[VER] Butterflies & Hurricanes

Moderators: EvelijnS, Essie73, Muiz, NadjaNadja, xingridx, Firelight

 
 
Urbiezira

Berichten: 2565
Geregistreerd: 29-05-07
Woonplaats: Rotterdam

[VER] Butterflies & Hurricanes

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 07-09-10 16:57

Hoi iedereen.

Na de complimenten en aanwijzingen van Procent hier op bokt, die het verhaal al een stuk gelezen heeft, open ik hierbij een eigen topic.
Het verhaal is denk ik het leukst voor mensen die de band Muse kennen, maar ook voor buitenstaanders.

Ik sta zeker open voor kritiek, maar wel opbouwend. Ook bij het zien van fouten, zou ik daar graag willen weten, dan kan ik het aanpassen.

Groetjes, Maartje


1.

Best
You've got to be the best
You've got to change the world
And you use this chance to be heard
Your time is now



‘Dit is de hoofdzaal, en dat is het podium.’
Een man met bruin haar met een net out-of-bed look wijst naar het podium. Nadenkend kijkt ze de zaal rond of hij wel groot genoeg is voor het aantal mensen dat er komen. Boven het podium hangen verschillende spotlights, die volgens de eigenaar in alle kleuren kunnen schijnen. Langs de zijkant van de zaal staan grote, leren ligbanken, waar je helemaal in weg zakt als je erop gaat zitten. Er staat een bar, waar over een maand al haar medestudenten en vrienden hun drankjes kunnen bestellen. Frisdrank, cocktails, bier, wijn, noem het maar op, ze hebben alles. Als ze de zaal neemt natuurlijk.
Speciaal voor haar feest mocht ze een designjurk uitkiezen van haar ouders. Ook hebben haar ouders, Catherine en James Campbell, speciaal voor haar “sweet 21” en tevens afstudeerfeest, haar favoriete band geregeld. Het feest begint om half negen, en om half tien staat haar band op het programma, met een optreden van drie kwartier. Daarna worden de hapjes en de taart geserveerd en dan kan het feest echt beginnen. Ze laten een geweldige Dj uit Londen komen en allemaal dansers die op verhoogde plateaus nieuwe hiphop en moderne dansmoves zullen uitvoeren.
‘Buiten is er ook een terras, een grasveld en daar achter begint het bos. Binnen mag er niet gerookt worden, in verband met het brandalarm dat dan afgaat, maar buiten mag je wel roken. Gaat u even mee?’ de man begeleidt de familie Campbell naar buiten toe. Hij laat het terras zien en Catherine knikt goedkeurend.
‘Erg mooi, erg mooi.’
Het terras is betegeld met zwarte stenen en de tafels en stoelen zijn wit gelakt. Als de zon er op schijnt doet het zeer aan je ogen. Een fontein bedekt een groot deel van het grasveld. ‘Wat vind je ervan, James?’ vraagt Catherine.
‘Prachtig.’ antwoordt hij.
‘Het thema van het feest wordt futuristisch. Is het mogelijk om in het midden van de zaal een groot, groen licht te laten schijnen? De kleuren zijn dus groen, wit en zwart.’
‘Natuurlijk, het is uw feest. Komt er nog een band optreden? En hebben die hun eigen technici?’
Ze knikt ja, draait zich om en loopt weer naar binnen toe. Ze ziet de band al op het podium staan en iedereen losgaan op de muziek. 23 juni, 1999, zal haar feest zijn. Op de dag van haar 21ste verjaardag. Haar ouders en de eigenaar lopen achter haar aan naar binnen. Haar moeder vraagt haar even apart terwijl haar vader nog wat details bespreekt met de eigenaar van de zaal.
‘Lieverd. Het is een dure zaal, dus ik moet het zeker weten. Wil je deze zaal, of wil je nog even verder kijken?’
‘Maar natuurlijk wil ik deze zaal, hij is perfect!’
‘Prachtig! Schat, ze wil de zaal.’
‘Mooi, dan is dat ook geregeld.’ haar vader tekent het contract met de eigenaar van de zaal. Daarna rijden ze met hun zwarte Mercedes het terrein van de nachtclub af.

* *

In een zilver glitterend mini-jurkje, en met een microfoon in haar hand, staat ze naast het podium. Een groen spotlight vestigt zich op haar en haar jurkje kleurt groen. Terwijl ze het trappetje van het podium oploopt, gaat er van alles door haar heen. Er komen allerlei herinneringen naar boven van het afgelopen jaar. Ze loopt langzaam naar het midden van het podium en iedereen kijkt aandachtig naar haar. Ze kijkt naar alle bekende gezichten met wie ze het afgelopen jaar zo veel lol heeft gehad. Ze ziet ook Bruno staan. Zijn hoed is duidelijk te zien tussen alle mensen, en als hij merkt dat ze naar hem kijkt, zwaait hij naar haar. Bruno is een vriend van haar die ze al kent sinds de basisschool. Sinds de middelbare school hebben ze het samen over jongens, want toen Bruno zestien was kwam hij uit de kast. Ook kunnen ze samen urenlang praten over foto’s van knappe acteurs en zangers. Bruno was dan ook stikjaloers toen ze zei welke band ze voor haar verjaardag mocht laten komen. Ze focust zich weer op wat ze moet doen, haalt nog een keer diep adem en begint te praten.
‘Allemaal echt heel erg bedankt dat jullie naar mijn ‘sweet 21’ zijn gekomen. Zo meteen gaan jullie kijken en luisteren naar een optreden van mijn favoriete band. Ik wil mijn ouders heel erg bedanken dat ze deze band hebben kunnen regelen en ik wil natuurlijk ook de band bedanken dat ze gekomen zijn. Iedereen graag een groot applaus voor de band, Muse!’
De band komt het podium op en zij loopt via het trappetje het podium af. Het publiek klapt en juicht als ze beginnen met spelen.
“She burns like the sun, and I can’t look away.” klinkt het door de zaal. Tegen het einde van het optreden, vraagt de leadzanger Matt, de jarige op het podium.
‘Wil de jarige, Camille, het podium opkomen?’ het publiek begint te juichen en duwt haar richting de trap. Ze loopt het podium op en gaat naast Matt staan. De drummer en de basgitarist zijn ook achter hun instrumenten vandaan gekomen en naar de jarige gelopen. Ze krijgt blosjes op haar wangen en ze kijkt even snel de zaal in. Bruno steekt zijn duim omhoog en ze glimlacht.
‘Ik denk dat we even voor Camille moeten zingen.’ Al gauw zingt iedereen “Happy Birthday” mee. Terwijl iedereen staat te zingen tillen de leden van de band haar plotseling op totdat ze horizontaal door hun handen hooggehouden wordt. Ze schrikt als ze zich beseft dat ze een mini-jurkje aan heeft en de drummer van een prachtig uitzicht kan genieten, aangezien hij te midden van haar lichaam staat. Ze kijkt naar hem om te kijken of hij naar haar kijkt. Hij glimlacht en ze wordt rood. Dat is absoluut de liefste glimlach die ze ooit heeft gezien. Zelfs nog liever dan die van haar kleine neefje. Dan draaien ze haar met haar hoofd richting de zaal. Ze bukken en begeleiden haar op de handen van de mensenmassa. Als ze door de handen van de gedragen wordt, springen Matt, de drummer en de basgitarist zonder pardon ook naar beneden.
Als Camille eindelijk weer op haar voeten staat kijkt ze achterom. Ze ziet nog net hoe Matt, de drummer en de bassist ook worden neergezet door de massa handen die haar zojuist ook nog gedragen hadden.
‘Camille! Dat was echt geweldig! Ik heb genoten!’ Bruno is naar haar toe gelopen en grinnikt.
‘Nu ga ik die DJ eens even checken. Zie je later, lieverd!’ zwaaiend met zijn heupen loopt Bruno weg.
Intussen is het podium leeggehaald en is er apparatuur voor een DJ neergezet. De DJ komt het podium op en begint te draaien.
Ze glimlacht en ziet dan dat de band op haar afgelopen komt. Matt stopt voor haar neus en vraagt waar hij rode wijn kan halen. Ze wijst hem de bar aan en hij loopt weg, samen met Chris, de bassist, die een biertje wil.
‘Sorry voor het uitzicht.’ zegt ze tegen de drummer, Dominic. ‘Gelukkig heb ik geen string aan.’ Dominic lacht, en dan pas heeft ze door dat ze dat hardop zei.
‘Nou ja, dat had ik geen probleem gevonden.’ zegt Dominic. Ze wordt weer rood en Matt en Chris komen gelukkig weer teruggelopen. Ze geven Dominic een mojito en hebben voor haar hetzelfde drankje meegenomen.

