Deze merrie zit bij een kudde, the eagles. Deze kudde heeft een 'Actie' georganiseerd; een training.
Maar ik zal je niet langer laten wachten:
Een witte merrie galoppeerde kalm langs een vreemd riviertje en ze zuchtte. Altijd maar dan ook echt altijd was ze alleen. Haar diep gebogen hals combineerde prima met haar gebogen hoofd en die draaide tergend langzaam opzei. Wat ze zag was een beekje met aan de weerszijden ervan dikke eikenbomen. De witte merrie snoof eens diep en pikte verschillende geuren op. In de verte rook ze drie hengsten waaronder de licht bekende Falcon. Ze grijnsde ongemakkelijk; ze was hengstig. Haar staart die toch altijd al in de lucht hing zwiepte heen en weer en ze snoof nog eens diep. Als ze zichzelf niet vergiste waren de drie hengsten zo’n vijf kilometer van haar verwijderd. Dus eigenlijk was het nog niet echt een geur. Haar scherpe oren spitsten zich maar ze hoorde nog geen enkel geluid. Een zuchtje ontsnapte uit haar keel. Zij, een witte merrie leek langs de rand van het beekje te zweven en een scheve glimlach was even te zien op haar zachte lippen. Haar lange manen bedekten zowat haar hele hoofd en haar hoeven ploegden nog steeds kalm de aarde om. Om eerlijk te zijn voelde ze zich niet echt kalm. Haar gevoelens hielden stiekem een oorlog in haar hart. Was ze verliefd? Ja ze wist eigenlijk zeker van wel. Maar de hengst zou nooit iets in haar zien. Zij was een simpel lid van de kudde. Hij was ordelid, oprichter van een actie. Dat laatste gerucht deed vaag de ronde en dat was ook half de reden dat ze deze weg volgde. Kilometers lang. Ineens had ze er genoeg van! Een luide hinnik klonk uit haar keel en wild stormde ze voor zich uit. Na enkele meters hield ze op. Zij mocht zich niet uitleven! Ze moest zich beschermen, bescherming zoeken voor de oorlogvoerende gevoelens. Stiekem glipte er een traantje uit haar ooghoek en licht boos verweet ze zichzelf allemaal dingen. Een grommend geluid klonk licht uit haar keel en ze ging nu over in een soepele, verende draf. Haar diep gebogen hoofd wiegde haast onzichtbaar van oost naar west. Onbewust had ze nu zo´n twee en een halve kilometer gegaloppeerd en instinctief wist ze dat het tijd was om te draven. Hoe dichterbij ze kwam, hoe beter ze de hengsten rook. Twee onbekend en een bekend, Falcon. Maar, hoe dichterbij zij kwam, hoe beter de zoete hengstengeur te ruiken was en geïrriteerd schudde ze haar hoofd. Haar hoog opgeheven staart zwiepte enkele vliegen weg van haar spierwitte vacht en haar kalme tempo verried nog niets van haar stemming. Nog niet.. Diep in gedachten verzonken merkte ze nu dat ze nog zo´n honderd meter te gaan had en ze bleef even stilstaan. Met hoog opgeheven hoofd verkende de witte merrie de omgeving. Een soort crossbaan was gebouwd. Met een soort streep was het begin gemarkeerd en die gaf aan waar je moest starten. Je moest waarschijnlijk iets met alle hindernissen doen en ze knikte goedkeurend. Goed uitgedacht! In een sierlijke maar vooral soepele draf draafde ze richting de hengsten. Haar staart was hoog opgeheven en haar gespierde witte nek was diep gebogen. Met haar neus naar de grond gericht bereikte ze de paarden. Ze hief haar hoofd fier op en keek de paarden aan. ´´Hallo, Hengsten,´´ en geduldig en kalm wachtte ze op antwoord..
Tips zijn fijn, Commentaar het liefste alleen opbouwend, Denk eraan dat ik 13 ben, dus geen profschrijfster!
Edit: hij is 548 woorden lang, Weet niet of dat lang genoeg is?
Danke