest blozen van de manier waarop hij het vroeg.
‘Ga je dan ook met mij praten?’ Vroeg hij heel mysterieus en verleidend.
‘Hé hoe zo jij bent toch geen dier?’
‘Nee een wild beest joh!..-en hij moest lachen- nee ik ben een aap dat je dat nog niet door hebt.’ Zei hij half lachend.
‘O in dat geval…dan zullen we eens kijken.’We moesten heel hard lachen Olivier schrok er een beetje van hij snoof boos naar ons.
‘Sorry dat was een hele flauwe opmerking van mij.’ Zeiden we tegelijk.
‘O sorry dat was niet mijn..’En we waren lekker bezig we praten elkaar telkens na.
‘Ik denk dat het maar eens tijd word dat we allebei maar eens gaan slapen, want na die klap in mijn nek ja zal ik wel spier pijn hebben ik voel het trouwens nu al wel…’
‘Ja daar zal je nog wel ff last van houden sorry, maar ik wist wel wat er anders zou gebeuren dus ja… slaap lekker uit , ga lekker rijden met je paardje morgen en ik zie je wel weer…’Zei hij zacht maar lief.
‘Dank je slaap lekker hé en rust uit je hebt zo lang op mij moeten wachten… ik zie je weer.’ Ik zwaaide hem gedag, en hij mij ik zag hem weg lopen tot hij uit het zicht was liep ik naar Olivier toe. Ik ging zitten in een berg stro. Ik keek naar de hemel naar alle sterren. Ik keek of ik nog wat sterren beelden kon vinden… vroeger zag je ze allemaal bij elkaar , dat lijk nu zo lang terug. Ook al is het maar anderhalf jaar geleden bedacht ik me. Maar alles wat ik nu wilde was lekker naar mijn bed gaan en slapen zo lang als ik kon. Ik liep naar mijn bed toe en plofte neer ik viel in een droomloze slaap. Ik was bang om die zwaan weer tegen te komen en weer vast te zitten, maar er gebeurde niets.

Ik schrok wakker ik hoorde Olivier hinniken maar niet van boosheid of van pijn maar van plezier en geluk. Ik liep naar buiten. Ik zag een helemaal doorweekte Rason staan hij was net een verzopen katje. Ik liep naar buiten- ik had snel een broek aan getrokken maar mijn pyjama shirt had ik nog aan- daar stond hij voor me en ik moest ook ontzettend hard lachen , ik lachte met Olivier mee.
‘Nou dank je wel… fijn hoor leer jij je dieren altijd van dat soort truckjes?.’
‘Hé hoezo?...Olivier?’ vroeg ik streng aan Olivier die een heel onschuldig gezicht trok.
‘Ik moet zeker eerlijk zijn dus ehh ja voor de zekerheid hé om iemand eens voor gek te zetten.’Ik moest weer heel hard lachen.
Toen overviel hij me ineens gaf hij me een knuffel en toen was ik ook helemaal nat, nou daar stond ik dan hoor nat en wel verbijsterd. Toen was het zijn beurt om te lachen, En die kans nam hij ook. Daar stond ik dan voor schut. Maar ik moest ook wel weer mee lachen hij vatte het tenminste niet verkeerd op ik kreeg geen dreun… ik was best op gelucht nu maar toch moest ik hem terug pakken. Ik liep pas voor pas naar achter ik wist waar er nog een emmer ijskoud water stond, toen ik er naast stond pakt ik het heel snel en rende naar hem toe en gooide het maar hij bukte en het kwam over Olivier…OEPS! Olivier was niet bepaald blij met me ik moest echt gaan rennen als ik niet in de sloot wilde belanden of in de modder ook al had ik dat liever dan de sloot. Want dan was ik nat en vies, na ja daar hadden we een douche voor.
‘Olivier!! Als je blieft het was niet voor jou bedoeld sorry! Het was voor Rason maar hij bukte het is zijn schuld!’ zei ik al renend met een paard op mijn hielen. Ik hoorde Olivier heel hard op zijn rem staan en zich omkeren naar de hard lachende Rason die heel verward op keek, ik sprong op Olivier hij ging al in volle galop op Rason af die al struikelend begon te rennen. Olivier galoppeerde langs hem en ik sprong van Olivier af en duwde Rason de modder in. Die als volgt mij mee trok. Daar zaten we dan onder de modder maar niet doorweekt gelukkig.
‘Dank je wel ik moest toch nog een douche nemen haha , en ja het lijkt mij wel zo handig.’ Zei ik lachend.
‘O sst kijk daar komt mijn broer zullen we hem in de sloot gooien?’
‘Ja goed idee zeg, maar dan moet jij heel ff weg Oli.’ Olivier liep stilletjes tussen de bomen door weg terwijl ik en Rason in de bosjes gingen zitten al wachtend tot dat Roël langs liep.
‘Jaaaa!!!.’ Riepen we Roël keek om, toen duwde we hem het water in.
‘WAT…WAT gebeurd hier?!’ Zei hij al proestend.
‘Haha.’Dat was het enige dat Rason en ik nog konden uitbrengen.
‘Wat zijn jullie nu weer aan het doen en waarom zien jullie er zo belabberd uit? Echt niet normaal, maar zo te zien hebben jullie de ruzie bij gelegd, ik zou maar snel gaan douchen en gaan omkleden want Cedric en de meiden komen zo we moeten praten.’Hij begon streng te klinken dus het leek mij handig om te doen wat hij vroeg maar dat ‘praten’ stond mij niet zo erg lekker aan. Ik draaide mij om ik vloot naar Olivier dat hij weer te voor schijn kon komen, daarna liep ik naar mijn huisje en pakte spullen om me zelf op te frissen.
‘Ehh Jamie mogen wij ons misschien ook op frissen een van die meiden komt nu kleding brengen kan jij ons de weg wijzen?’ Vroeg Rason aan mij.
‘Tuurlijk volg mij maar.’
Zwijgend liepen we naar de douches ik liet ze zien waar de mannen douches waren zelf liep ik naar de dames kant waar ik lekker onder een hete douche ging staan met mijn kleren en al want die moesten toch schoon worden. Ik liet het modder van me af stromen en ik trok toen mijn kleding uit, die ondertussen wel schoon was. Ik stond heerlijk onder de warme douche het deed me goed na die modderbad grappig wat het wel en ik moest grinniken van de na pret. Ik waste snel mijn haren en mijn lijf ,ik zette de douche uit toen was het wel even wat kouder dacht ik bij me zelf. Ik droogte me af en trok schone kleding aan.