‘Hou je eigenlijk wel van mojito?’ vraagt Dominic nadat ze hun eerste drankje op hebben.
‘Ja hoor. Best lekker. Jij?’ Dominic knikt ja.
‘Zal ik er nog eentje voor je halen?’
‘Graag.’
Dominic loopt naar de bar toe en bestelt twee mojito’s. Hij wenkt Camille naar de leren banken. Samen gaan ze zitten en Camille neemt een slokje van haar mojito. Dom gaat dicht naast Camille zitten en legt dan heel nonchalant zijn arm op de leuning achter haar.
‘Ik vind het echt super dat jullie konden komen. Jammer genoeg maar voor een avond.’ zegt Camille.
‘Graag gedaan hoor. Ik vind het wel gezellig hier.’
Camille kijkt hem aan en haar voet raakt per ongeluk de zijne. Een enorm warm gevoel gaat door haar hele lichaam heen. Daar bovenop glimlacht hij ook nog eens naar haar. Snel kijkt ze weg.
‘Ga je mee dansen?’ ze hebben hun mojito op en Dominic is gaan staan. Zijn hand wijst naar haar en zij legt haar hand in de zijne. Hij trekt haar de dansvloer op en ze staan naast elkaar te dansen. Na een tijdje, bij een wat rustiger nummer, ontstaan er kleine blosjes op zijn wangen. Dominic draait zich naar Camille toe en fluistert of hij nog een drankje moet halen. Ze knikt ja en snel loopt hij naar de bar. Hij ziet allemaal schuifelende en schurende stelletjes en krijgt een raar gevoel van binnen, alsof hij weer zestien is. De barman weet wat hij komt bestellen en geeft hem twee mojito’s. Hij vraagt hoe het met het meisje gaat, waar hij de drankjes voor meeneemt. Dominic trekt zijn schouders op en begint er dan zelf over na te denken. Hij weet eigenlijk helemaal niet wat hij moet denken, en besluit er maar niet langer over te malen.
Hij komt aan bij Camille en ziet dat Matt en Chris zich bij haar hebben gevoegd. Ook staat er een onbekende jongeman bij. Camille glimlacht naar Dominic en wijst dan naar een meisje dat achter Matt staat. Matt en Chris lopen op haar af, voor hoeverre ze nog in een rechte lijn kunnen lopen. Dominic voegt zich bij Camille en de onbekende.
‘Dominic, dit is Bruno. Hij wilde jullie heel graag ontmoeten.’ Bruno steekt direct zijn hand uit maar ziet dan dat Dominic twee glazen in zijn hand heeft.
‘Oh, dan maar geen hand!’ Bruno lacht op een hoog toontje en ratelt dan weer verder. ‘Wat een geluk heeft Camille zeg, dat jij een drankje voor haar koopt!’
‘Bruno!’ Camille begint te blozen en maakt een stille verontschuldiging. Dominic leest “sorry” van haar lippen af. Zijn lippen vormen dan de woorden: “Geeft niet” en hij geeft haar een knipoog.
‘Nou, ik ga maar weer eens verder. Volgens mij hadden de DJ en ik een klik!’ Bruno slaakt een zacht gilletje en wuift Camille gedag.
‘Succes Bruno!’ roept ze hem achter na.
Dominic weet niet wat hij moet denken van het tafereel dat zich net voor zijn neus afspeelde. Hij geeft het drankje aan Camille en besluit het maar te laten voor wat het is.
Plotseling rennen allemaal mensen van het terras de zaal in. Ze zijn natgeregend en er klinken donderslagen. Als Matt het meisje probeert te versieren met de hulp van Chris, wat dus niet helpt, besluit Dominic actie te ondernemen.
‘Ben je bang voor onweer?’ vraagt hij.
‘Nee hoor, jij wel dan?’ Camille neemt een slokje van haar mojito.
‘Nee, ik niet hoor. Maar jij durft vast niet naar buiten om te kijken naar het onweer, of wel?.’ Dominic kijkt haar uitdagend aan en knijpt een oog een beetje dicht.
‘Hmm, dat heb je dan mis, ik durf heus wel naar buiten hoor.’ bijdehand zet Camille haar glas neer.
‘Nou kom dan maar mee.’ zegt Dominic terwijl hij haar hand pakt en mee naar buiten trekt.


Distance separates only the bodies, not the minds. - Desiderius Erasmus


TheHorseInn
Berichten: 3092
Geregistreerd: 29-11-08

Re: [VER] Butterflies & Hurricanes

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-09-10 21:05

Mooi geschreven!

Urbiezira

Berichten: 2565
Geregistreerd: 29-05-07
Woonplaats: Rotterdam

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 08-09-10 06:28

Dankje :)


Distance separates only the bodies, not the minds. - Desiderius Erasmus

xXLiekeXx

Berichten: 3209
Geregistreerd: 26-11-05

Re: [VER] Butterflies & Hurricanes

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-09-10 06:40

Ik vind het ook mooi en fijn geschreven!
Viel mij op dat je een stukje van 't liedje erin hebt zitten, vond ik leuk! :D

Ik hou een blog bij over mijn ervaringen met tuinieren, het houden van (klein)vee, zelfvoorzienend leven en allerlei andere avonturen.
http://brabantsboerderijtje.blogspot.nl [*]'t Brabants Boerderijtje

Urbiezira

Berichten: 2565
Geregistreerd: 29-05-07
Woonplaats: Rotterdam

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 08-09-10 06:42

Haha, ja :D
Dat doe ik bij het begin van elk hoofdstuk.

