Bokt.nl

Citaat:

Voor het eerst zag ze zijn houding veranderen, zijn nonchalante houding maakte plaats voor een angstig ineengekrompen vogeltje. Zijn armen waren ineens lastige, nutteloze dingen die over elkaar werden geslagen, weer van elkaar, weer over elkaar. Hij bracht zijn gewicht van zijn ene naar het andere been. Dingen die eerst vanzelfsprekend waren geweest waren dat nu niet meer. Zijn ogen waren groot en hij knipperde er nerveus mee. Het liefste had ze hem meteen in mijn armen genomen, zijn rug gestreeld en lieve woordjes gefluisterd. Gefluisterd dat het allemaal goed zou komen. Maar ze wachtte op hem, ze wachtte op het moment dat zijn ogen als dammen zouden doorbreken, zodat het water vrijuit het land op zou kunnen stromen, gebied veroverend. De eerste tranen gingen gepaard met een hulpeloos gebaar van armen die in de lucht werden gegooid, schouders die stijf en onhandig werden opgehaald. Hij keek naar boven, naar de lucht. Ze fluisterde zachtjes zijn naam, schoof naar hem toe. Ze wilde haar hand op zijn arm leggen, met een zachte aanraking duidelijk maken dat hij niet alleen was. Maar de beweging van haar uitgestrekte arm naar hem toe bleek uitnodigend genoeg te zijn voor hem om zich angstig aan haar vast te klampen. Een uitnodiging voor haar armen die ze om hem heen sloeg, haar handen waarmee ze zachtjes door zijn haar kamde, haar tong die sussende geluidjes maakte. ‘Huil maar, schaam je niet. Huil maar, huil zo hard als je kunt.’ Bij deze woorden begon het nu zo tengere lichaam te beven, steeds heviger. Zijn adem ging steeds sneller, steeds onregelmatiger. Het beven veranderde in schokken. ‘Ik laat je niet in de steek.’ Fluisterde ze. ‘Ik beloof het je, ik beloof het.’