‘Zo die blouse heb ik niet meer aan gehad sinds…sinds ik Olivier moest verlaten.’Zei ik tegen me zelf.
‘Jamie?! Ben je al klaar?’ Hoorde ik iemand roepen voor de deur en er werd geklopt.
‘Kom maar binnen hoor ik ben hier de enige!’ Riep ik terug terwijl ik onderste boven hing om mijn haren af te drogen. Alle drie de jongens kwamen naar binnen gelopen en ik zag de grijns al op hun gezicht staan dus zei ik gauw dat ze niet moesten lachen want ik kon anders mijn lange haren niet afdrogen. Toen ik mijn haar had af gedroogd ging ik voor de spiegel staan om mijn haar te borstelen en het in te vlechten.
‘Zo ben je eindelijk klaar?’Ik wist niet wie het vroeg maar ja.
‘Ja ja , ik heb gewoon lang haar oké en nee ik knip het er niet af en een van jullie hoeft het ook niet te doen hoor.’Zei ik met een glimlach.
‘Ja ja mooi excuus hoor ‘lang haar’.’ Zei Cedric.
‘Haha het is nu eenmaal zo, wees blij dat ik geen make-up draag dan had het nog veel langer geduurd.’Zei ik half lachend terug, en ik stak heel kinderachtig mijn tong naar ze uit.
‘Hé sorry het stopte bij me met geen make-up…draag jij geen make-up?’Vroegen ze allemaal verbaast.
Ik keek verbaast terug en vroeg of het hun nog nooit was opgevallen.
‘Nee , ons niet blijkbaar…Wow dat had ik echt niet verwacht.’
‘Waarom niet dan?’ Vroeg ik verbaast.
‘Nou ja ehh… nou ja we moeten nu echt gaan we moeten nu echt gaan praten de meiden komen er al aan ik kreeg net een sms’je.’ Antwoorden Roël.
‘Oké…waar gaan we naar toe?’

Citaat:

‘Naar ergens ik weet niet waar naar toe de meiden hadden een goede plek gevonden zeiden ze, het was niet handig om de paarden mee te nemen dus Olivier moet je hier laten.’
‘Oké , maar ik neem wel mijn wapens mee hoor ik heb er niet helemaal een goed gevoel over.’
‘Best ik vind dat goed hoor maar ga nou als je blieft geen gevechten uit lokken.’
‘Ik zal het proberen maar dan ren ik nog ff snel naar mijn huis hoor, tot zo!.’ Ik nam snel een spurt naar mijn huisje smeet de deur open gooide mijn spullen op de bank en rende naar mijn bed ik dook er onder om mijn zwaard en dolk te pakken, Ik gespte ze heel snel aan mijn riem deed een vest aan daarna rende ik terug. Ik zag dat de groep was vergroot dus de meiden waren er al er was nog en jongen bij ‘jippie’ dacht ik bij me zelf.
‘Ha Jamie, we kunnen vertrekken,heb je alles?’ Vroeg Qnna.
‘Ja alles wat ik nodig heb.’Zei ik met mijn kaken op elkaar met een nadruk op ik.
‘Enne wie ben jij als ik vragen mag.’Vroeg ik aan de jongen terwijl ik mijn ogen over zijn lichaam liet gaan. Hij was knap heel knap hij was een kop groter dan mij een beetje een bruin tintje heel gespierd je zag zijn perfect ontwikkelde borst onder zijn shirt en hij had bruin haar het zat een beetje tegen donker blond aan stijl maar wel dik en halflang. Hm mooie Blauwe ogen dacht ik bij mezelf. Ik merkte niet dat ik heb nog steeds aan staarde toen hij zijn naam noemde.
‘Yagque,’Hij keerde zich om en begon te lopen.
Er ging een koude rilling over mijn rug ik kende die naam maar kon hem nergens plaatsen.
‘Yagque?! Mag ik je wat vragen?’
‘Ja ga je gang maar.’Zei hij half omkijkend maar niet geïnteresseerd.
‘Nou kennen wij elkaar niet ? , want…na ja omdat jou naam me zo bekent voor komt.’
‘Ik zag een emotie over zijn gezicht gaan maar ik kon het niet plaatsen, toen ik verbaast keek trok hij zijn gezicht weer in een plooi en liep stevig door. Pas na enkele minuten gaf hij antwoord.
‘Zou best kunnen ik zou niet weten waar ik jou van zou moeten kennen behalve dan van de verhalen die rond gaan.’
‘Hoezo van de verhalen van wie heb je die gehoord?’Dat zei ik net iets te hard want Cedric en Roël kwamen al aan gelopen om me tegen te houden.
‘ Nou het lijkt me beter als ik daar maar niet over begin enne we zijn bijna bij de plek hoor, We moeten straks wel een stukje klimmen.’
Cedric en Roël bleven de rest van de tijd dat we aan het lopen waren voor mij lopen. Ze dwongen me om helemaal achter aan te lopen maar ze spraken geen woord tegen me tot dat we moesten gaan klimmen.
‘Moet ik je helpen?’ Vroegen ze te gelijk en ze keken elkaar kwaad aan.
Maar zo dra ze zich weer naar mij wilde omdraaien was ik al over de rotsen heel geklommen.
‘Jamie’ Riepen ze alle bij beledigt .Ik moest lachen.
‘Waarom is dat grappig?’Hoorde ik een wat zwaardere stem achter me zeggen.
‘Oh Yagque…ik ehh nou ja die twee maken vaker ruzie en het word gewoon grappig.’
‘Ahh ik zie de lol er niet van in, maar je kan wel goed klimmen.’Er kwam nog al een aparte grijns op zijn gezicht.
‘Oké…-ik wist dus echt niet wat ik nu moest gaan zeggen- vertel wat vind jij dan grappig?’
‘Ik vind het leuk om te zien hoe ze alle drie zich voor jou uitsloven…je bent blind als je niet ziet dat ze smoor op je zijn, maar blijkbaar heb je dat niet door want je word knal rood best schattig maar anders had je ze al lang afgewezen.’ Zei hij in een adem.