Dat geeft een klein beetje iets erover weg, of zegt iets over de achterliggende betekenis :P

Ik ben blij dat iedereen het mooi en/of fijn geschreven vind, want dat was zelf mijn grootste struikelblok.


Distance separates only the bodies, not the minds. - Desiderius Erasmus

TurboTinker

Berichten: 14887
Geregistreerd: 07-10-03
Woonplaats: Meppel

Re: [VER] Butterflies & Hurricanes

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-09-10 06:59

Ik vind het ook mooi geschreven.
Al lijkt het eerste stuk heel snel te gaan.

Jammer dat het hier ophoudt, ben wel benieuwd naar de rest van het verhaal ;)

M_D_H
Berichten: 14823
Geregistreerd: 01-10-09

Re: [VER] Butterflies & Hurricanes

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-09-10 09:19

wauw leuk :D

[o] Er komt een moment dat je je realiseert wie belangrijk is, wie niet meer belangrijk is........
en wie altijd belangrijk zal zijn!
Dus, maak je geen zorgen over mensen uit je verleden, er is een reden dat ze het niet gered hebben in jouw toekomst

It's in your moments of decisions, that your destiny is made

kurida1

Berichten: 647
Geregistreerd: 18-04-10
Woonplaats: den helder

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-09-10 14:33

mooi geschreven ga het zeker volgen

Er zijn 3 soorten mensen. Mensen die wel kunnen tellen en mensen die niet kunnen tellen.
Nero 3 maanden in de sneeuw

Urbiezira

Berichten: 2565
Geregistreerd: 29-05-07
Woonplaats: Rotterdam

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 08-09-10 15:29

Wauw, bedankt voor alle complimenten, dat had ik niet verwacht :o

Voor hoofdstuk 2 moet ik eerst nog wat regelen, maar dat komt er hopenlijk ook snel aan.


Distance separates only the bodies, not the minds. - Desiderius Erasmus

Lisa_western

Berichten: 673
Geregistreerd: 09-10-09

Re: [VER] Butterflies & Hurricanes

Link naar dit bericht Geplaatst: 08-09-10 18:32

Het is echt leuk :)

Urbiezira

Berichten: 2565
Geregistreerd: 29-05-07
Woonplaats: Rotterdam

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 08-09-10 19:33

Dankje :D


Distance separates only the bodies, not the minds. - Desiderius Erasmus

Urbiezira

Berichten: 2565
Geregistreerd: 29-05-07
Woonplaats: Rotterdam

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 10-09-10 14:16

Ik had eigenlijk geen idee of dit stuk gewoon geplaatst mocht worden, i.v.m. de regels van bokt, maar ik denk van wel.
Aangezien de moderator helaas nog niet gereageerd heb, en ik morgen Muse in het echt ga zien in Londen, ga ik het toch plaatsen.
Anders moet iedereen tot na het weekend wachten. :P

Komt ie dan.

Citaat:
2.

Stars when you shine you know how I feel
Scent of the pine you know how I feel
Oh freedom is mine
And you know how I feel



Buiten spreidt Camille haar armen en kijkt naar de lucht. Hij is grijs en donker en de regen valt op haar gezicht.
Dominic loopt langs haar. ‘Je mag me trouwens wel Dom noemen. Dominic klinkt zo oud.’
Dom gaat op de rand van de fontein staan en steekt zijn neus in de lucht om de geur van het bos beter te ruiken.
Het ruikt zoetig, en naar regen. Plotseling krijgt hij een duw in zijn rug en valt voorover de fontein in. Camille bescheurt zich van het lachen en ziet Dom weer boven water komen.
‘Waar was dat nou goed voor?’ roept hij uit. Camille maakt dat ze wegkomt en rent richting het bos. Lachend klimt Dom uit de fontein en gaat haar achterna. Dominic is veel sneller dan Camille en hij loopt dan ook gemakkelijk in. Camille haar mini-jurkje kruipt langzaam omhoog en ze merkt er niets van. Dom moet lachen en stopt met rennen.
‘Waarom lach je?’ Camille stopt en kijkt om.
Ze kijkt naar Dom terwijl zijn blik afdwaalt langs haar lichaam naar beneden. Ze kijkt wat er aan de hand is en ze ziet dat haar jurkje maar net onder haar billen vandaan komt! Snel trekt ze het jurkje weer naar beneden.
‘Vieze gluurder!’ roept ze op een plagerige toon.
Dom loopt langzaam naar haar toe en slaat een arm om haar heen.
‘Je zal het wel koud hebben met zo een kort jurkje in de regen!’ ze staan midden in het bos en Camille voelt nu pas dat ze het inderdaad best koud heeft. Het begint nog harder te regenen.
‘Kom, we gaan even schuilen.’
Dom rent met Camille naar een grote boom met een dicht bladerdak.
‘Onder een boom?’ Camille trekt een wenkbrauw omhoog. ‘Ach, hoe groot is de kans dat de bliksem inslaat.’ Dom is gaan zitten en Camille settelt zichzelf op zijn schoot. Hij haalt het elastiekje uit haar lange, bruine haar. Ze glimlacht en kijkt hem aan. Hij heeft grijsblauwe ogen. Ze legt haar hoofd tegen het zijne aan en fluistert in zijn oor.
‘Je bent lief.’ Dom lacht en hij slaat zijn arm om haar middel heen. Ze slaat een arm om zijn nek heen en haalt haar hand door zijn haar. Hij heeft gel in zijn haar gedaan, maar die is niet blijven zitten. Nu zit zijn korte kapsel warrig door elkaar, wat hem nog schattiger maakt.
‘Heb je het nog steeds koud?’ vraagt Dom.
‘Ja.’ Dom laat zijn handen naar beneden glijden en tilt haar onder haar billen op. Ze legt haar benen aan weerszijden van zijn benen en gaat op haar knieën zitten. Haar voorhoofd ligt tegen zijn voorhoofd aan en ze kijken elkaar aan met een klein glimlachje. Camille sluit langzaam haar ogen.
‘Hmm, je bent schattig met je ogen dicht.’ zegt Dom. Camille opent haar ogen weer en kijkt Dom aan.
‘Maar ook met ogen open hoor.’ Camille glimlacht weer en geeft hem een zoen op zijn voorhoofd. Dan houdt hij zijn hoofd schuin en begint haar in haar nek te zoenen. Camille laat alles toe. Hij buigt voorover en rolt haar op haar zij. Ze liggen nu schuin onder de boom en hij legt zijn been over haar heen. Hij zoent haar vol op haar mond en zij beantwoordt zijn zoen. Haar handen haalt ze weer door zijn haar heen. Het voelt zo heerlijk zacht aan. Na een tijdje zoenen houdt Camille op en kijkt hem aan.
‘Ik heb het niet koud meer.’
‘Gelukkig maar.’ hij haalt met zijn handen haar jurkje een stukje omhoog tot boven haar heupen.
‘Nu nog steeds niet koud?’ Dominic kijkt oprecht maar ook een tikkeltje hoopvol. Ze zijn omgedraaid en nu ligt hij op de grond van het bos, waar blaadjes, takjes en verdwaalde plukjes gras groeien.
‘Nee, nu heb ik het eerder te warm. Wil je me daarmee helpen?’ ze maakt een pruillipje en kijkt hem vragend aan.
‘Ik doe niets liever.’ hij trekt haar jurkje helemaal uit. Als haar jurkje naast hun op de grond ligt kijkt ze hem zwoel aan. ‘En nu? Wat was je van plan?’ Dominic zegt niks en gaat verder met zoenen. Hij houdt haar lichaam stevig tegen het zijne aan en zij voelt iets waar hij geen controle over kan houden. Ze moet erom glimlachen en hij stopt met zoenen.
‘Is er iets?’ beteuterd kijkt hij naar haar. Er klinkt een angstige toon in zijn stem.
‘Er is absoluut niets, het is gewoon, ik lig te vrijen in het bos, en..’
Dom kijkt naar beneden. ‘Tja, daar kan ik niets aan doen.’ hij glimlacht en trekt haar weer heel dicht naar hem toe, totdat hij naast haar oor zit. ‘En ik dacht, zo een prachtig meisje, die moet wel een cadeau hebben voor haar “sweet 21”.’ zachtjes voelt ze zijn lippen weer. Langzaam brengt hij zijn handen achter haar rug langs naar haar BH. ‘Mag ik?’
‘Natuurlijk mag je, als ik eerst mag.’ ze kijkt hem speels aan en trekt dan zijn zwarte T-shirt uit. Camille kijkt hem goedkeurend aan. ‘Een sixpack, toe maar!’ Dom is vereerd en gaat weer rechtop zitten, tegen de boom aan. ‘Je mag geen viezigheid op je mooie lichaam krijgen. Kom maar weer op schoot.’ Camille schudt nee met haar hoofd.
‘We staan nog niet quitte.’ Dom houdt zijn hoofd schuin en snapt er niets van, totdat zij zijn riem losmaakt en zijn broek helemaal naar beneden trekt. Dan gaat ze weer op haar knieën zitten en begint ze hem hevig te zoenen. Met zijn handen maakt hij de sluiting van haar BH los. De witte BH gaat ook naast hun op de grond en zijn handen glijden weer naar beneden.


