[VER] Dat ene meisje..

Moderators: Muiz, NadjaNadja, xingridx, Firelight, Essie73

 
 
xAlice

Berichten: 2819
Geregistreerd: 29-08-09
Woonplaats: Rotterdam

[VER] Dat ene meisje..

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 06-09-10 20:57

Ik heb besloten weer een keer een verhaal te schrijven, er staan vast veel fouten in, maar ik ben nog jong en moet nog een hoop spelling leren.. :P
Ik hoop dat jullie het toch een beetje leuk vinden.

Ik ben na de eerste alinea omgeschakeld van "zij" naar "ik" omdat dat beter klonk. Het was oorspronkelijk een foutje maar ik heb het maar even laten zitten omdat anders het verhaal niet goed uit kwam.

Hoofdstuk 1
Langzaam opent ze haar ogen, niet dat het veel verschil maakt, de duisternis is verstikkend. Even moet ze nadenken, waar is ze ook alweer? Dan weet ze het weer. Hier. Van angst begint ze onbedwingbaar te snikken. Nee. Ze moet zich beheersen, ze moet hier weg zien te komen. Het moet haar lukken. Ze is hier al zolang. Wanneer is het haar tijd om zich te bevrijden? Of zou die tijd nooit meer komen. Zou ze hier doodgaan? Alleen. Zonder iemand om haar te helpen. In de kamer naast de ruimte waar zij ligt hoort ze stemmen, het lijkt alsof ze ruzie aan het maken zijn. Plotseling wordt het stil, ‘ze is wakker..’ de manier waarop hij dit zegt voorspelt niet veel goeds, alsof dat iets heel interessants is. Even blijft het weer stil terwijl ze nadenken, dan hoort ze een andere stem, ‘nee, dit kan niet langer zo doorgaan. We moeten iets doen’, hij aarzelt even, ‘we moeten er een einde aan maken’.
Verschrikt krimpt ze ineen tegen de koude grond. Nee. Haar tijd komt dus niet. Nooit meer zou ze haar familie zien. Nooit meer de zon op haar gezicht. Nooit meer mokken om de regen. Nooit meer huilen om simpele tienerproblemen. Helemaal alleen. Even later gaat de deur open en komen er twee mannen de kamer inlopen. Met angstige ogen ziet ze hoe de mannen haar naderen, een doffe klap op haar hoofd en alles wordt wazig, vaag voelt ze hoe één van de mannen haar over zijn schouder gooit. Even wordt het zwart voor haar ogen dan opent ze haar ogen weer. Ze ligt in een kleine ruimte, een kofferbak? Waarschijnlijk. Het hobbelt een beetje en ze hoort het gebrom van dezelfde motor als waarmee ze hier naartoe is gebracht. Het lijkt zo lang geleden, toen had ze gedacht pijn te kennen, angst te kennen. Ze was depressief, ze had medelijden met zichzelf. Maar dat alles was niets vergeleken met wat ze nu voelde. Ze was blij dat ze er eindelijk een einde aan gingen maken. Naar aanleiding van gesprekken tussen haar ontvoerders was het 2,5 jaar geleden dat ze met haar ogen vol tranen langs de weg had gelopen, vol van zelfmedelijden en zogenaamde pijn. Ze weet nog dat ze een beetje was geschrokken toen een auto plotseling afremde naast haar. Ze weet nog hoe bang ze was toen één man uitstapte en haar de auto in sleurde. Dat was niets, niets vergeleken met de angst die ze in die 2,5 jaar daarna had gevoeld.
Ze was meegenomen naar het huis waar ze nu in een hoogtempo van wegreden, daar was ze opgesloten in die kamer waar ze zolang had doorgebracht. Mishandeling, pijn, angst, herinneringen die zoveel pijn deden, waar ze zich zo voor schaamde dat ze het liefst dood was. Was het maar zo. Was ze maar doodgegaan in één van die periodes waarin ze haar met rust hadden gelaten, was ze maar doodgegaan aan de honger die haar toen overviel. Aan het eind kon ze niet veel meer hebben, ze viel vaak flauw, voelde sommige dingen niet meer, miste grote stukken uit haar geheugen, alles deed continue zo veel pijn dat ze uiteindelijk de pijn niet meer voelde. Ze was dood van binnen, gebroken, kapot. Deze mannen hadden haar kapot gemaakt en nu gingen ze hun werk afmaken, nu gingen ze haar fysiek dood maken zoals ze haar van binnen dood hadden gemaakt. Tijd betekende niks meer voor haar, eerst had ze nog gelet op dagen, op seconden, in de hoop dat ze haar kwamen redden. Maar die hoop was langzaam weggevaagd, tot er alleen nog die wanhopige pijn was. Ze had al 2,5 jaar geen spiegel gezien en wist dat ze daar blij mee moest zijn. Ze zou zichzelf nooit meer herkennen. Ze voelde zich verknipt, verminkt, misvormd, en waarschijnlijk zag ze er ook zo uit. De herinneringen deden zoveel pijn dat ze wou schreeuwen, ze wou gillen, ze wou zichzelf openkrabben tot de fysieke pijn alle andere zou overstemmen. Maar ze had een plan, dat alleen zou werken als ze die aanpak ging gebruiken die ze eerder hadden besproken, en het was van levensbelang dat ze niet gilde. Dat ze zich stil hield.