‘Wat maar nee dat kan niet, nee maar wat?!’
‘Je hoorde me wel.’ En hij liep door.
Ik bleef heel even staan, ik liep al denken door waar door ik struikelde en mijn been open haalde aan een scherpe rots daarna viel ik lang uit op het gras. Ik denk dat dat het veldje is waar ze het over hadden dacht ik bij me zelf terwijl ik naar mijn rood verkleurde been aan het kijken was.
‘Hmm niet handig van mij zelf, heel dom, klopt het dat ik een beekje hoor stromen?’En ik zocht alle gezichten langs om te kijken of iemand het wist.
‘Ja,rechtdoor en dan links.’Hoorde ik Qnna zeggen achter me.
‘Dank je.’zei ik zo zacht mogelijk en ik liep de kant op die ze genoemd had.
‘Ik loop wel met je mee!.’Riep Cedric.
‘Oh ik wil ook wel meelopen hoor.’Riepen Rason en Roël.
‘Ehh bedankt maar ik ga zelf wel ff.’ Ik draaide me weer om en liep verder rechtdoor en dan naar links.
Het stromen van het beekje werd telkens duidelijker, tot ik er bijna in stapte. Ik liep naar een grote rots toe en plaatste me zelf er op. Ik scheurde een stuk van de onderkant van mijn vest af die ik had mee genomen. Ik begon de wond school te maken, en als volgt maakte ik de lap stof goed nat en wond het om mijn been. Nu moest ik nog het pad terug vinden maar dat moest niet zo moeilijk zijn, Ik moest gewoon andersom denken niet rechtdoor en dan links maar rechtdoor een klein stukje en dan rechts. En daar ging ik dan rechtdoor op zoek naar een stukje plat gelopen gras, na een paar keer heen en weer lopen zag ik het pad weer en baande me er een weg door heen nu moest ik alleen nog maar rechtdoor. Het leek wel drie keer zo lang te duren als het heen lopen naar de beek.
‘Waar blijft ze?, ze is toch niet ontsnap hé.’
‘Nee dat zal wel niet, ze laat haar paardje niet achter dat weet ik zeker ik kan niet geloven dat ze weg is.’
‘Ja of je wilt het niet geloven!’
Er werd gediscuteerd en alweer over mij ik wist alleen niet wie er aan het woord waren.
‘Eh ik ben er weer hoor dus…waar moesten we het over hebben.’Zei ik zo onschuldig mogelijk om niet te laten merken dat ik een beetje had gehoord.
Ze maakte de kring van waar ze in zaten wat groter zo dat ik er ook bij kon gaan zitten, ik nam plaats tussen Amnala – die me vuil aan keek- en naast Tanasja- die mij geen blik waardig gunde.
‘Zo oké ik zal me nog ff voorstellen voor de gene die me nog niet kennen, ik ben Yagque , ik kom jullie helpen met het arrestatie bevel- en hij grijnsde naar mij waardoor ik hem vuil aan keek- ik was op geroepen daar voor en ik moet zorgen dat Jamie niet meer zo veel vecht, en daarom kom ik bij jullie op school in jullie klas, en de rest weten jullie al.’
‘Hoezo de rest?’Vroeg ik nogal bitchey.
‘Iets dat jij niet hoef te weten.’Werd er naast me gezegd door Amnala.
‘Fijn en waarom moet ik er dan bij zitten?’
‘Omdat ik straks ook nog met jou moet praten over wat er komen gaat en de rest moet daar bij zitten.’
‘Ten eerste wij hebben met de raad overlegd en jullie weten dat het bevel over drie maanden onder nabij word geaccepteerd om 24.00, wij hebben dus afgesproken dat er een toneel stuk moet plaats gaan vinden omdat alles zo onopvallend mogelijk moet gebeuren en ik verwacht dan dus ook niet dat Jij mee zal werken- zei hij al kijkend naar mij- en er zal waarschijnlijk wel met magie en met wapens worden gespeeld dus er moet een toneelstuk komen als het waren… en hé waar ga jij naar toe?’ Zei hij tegen mij is was onder tussen opgestaan en ik liep weg.
‘Ik ga weg of ben je blind ik ga hier inderdaad niet mee meewerken ik ga lekker mijn eigen gang of ik nu weg wil of niet!’
‘Zo jij hebt wel lef zeg tegen mij!’
‘Oeh hoe bedoel je een ijdeltuit, HA!’
‘Grr.’ Hij begon heel kwaad te worden ik zag in zijn ogen dat hij het liefste op me af was gestormd en nou ja, maar ik zag dat hij zich bedacht en ik voelde een zelf voldane grijns op mijn gezicht komen.
‘Echt ik snap nu waarom ze je zo haten Jamie je weet het ook wel uit te lokken hoor, we zullen je krijgen!’ De rest liep nu weg blijkbaar wilde ze dat we het zelf uit vochten.
‘Ahh mooi goed dat je het licht heb gezien jongen, en je HOOPT dat jullie me zullen krijgen het staat nog niet vast.’
‘Ik weet gewoon al dat je straks vast zit daar ontkom je niet aan.’
‘O nee en waarom ben jij dan zo zeker van je zelf?’Ik deed twee passen naar hem toe.
‘Omdat ik het weet ik heb ook nog wel eens plannetje.’Hij bestudeerde me weer net als die eerste keer en er verscheen een glimlach op zijn gezicht, Hij deed ook twee stappen naar mij en was nu nog maar iets minder dan een meter ruimte tussen ons.
‘Waarom kijk je zo naar mij?’
‘Hmm, omdat je knap ben je ziet er lekker uit.’ Fluisterde hij.
‘Hmm.’Ik werd rood maar kon me niet weg draaien hij had mijn arm vast dus draaide ik mijn hoofd weg.
‘Haha je ben schattig als je bloost.’ En hij streek met de rug van zijn hand over mijn wang.
Ik sloot mijn ogen ik rilde maar de geur van zijn huid was onweerstaanbaar. Ik opende mijn ogen weer en ik keek recht in zijn prachtige blauwe ogen tot ik er helemaal in verzonken was. Hij trok me nog iets dichter hem, we stonden nu bijna tegen elkaar aan, en volgens mijn gevoel werd ik nog roder.
‘Je ben heel mooi als je bloost.’ Fluisterde hij in mijn oor.