‘He Chris, waar is Dom nou?’ Chris en Matt kijken om hun heen de zaal in. Ze zien half dubbel, maar voor wat ze nog wel kunnen zien is er geen drummer, en ook geen glitterjurkje te bekennen. ‘En die Camille is ook weg!’ Matt gooit zijn arm omhoog en dumpt daarmee de helft van zijn biertje op iemand die vervolgens boos begint te schreeuwen. Na een aantal keer de zaal rond te zijn geweest, komen ze tot de conclusie dat ze niet binnen zijn.
‘Wedden dat Dom met haar naar buiten is?!’ zegt Chris lachend. Voordat Chris ook maar klaar is met lachen, is Matt al richting de uitgang aan het racen. Hij duwt iedereen opzij en een dronkenlap valt op de grond.
Mensen rennen naar hem toe en rapen hem op van de grond. Eenmaal buiten zoeken ze rond naar sporen van de twee. Chris houdt zijn vest boven zijn hoofd, maar Matt is veel te opgewonden over de situatie om door te hebben dat het hard regent. Ze kijken overal, maar nergens zijn ze te bekennen. Alleen in het bos hebben ze nog niet gezocht. Matt wenkt Chris en loopt het bos in. Na een tijdje is het raak. Twee mensen zitten tegen een boom aan, zoenend.
‘Dat zijn Dom en Camille!’ roept hij uit. ‘Shhh!’
Chris trekt Matt achter een boom en Matt kijkt snel weer om het hoekje. ‘Ze zijn naakt!’
‘Wat?’ ook Chris kijkt om de hoek. ‘Halfnaakt hoor.’ zegt Chris heel rustig. Hij gaat weer helemaal achter de boom staan. Matt springt ook weer achter de boom.
‘Halfnaakt?! Hoezo halfnaakt?’ Chris kijkt nog eens om de boom heen om zijn gelijk te bewijzen. ‘Hij trekt nu pas haar slip uit hoor. Halfnaakt dus!’ Matt kijkt snel om de boom heen en springt op en neer als een klein kind. ‘Noem je dat halfnaakt? Geef me een verrekijker!’
Chris kijkt in zijn zakken en zegt dan: ‘Nee, ik heb geen verrekijker.’ ‘Verdorie.’ Chris rolt met zijn ogen en moet een beetje te hard lachen. Dom en Camille kijken hun kant op.

‘Wat was dat!’ Camille duwt haarzelf tegen Dom aan. Hij legt zijn hand op haar haar en streelt het zachtjes.
‘Rustig maar, dat was vast de wind.’ teder geeft hij haar een zoen op haar wang.
‘Ik voel me nu wel een beetje kwetsbaar.’ daarop duwt Dom haar een stukje omhoog en trekt zijn boxershort uit. Camille blijft naar zijn ogen kijken, die glinsteren door het maanlicht dat nog door de bomen heen kan komen.
‘Nu ben ik ook kwetsbaar, maar jij hebt mij om je te beschermen.’ zelfs zijn stem klinkt kwetsbaar. Camille glimlacht een klein beetje en legt dan haar hoofd op zijn schouder. ‘Ik wil niet zo ver gaan.’ zegt ze. Dom pakt met zijn handen haar hoofd vast en houdt dat voor zijn hoofd. Hij kijkt diep in haar groene ogen en zegt: ‘Als jij het niet wil, gebeurt er niets.’ dat lijkt voor Camille het goede antwoord te zijn.

