Geplaatst 1. De avond.
Een koude kille september lucht, ging dwars door mijn haren. Ik was pas 10 geworden. Ik en mijn broer, Johan, moesten naar de muziekschool. Mijn muziekleerkracht, Tanja Beke, altijd goed gezind! Tot op het moment dat ze vroeg aan mij ; ''Greet, wil jij even de toonladder van do groot zingen?'' En ik begon 'mooi' te zingen. Toen werd ze pas kwaad...
Om 18.00u was de les –eindelijk gedaan.
Ik hield niet van muziekles, ik gebaarde altijd, dat ik pijn had aan mijn keel, of dat ik ziek was...
Toen we thuis kwamen, zag ik dat er bezoek was. Een vriend van mijn mama en papa. En opeens, ging de telefoon... Mijn mama nam op en sprak '' hallo met tandarts Devos?'' Dat was altijd al het zinnetje van mama geweest - '' U spreekt hier met Ronald De munster'' - Mijn mama wist niet met wie ze sprak, en ging bijna inhaken! gelukkig ; '' Ik ben het, de man van de paarden!'' - Toen begreep mijn mama het! Ze luisterde verder...
'' Greetje, Ronald heeft gebeld!'' - Ik die juist een slappe lach moment kwam ; '' hahaa ... Wie? Wie is dat nu weer?'' - Ik wist dat mijn mama een man kende, die paarden had, en die ze al even had aangesproken... Die ik ook toevallig eens op een zondag middag zag ... Maar voor derest, wist ik helemaal niet over wie ze het had! Ronald is die man, met die paarden! Hij heeft een pony voor je!'' Vertelde mama. '' Ik sprong meteen recht uit de zetel, en wist dat dat gewoon niet kon! Ik kneep me even, en sloeg me in het gezicht. Maar ja! Ik was wakker! Dit was geen droom, het is écht! Mijn mama, broers en zus en ik, stapten op onze fietsen en nog sneller dan de wind, stak ik àlle auto's voor, want ik moest gewoon bij die pony terecht komen!
Ik zag een kleine stal, met een enorme weide eraan... En daar stond ze dan, de mooiste, liefste, en ook nog de aller beste pony ter wereld. Beauty. Ik was nog nooit zo gelukkig geweest, en ik liep gewoon naar Beauty,en streelde ze , over haar mooie prachtige wintervacht - Mijn Beauty. Mijn leven. Mijn passie.
2. Haar ogen
Proloog ; Zoals ik al vertelde, ik was pas 10 geworden. En had nog maar een paar paardrijlessen gekregen, en ik kon al goed rijden voor een beginneling. Maar, ik wist niet, dat zo'n kleine b - pony zoals Beauty, zoveel in haar had ..
Het was een heerlijke zaterdag namiddag,
en ik ging samen met mijn mama naar Beauty.
Ik zag wél 6 paarden op 1 rijtje staan, en daar tussen, stond mijn kleine Beauty. Voor de eerste keer ging ik rijden op haar. Nathalie, een meisje van een jaar of 20, ging me een beetje paardrijles geven...
Ik zag mama en Ronald naar mij kijken, en wist, dat ze over mij praatte. Maar, het kon mij niet veel schelen, ik was op dat moment, verzonken in Beauty, een hemelse namiddag was het voor mij -
'' Hoe is ze?'' Vroeg Ronald
'' Ze is pérfect! Hopelijk blijft dat zo!'' Zei ik
'' Zullen we woensdag namiddag wéér komen rijden?'' Vroeg mama,
'' Tuurlijk! Morgen lekker poetsen lijkt mij ook fijn hé Beau?''
Die woensdag namiddag , ging ik opnieuw naar Beauty, weer beetje rijden, maar, mijn mama hield mij voor de zekerheid vast aan de longe. Maar, ik & beauty waren zo'n super team, dat mijn mama zei ; '' Zal ik je nu even loslaten?''
'' hmm, ik weet niet...''
'' Ik blijf bij je'' Zei mijn mama zacht..
'' .. oh, Oké dan..''