En hij boog zich naar mij, Ik raakte in paniek ‘Wat nu!’ dacht ik bij me zelf ik voelde mijn hart sneller kloppen. De seconden gingen langzaam voor bij en ik wist niet wat ik moest doen de adrenaline gierde door mijn lijf. Het voelde niet goed maar ook weer fijn. Ik wist niet wat te doen ik draaide me hoofd weg druk piekerend.
‘hmm vind je het eng?,of is er iets anders?’ vroeg hij met een soort vermaak in zijn stem dit was toch niet iets om mijn zwakke punten te zoeken.
‘Ik weet niet, het voelt niet goed.’
‘Maar je wilt wel.’
Ik keek hem niet begrijpend aan ook al wist ik wel wat hij er mee bedoelde. Hij streek een lok haar uit mijn gezicht, en kuste mijn voorhoofd. Ik wilde hem kussen maar ik had het gevoel dat het een list was en deed een stap achter uit, Hij keek mij verbaast aan en keek om laag. Daar stonden we dan een tijdje tot dat hij begon te praten.
‘ Je hebt geen vertouwen in je zelf en je hebt er geen vertrouwen in.’ Dit was geen vraag, dat hoorde ik al.

Citaat:

Hij draaide zich om en liep tussen wat bomen door en kwam enkele seconde later tussen die zelfde bomen weer terug met de meiden en de jongens.
‘Hmm geen schrammetje te zien of bloedende of blauwe plekken het is dus nog goed gegaan.’ Zei Cedric met een scheve glimlach die ik altijd zo schattig had gevonden maar nu nu niet meer er speelde jaloezie mee in zijn glimlach dat verpeste het, ik keek hem kwaad aan.
‘Houd je mond Cedric.’ Siste ik tussen mijn op elkaar geklemde kaken vandaan.
‘Oej er is een eentje chagrijnig.’ Zei hij zelf nog al chagrijnig waar ik om moest lachen in me zelf.
‘Kom we moeten terug lopen als we nog voor het donker terug willen zijn.’ Zei Schamai er tussen door.
Iedereen liep al achter Schamai aan zo te zien had zij een perfect richting gevoel ze liep zo gemakkelijk over al tussen door ze was zo lenig en perfect dacht ik bij me zelf en ik ik ben net een boeren trien hartstikke lomp en stijf. Er ging een jaloerse steek door me heen, al keek ik naar me zelf dan vond ik me zelf nooit mooi in alle opzichten niet alleen mijn ogen maar dat was het dan ook wel. Ik werd altijd zo kwaad op me zelf als ik zo over me zelf dacht dat moest ik niet doen maar toch kwam het altijd weer. Ik keek niet uit ik was gevallen en hard ook er stroomde een straaltje bloed uit mijn voorhoofd ik lette niet op.
‘Gaat het?’ Vroeg Amnala met een brede grijs op haar gezicht.
‘Met mij wel met jou!?’zei ik een beetje pissig en ik wreef met mijn mouw langs mijn voorhoofd zodat ik het bloed over mijn voorhoofd verspreide. En ik liep weer door achter de rest aan tot aan het einde van het bos er was weer licht te zien en lange gras weides.

Ik plofte neer op mijn bed en viel in slaap.
De zwaan lag vast geketend en doodstil op de grond, ze haalde nog adem maar ik kreeg een naar gevoel ik wilde voelen of ze nog leefde maar ik zat vast, vast gebonden met touwen?

Citaat:

Bloed met veren.
Ik werd wakker er plakte haar aan mijn voor hoofd, ik haalde mijn hand er over heen het was bloed met haren en zweet vermengt. Ik ging douchen, ik waste me zelf en maakt de wond schoon,hij was weer open gesprongen het was een diepe snee. Na dat ik het ontsmet had hechte ik het, 3 hechtingen. Ik maakte mijn bed schoon toen ik merkte dat het half 6 s’ochtends was op een zondag. Ik plofte weer neer op mijn bed en dacht aan gisteren terug aan dat moment samen met Yagque, ik weet niet wat ik er van denken moet is hij te vertrouwen of niet? Hij is erg leuk maar een ijdeltuit en nog al egoïstisch. Tss dat ik nog eens zo over jongens zou denken. Ik heb Olivier gisteren best wel verwaarloost. Ik ga vandaag eens een lekkere buiten rit maken. Ik stond van mijn bed op en liep naar buiten naar Olivier onder tussen had ik mijn western zadel ,hoofdstel en poets spullen al gepakt.
‘Hey Olivier, hoe is het met je…Sorry van gisteren ik had net zo goed niet mee kunnen gaan, heb je zin in een buiten rit?’
Olivier werd meteen al een stuk enthousiaster toen hij buitenrit hoorde gelukkig. Ik had Olivier een lekkere plak hooi met kuil gegeven en ik begon rustig te borstelen en zijn lange manen en staart met mijn vingers uit te pluizen het was al weer zeven uur toen ik begon met op zadelen, mijn mooie nieuwe westernzadel hij was erg mooi en een mooie bosal, hij paste perfect! Zelf had ik mijn zelf gemaakte western chaps aan met mijn bijhorende bloes en hoed, het zag er best grappig uit zo ik en Olivier helemaal in stijl. We liepen samen naar de weg toe waar ik opstapte en weg reed langs de weg naar het ruiterpad.
‘Zo Oli waar zullen we naar toe gaan de duinen?, het strand, of toch gewoon het bos?’
‘Strand?, oké maatje dan moeten we wel even zoeken hoor.’
Als ik er zo over na dacht praatte ik gewoon met Olivier zonder dat ik er eigenlijk er bij na dacht, Ik hoor alles wat hij zegt. Maar dat geeft een best machtig gevoel. In die tijd dat ik aan het na denken was over het communiceren met Olivier waren we al aan het rand van het strand toen we Marco te paard aan zagen komen, Olivier stopte pardoes hij reed een prachtige palomino merrie van ik denk nog geen 5 jaar. Het enige wat ik uitkon brengen wat ‘wow’ met een heel verbijsterd gezicht.
‘Haha nog nooit een jongen zien paardrijden?’ Zei hij lachend.
‘O ja wel hoor maar van jou verwacht ik het niet echt, en wat rijd je een ontzettend mooie merrie.’