‘oliebol man! Ze hadden ons bijna gezien!’ toch kan Matt het niet laten om nog eens te spieken. Chris kijkt ook om het hoekje, maar niet lang erna kijkt hij weer weg.
‘Jakkes Matt, eigenlijk wil ik dit helemaal niet zien.’ hij schudt zijn hoofd hevig heen en weer.
‘Dit is een uiting van liefde hoor!’ Matt zet zijn beste pokerface op en probeert Chris over te halen te blijven.
‘Liefde?! Lust zul je bedoelen! Ik ken jou en ik ken Dom, dat is pure lust, mijn vriend!’ Matt maakt een handgebaar. ‘Ach man. Waar heb je het over.’ hij kijkt weer om de boom heen. ‘Ik heb Dom nog nooit zo gezien!’
Chris trekt Matt weer achter de boom. ‘En dit is dan ook de laatste keer.’ streng kijkt Chris hem aan.
‘Zou jij het leuk vinden als je bekeken wordt terwijl je met iemand aan het vrijen bent?’ Matt moet weer lachen op zijn hoge toontje. Chris schudt zijn hoofd en laat Matt los. Snel steekt hij zijn hoofd weer om de boom heen. Al gauw begint Matt zonder te kijken met zijn arm te slaan.
‘Chris! Chris! Moet je dit zien!’
‘Matt, hou op. Je slaat me in mijn gezicht.’ Chris duwt de hand van zijn vriend weg en weigert ook te kijken.
‘Waarom...waarom gaat hij niet verder!’ Chris legt van schaamte zijn hoofd in zijn handen en pakt dan de arm van Matt. ‘Kom mee, het is genoeg geweest.’ met tegenzin loopt Matt mee.

‘Ik ben moe.’ Camille zucht zachtjes. Dom beweegt opzij tot hij nog maar half op het lichaam van Camille ligt.
‘Heb je het weer koud?’ vraagt hij. Hij voelt haar kippenvel en ze kijkt hem aan. Hij gaat op zijn zij liggen en trekt haar nu heel dicht tegen hem aan. Hij voelt de zweetdruppels op haar rug. ‘Dank je.’ zegt ze.
‘Wacht even.’ Dom reikt naar opzij en pakt haar onderbroek en zijn boxer van de grond af. Hij klopt het dunne stofje af en geeft het aan haar. Dankbaar trekt ze het aan en Dom trekt ook zijn boxer weer aan. Snel omarmt hij haar weer en wrijft met zijn voeten tegen de hare aan. Hij geeft haar een grote, tedere zoen en langzaam vallen ze in slaap.


Distance separates only the bodies, not the minds. - Desiderius Erasmus

kurida1

Berichten: 647
Geregistreerd: 18-04-10
Woonplaats: den helder

Re: [VER] Butterflies & Hurricanes

Link naar dit bericht Geplaatst: 10-09-10 14:42

leuk stuk weer, geen fouten kunnen ontdekken

Er zijn 3 soorten mensen. Mensen die wel kunnen tellen en mensen die niet kunnen tellen.
Nero 3 maanden in de sneeuw

Urbiezira

Berichten: 2565
Geregistreerd: 29-05-07
Woonplaats: Rotterdam

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 10-09-10 15:15

Dankje :)

Als iemand wel fouten ontdekt, wil die ze dan even aangeven? Dankje :)


Distance separates only the bodies, not the minds. - Desiderius Erasmus

TheHorseInn
Berichten: 3092
Geregistreerd: 29-11-08

Re: [VER] Butterflies & Hurricanes

Link naar dit bericht Geplaatst: 10-09-10 16:08

Wauw! Mooi stuk weer!

Urbiezira

Berichten: 2565
Geregistreerd: 29-05-07
Woonplaats: Rotterdam

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 14-09-10 19:40

Dankje! Ik zal zo snel mogenlijk het nieuwe stuk posten!


Distance separates only the bodies, not the minds. - Desiderius Erasmus

Urbiezira

Berichten: 2565
Geregistreerd: 29-05-07
Woonplaats: Rotterdam

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 15-09-10 13:49

Het eerste deel van hoofdstuk 3:

Citaat:
3.

Who you were
Was so beautiful
Remember who, who you were


Een pijnscheut gaat door de rug van Dominic heen. Hij draait zich van zijn zij op zijn rug en langzaam opent hij zijn ogen. Boven hem is een dicht bladerdak van de boom waar hij onder in slaap was gevallen. Een geur van zweet en bos vult zijn neus en hij kijkt om zich heen. Naast hem ligt het maagdelijke lichaam van Camille. Een rilling gaat over zijn rug en hij kruipt snel weer tegen haar aan. Kreunend wordt ze wakker en ze draait zich om. Zachtjes zoent hij haar. Ze glimlacht. Ze legt haar hoofd in zijn nek en ruikt zijn opgedroogd zweet. Hij streelt haar rug en ze krijgt er kippenvel van. Ze liggen een tijdje te knuffelen totdat Dom beseft waar hij is. In zijn hoofd vraagt hij zich af; ik lig in een bos, samen met Camille. Wat doe ik hier? Hij schrikt op en Camille kijkt omhoog. ‘Wat is er?’ zegt ze, nogal slaperig. Dominic reikt over Camille heen naar zijn broek. Uit zijn achterzak haalt hij zijn mobiel en kijkt op de klok.
‘Het is al half elf!’ Dom probeert op te staan. ‘AU! Je ligt op mijn heup!’ Camille probeert het lichaam van Dom van haar af te duwen, maar hij lacht en blijft liggen. Nadat Camille een tijdje geprobeerd heeft hem van haar af te duwen, rolt hij over haar heen. Ze staat langzaam op en loopt naar haar kleding. Dom ziet dat hij een voicemail bericht heeft, van Chris. Hij luistert zijn voicemail af en heeft niet door dat Camille wegloopt met al hun kleding. Na het voicemail bericht, waarin Chris en Matt vragen waar hij is gebleven, met veel gelach op de achtergrond, wil hij zich aan gaan kleden. Zijn kleding is echter verdwenen. ‘Verdomme! Camille! Laat me het niet moeten komen halen!’ Camille stapt achter een boom vandaan terwijl ze haar jurkje voor zich houdt. Dom trekt zijn wenkbrauwen op, en ziet dan dat zij zijn kleding aan heeft! Hij zet zijn handen in zijn zij en zegt: ‘Mij staat het toch beter.’ vlug rent hij naar haar toe en begint haar te kietelen. Camille gilt het uit van het lachen.
‘Stop! Dom! Stop! Hahaha! Ik kan niet meer! Haha! Stop!’ Dom pakt haar vast in een soort houdgreep en zegt:
‘Ik heb je! Nu wil ik mijn kleding terug!’ ze kijkt hem aan. ‘Ik ga het nu niet uittrekken, of wil je dat ik het weer koud krijg?’ ‘Wie heeft het hier nou koud?’ Camille voelt dat Dom staat te bibberen en kijkt naar hem. Hij staat met alleen zijn boxershort aan terwijl zij ondergoed, een broek en een T-shirt aan heeft.
‘Oh, sorry!’ Hij laat de houdgreep wat verslappen en zij trekt het T-shirt uit. Ze trekt het over zijn hoofd heen en dankbaar brengt hij zijn lippen naar de hare. Daarna pakt haar jurkje en trekt dat over haar hoofd heen, langs haar lichaam naar beneden. Ze glimlacht en geeft Dom zijn broek terug. Dom klopt haar jurk af, waar allemaal aarde op zit. ‘Dank je.’
‘Chris had gebeld. Waar ik was.’ Dom kijkt naar de grond. ‘Hij had voicemail ingesproken.’
‘Heb je hem al teruggebeld?’ vraagt Camille. Dom schudt zijn hoofd. ‘Ik wil nog niet weg.’ Camille gaat dicht tegen hem aan staan en geeft hem een knuffel. Hij rust zijn hoofd op haar schouder, en als zij hem los wil laten, houdt hij haar nog steviger vast.
‘Je moet nu wel echt gaan, Dom.’ ze kijkt hem in zijn ogen en geeft hem nog een vluchtige zoen. ‘Hier heb je mijn nummer.’ Dom pakt een papiertje en een pen uit zijn achterzak en schrijft zijn mobiele nummer op.
‘Heb jij altijd pen en papier bij je?’ lacht Camille. Dom schudt ja en gaat door met schrijven. Hij overhandigt het nummer en trekt Camille dan nog een keer tegen hem aan. ‘Een afscheidszoen?’ ze glimlachen allebei en Dom zoent haar passievol. Dan slaat Dom zijn arm om haar middel en haar arm ligt om zijn schouder. Ze lopen naar de rand van het bos en daar loopt Dom de andere kant op.
‘Hoe weet ik eigenlijk dat het jouw nummer is?’ roept ze hem na. Hij kijkt om en knipoogt naar haar. Net voordat hij uit haar beeld verdwijnt, pakt Camille haar mobiele telefoon, die ze altijd in haar BH bewaart. Snel toetst ze het nummer in dat op het blaadje staat en klikt op bellen. Dom staat stil en pakt zijn telefoon. Ze maakt een kusgeluidje en lachend kijkt Dominic om. Ze hangt op en hij loopt verder, totdat hij uit haar beeld verdwenen is.

