Bokt.nl

Citaat:

Het bericht sloeg in als een bom.
Als je het over andere mensen hoort schrik je, maar als het in je eigen familie gebeurt is de klap nog veel harder. Angela’s moeder kwam thuis, haar vader aan haar zijde. Er lag een donkere waas over het gezicht van hen beide. Haar vader was de eerste die de moed kon verzamelen om de uitslag aan hen te vertellen. Zijn lip trilde toen hij zei: ‘Jullie moeder heeft borstkanker’. Boem.
Ze kon niets anders dan haar ouders beurtelings aankijken en de stilte in de woonkamer vertelde haar dat ook haar broer en zus niets konden uitbrengen.
‘Is het nog te behandelen?’ vroeg haar broer zacht. Er lag een trilling in zijn stem, iets dat zei dat het niet lang duurde voordat er tranen in zijn ogen zouden verschijnen. Daar had ze gelijk in, want toen ze haar blik verplaatste naar hem zag ze dat hij met moeite de emoties wegslikte.
Haar vader schudde langzaam zijn hoofd. Hij probeerde wat te zeggen, herstelde zich toen door zijn keel te schrapen en zette toen zijn zin voort: ‘Het is al zover uitgezaaid dat behandeling niet meer mogelijk is. Het zal hooguit tijd kunnen rekken.’ Op het moment dat Angela’s moeder een hand op zijn rug legde, brak hij. Zijn schouders begonnen te schokken en hij verborg zijn gezicht snel in zijn handen. Het was de eerste keer dat ze haar vader zag huilen. Haar moeder nam hem mee naar de bank en liet hem er zachtjes op zakken, vertrok naar de keuken en kwam terug met een glas water.
Ook haar broer en zus konden hun emoties nu niet meer bedwingen en lieten hun tranen gaan in elkaars armen.
Het was opvallend dat haar moeder degene was die zich kon beheersen. Met een gecontroleerde, zachte stem probeerde ze haar man te troosten, die inmiddels in elkaar gedoken op de bank zat. Angela vond het verschrikkelijk om te zien. Het gezin dat eens zo sterk was, stond op het punt om in elkaar te storten. De rots in de branding kon elk moment omvallen.
Om het verdrietige tafereel niet langer te hoeven aanzien, besloot ze naar de stallen te gaan. Ze verlangde naar de troost van haar paard, naar haar zachte vacht waar Angela haar gezicht in kon verbergen. Bij binnenkomst zag ze dat Melody met haar oren naar voren naar haar stond te kijken. Er verscheen een waterige glimlach op haar gezicht en met versnelde pas liep ze naar haar toe. Een zachte hinnik verraadde dat Melody blij was om haar te zien. Pas toen ze bij haar in de stal stond en de mogelijkheid had om haar wang tegen Melody’s hals te leggen, kwamen de tranen. Ze stond zichzelf toe alles eruit te gooien, de schrik en het verdriet van haar af te laten glijden. Alsof Melody het aanvoelde bleef ze rustig stilstaan drukte af en toe haar neus tegen Angela’s rug. Toen ze haar hoofd weer oprichtte en haar paard recht in de ogen keek, bracht die haar neus naar haar wang en brieste zachtjes, alsof ze de tranen wilde wegblazen. Angela lachte door haar tranen heen en vroeg haar of ze zin had in een ritje. Bij wijze van antwoord liet ze een hinnik ontsnappen.
Ze pakte het zadel en hoofdstel dat ze voor Melody gebruikte en onderweg nam ze haar hoed van zijn haak. Met een vlugge beweging zette ze hem op haar hoofd. Het zware trail zadel zette ze met de voorkant op de grond neer. Ze nam een borstel uit de grote houten kist in de hoek van de stal en begon Melody met trage, maar effectieve bewegingen van het vuil te ontdoen. Je kon zien dat ze ervan genoot, want ze liet haar hoofd zakken, haar ogen half gesloten. Ook Angela begon wat tot rust te komen door de geroutineerde, kalme beweging.
Na de uitgebreide borstelbeurt legde ze met een zwaai het zadel op de rug van haar paard en maakte hem vast. Het hoofdstel pakte ze van de knop aan de deur en deed hem om, Melody nam gewillig het bit in haar mond. Met een tevreden zucht richtte ze haar hoofd op, klaar om te vertrekken.