‘Dank je namens me zelf en namens haar…Jij hebt touwens ook een hele mooie..?’
‘Hengst ,… Olivier.’
Er viel een doodse stilte en de paarden werden ongeduldig.
‘Ehh hebben jij en ehh-‘Joybliché’- oké Joybliché? Zin om met ons mee te gaan naar het strand?’
‘Ja dat lijkt ons erg leuk…maar ehh gaat jou hengst niet door het lint zo bitloos en is mijn merrie wel veilig?’
‘Haha ja Tuurlijk al ga ik rijden zonder hoofdstel gebeurd er nog niets ik heb hem goed opgevoed hoor en hij zal niet aan je merrie komen, we hebben een deal namelijk.’ Zij ik haast verluisterend.
En toen reden we zwijgend samen naar het strand en soms draafden we wat maar geen van beide zei wat. En op een geven ogen blik was ik de teugels zat en hing ze over de horn(De grote knop voor op de boom van het zadel) van het zadel. En ik deed mijn ogen dicht en luisterde naar de stilte. En ik hoorde de zee al gaan heen en weer heen en weer… het doorbrak de stilte en ik voelde Olivier al trappelen om te gaan rennen.
‘Ben je er klaar voor?’ vroeg ik aan Marco.
‘Sorry waarvoor?’
Op dat antwoord grijnsde ik alleen maar. Olivier begreep mij en nam een spurt en was weg, galopperend over het strand heerlijk ik spreidde mijn armen en sloot mijn ogen, ik voelde de wind door mijn haren gaan. Als je je vrij wilde voelen dan moet je naar het strand gaan. Na een tijdje draaide ik me zelf om om te kijken waar Marco was gebleven, en dat was handig dat ik dat deed want hij lag een stuk achter dus vroeg ik Olivier om om te keren en naar Marco te galopperen, naast Joybliché. Na een paar galop passen waren we bij ze, Olivier draaide zich super snel om. We reden in een hand galopje naast hun terwijl ze aan het ploeteren waren.
‘Hé Marco ik zou even gaan draven met haar je zadel ligt niet goed.’
‘hé wat mijn zadel licht altijd zo.’
‘Dan ligt hij dus nooit goed.’
Na dat antwoord reed hij stug door onder het galopperen keek Olivier uit een oog hoekje naar mij, ik begreep hem.
‘Olivier nu!’ Wat Olivier toen deed was gaaf, hij rende in volle galop voor uit ,hij draaide zich om en maakte een sliding stop daarna pakte hij de teugels uit Marco’s zijn handen. Van schrik stapte Marco heel snel af.
‘Sorry Marco dan zo maar.’En ik begon aan het zadel te frutselen en dingen verstellen ik singelde Joybliché uiteindelijk weer vast.
‘Zo nu ligt je zadel goed probeer het nu nog maar eens, want je paardje kon daarnet niet uit zijn passen komen het zadel knelde.’
‘Ehh oké … dankje.’En hij steeg zwijgend op net als mij.
‘Oké kunnen we?’
‘Ehh ja?’zei hij verbaast.
‘Oké Olivier!?'
En daar gingen we nu alle bij in volle ren galop over het strand. Ik liet me weer gaan gooide mijn armen op zij en sloot mijn ogen, ik hoorde hoe Marco mij na deed want hij riep of het wel veilig was.
‘Ja natuurlijk al vertouw jij je paardje dan zal er niets gebeuren!’Riep ik terug.
En ik voelde Olivier door het water galopperen en het water spatte over mij heen, heerlijk verkoelend.
‘Jamie kunnen we iets rustiger ik ben dit niet gewent.’
‘Tuurlijk!, Oké Olivier ff rustiger.’
En we maakten een overgang terug naar de draf. En na een tijdje naar de stap.
‘Zo zo wat heb jij een rood hoofd!’
‘Dat is niet grappig Jamie, ik had nooit geweten dat zij zo snel kon gaan.’
‘Oh man je had je gezicht moeten zien, ik had je moeten filmen!. Maar zo te zien vond zij het heerlijk.’
‘Ja dat wel, en nog bedankt hé voor het zadel…’
‘Is goed hoor no problem.’En ik glimlachte naar hem.
We reden langzaam terug naar het rand van het strand om vervolgens door het bos uit te stappen. Toen op eens zette er een harde wind op, Olivier zijn lange manen danste door de wind. Ik voelde het al aan komen zo harde wind op eens dat moest het werk van Natalia zijn, zij had tenslotte de gave van lucht gekregen. Voor mij maakte het niets uit dat het zo waaide maar zo te zien had Joybliché en Marco er nog al moeite mee. Joybliché wilde de andere kant op zo dat ze uit de wind liep maar Marco wilde achter mij aan, na lang geploeter kon Marco Joybliché overtuigen om achter mij aan te lopen. De wind bleef aanhouden en het leek wel sterker te worden dus we zetten een rustig drafje aan om de paarden warm te houden in verband met de kou op hun spieren. Toen kwamen we bij de kruising aan, waar we elkaar op de heen weg tegenkwamen en dus namen wij weer afscheid door elkaar de hand op te steken, we namen allebei onze eigen weg terwijl ik en Olivier een hand galopje in zette. We galoppeerden lekker over het gras naar huis. Waar zoals ik al verwachte de meiden en de jongens op mij stonden te wachten. Maar ik galoppeerden gewoon lekker door en ik zag ze al raar kijken dat ik door galoppeerde, en vlak voor hun neus vroeg ik Olivier om een sliding stop die precies goed ging.
‘Hallo wij staan er ook nog hoor!’Zei Tanasja
‘Ja en hallo hier rij ik.’ Antwoordde ik brutaal terug.

Citaat:

En toen viel er een stilte, iedereen keek opeens mij op de vingers dat ik ging uit stappen ik had het hoofdstel en het zadel afgegooid en ging lekker zonderzadel en blijk baar was dat erg interessant want ze waren alleen maar tegen elkaar aan het verluisteren. Ik keek ze aan of ik gek was maar het kon me niets schelen, Ik stapte af en liep dwars door ze heen met Olivier en begon hem nog ff te poetsen en gaf hem wat hooi en vulde zijn water bij en maakte mijn spullen schoon en borg het op. En ze bleven me maar aan kijken, en ik snapte niet waarom ik had deze keer geen scheur in mijn broek of iets geks tenminste dat dacht ik.