Thuis stapt Camille direct onder de douche. Ze kan nu lekker alle aarde, dode beestjes en blaadjes van zich afspoelen. Jammer genoeg verdwijnt ook Dom’s lichaamsgeur in het afvoerputje. Ze was haar haar met shampoo van schwarzkopf en stapt onder de douche vandaan. Zachtjes droogt ze zichzelf af. Het is alsof zijn hand nog maar net op haar lichaam lag, en het gestreeld had. Ze wurmt zich in een groen zomerjurkje en trekt er groengekleurde hakjes bij aan. Een leuk wit tasje met alle benodigde vrouwenspullen, zoals maandverband, make-up en een portemonnee, slaat ze om haar schouder. Snel propt ze een boterham met pindakaas als ontbijt naar binnen en poetst haar tanden boven de wasbak in haar keukentje. Haar studentenflat is groter dan de gemiddelde studentenflat, maar echt groot is het nou ook niet te noemen. Een ligbank staat tegenover de keuken en een eettafel heeft ze niet. Alleen een salontafel en een TV vullen de woonkamer. Een groot pluspunt aan haar huis, het zijn er eigenlijk meerdere, is haar balkon, een groot ligbad, die tevens ook een douche is, en haar tweepersoonsbed. Niet dat ze die veel heeft gedeeld. Ze loopt de trap af naar de garage, stapt in haar Seat, en rijdt weg naar haar ouderlijk huis.


Distance separates only the bodies, not the minds. - Desiderius Erasmus

kurida1

Berichten: 647
Geregistreerd: 18-04-10
Woonplaats: den helder

Re: [VER] Butterflies & Hurricanes

Link naar dit bericht Geplaatst: 15-09-10 14:01

dom schud ja je knikt toch ja en schud van nee??
zoent haar passievol loopt niet erg lekker zoent haar vol passie klinkt beter
dat zijn de enige foutjes die ik heb gezien verder weer een leuk stuk

Er zijn 3 soorten mensen. Mensen die wel kunnen tellen en mensen die niet kunnen tellen.
Nero 3 maanden in de sneeuw

Urbiezira

Berichten: 2565
Geregistreerd: 29-05-07
Woonplaats: Rotterdam

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 15-09-10 14:36

Dankjewel, dat klopt inderdaad.

Ik zal het aanpassen in mijn word bestand. :)