Al 2,5 jaar heb ik geen straal zonlicht gezien, niet eens een glimp van de natuur, de bomen, het gras, de schapenwolkjes in de lucht. Ik heb 2,5 jaar geen regen gevoeld, geen warmte, geen kou. Alleen dat ene kale hok met één gesloten deur.
Het kost me moeite mijn ogen niet open te doen als de mannen me weer uit de auto sleuren, om nog één keer te genieten van de zon op mijn gezicht. Ik wordt weer over de schouder van de man gegooid en zwijgend loopt de man weg. Naast hem hoor ik de voetstappen van zijn bondgenoot. ‘Hier?’ vraagt de man die mij tilt. ‘Ja, is goed’, antwoord een stem naast ons, ‘leeft ze nog?’.
Een hand langs mijn hals, ik probeer mijn hartslag rustig te houden. Ik kan mijn oren niet geloven (zou ik echt zoveel geluk hebben?) als de man rustig zegt, ‘ja, maar niet lang meer, als we haar hier dumpen is ze binnen een uur dood schat ik. We hebben haar al heel lang niets te drinken gegeven’.
Hij gooit me onmiddellijk ruw op de grond en even lijken ze te twijfelen. Daarna beginnen ze me te bedekken met bladeren, takken, zand, grond. Ik blijf doodstil liggen en wacht. Opeens voel ik een vreselijke pijn in mijn arm. Ze hebben in mijn arm gesneden! ‘Zo, nu weten we zeker dat ze binnen korte tijd dood is, nu snel weg hier’, Ik hoor ze weglopen maar blij nog steeds doodstil liggen. Bang. Pas nadat de voetstappen allang zijn weggestorven kom ik overeind. Ik ben zwak. Het kost me vreselijk veel moeite om overeind te komen. De pijn in mijn pols steekt vreselijk als ik mezelf overeind hijs. Ik ben vrij! Maar nog niet veilig. Nee. Grote kans dat ik sterf in mijn poging hier weg te komen. Diep ademhalen en focussen op de ontsnapping. Ik open mijn ogen. Fel zonlicht schijnt in mijn gezicht en een zwakke glimlach verschijnt op mijn gezicht. Ik heb zin om te dansen maar het vasthouden van die glimlach kost zoveel moeite dat ik mezelf amper overeind kan houden. Hoe kan ik deze tocht ooit overleven? Langzaam strompel ik richting de weg. Het doet me denken aan de dag dat ik werd ontvoerd. Die nacht. Op dat moment had ik alleen maar kunnen denken: dit is de ergste nacht van mijn leven, zonder te weten dat het nog vele malen erger zou worden. Zonder te weten dat die nacht eeuwig ging duren. Ik had ruzie gemaakt met mijn vader. Mijn moeder was precies een jaar daarvoor gestorven, een ongeluk. Mijn zus was alles wat ik nog had. Mijn vader was na de dood van mijn moeder letterlijk gek geworden, hij sloeg, mishandelde ons en kwetste ons keer op keer. Op die dag hadden we naar het graf van mijn moeder willen gaan maar hij had ons opgesloten in huis. ’S Avonds was hij doorgedraaid, zogenaamd gek van ons gejank had hij ons in de auto gegooid. Mijn zus was zo geschrokken geweest dat ze doodstil voor zich uit had zitten kijken, had ik dat ook maar gedaan! Ik had gehuild en halverwege de rit was mijn vader opnieuw doorgedraaid. Hij had me de auto uitgesmeten en was weggescheurd. Ik had eenzaam langs de weg gelopen. Pijn.