Mijn mama liet me los. Maar Beauty wist, dat ze los was... Dus op dat moment, sloeg Beauty met haar hoofd om mijn teugels uit mijn handen te rukken, en ik lag in haar nek, Beauty in volle galop naar het einde van de weide. Want daar stond, haar grote liefde, Hans. Een beeldschone Selle Francais hengst. Intussen was ik al aan het roepen van schrik, dat ik niet meer kon ademen, en mijn tranen uit mijn ogen spatte... Ik viel, en viel, en viel, in een diepe droom, in een grote orkaan... '' Greetjee! Greetjee! Gaat het??! Greetje sta op!!'' Hoorde ik mijn mama roepen,
en ik was weer bij. Ik zag dat ze Beauty vast had, en stond voorzichtig op. Ik liep naar de stal, en zat daar maar te zitten, huilend , wachtend... Er kwam een klein paardje naar me toe wandelen, legde haar neus op m'n arm... Alsof ze wilde vertellen, dat het niet erg was. Dat zoiets, de béste ruiters overkwam.
Ik was van Beauty gevallen. En zoiets, wilde ik op dàt moment, geen 2e keer meemaken... Mijn mama kwam bij me, met Beauty. Ik huilde, nog steeds. Ik wist niet wat er was gebeurd, of, ik wilde het niet beseffen... Ik keek in Beauty haar ogen, haar ogen stonden op ' verdriet, excuses'. Haar ogen lieten me in een droom wanen... -
3. Kerstmis
Proloog ; Ik vergat nooit dat ik toen was gevallen, maar ik liet mijn moed niet zakken. Ik wist dat ik dat niet mocht doen... Zéker niet.Er gebeurde nog zoveel met mij en beauty. Vallen en opstaan, vallen, en weer opstaan.. Iedere dag weer opnieuw, dat ik op haar ging rijden... Iedere keer opnieuw.. Tot dat ..
Ik zat in de auto, mama aan stuur.
'' Greetje lief, als je wilt doen we Beauty weg'' Zei mama voorzichtig.
Ik antwoordde in mijn gedachten ; ''Ik hou van Beauty, ik haat haar ook.. Maar toch, Ik hou van haar, en neen, ik laat mijn moed niet zakken, omdat ik niet op haar kan rijden!''
Een paar dagen later, waren we weer bij Beauty,
ik wilde niet meer rijden, maar ik wist, dat dat niet mocht, maar toch deed ik het... Ronald was er ook. Hij zag eens tijdens het rijden, dat ik van Beauty viel.
'' Ik ken iemand, met een soort 'manege' en hij kan Beauty wél een lesje leren als Greetje erbij is'' Vertelde Ronald. '' En waar is dat precies?'' Vroeg mama.
'' In Aalter, Als je wil, kunnen we nu eens gaan kijken,''
Maar ik had geen zin, ik wilde bij Beauty blijven!
Op Kerstavond, kwam Ronald mij en mijn zus halen met Beauty in de trailer. '' Op naar Aalter!'' Schreeuwde mijn zus al lachend uit.
We kwamen aan op de manege.
'' Hallo! Zijn jullie de eigenaren van dé Beauty?'' Vroeg de man, '' Ik ben Rik'' Zei rik.
Ik snapte niet waarom hij dé Beauty zij, Beauty is wél maar een pony, dacht ik.
'' Ja dat zijn ze!'' Zei Ronald.
Ik mocht Beauty uitladen en in haar stal gaan zetten.
Voor heel de kerstvakantie lang, mocht Beauty daar staan. Om haar eens een lesje te leren.
4. Een Andere Beauty
Proloog ; Beauty had al vaak eens gebokt, iemand eraf gegooid, daarin zit ik tussen. Maar op een dag, gebeurde er iets, iets dat mij vanbinnen zo gelukkig maakte, Beauty...
28december. Een hele koude dag was het, maar ik ken 'm nog uit m'n duimpje! Ik ging rijden op Beauty, ik had eigenlijk niet veel zin, omdat, ik wist zo al, dat ik wéér ging vallen van Beauty... Maar, dat had ik mis...
Het was ongeveer 9uur ' s ochtend.