Een koele bries woei over de heuvels toen ze aan de rit begonnen. Melody stapte flink door, ze leek er zin in te hebben. Angela liet haar vrij lopen, ze had geen zin om een route te volgen. Het enige dat ze wilde was rust in haar hoofd, de afleiding die ze nodig had om weer tot zichzelf te komen. Ze trok het koord van haar hoed iets strakker aan om te voorkomen dat hij weg zou waaien.
Alsof ze het aanvoelde, zette Melody koers naar de rivier. Het was de plek waar Angela het liefste kwam, de plek waar ze haar gedachten op een rij kon zetten en stoom kon afblazen. Melody was er inmiddels zo vaak geweest dat ze de weg wist, dus Angela liet haar gaan en sloot haar ogen. In gedachten vloog ze met Melody over de heuvels, haar moeder naast haar galopperend op haar vaders paard. Ze lachte naar Angela en zei iets wat ze niet kon verstaan. Op het moment dat ze het haar moeder wilde vragen werd ze uit haar droom gehaald doordat Melody opzij sprong. Direct alert keek Angela om zich heen om erachter te komen wat er aan de hand was. Er klonk geritsel in een struik verderop en een zucht ontglipte haar toen ze zag dat er een konijn uit sprong. Ook Melody leek gerustgesteld en met haar oren naar voren zette ze de rit voort.
Bij de rivier aangekomen stapte Angela van haar paard af en verwisselde het hoofdstel voor het halster dat ze had meegenomen. De singel van het zadel deed ze wat losser, om Melody ook een beetje ontspanning te gunnen. Het paard brieste dankbaar en liep met haar mee naar het gras. Meteen dook haar hoofd omlaag om de sprieten van hun lengte te ontdoen. Angela keek er met een glimlach op neer. Met het halstertouw in haar hand ging ze op de grond zitten en keek uit over het landschap. Achter de kabbelende rivier lag een prachtig gebergte, bedekt met een groene laag natuur. Ze kon genieten van de rust die deze plek met zich meebracht. Nogmaals sloot ze haar ogen en probeerde de beelden terug te halen die ze tijdens het rijden achter haar oogleden had bekeken. Haar moeder had iets gezegd wat ze niet kon verstaan, maar ze was nieuwsgierig naar wat die uitspraak was. Ingespannen probeerde ze haar moeders mond weer voor de geest te halen en de lippen te lezen die ze had zien praten. Toen dat niet lukte, liet ze zich teleurgesteld op haar rug zakken. Het zal wel niet belangrijk zijn geweest. Ze zetten het onderwerp van zich af en richtte zich weer op haar paard, die nog steeds rustig stond te grazen. Af en toe richtte Melody’s linkeroog zich op Angela, alsof ze haar baasje in de gaten wilde houden.
Na een tijdje kwam Angela weer overeind en opende haar ogen. Het felle zonlicht deed haar ogen samenknijpen tot ze weer gewend waren aan het licht. Het duurde even voordat ze weer de moed had verzameld om terug te gaan. De gedachte aan de sfeer en het verdriet thuis deed haar aarzelen. Maar het was egoïstisch om haar gezin nu in de steek te laten. Met die gedachte stond ze op en maakte haar paard weer klaar voor de rit terug. Ze had geen idee hoe laat het was, maar gezien de zonnestand zou het eind van de middag naderen. Zonder moeite klom ze weer terug in het zadel en zette koers naar huis. Melody volgde haar aanwijzingen gehoorzaam op en liep stevig door.