Niet veel later merkte ik dat ik bijna te slap was om nog vooruit te komen. Ik viel neer op mijn knieën en greep mijn pols beet. Het bloed stroomde nog steeds bijna net zo hard als de tranen die over mijn wangen bleven vloeien. Ik keek rond vanaf de plek waar ik was ingestort. Kende ik het hier? Ja! Nee, dat kon niet. Had ik echt zoveel geluk? Alweer? Ja.
Dit was de plek waar haar ex-verzorgpaard heen was gebracht! Het was een maand voor haar ontvoering dat haar hele leven tot een abrupte stilstand werd gebracht door de verkoop van Felix. Ze was wezen kijken bij hem. Hier! Ze keek rond. Als ze nog even doorliep kwam ze bij zijn wei. Daar was water, vies water, maar toch, er was water. Verder kon ze heel misschien een stukje mee liften op de rug van Felix. Ze vertrouwde hem volledig en dan hoefde ze alleen bij bewustzijn te blijven om hem de goede kant op te leiden. Even werd ze weer hoopvol, maar die hoop doofde onmiddellijk. Waarschijnlijk stond Felix hier helemaal niet meer. Waarschijnlijk kende hij haar niet meer. Waarschijnlijk kwam ze er niet eens op. Toch raapte ze zichzelf weer op en liep met dat ene vleugje hoop als brandstof weer verder.
Na wat uren lijkt kom ik aan bij het weiland. Mijn ogen lichten op als ik in het weiland en maar al te bekend wit paard zie staan. Het liefst zou ik beginnen te rennen maar opnieuw hield mijn fysieke toestand me tegen. Maar op het moment dat ik dicht genoeg was gebeurde er iets magisch. Iets leek op zijn plek te vallen. Felix draaide zijn hoofd naar mijn toe om te kijken wie er in zijn wei stond. Op het moment dat ik hem zag kijken wist ik het zeker. Alles zou goed komen. Zijn hele hoofd leek op te lichten, zijn vacht leek een stralender wit te worden, zijn ogen een dieper bruin, zijn oren naar voren, een hoog gehinnik ontsnapte hem en in een volle sprint rende hij op me af. Ik was niet bang dat hij, net als vroeger, vrolijk tegen me aan zou beuken. Het leek niet meer dan normaal dat hij voorzichtig voor mijn neus remde en met zijn zachte neus tegen me aan drukte. Ik liep naar het hek toe en hees me omhoog, Felix volgde me en voorzichtig hees ik me op zijn rug. Deze beweging koste me zo veel moeite dat mijn ogen half dicht vielen, mijn lichaam protesteerde, mijn hart ging razendsnel, mijn adem versnelde. Langzaam drukte ik met al mijn kracht mijn kuiten in zijn flanken. Langzaam en voorzichtig stapte mijn allerbeste vriend richting het hek wat ik open had gelaten. We gingen niet snel maar vorderde wel en langzaam maar zeker kwamen we dichter mijn verlossing.
Ik zie de stad naderen en kan het niet laten om hoop te voelen. Zou alles dan toch nog goed komen? Zou ze haar zus weer kunnen zien? Zou ze het eindelijk goed kunnen maken met haar beste vriendin?
Dát is een pijnlijk verhaal. Ze waren vriendinnen geweest vanaf de kleuterschool. Ze vertrouwde elkaar alles toe en konden alles bij elkaar kwijt. Bella had haar erg geholpen toen haar moeder stierf maar toen Felix verkocht werd knapte er iets, ze reageerde alles af op de buitenwereld. Op Bella. Haar vriendin had veel verdragen maar dit hield ze niet meer uit en ze had het contact verbroken. De tranen begonnen sneller te stromen en een harde snik schudde haar lichaam. Het deed pijn om te huilen, zo zwak was ze nu. Ze reden langs een afslag en met een schok besefte ze dat als ze deze afslag nam ze richting haar huis reed. Ze nam de afslag en trilde licht terwijl ze langs een paar huisjes reed.
Iemand keek voorzichtig langs de gordijnen, met grote ogen van verbazing. Op het moment dat ik deze huizen passeerde besefte ik. Ik was vrij. Ik ging het halen.