‘Ehh ben je klaar?’Vroeg Amnala
‘Ehh ja en waarom staren jullie me zo aan?’
‘Ehh vanwege je kleding het ziet er grappig uit, en er zitten veren aan je shirt.’
‘Oh haha ja mijn kleding ehh tja ik vond het grappig om eens in stijl te gaan en van die veren weet ik niets af.’En ik werd knal rood want ik wist het wel.
‘Oh maar ik weet het wel van die veren hoor, voor als jij het vergeten bent.’Zei Qnna.
En ik draaide me om naar haar en ik voelde een stekende pijn in mijn rug, het leek wel of ik niet kon ademhalen. Ik draaide me om maar toen begon alles te draaien en ik zag een vaag gezicht en doen werd alles duister. Het was weer zo’n droomloze droom maar deze keer met pijn, pijn door mijn hele lichaam, brandende, stekende pijn en ik kon het niet stoppen. Ik hoorde stemmen praten maar ik kon het niet verstaan en ik kon mijn ogen niet open doen hoe hard ik me zelf ook inspande, zelfs ademhalen deed pijn het luisteren naar de stemmen alles. Ik voelde dat mijn voeten naast elkaar werden gezet, ik probeerde te protesteren en vlak daarna hoorde ik gelach ik snapte wel waardoor, ik kon me niet verzetten. Mijn benen werden vast gebonden het zelfde gebeurde met mijn armen, het touw schuurde en zo te voelen werd het extra hard aan getrokken tot het in mijn huid stond. Ik werd langzaam wakker en na een paar minuten hoorde ik de stemmen luider.
‘Ja en hoe moet dat dan met school?’vroeg een meiden stem.
‘Tja dat moeten we nog maar even zien.’Zei een jongens stem.
‘Maar wat zien jullie in hemelsnaam in haar?’vroeg de meiden stem.
‘Ehh dat gaat jou niets aan!’Zeiden nu meerdere jongens stemmen.
Het drong me nog steeds niet door dat het De jongens waren.
‘En dat paard dan?’vroeg de meiden stem weer gepikeerd.
‘Dat komt wel goed die gaat gewoon mee.’ Antwoordde de jongens stem.
‘Maar hoe zat het dan met die veren, waar ze zo kwaad om werd?’Vroeg de jongens stem.
Maar deze keer zweeg de meidenstem.
‘Hoe zat het dan met die veren, waar ze zo kwaad om werd?’Herhaalde de jongens stem.
‘Kan ik niet vertellen nog niet tenminste.’
‘Nee je gaat het nooit vertellen!’Ik was bijgekomen en ik ging me ermee bemoeien, ik zag nog niet alles ever helden maar ik kon de gedaantes wel onderscheiden.
‘O nee ik vertel het waarneer ik het vertellen wil.’
‘Wedden dat je het niet durft want het is allemaal jou schuld!’Schreeuwde ik.
Ik voelde een klap tegen mijn kaak aan, ik proefde het bloed van mijn lip. Ik spande mijn spieren aan maar ik kreeg me zelf niet los. Ze begonnen weer te lachen waardoor in nog kwader werd.
‘Houd jullie bekken toch dicht!, jullie zijn zo zielig dat jullie me niet eens aan kunnen als ik niet vastgebonden ben!’ Schreeuwde ik met en overslaande stem terug.
Ik voelde nog eens een stomp tegen mijn pijnlijke kaak.
‘Grote eikel dat je er bent!’
‘Oké wat nu?, nog eens een keertje?’vroeg de jongens stem.
‘Ja maar niet te veel ze moet kalmeren niet weer buiten westen vallen.’ Zei de meiden stem.
Vlak daarna voelde ik een stekende pijn in mijn rug net als de eerste keer. Ik zakte weer weg ik kon mijn hoofd er niet meer bij houden.
‘Stop dit is genoeg!’Beval de meiden stem. ‘Straks valt ze weer weg.’
‘Waarneer krijgt ze haar zicht weer terug?’Vroeg de jongens stem.
‘Over een kwartiertje, ze krijgt haar zicht terug, 6 en een halfuur na de eerste injectie.’ Zei de meiden stem weer.
‘Oké dat word dus nu wachten, ze kan zich dus nu niet meer zo erg verzetten?’ Vroeg de jongens stem.
‘Ja dat klopt.’ Antwoordde de meiden stem bot.
Toen was het heel stil er werd geen en weer geijsbeerd, en wat gefluisterd en op eens werd het heel erg licht en toen opeens donker ik drukte mijn oog leden op elkaar zo’n pijn als dat het deed. De minuten kropen voor bij en het gebeurde vaak op nieuw minuten lang het leken wel uren, toen zakte het eindelijk langzaam af. Maar ik durfde mijn ogen nog niet te open omdat ik bang was voor wat ik zou aan treffen.
‘Oké Jamie je kan je ogen openen.’Zei de jongens stem die nu veel helderder was geworden.
Maar ik vertikte het om mijn ogen open te doen voor hem, want het begon me door te dringen dat het de meiden en de jongens waren ik was zo kwaad maar ik kon niets uit halen zo verzwakt als dat ik was.
‘Jamie open je ogen nu!’ Beval de meiden stem.
Maar ik hield mijn ogen stijf op elkaar ik vertikte het! Ik voelde deze keer een schop of een stomp in mijn zij maar ik hield mij ogen dicht terwijl ik half dubbel klapte. Daarna volgde er nog een klap op de zelfde plek, volgens mij konden ze de pijn van mijn gezicht aflezen. En deze keer nadat ik overeind was gekomen met mijn ogen nog steeds dicht kwam er een vuist tegen mijn gezicht aan, ik proefde bloed er zat een scheur in mijn lip.
‘Stop nou het is zo wel genoeg!’zei de jongens stem.
‘Nee niet ik ga door tot dat haar ogen open gaan!’
‘Nee stop als je blieft.’schreeuwde ik. ‘Ik kan dit niet nog langer aan nu ik al verzwakt ben. Ik opende voorzichtig mijn ogen en daar stonden Qnna en Yagque.
Ik had mijn ogen nu wagen wijd open ik geloofde mijn ogen en mijn oren niet. Yagque die mij verdedigde?!
‘Waarom hoe en wat!?’