Eenmaal thuis aangekomen zadelde ze Melody af en zette haar op de wei. Het water dat vannacht was gevallen was nog niet verdampt en Melody maakte er dankbaar gebruik van door zich te laten vallen in de modderpoel in een hoek van de wei. Een glimlach verscheen op Angela’s gezicht, ze bleef even staan kijken naar haar vriendin voor ze weer naar binnen zou gaan. Het liefst zou ze het moment zo lang mogelijk uitstellen, ze was bang dat haar emoties haar te snel weer de baas zouden worden. En dat wilde ze niet.
Ze slikte de brok in haar keel weg en liep langzaam het pad af naar de voordeur. De schemer had inmiddels zijn intrede gedaan, maar in het huis waren alle lichten uit. Toen ze de voordeur opende was het stil. Er was geen geluid te bekennen in het huis. Wat onzeker liep ze door naar de woonkamer waar ze haar gezin verwachtte aan te treffen. Ze had ongelijk, want de woonkamer was leeg. Alleen Melvin, hun vierjarige labrador kwam kwispelend aangelopen. Ze begroete de hond kort en liep toen door naar de keuken. Ook daar was het leeg. Een vreemd gevoel bekroop Angela dat er iets gebeurd was in de tijd dat ze weg was.

Citaat:

Het vreemde gevoel ebde snel weer weg toen ze haar vader in de achtertuin zag zitten. Ze nam de achterdeur naar buiten en liep naar hem toe. Hij zat in een tuinstoel, voorover gebogen met zijn ellebogen op zijn op zijn knieën in het niets te staren. Voorzichtig legde ze haar hand op zijn schouder, een beweging waar hij van opschrok. Met dikke, rode ogen keek hij haar aan en glimlachte waterig. Ze liep om hem heen en ging in de stoel naast hem zitten, legde haar hand deze keer op zijn linkerarm. ‘Waar is mama?’ vroeg ze voorzichtig.
‘Ze ligt op bed. Zoals je begrijpt is ze behoorlijk geschrokken vanmiddag, het heeft de nodige energie opgeëist.’
Angela knikte ten teken dat ze het begreep en verplaatste haar blik naar de graanvelden. Een frisse wind liet het graan zachtjes dansen. Ze glimlachte bij het gezicht, een snelle blik naar haar vader vertelde haar dat ook hij ervan genoot.
‘Het is moeilijk, hè?’ zei Angela zacht. De glimlach op haar vaders gezicht veranderde door die opmerking meteen en ze had er meteen spijt van. Ze vond het verschrikkelijk haar vader zo verdrietig te zien. Haar eens sterke, moedige vader stond op het punt in te storten.
‘We moeten haar de beste maanden van haar leven geven,’ zei haar vader, meer tegen zichzelf dan tegen Angela. Hij slikte moeizaam en keek zijn dochter ernstig aan. ‘Ze verdient het, na alles wat ze voor ons heeft gedaan.’
Het deed haar pijn in het hart dat het zo definitief was. Over een paar maanden zou ze geen moeder meer hebben. Dan zou een schakel van de oersterke ketting afbreken. Ze veegde snel een traan van haar wang om te voorkomen dat haar vader het zou zien. Hij had het al zo moeilijk met zijn eigen emoties. Opeens stond ze op en keek haar vader vragend aan, haar hand uitgestoken. Haar vader pakte die dankbaar aan. Samen liepen ze naar om het huis heen, naar de paardenstallen.
In de verte zag ze Melody staan grazen. Het paard keek meteen op, haar orennaar voren gericht, toen Angela op haar vingers floot. Met een noodgang stormde ze naar het hek om haar aandacht op te eisen. Mijn vader liep naar meteen naar het hek om Melody te begroeten, die ook wel tevreden leek te zijn met zijn aandacht. Angela liep achter haar vader aan en keek toe hoe hij met een glimlach het dier aaide. Melody genoot van de aandacht en liet haar hoofd iets hangen. Angela kreeg een warm gevoel van het tafereel, ze vond het prachtig om haar vader bezig te zien met zijn passie: paarden.
Het was ook de reden waarom ze naar Amerika zijn verhuisd. Haar vader vond het in Nederland te vol, hij kon geen boerderij vinden waar genoeg ruimte was om de paarden te houden en ook de buitenrijmogelijkheden waren nergens goed genoeg voor hem. In zijn jeugd reisde hij veel en op die manier is hij op het idee gekomen om te emigreren. Tijdens het reizen was hij in Montana terecht gekomen, waar hij zoveel mooie dingen had beleefd dat hij nog wel eens terug wilde. Vanaf het moment dat hij het idee bedacht en onze instemming ook had gekregen was hij fanatiek op zoek gegaan naar boerderijen in Montana, boerderijen die midden in de wildernis lagen en waar hij zijn paarden optimaal kon verzorgen. Via internet vond hij de boerderij van zijn dromen. De boerderij lag vlakbij Judith Gap, een klein dorp in het midden van Montana. Het gebouw was weliswaar oud en vervallen, maar er werd een enorme lap grond bij verkocht en ook was er een aantal paardenstallen bij in begrepen. Angela’s vader was meteen verkocht en begon de volgende dag al met bellen en e-mailen. Het was de bedoeling dat ze eerst zouden gaan kijken op de boerderij, ze zouden er dan tegen lage kosten in de zomervakantie kunnen leven. Zodra ze hun keuze hadden gemaakt, zouden ze het kunnen laten weten aan de makelaar in Judith Gap en deze zou alles voor hen regelen. Ze verbleven zes weken in de oude boerderij, maar ondanks dat er nog een hoop aan zou moeten gebeuren waren ze het er met zijn allen over eens: Ze zouden hier een nieuw bestaan opbouwen. Dat zou een lastige taak worden, maar omdat ze een geweldig doel voor ogen hadden waren ze allemaal erg gemotiveerd. De emigratie verliep dan ook vrij snel en soepel.