Distance separates only the bodies, not the minds. - Desiderius Erasmus

Urbiezira

Berichten: 2565
Geregistreerd: 29-05-07
Woonplaats: Rotterdam

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 24-09-10 11:07

Citaat:
‘Hoi Rose! Lang niet gezien!’ Catherine Campbell geeft Rose Campbell en haar vriend William Smiths een zoen op elke wang. Het huis van de familie Campbell is groot en bij binnenkomst is dat direct te zien. De enorme hal is betegeld met marmer en er hangt een groot schilderij van het landgoed aan de muur. Het landgoed bestaat uit een hoofdgebouw en een bijgebouw, wat vroeger als stallencomplex fungeerde. Nu is het een atelier waar Catherine beeldhouwwerken maakt.
‘William. Rose. Welkom.’ zegt James Campbell. Hij pakt hun jassen aan terwijl Catherine hun naar de tuin begeleidt. Kort nadat Rose en William aangekomen zijn, parkeert een Seat op de parkeerplaats van het landgoed. Camille stapt, even fleurig als altijd, uit de auto. Ze zwaait haar vader gedag en hij wuift terug. Op haar tenen loopt ze door het hakonvriendelijke grind totdat ze bij de stenen trap aankomt. Haar vader begeleidt haar naar binnen en geeft haar twee zoenen.
‘Leuk dat je er bent Camille. Je moeder is al buiten. Tante Wilma en oom Karl zijn er ook. En natuurlijk oma Laura. Alle hapjes staan ook al op de tafel buiten.’
Oma Laura is de stichter van het familiebedrijf. Nogal een prestatie als vrouw in haar tijd, een eigen bedrijf. Het bedrijf handelt in kunst en antieke meubels en het is in het bezit van James. Binnenkort is het de beurt aan William, de verloofde van haar nicht, en tevens haar beste vriendin, Rose. Hij zal het overnemen van de vader van Camille, die in de midden vijftig loopt. Hij heeft genoeg geld en heeft behoefte aan meer tijd voor zijn hobby, golf. Hij golft graag samen met oom Karl, alhoewel Karl de laatste tijd wat last heeft van zijn rug.
Tante Wilma zorgt graag voor Karl, ondanks dat ze zelf diabetes heeft en niet te veel mag doen. Ze wandelt nog wel elke ochtend een uur door het bos bij haar om de hoek. Dit doet ze al om zes uur ’s ochtends omdat het dan nog zo stil is. Ze gaat erg goed mee met de tijd en maakt dan ook graag foto’s. Ze laat ze ontwikkelen en deelt ze dan uit aan de familie. Zo heeft Camille fotoalbums vol met foto’s van everzwijnen, herten en eekhoorntjes. Camille is dol op haar familie en zou niet weten wat ze zou moeten zonder ze.
Ze paradeert naar buiten en wordt bij direct toegezongen door haar familie. ‘Happy birthday!’ roept oom Karl. Hij staat gehaast op, maar grijpt al gauw naar zijn rug en gaat weer zitten. Camille loopt langs iedereen om ze te bedanken en twee zoenen te geven. Van Rose krijgt ze een boeket met rozen, zoals ze dat doet sinds ze op zichzelf woont. Ieder jaar een roos meer. Dit jaar eenentwintig. Allemaal wit, behalve de eenentwintigste, die is roze. Ze omhelst Rose en ze geeft William een hand.
‘Neem toch een scone, lieverd.’ de moeder van Camille geeft haar een scone met aardbeienjam en room. ‘Bedankt, mam.’ dankbaar pakt Camille de scone aan en neemt er een hap uit. Ze settelt zich in de stoel naast Rose en ze beginnen te praten over van alles en nog wat. Haar vader praat over zaken met William en oom Karl heeft zijn ogen even gesloten. Tante Wilma is foto’s van haar ochtendwandelingen aan het laten zien aan Catherine en oma Laura. Het schijnt dat ze die ochtend een jong hert heeft gezien, maar die heeft ze niet op de foto kunnen leggen. ‘Morgen wel!’ zegt ze dan.
‘Hoe was je feest?’ vraagt Rose aan Camille.
‘Prima hoor.’ Camille neemt nog een hap van haar scone. Ze doet haar best om de glimlach op haar gezicht zo veel mogelijk te verbergen, maar Rose merkt het op.
‘Hoezo prima? Wat verschuil je?’ Camille moet lachen en Rose trekt haar mee van de mensen weg. Ze gaan op een ligstoel aan het zwembad liggen.
‘Nou? Vertel op! En hoe was de band?’ Camille trekt een brede glimlach en kijkt Rose doordringend aan.
‘Aha! Ik weet het al! Er is iets met de band!’ Rose weet Camille altijd te doorzien en ze hebben al vaak samen de slappe lach gehad. Camille helpt Rose altijd als er wat aan de hand is, en als Rose onenigheid heeft gehad met William of hem juist heel erg mist, kan ze haar altijd bellen. Camille kijkt Rose doordringen aan.
‘Aan niemand vertellen, hè?’ Rose geeft Camille een knipoog zoals ze dat al zo veel vaker heeft gedaan.
‘Ik heb gezoend met de drummer.’ Camille zet een brede glimlach op. ‘Alleen gezoend?’ Rose moet lachen en Camille begint te blozen. ‘Oké, iets meer dan dat dan.’
Rose begint nu enorm te giechelen en William vraagt wat er aan de hand is. ‘Niets!’ schreeuwt ze.
‘Vertel op!’ Rose geeft Camille een por en ze valt bijna van haar stoel af het water in. Camille vertelt alles, bijna tot in de details aan Rose. Ze barst uit in een enorme hyperactiviteitaanval en begint te gillen.
‘O mijn God! Zoiets gebeurt alleen jou!’
‘Niet zo plagen, Rose!’
Haar moeder, tante Wilma en oma Laura kijken om naar haar en giechelen dan stiekem over de twee.
‘Waarom gaan jullie niet even zwemmen?’ zegt Catherine tegen Rose en Camille, nadat ze uit gelachen zijn. Beide knikken ze ja en ze vertrekken naar binnen om hun bikini’s aan te trekken.
Als Camille haar lichtgroene bikini heeft aangetrokken loopt ze weer naar het zwembad toe. Ze gaat op de rand zitten en laat haar benen in het water bungelen. Ondanks dat het juni is, voelt het water koud aan.
Achter haar hoort ze iemand rennen. Camille kijkt om en ziet nog net hoe Rose langs haar rent en het water in duikt. Lachend komt ze boven.
‘Kom er nou in. Het water is heerlijk.’ roept Rose.
‘Ik weet het niet hoor, ik vind het best wel koud.’
‘Niet zeuren! Anders laat ik William je erin duwen hoor.’ William die net aangelopen kwam, kijkt haar verbaast aan.
‘Wat moet ik doen?’ vraagt hij aan Rose.
‘Camille een flinke duw het zwembad in geven.’
‘Volgens mij vergeet je wie er jarig is.’ antwoordt Camille lachend. Rose kijkt bedenkelijk.
‘Hmm dat is wel waar.’ zegt ze langzaam.
‘Nou, zie het dan maar als een cadeautje!’ roept ze terwijl Camille een duw in haar rug krijgt. Ze had niet gemerkt dan William stilletjes achter haar was gaan staan.
Hoestend komt Camille boven. William staat grijnzend op de kant en Rose giert het uit. Ze houdt zich vast aan de rand van het zwembad om niet kopje onder te gaan.
Nu moet Camille ook lachen.
‘Ik krijg je nog wel Rose.’ zegt ze terwijl ze naar de kant zwemt.
‘Dat is niet eerlijk!’ roept Rose, die gauw wegzwemt.
‘Het was Williams cadeautje.’
‘Dat is waar, ik zal hem even bedanken.’ zegt Camille die het zwembad uit klimt. William was langzaam een stukje achteruit gelopen.
‘Niet weglopen, ik moet je nog bedanken.’ zegt ze terwijl ze naar hem toe loopt.
‘Nee dat hoeft echt niet hoor.’ zegt William, die weer een stukje achteruit loopt.
‘En toch doe ik het!’ roep Camille die naar William rent en hem een knuffel geeft.
‘Ah nee, Camille! Nu ben ik ook nat!’ Camille giechelt en dan tilt William haar op. Hij loopt naar de rand van het zwembad en gooit Camille er zonder pardon weer in.
Rose klimt uit het zwembad en loopt naar William toe. Hij slaat een arm om haar nek heen en samen kijken ze naar Camille, die alweer proestend boven komt.
‘Niet lief, William! Niet lief!’

* *

Rose en Camille liggen in hun bikini op de ligbanken naast het zwembad. Rose draait zich om naar Camille.
‘Jij hebt echt altijd geluk.’ zegt ze met een zucht.
Camille draait zich nu ook om.
‘Hoezo dat nou weer, ik ben net twee keer het zwembad in gegooid! Dat noem ik niet echt geluk.’
‘Dat bedoel ik ook niet. Ik bedoel dat je een megafeest krijgt voor je verjaardag, met je lievelingsband en dan ook nog iets krijgt met de drummer!’ roept Rose uit.
‘Sst!! Niet iedereen hoeft het te weten hoor. Maar ik weet niet of we wel echt iets hebben.’ voegt Camille er langzaam aan toe.
‘Camille, doe niet zo gek. Natuurlijk hebben jullie wat.’
‘Ik weet het niet hoor.’ antwoord Camille.
‘Je hebt zijn nummer toch?’ ze knikt ja en loopt naar haar kleding toe.
‘Als je zijn nummer hebt, wil hij wat. Zeker weten.’ Camille zoekt in haar zakken en in haar tas.
‘Lukt het, Camille?’ Camille graait inmiddels onrustig in haar tas en draait haar zakken binnenste buiten. ‘Ik ben het nummer kwijt! Verdomme!’
‘Dat meen je niet!’ Rose staat op en loopt naar Camille, die over haar tas en kleding gebogen staat.
‘Laat me denken, zit het niet in het geheugen van je mobiel? Je hebt hem toch nog gebeld, zei je?’ Camille haar gezicht klaart direct op, maar dan wordt het weer verdrietig.
‘Mijn mobiel slaat vanwege de privacy die gegevens niet op.’ Camille legt haar hoofd in haar handen en Rose slaat een arm om haar heen.
‘Hij zal jou wel bellen. Het komt goed.’