‘Gaat je niets aan!’En toen liep ze weg.
En ik was weer alleen met Yagque en dat beviel me niet zeker niet nu ik vast zat.
‘Ehh hey…’Zei hij tegen mij.
‘hoi,’zei ik met mijn kiezen op elkaar, ik proefde het bloed nog steeds van mijn lip.
‘Wil je dat ik voor je lip doe of moet ik iets voor je doen?’Vroeg hij nog al ongemakkelijk
Ik merkte dat hij nog ongemakkelijker werd toen ik hem alleen maar kwaad aan bleef kijken en niets zei, stilte is fijn maar zwijgen doet pijn. Daar dacht ik nu aan.
‘Jamie je weet toch dat… ehh stilte is fijn maar zwijgen doet pijn.’zei hij.
Ik keek op ik had dit niet verwacht, ik keek niet begrijpend maar toch ook verrast en minder verhard. Hij leek daardoor wat meer hoop te krijgen.
‘Jullie zijn zeker niet van plan om mijn los te gaan maken hé?’
‘Nee inderdaad niet, Qnna zou me vermoorden.’
‘Dus je zou het wel willen’ het was geen vraag van mij het wekte mijn interesse op nadat hij dat zei.
‘Hmm… maar waarom gebeurd dit alles waarom moeten we op jou ‘jagen’?’ vroeg hij moeizaam onder het ijsberen.
‘Dat kan je beter aan Qnna vragen door de woede die ik toen had is er een gedeelte van mijn geheugen gewist, en nu ken ik alleen alles nog wat mijn woede opwekt.’ Toen ik dat zei keek ik naar de grond ik schaamde me er voor, ik wist niet eens waarom.
‘Waarom zo droevig, normaal zit je altijd vol vuur?’Zei hij opgewekt en hij pakte een stoel en zette hem voor mij met de rugleuning naar mij toe, hij ging er omgedraaid op zitten met zijn gezicht naar de mijne toe.
‘Wat denk je nou zelf ik zit hier vastgebonden op een stoel met mijn handen op mijn rug en met voeten vast aan de stoel, ben meerdere keren geslagen, heb twee keer een enge injectie gehad wat denk je nou zelf stomkop!’
Hij bleef me gewoon rustig aan kijken, maar hij was me weer aan het bestuderen van top tot teen, ik raakte er een beetje van in paniek mijn hart ging als een gek te keer.
‘Weetje jou ogen zijn echt heel groen echt apart en zeker waarneer je tekeer gaat.’
‘WTF wat oh jongens, jullie denken dat jullie stoer zijn en de meiden de prutsmuts, daar gaat het toch om om zoenen en dat soort dingen?’Dat kwam er heel bot uit ik zag het ook een beetje schrikken maar hij herstelde zich heel snel weer.
‘Waarom zou ik daar alleen maar aan denken ? ik zal niet ontkennen dat ik jou heel graag zou willen zoenen nee dat ontken ik niet.’En dat zei hij zo kalm het was bijna eng.
‘Dat kan je mooi uit je gedachten schuiven droom er maar lekker van maar ik zal nooit en dan maar nooit met jou willen zoenen!’
‘Hmm wat jammer nou, maar weetje daar droom ik al over en je bent blijkbaar een ding vergeten dat je vast zit.’
En nu brak echt te paniek uit wat als hij nee niet aan denken nee blijf kalm. Was ik mezelf aan het toe praten. Ik had het even niet meer het leek wel even hele maal voor me weg te vallen en hij kwam dichter bij maar ik denk niet dat hij van plan was om mij te zoenen. Maar toch bleef hij dichter bij komen.
‘Waar zijn de anderen?’Vroeg ik maar snel.
‘Oh die zijn vast nu aan het lunchen.’Antwoordde hij bijna verluisterend.
De adrenaline gierde door mijn lichaam heen.
‘En ehh waarneer maken jullie mij los zodat ik ook wat kan eten en dringen, en me zelf even opfrissen?’ Vroeg ik terwijl ik telkens een stukje naar achteren school maar het hielp niet want hij had zijn handen en zijn voeten vrij en schoof dichter naar mij toe.
‘Nou dat zien we dan wel weer misschien straks.’Antwoordde hij zacht terwijl hij nog dichter bij kwam met zijn gezicht, ik kneep mijn oogleden op elkaar. Ik voelde zijn adem op mijn gezicht en ik hoorde zijn ademhaling telkens duidelijker. Toen werd er gelukkig op de deur geklopt, en ik hoorde Yagque naar achteren schuiven en de deur ging open en ik opende mijn ogen. Daar kwamen Rason en Cedric ook aan ik volgde ze met mijn ogen tot dat ze met z’n drieën voor me stonden. Daar keken ze me aan gezellig dacht ik.
‘Zo jullie voelen jullie zelf nu wel heel stoer hé, jullie staan en ik zit vast!’
‘Rustig aan hoor, lekkere opmerking weer hoor Jamie we zijn net binnen maar ja als je het zo wilt spelen.’zei hij beledigd.
En hij liep naar de toe met een injectie, ik probeerde weg te schuiven ik wilde het niet nog eens. Ik begon mijn kracht terug te krijgen en ik kon me makelijkeker verschuiven, en ik kreeg een hand los en toen gleed het touw ook van mijn andere arm af en ik pakte een scherp voor werp van dichtbij wat het nou was weet ik niet maar ik maakte mijn voeten los en daar stonden we ik wist dat ik geen schijn van kans had maar even goed proberen kon altijd.
‘Pak haar!’Riep Rason ongeduldig en verhit.
En ze liepen beide op me af met een grote grijns op hun gezicht. Cedric kwam op eens heel snel van achteren en greep het scherpe voor werp, blijk waar waren mijn reflexen nog niet het zelfde. En Yagque pakte mijn polsen beet en hiel me heel stevig vast en Cedric hield me van achteren vast ik kon geen kant op hoe erg ik toch tegenwerkte, het enige wat gebeurde was dat zij hen greep vernauwde, ik gaf het al gauw op. En daar kwam Rason en hij liep naar Cedric toe ik deed nog een laatste poging tot, maar veel hiel het niet uit en ik voelde de naald alweer in mijn rug steken en mijn spieren verslapte en ik gleed in een diepe slaap. Ik voelde nog hoe ik werd opgetild en ergens op een zachte kussen werd ik neer gelegd.