:)


MaritBR
Berichten: 377
Geregistreerd: 23-09-08

Re: [VER] Dat ene meisje..

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-09-10 21:05

Ik vind het een heel mooi verhaal en wacht echt op een volgend deel! :j

BianCatjee

Berichten: 3089
Geregistreerd: 17-01-06

Re: [VER] Dat ene meisje..

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-09-10 21:48

wauw mooi geschreven Alice :D
Wanneer komt het volgende deel O:)

♡ Maquavinci <3 Megan ♡

XxLiEsJuHhxX

Berichten: 5028
Geregistreerd: 17-01-06
Woonplaats: Vive la france

Re: [VER] Dat ene meisje..

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-09-10 23:07

Wauw mooi geschreven alice.. heb echt in 1 stuk zitten lezen.. ;) ben super benieuwd naar het volgende deel..!! :D

Volg mijn avontuur naar een gezondere leefwijze via Insta

21deees
Berichten: 340
Geregistreerd: 06-03-09
Woonplaats: Gaanderen

Re: [VER] Dat ene meisje..

Link naar dit bericht Geplaatst: 06-09-10 23:57

Doe ff gauw berichtje zodat ik morge @ laptop kan leze

Cheetahfan

Berichten: 3170
Geregistreerd: 09-11-09

Re: [VER] Dat ene meisje..

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-09-10 06:43

Wauw :oo
Echt goed <3
Nu wil ik nog meer lezen :')

xAlice

Berichten: 2819
Geregistreerd: 29-08-09
Woonplaats: Rotterdam

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 07-09-10 07:30

Oeps.. Zie net dat ik in de laatste regels ook zij heb gebruikt..
sorry, dat was een foutje.. Vergeten te veranderen.. :o

Kaspar

Berichten: 4018
Geregistreerd: 16-10-08
Woonplaats: Op een plek onder de zon

Re: [VER] Dat ene meisje..

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-09-10 10:53

Gezien dat je nog maar 14 bent vind ik het heel goed geschreven.
Ik doe het je niet na.

kurida1

Berichten: 647
Geregistreerd: 18-04-10
Woonplaats: den helder

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-09-10 12:54

mooi geschreven zeg! wacht op een nieuw deel

Er zijn 3 soorten mensen. Mensen die wel kunnen tellen en mensen die niet kunnen tellen.
Nero 3 maanden in de sneeuw

thaampjee

Berichten: 572
Geregistreerd: 14-01-09
Woonplaats: Laag Zuthem

Re: [VER] Dat ene meisje..

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-09-10 15:04

Mooi verhaal zeg! Ik ben benieuwt naar het volgende deel!

'Een glimlach is het mooist wat je kunt dragen.. '

Dag lieve Maus.. Y;(

TheHorseInn
Berichten: 3092
Geregistreerd: 29-11-08

Re: [VER] Dat ene meisje..

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-09-10 15:42

Wauw!!

YMJArabians

Berichten: 9672
Geregistreerd: 10-11-05
Woonplaats: Somewhere

Re: [VER] Dat ene meisje..

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-09-10 17:33

Gaaf verhaal zeg! Ik vind trouwens de switch van 'zij' naar 'ik' helemaal niet storend :)

IrisDH
Berichten: 2562
Geregistreerd: 26-12-04

Re: [VER] Dat ene meisje..

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-09-10 17:51

Ik kan niet wachten op het volgende deel :D
Ben nu al allerlei mogelijke vervolgen aan het verzinnen :')
Vind het erg knap dat je al zo kan schrijven terwijl je nog maar 14 bent!

'DH Sporthorses'

wizewo

Berichten: 2589
Geregistreerd: 09-04-05
Woonplaats: regio Antwerpen

Re: [VER] Dat ene meisje..

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-09-10 18:10

Ik vind de switch eigenlijk wel passend. "weer tot zich zelfkomen" na een zo'n periode. Zeer knap voor een van 14!

BlackShadowZ
Berichten: 2172
Geregistreerd: 11-05-10
Woonplaats: Venlo

Re: [VER] Dat ene meisje..