En Beauty was al opgezadeld. Ik zag dat Bas , een stalhulp, op het grootste paard van de manege reed. En ik met mijn kleine Beauty.
'' Doe nu maar eens een galopje met Beauty!'' Riep Rik. Ik sprong met Beauty in galop, maar Tiffany, het paard van Bas, sprong ook in galop, en zoef!
Beauty hield een wedstrijdje, om het vlugst aan de overkant, mijn kleine Beauty. Ze kon niet snel genoeg gaan, en een laatste sprintje... Gewonnen! Ik was écht gelukkig op dat moment! En dat moment mocht eeuwig duren van mij! Rond 11.00u had ik gedaan. En ik, knuffelde Beauty gewoon half dood! Zo fier was ik op haar! Alook was het geen échte wedstrijd, ik ben fier, en bleef fier op mijn àlles.
5. Babette
proloog; dit sprookje van mij en Beauty, kon niet blijven duren, dat ze mij er niet af wilde gooien, neen, dat bestond niet in haar hoofdje. Op een dag..
'' Greet, als je wilt, mag je eens op Babbette rijden! Het is toch niet leuk voor je, om heel de tijd van Beauty te vallen, hé?!'' Vertelde Ronald.
''Ik weet niet echt, ze is wel een groot paard hé?'' Ik aarzelde, ik wist niet wat ik moest zeggen. Maar, ik moest mijn paardrijden voort zetten...
'' Je hoeft niet hoor! Ik wil je niet dwingen, maar het zou wel leuker zijn, paardrijden is een hobby voor je, geen pijnlijk herinnering''
'' Oké, ik wil. '' Zei ik zacht.. Ik geloofde eerst niet wat ik vertelde, maar.. had toch wél een leuk gevoel in mijn hart, en toch, een tikkeltje spijt, tegenover mijn alles, Beauty.
De eerste dag dat ik op Babette ging rijden,veranderde mijn leven ook. Ik werd weer gelukkig, en voelde mij ook goed tegenover Beauty. Ik werd beter in het paardrijden. Maar gaf mijn moed niet op voor Beauty. Mijn leven werd echt, mijn leven werd leven. Alles wat ik bijleerde met Babette, leerde ik over aan Beauty, ik kreeg haar op mijn tanden, en alles rolde op wieltjes...
Maar al snel kon ik op Africa rijden, een temperament voller paard, een paard met lef, en met een cross hart! Een paard, met gevoel.
Ik voelde mij niet iritant tegenover Beauty. Neen, integendeel, ik voelde mij er beter over! Ik leerde bij en bij, en begon zelfs met springen. Met Africa.
Ik ging telkens opnieuw blijven rijden met Beauty, maar wist, dat Beauty mij altijd kon verslaan, dat niemand, maar niemand, mijn Beauty kon verslaan –
6. zijn hart, haar hart
Proloog ; Naast Beauty haar weide, zat er een bloedmooie, prachtige vosse hengst, Hans. Beauty was verzot van hem, en neen, dat kon ze niet verstoppen. Als hij stapt, dan is het net alsof hij een mooie spaanse dans verzint, speciaal voor Beauty. Maar op een nacht, was het zoo erg, dat er...
Ik en mijn zus, Katrien, gingen op een dag naar Beauty. We hadden wat gespeeld met haar, en toen we bijna naar huis gingen, kwam er een man naar ons toe, een vriend van Ronald.
'' Volgens mij zit er iets in jullie pony...'' Vertelde Jo.
'' Wat bedoeld hij nu weer?'' Fluisterde ik zacht tegen Katrien.
'' Jaa? Denkt u dat?'' Vroeg Katrien?
'' Ja, ze lijkt heel dik, en ze staat vaak alleen in een hoekje gewoon stil.''
'' We zullen het eens navragen aan Ronald, die weet vast wat meer'' Ze gaf hem een vriendelijke groet, en we namen afscheid van Jo.
'' Wat bedoelde hij nouuuuu?'' Vroeg ik ongeduldig.
'' Haha, ben jij nu echt zo dom? Nou ja, volgens hem is Beauty zwanger.''