Distance separates only the bodies, not the minds. - Desiderius Erasmus

M_D_H
Berichten: 14823
Geregistreerd: 01-10-09

Re: [VER] Butterflies & Hurricanes

Link naar dit bericht Geplaatst: 24-09-10 11:16

ow spannend :D
ik wil meer meer meer :')

[o] Er komt een moment dat je je realiseert wie belangrijk is, wie niet meer belangrijk is........
en wie altijd belangrijk zal zijn!
Dus, maak je geen zorgen over mensen uit je verleden, er is een reden dat ze het niet gered hebben in jouw toekomst

It's in your moments of decisions, that your destiny is made

Urbiezira

Berichten: 2565
Geregistreerd: 29-05-07
Woonplaats: Rotterdam

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 24-09-10 12:25

En dat komt eraan, maar hoofdstuk 4 is heel kort, een hoofdstuk 5 heb ik nog niet geschreven :') :=
Dus die ga ik vandaag wel schrijven, dan komt vanavond hoofdstuk 4, of misschien de helft ervan :)


Distance separates only the bodies, not the minds. - Desiderius Erasmus

kurida1

Berichten: 647
Geregistreerd: 18-04-10
Woonplaats: den helder

Re: [VER] Butterflies & Hurricanes

Link naar dit bericht Geplaatst: 24-09-10 13:30

wow echt spannend ja

Er zijn 3 soorten mensen. Mensen die wel kunnen tellen en mensen die niet kunnen tellen.
Nero 3 maanden in de sneeuw

TheHorseInn
Berichten: 3092
Geregistreerd: 29-11-08

Re: [VER] Butterflies & Hurricanes

Link naar dit bericht Geplaatst: 25-09-10 21:43

Mooi stuk weer!

Urbiezira

Berichten: 2565
Geregistreerd: 29-05-07
Woonplaats: Rotterdam

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 26-09-10 07:06

Dank jullie :o

Nogsteeds niet geschreven aan hoofdstuk 5 O:) maar hier is wel al het eerste deel van hoofdstuk 4.

Citaat:
4.

You could be my unintended
Choise to live my life extended
You should be the one I’ll always love




‘Alles goed met je, Dom?’ Chris legt zijn hand op de schouder van de drummer, die in zijn eentje op de bank in hun hotelkamer zit. Dom schrikt en kijkt om naar Chris.
‘Er is niks.’
Chris gaat naast hem op de leren bank zitten en Matt komt de kamer binnen gelopen. Bijna geschrokken kijkt Matt naar het expressieloze gezicht van Dom.
‘We vertrekken over een uur naar Teignmouth.’ weet hij over zijn lippen te krijgen. Chris knikt en legt een hand op de schouder van Dom.
‘Vertel het eens aan ome Chris.’ probeert Chris de stemming er weer in te krijgen, maar Dom slaat de hand van Chris van zijn schouder af.
‘Niet zo nukken hoor, Dom. Volgens mij heb jij een hartstikke leuke avond gehad.’ Dom kijkt op naar Chris.
‘Hoezo?’ vraagt hij, beschuldigt.
‘Waar was je vannacht?’ vraagt Matt dan, terwijl hij een hapje van zijn boterham met pindakaas neemt. Hij loopt naar Dom toe en gaat voor zijn neus op de salontafel zitten.
Dom ontwijkt alle blikken van de band en haalt zijn handen door zijn gezicht, alsof hij net wakker is geworden.
‘Ze heeft nog niet gebeld.’ Matt zit nu met zijn hoofd zo dicht bij dat van Dom is, dat hij de pindakaas kan ruiken, die hij zojuist royaal op zijn broodje heeft gesmeerd. Matt kauwt ongegeneerd door en Chris leunt achterover. ‘Wie nog niet?’ vraagt Matt opgewonden. ‘Wat is er gebeurd?’ zijn stem slaat een keer over, zo graag wil hij weten wat er aan de hand is.
‘Er is helemaal niks gebeurd tussen mij en Camille.’
Nu buigt Chris ook naar voren. ‘Wie had het over Camille?’
Dom gaat snel naar achter zitten en slaat zijn armen over elkaar heen.
‘Ik, ik was.’ stottert Dom. ‘Ik was buiten met Camille, en….’
‘We hebben je gezien.’ floept Matt eruit. Snel slaat hij zijn hand voor zijn mond. Chris slaat een hand voor zijn hoofd en Dom kijkt hun omstebeurt met grote, bijna boze ogen aan.
‘Nou, dan hoef ik dat tenminste niet meer uit te leggen! Wat hebben jullie allemaal gezien?!’
‘Als het aan mij ligt, te weinig.’ zegt Matt dan, terwijl hij lacht. Er valt een stukje brood uit zijn mond.
‘Waarom ging je niet all the way?’ Chris beseft pas dat hij dat misschien niet had moeten zeggen, enkele seconden nadat het zijn mond uit gekomen is.
‘Ik ging niet verder omdat ze dat niet wilde. En sinds wanneer is dat belangrijk voor jullie? Wat hebben jullie te maken met mijn privéleven?’
‘Een heleboel Dom. Ik woon samen met je, kom op zeg.’ zegt Matt geïrriteerd. Hij rolt met zijn ogen en lijkt niets te merken van het feit dat Dom lijkbleek is geworden.
‘Vertel me dan tenminste waarom je zo aan het nukken bent.’ Matt maakt allerlei handbewegingen en leunt dan met zijn hoofd op zijn eigen handpalm.
‘Dat zei ik net ook al, ze belt maar niet.’
Matt kijkt Chris aan en Chris gebaart dat Matt zich niet zo aan moet stellen.
‘Ok. Ik snap het. Maar het heeft geen zin om hier te blijven nukken. Er is toch niets mis met een one-night stand? Of, vond je haar leuk?’ Chris kijkt naar Dom die zijn hoofd in zijn handen legt. Zijn gezicht is inmiddels van lijkbleek naar vuurrood gegaan. Matt lijkt het wel grappig te vinden en blijft doorgaan met handgebaren en het irriteren van Dom.
‘Dom is verliefd! Dom is verliefd!’ roept Matt.
‘Hou je kop, Bellamy!’ snauwt hij dan. Woedend staat hij op en loopt de kamer uit. ‘Sorry hoor Dom, ik wist niet dat het je zo…’ maar Dom slaat de deur al dicht.


Distance separates only the bodies, not the minds. - Desiderius Erasmus


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 0 bezoekers