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-09-10 18:25

Ik kan niet wachten tot het volgende deel!
Wat is het spanned .

xAlice

Berichten: 2819
Geregistreerd: 29-08-09
Woonplaats: Rotterdam

Re: [VER] Dat ene meisje..

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 07-09-10 18:28

Heel erg bedankt allemaal!
Ik hoop dat ik er vanavond nog aan kan schrijven maar weet niet of dat lukt i.v.m. huiswerk, anders wordt het morgen middag.. :j

TheHorseInn
Berichten: 3092
Geregistreerd: 29-11-08

Re: [VER] Dat ene meisje..

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-09-10 20:00

Yes!!!!

xAlice

Berichten: 2819
Geregistreerd: 29-08-09
Woonplaats: Rotterdam

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 07-09-10 20:24

Hoofdstuk 2

Deel 2
Heel voorzichtig laat ik mezelf van Felix afglijden en loop om het huis in naar de achterdeur. Het huis ziet er verlaten uit. Een beetje twijfelend sluit ik Felix op in de achtertuin en ik loop wankelend naar het huis, ik zie door het keukenraam dat alles er nog hetzelfde uit ziet als 2,5 jaar geleden. Ik haal diep adem, buk voorzichtig om de sleutel onder een losse steen vandaan te halen, open de deur en ik loop langzaam naar binnen. Iets klopt hier niet, is het eerste wat me te binnen schiet. Alles zit onder een dikke laag stof en overal loopt ongedierte. Dit kan niet, haar vader was altijd extreem netjes en hield het huis dwangmatig schoon. Ik loop verder en hap naar adem als ik de woonkamer binnen kom. Alles is op de grond gegooid, meubels zijn door de kamer gesmeten, overal liggen scherven en alles is bedekt onder een laagje stof. Wat is hier gebeurt? Allerlei scenario’s flitsen door mijn hoofd, de één nog erger dan de ander. Het lijkt alsof ik kilometers ver weg ben en van een afstand naar de ravage kijkt. Ik hoor mijn hart versnellen en mijn adem wordt ruw en oppervlakkig. Ik zak op mijn knieën en begin te hyperventileren. Zou mijn vader mijn zus hebben aangevallen? Waar zijn ze nu? Ligt hier ergens het lijk van mijn mishandelde zus? Het is te veel, mijn ogen sluiten zich en ik stort verder in op de grond.

Langzaam open ik mijn ogen. Het is pikdonker om me heen. ‘NEE!!’, gil ik wanhopig. Alles was een droom, ik zit opgesloten in dit vreselijke hok zonder contact met de buitenwereld. Zonder hoop, zonder Felix, zonder mijn zus, zonder mijn thuis. Ik staar dood voor me uit en pas dan begin ik dingen te zien. Een omvergegooide bank, scherven, ravage. Het was wel echt! Nu pas merk ik dat ik gedeeltelijk in een natte plek lig. Ik draai mijn hoofd naar de arm en de zij die in de plas lig en mijn hart lijkt op te houden als ik een grote donker rode plas om mijn pols heen zie. Mijn hart klopt zacht, ademhalen kost moeite, en overeind komen is een vergane moeite. Dit is het dus. Doodgaan. Langzaam merken hoe mijn hart het begeeft. Te zwak om mezelf te redden. Ik staar weer naar het plafond, ik moet toch iets doen! Dan pas zie ik de stuk gesmeten mobiele telefoon naast de bank, langzaam krabbel ik daarheen. Oh nee, dit kost echt veel meer moeite dan het zou moeten. Ik bereik de mobiel al hijgend terwijl mijn hart moeite doet om me in leven te houden. Ik druk de batterij erin en houdt met alle kracht die ik nog heb het aan-knopje ingedrukt. Ja! Het beeld begint leven te vertonen en met veel moeite toets ik 112 in, ik leg de mobiel tegen mijn oor en al hijgend wacht ik terwijl hij belt. Ik krijg een vrouwenstem aan de lijn die mij vraagt welke dienst ik nodig heb. Ja, welke eigenlijk? Ik probeer te antwoorden en ze hoort aan mijn gemurmel dat er iets goed mis met me is. Ik fluister het adres en laat de telefoon vallen, opnieuw verdrink ik in de duisternis…

Een stemmen in de kamer maken me wakker, de woorden zijn onverstaanbaar, ergens pik ik enkele woorden op zoals ‘net op tijd’ en even later ‘niet lang meer’. Dan wordt alles weer onverstaanbaar gezoem en langzaam val ik weer terug in mijn pijnloze duistere slaap...