Helaas had ik nu geen droom loze slaap, ik zag alles voor me wat er vandaag gebeurd was maar ik zag ze vast geketende zwaan weer schreeuwend om hulp het deed mij zeer het deed mij pijn om de zwaan zo te zien ik rende naar de zwaan toe de tranen stroomden over mijn wangen. De tranen brandde op mijn wangen maar ik rende en rende tot ik viel op de koude grond.

Citaat:

Een nachtmerrie.
Ik werd lekker wakker deze keer ik ga op een bank met een warme deken over mij heen, het eerste wat ik merkte was dat ik honger had. Ik keek om me heen op de tafel stond een beker hete thee met een broodje daarnaast. Dus begon ik eerst gulzig wat te eten en nadat ik mijn broodje op had pakte ik de hete beker thee in hield het in mijn handen, al vasthoudend en blazend liep ik de kamer rond, het was een erg primitieve kamer het was rechthoekig vrij groot ik schatte het zo rond de 6 bij 4,5 meter aardig wat dus, er stond een grote zwart leren bank en daartegen over een lange glazen salon tafel met 9 stoelen daar om heen, en er waren grote ramen en ze stonden gewoon open! Maar er zal wel een val achter zitten. Dus dat probeerde ik al niet. Ik liep al drinken door de kamer het was heel simpel in gericht , maar er hing wel een hele lange smalle spiegel in de hoek, ik zette mijn kopje even weg om in een lade kast te kijken. Wat ik daar vond! Al mijn kleding lag er in inclusief al mijn teken en schilder gerij! Ik pakte een tekenblok en een potlood en een gum. Ik liep terug naar de bank met mijn spullen en mijn kop thee en ik begon te tekenen het was een meisje dat met wakker werd met engelen vleugels maar dan sterfelijk ze rekte zich zelf uit. Ik zakte langzaam weer weg in een diepe slaap, ik voelde hoe de grip op mijn potlood en mijn teken blok verslapte en ik hoorde ze nog vallen en ik viel in slaap. Ik merkte nog dat ik tegen iets warm en hards aan lag maar het lag comfortabel en ik sliep door het leek wel of ik niet waker kon worden, een heerlijk slaap zonder dromen heel rustig. Ik voelde dat er iets om me heen werd geslagen het was warm en zwaarder als een deken maar fijn heel fijn. Ik sliep door. Ik denk dat ik wel uren achter elkaar heb geslapen het was fijn om eigenlijk weer doomloos te slapen zonder problemen. Ik werd weer langzaam wakker en ik lag nog steeds heel warm en knus, en er was nog steeds iets over mijn heen geslagen het lag op mijn heup. Ik werd langzaam wakker maar onopgemerkt ik hield me rustig en opende langzaam mijn ogen ik zag dat er een arm om me heen was geslagen een gespierde arm, ik wilde weten wie het was maar eigenlijk ook weer niet.
‘zo zo ben je eindelijk wakker schone slaapster.’
‘Hmm.’ En ik rekte me zelf uit, ik was nog half slaapdronken. Ik probeerde me zelf om hoog te hijsen maar de arm hield me tegen en ik was nog steeds verslapt door de arm.
‘Je moet nog even blijven liggen hoor anders val je straks flauw van wegen de kruiden in je thee iedereen reageert er anders op dus vandaar.’
Maar ik zei niets en ik glipte onder zijn armen vandaan en ik stond op en ik zag Cedric zitten, toen werd alles zwart voor me ogen en sloten een paar sterken arme om me heen.
‘Haha gaat het?, sorry hoor maar ik zei het toch!?’
‘Oké je hebt gelijk ik denk dat ik inderdaad nog maar even blijf liggen en ik ging weer liggen op de bank en Cedric trok me naar zich toe tot dat ik weer tegen hem aan lag.
‘Zo zo Cedric wat heb jij een gespierd buikje,’ zei ik grinnikend.
‘Haha ja ehh ik doe ook heus wel wat meer dan dat jij verwacht.’Zei hij blozend en hij prikte mij ook in mijn buik.
‘Maar zo zo jij bent ook niet bepaald slap.’
‘Wat denk je dan Cedric ik moet me toch kunnen verdedigen hé tegen al die lekkere jongens.’
‘En ben ik er ook een?’
En toen opende ik mijn mond maar sloot hem niet ik kon niet antwoorden voor mijn gevoel inmiddels waren we toch vijanden.
‘En hoe zit het met de elementen training van de meiden?’
‘Ja dat gaat wel goed, ze hebben het alleen nog Totaal niet ondercontrole Qnna heeft zicht zelf al meerdere keren verwond.’
‘Ah oké eh ik ben best wel teleur gesteld in me zelf, dat ik ook zo stom ben geweest vanwege Qnna, anders had ik nu op haar plaats gestaan. En dan was ik ook speciaal geweest… in plaats van een mutant.’Dat laatste zij ik zo zacht mogelijk met de hoop dat Cedric er geen vragen over zou stellen.
‘Maar dan… hadden wij misschien nu ruzie, en jij bent ook speciaal alleen op een andere manier.’
‘Hoezo hebben jullie ruzie dan?’
‘Nou zij wilt jou gewoon letterlijk vermoorden en je hier niet eens vast houden, ze doet vet raar op school en ze ze… ze probeerde me te zoenen ozp school waar iedereen bij was. Ze is namelijk ook een van de populairste meiden en veel jongens willen haar. e zegt dat we bij elkaar horen om dat we beide gewild zijn en omdat we alle bij speciaal zijn.’ Dat zei Cedric stil zacht, en droevig.
‘Oké…-ik wist totaal niet wat is zeggen moest- maar jij zoende haar niet?’bij die woorden kroop ik dichter tegen hem aan.
‘Nee ik niet…, is het waar dat jij en Yagque wat samen hebben?’
‘WAT nee hoe kom je er bij ik mag hem niet eens hij probeerde de hele tijd aan me te zitten en me te zoenen, toen in het bos ook al…’
‘Ah, ha…oké’ en hij sloot zijn arm sterker om mij heen, zo zaten we dan een tijdje in stilte. De stilte was ondraaglijk omdat het zo hart verscheurend was ik keek naar het raam naar buiten terwijl ik me in Cedric’s armen sloot.