Mijn geluk kon niet op, ik moest het gewoon van de daken gaan schreeuwen. Mijn Beauty, zwanger? Ongelooflijk!
Een weekje later was het bij ons thuis feest. Mijn grote broer, Johan. Deed zijn Vormsel.
En Ronald was er ook...
'' Heej Ronald!'' Riepen ik en Katrien in koor.
'' Hoi! Jullie weten het vàst nog niet maar, Hans had vorige week uitgebroken uit zijn weide, en heeft bij Beauty gezeten...''
'' Oh, het is nu toch waar!'' Zei Katrien.
Ik was intussen wat aan het dromen over Beauty, en dat ze misschien een veulen zou krijgen... Ik dacht gewoon even niet na, dacht aan de heerlijke momenten... die mij en Beauty nog zouden te wachten staan...
'' Maar denk je écht dat Beauty zwanger zou zijn?'' Vroeg Katrien
'' Ik denk het wel, of wel is het Twini die zwanger is, maar wie wil er nu zo'n lelijk oud paard?''
We lachten samen, dachten verder aan de heerlijke momenten die nog te wachten stonden...
'' Een veulen...'' Dacht ik weer bij mezelf.... Dat zou prachtig zijn..
7. Verwacht maar toch onverwacht
proloog; dat Beauty zwanger was? Dat waren we al na een jaartje vergeten. Maar dat hadden we beter niet gedaan...
Ik merkte op dat Beauty de laatste tijd stil was, dat ze niets van Twini - haar beste vriendinnetje - meer moest weten, ze wilde alleen maar haar droomprins, Hans. Op een dag moesten alle paarden medicatie krijgen, behalve de maatjes van Beauty en Beauty zelf.
'' Hee Vivienne, kan je eens naar Beauty, die pony, kijken? Volgens ons allen is ze zwanger'' Vertelde Ronald.
'' Oké, ik kijk wel even''
Vivienne keek naar Beauty, is was intussen ook aangekomen, en hoorde het nieuws al...
'' Ik kom haar vrijdagavond ophalen, want ik heb een 'Birth - alarm'' Zei Vivienne
Ik vond het jammer, want, ik ben was avond juist niet thuis...
Op vrijdag avond werd Beauty opgehaald, en ik moest naar de saaie typles. Ik dacht geen enkele seconde niet meer aan Beauty... Want, Beauty als moeder... Ik kon het al voor me zien, Beauty, als pér - fec - te moeder...
'' Greet Poelaert! Let op alstublieft!'' Riep Mevrouw Bonebeke.
En toen was ik terug op aarde...
'' Let alstublieft eens op! Je bent al meer dan een halfuur aan het dagdromen'' Voegde ze er vlug aan toe.
'' Tjaah sorry'' Zei ik mompelend.
Eindelijk was de les gedaan, eindelijk kon ik meer en meer aan Beauty denken... Meer en meer...
Iedere nacht, hoopte ik maar dat het veulen ging geboren worden, maar... Het was alsof het nooit ging gebeuren..
8. 17 april
proloog ; ik had er een tijdje niet meer echt hard aan gedacht, maar, ik moest blijven hopen, zodat het écht ging worden... Op een donderdag nacht ...
'' Greetje, wakker worden...''
'' Greetje! Wakker worden!''
'' Hee wat? Laat me met rust, het is midden in de nacht!''
Ik zag niet echt wie het was.. Mama..
'' Greetje, het veulentje is geboren!!''
In een ruk was ik wakker, écht? Meen je dit nu? ik begon te lachen, alsof er een mop op mama's hoofd stond geschreven, ik was blij..
'' Hoe ga je haar nu noemen?''
Eerst dacht ik aan '' Pearl''
Maar ik zag aan hun gezicht, dat ze het niet zo'n mooie naam vonden..
'' Pff ik weet niet echt, ik kijk morgen wel''
'' Oké, slaap lekker, schat!''
De volgende ochtend, kon ik alleen maar aan het veulen denken, ik had nog geen naam, maar ik beeldde me in, hoe ze eruit zal zien...