Ik open mijn ogen en deze keer weet ik onmiddellijk weer waar ik ben, in het ziekenhuis! Dit zou mijn aandacht moeten vangen, ik weet al ongeveer een jaar nooit meer meteen waar ik ben als ik wakker wordt. Versuft kijk ik rond, overal staat apparatuur, ik wil niet eens weten hoeveel naalden en buisjes er in mijn lichaam zijn gepropt. Iemand komt binnen, een verpleegster, ze glimlacht als ze ziet dat ik wakker ben en loopt naar mijn bed. ‘Zo, ben je eindelijk wakker schone slaapster. Hoe voel je je?’ Haar stem klinkt vriendelijk, maar ik hoor duidelijk dat ze zich luchtiger voordoet om haar bezorgdheid te verbergen. Ook dit had mijn aandacht moeten vangen, ik ben al hele lange tijd geleden mijn vermogen om mensen te lezen verloren. Mijn stem klinkt zwak als ik antwoord: ‘een stuk fitter dan ik, ik kan eindelijk weer helder nadenken!’
Ze kijkt me verward aan en opnieuw merk ik hoe snel mijn brein weer werkt, ze weet niet wie ik ben of wat er met me is gebeurt. Ze hoeft het niet eens te vragen, met een zucht antwoord ik haar ongestelde vraag: ‘Ik ben Angela Caenburgh.’
Onmiddellijk worden haar ogen groot van verbazing. Ze springt overeind en sprint de kamer uit, hulp halen waarschijnlijk.
Niet veel later komt ze weer terug, samen met een dokter, ze hadden de politie ingelicht en die was op weg naar het ziekenhuis……

Een lange dunnen man met muisbruin kort haar komt de kamer binnen lopen, zijn ogen zijn chocolade bruin en zien er vriendelijk uit. Hij draagt een uniform maar dat maakt hem toch niet intimideren. Hij doet mijn denken aan mijn oom, een echte vriendelijke grapjas, een goedzak.
‘Hallo, ik ben meneer van Dam. Ik heb 2,5 jaar terug de zaak van jou ontvoering geleid. Geen spoor. Ik hoop dat je me kunt vergeven dat ik je niet heb kunnen vinden destijds?’ grapt hij halfhartig.
‘Natuurlijk meneer..’antwoord ik zwakjes.
‘Ik denk dat je wel kunt begrijpen dat ik nu iets van je ga vragen dat heel moeilijk is, je zult moeten vertellen wat er precies gebeurt is én hoe je bent ontsnapt.’ Hij zegt het met weerzin, ik denk dat hij me eigenlijk liever niet zou dwingen dit na te beleven. Net zoals ik zou willen dat hij me niet dwong dit te doen. Maar eerst wou ik wat antwoorden, ik zou er wel doorheen komen als ik maar wist dat mijn zus veilig was, daarom vraag ik hem: ‘Meneer, weet u toevallig wat er met mijn vader en mijn zus is gebeurt? Ik moet weten of mijn zus veilig is, ik heb haar nodig.’
De man wordt stil en ik merk dat er iets niet goed is. Hij zucht opnieuw maar antwoordt me toch: ‘Vlak nadat jij was ontvoerd hebben we je vader en zus natuurlijk zo veel mogelijk gesteund. Maar we konden niet vermoeden dat dit ging gebeuren. Je zus was uit huis gehaald omdat je vader volgens ons niet in staat was om voor haar te zorgen. Hij kreeg zo veel mogelijk steun en hulp en het leek beter met hem te gaan. Maar toen er iemand op een dag langs ging om hem te checken vond de controleur het hele huis één grote ravage. Zoals je hebt gezien, ook lag hij op de grond in de midden van de kamer. Dood. Hij is doorgedraaid en heeft daarbij het huis vernield waarna hij met een glazen vaas op zichzelf heeft ingeslagen. Toen hij daaraan niet stierf heeft zich in een coma gedronken. We waren er te laat bij.’ Hij kijkt me bezorgd aan en ik besef me dat gezicht niet echt in de plooi staat. Mijn hele lichaam lijkt te zijn gevuld met afschuw. Haar vader. Dood. Ik hap naar adem maar lijk niets binnen te krijgen. Uiteindelijk krijg ik er één woord uit: ‘mijn zus.’ Zijn ogen staan zachter als hij zijn verhaal vervolgd: ‘Je zus werd alles een beetje te veel. Na zoveel verlies werd ze suïcidaal, ze wou haar leven beëindigen maar we hebben haar wel op tijd opgevangen. Ze is in een inrichting gestopt en langzaam maar zeker ging het beter. Nu werkt ze alweer als secretaresse en ze heeft een eigen huis. Ze kan zichzelf onderhouden, heeft vrienden en voelt zich goed. We hebben haar al ingelicht, ze is hier over ongeveer een half uur schat ik. Ze is namelijk verhuist naar een andere stad omdat deze plek te veel herinneringen oproept.’
Ik kan weer opgelucht ademhalen, mijn zus is veilig en over een half uur kan ik haar weer zien!
‘Uhmm.. Hebben jullie ook het paard gevonden dat in de tuin stond?’ Vraag ik een beetje beschaamd…
Hij lacht en verzekert me dat daar zeker van is, ik geef hem het nummer van de eigenaresse (hoe heb ik die in vredesnaam kunnen onthouden?) zodat ze haar kunnen inlichten.
‘Ik denk dat het beter is als je nu iets eet en daarna is je zus ongeveer hier, dan kunnen we daarna beginnen met de verklaring afleggen. Ik zal even doorgeven dat ze je even iets te eten brengen.’ Hij knipoogt even en loopt dan de kamer uit. Ik kijk naar het plafond en merk dat er een hoop spanning van me af is. Ik weet zeker dat ik hier doorheen kan komen zolang ik mijn zus maar heb. Als de zuster binnen komt met een bord eten zit ik al overeind en het lukt me zelfs om wat eten naar binnen te krijgen (wat smaakt dat goed zeg, eindelijk weer lekker warm eten!). Ik zet het alsnog halfvolle bord naast mijn bed en kijk vol verwachting naar de deur. Ik hoorde een maar al te bekende stem. Ik ging mijn zus weer zien!.....

YMJArabians

Berichten: 9672
Geregistreerd: 10-11-05
Woonplaats: Somewhere

Re: [VER] Dat ene meisje..

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-09-10 20:42

Mooi stuk weer. Misschien kun je de haakjes (...) achterwege laten, dat staat netter vind ik, maar dat is misschien ook persoonlijk.

_soraja_

Berichten: 435
Geregistreerd: 01-05-06
Woonplaats: Barneveld

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-09-10 20:47

Mooi geschreven hoor! Wacht op het vervolg..

SsSimonee

Berichten: 2683
Geregistreerd: 06-03-07
Woonplaats: ergens in de achterhoek

Re: [VER] Dat ene meisje..

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-09-10 20:53

super mooi geschreven, wil wel meer lezen :)

Mister Blue
Twister in memoriam <3

nelefleur

Berichten: 130
Geregistreerd: 26-01-07

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-09-10 20:56

volgt even , eerste stukje gelezen in mooi hoor

later wil ik spijt hebben van de dingen die ik gedaan heb ,
niet van de dingen nie ik nooit gedurfd heb

fc bruges ^^

TheHorseInn
Berichten: 3092
Geregistreerd: 29-11-08

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-09-10 20:58

Top stuk weer!

Wanneer het volgende stuk ongeveer?

Het is echt mooi!

XxLiEsJuHhxX

Berichten: 5028
Geregistreerd: 17-01-06
Woonplaats: Vive la france

Link naar dit bericht Geplaatst: 07-09-10 21:04

wauw wat een super stuk weer.. :D kan echt niet wachten.. !! :D

Volg mijn avontuur naar een gezondere leefwijze via Insta

xAlice

Berichten: 2819
Geregistreerd: 29-08-09
Woonplaats: Rotterdam

Re: [VER] Dat ene meisje..

Link naar dit bericht Geplaatst door de TopicStarter: 08-09-10 06:50

Bedankt voor de leuke reacties! Had ik echt niet verwacht, spelling is namelijk niet echt mijn ding ben ik achter gekomen. :')


Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Lauss_, Lietje_1991 en 2 bezoekers