'' Greetje haar pony is bevallen!'' Vertelde mama aan mijn juf.
Mijn mama vertelde het nieuws aan iedereen, ik was zo gelukkig.. Mijn Beauty, Haar veulen...
'' Greetje, je mama heeft mij het nieuws verteld, dat je pony een veulen heeft gekregen''
Ik knikte trots van ja
'' Ze vertelde dat je vanavond ging gaan kijken, je hoeft je huiswerk maar te maken tegen volgende maandag''
Mama haalde mij en mijn kleine broer op van school met de wagen, samen reden we naar de dierenarts. Eerst moesten we aanbellen aan de deur, en dat duurde nog eens 2 minuten voor dat we het veulen en Beauty konden zien. Eindelijk deed Vivienne open.
'' Haaaa daar zijn jullie! Het veulentje is kérn gezond! Proficiat hé'' En ze gaf me een dikke por in mijn zij. Ik ging binnen in de stalling, keek naar Beauty, en daar, daar lag ze dan, het mooiste veulen dat ik ooit had gezien. Een mooie vos, met een prachtige gebroken bles, met oogjes zoals de helderste sterren...
'' Hoe ga je haar noemen?'' Vroeg Vivienne?
'' Pff ik weet niet echt...''
'' Pearl is zo moeilijk om uit te spreken'' Zei mama.
'' Oh ik dacht de laatste uurtjes aan, Noa.'' Zei ik.
'' Noa, dat is zo mannelijk.'' Vond Vivienne.
'' Neen, ik vind Noa een prachtige stoere naam''
'' En het betekend ' Beweging' '' Voegde mama eraan toe.
Beweging... Noa, dochter van Beauty & Hans d'Husdine17 april 2008.
Ik was gelukkiger dan ooit! En ik was zo trots op Beauty, ik wenste Beauty een dikke proficiat, was gelukkig en knuffelde haar zodat ik niet meer kon stoppen. Mijn Beauty, Haar veulen, Noa... Noa Beauhan.
9. Ik vergeet je niet
Proloog ; ik zal nooit de dag vergeten, toen ik Noa kreeg, dat het leven uit Beauty, echt ging leven – Ze werd 100 dagen – en het was tijd , voor even afscheid te nemen, van lieve mama Beauty.
Noa’s ogen stonden benauwd te kijken, naar Beauty.
Haar hinniken, kon je wel horen van hier tot in Azië. Ze zocht met haar ogen, en haar prachtige hemelse stappen, een uitweg , ze moest en zou opnieuw naar mama gaan.
‘’ Hou Noa goed vast!!’’ Riep Katrien me boos na.
Noa was nog maar 100 dagen, en al zo sterk als een grote hoge Shire.
‘’ Greet hou haar nu toch eens vast!’’ Zei ze opnieuw
‘’ Je valt in herhaling’’ dacht ik, maar ik durfde niet luidop te denken,
Of het zou weer slecht aflopen.
En eindelijk, Noa kon even alleen los in de weide lopen, haar grote merrie stapjes, gingen er als een wervelwind vandoor – ze zocht iemand, Beauty.
De enige redding die ze hoorde, was Beauty haar hinnik, die vanuit de verte klonk
Noa werd er nog onrustiger van.
Iedere dag gingen we naar Beauty en Noa – Beauty, die bij haar geliefde stond , was treurig, toonde haar mooie fieren stappen liever aan Hans, de hengst, dan aan ons. Ik troostte Beauty, en vertelde haar dat alles op een dag ging goed komen, ze was opvallend rustig, van verdriet.
Noa, die op een weitje aan kasteel Borluut stond, was niet zo rustig als Beauty. Ze zocht nog steeds met haar ogen, maar begon wel al wat te eten –
Het was wel niet makkelijk, van Noa naar Beauty, van Beauty naar Noa. Zo was je wel een hele voormiddag weg van huis. Maar, ik was blij, blij dat ze niet ver van elkaar stonden en dat ik ze niet voorgoed kwijt was.
MIJN VERHAAL IS NOG NIET HELEMAAL AF- dus niet klagen over ; slecht einde -
xx 