‘Angela?’
Ze schrok doordat haar vader haar naam noemde. ‘Wat zei je pap?’
‘Ik vroeg of je me wilde helpen met eten koken. Mama heeft nu wel andere dingen aan haar hoofd.’
Ze knikte en volgde haar vader naar de keuken. Een beetje onwennig keek hij rond in de ruimte, op zoek naar pannen en ingrediënten om een maaltijd mee te bereiden. Als er één ding was dat hij niet kon, dan was het koken. Hij kon het niet, maar hij wilde het ook niet leren. Daarom kookte Angela’s moeder altijd de maaltijden, iets waar ze in uitblonk. Ze besteedde veel tijd en zorg aan gezond, maar ook lekker eten. Angela vond het ook leuk om te doen en hielp haar dan ook vaak met het werk in de keuken.
Toen ze zag dat haar vader niet wist wat hij moest doen, liep ze naar de kelder om te kijken wat ze in huis hadden. ‘Wat zeg je van aardappelpuree met spinazie en kip?’
‘Klinkt prima, maar weet jij hoe we dat moeten klaarmaken?’
Angela moest lachen om de onhandige houding van haar vader. Ze pakte alles wat nodig was voor het koken en na een half uur hadden ze een prima maaltijd in elkaar gezet.
Haar vader liep naar boven om de anderen op te halen en Angela zette, niet zonder trots, de schalen op de tafel.
‘Heerlijk gekookt, Sjoerd,’ zei Angela’s moeder met een knipoog naar haar dochter, toen ze allemaal aan tafel zaten. ‘Ik dacht dat je het niet kon.’
Meteen wees haar vader naar Angela, die in de lach schoot. ‘Dank je wel mam, voor het compliment. Pap heeft ook wel wat gedaan hoor, hij heeft het fornuis aangestoken.’ Als reactie daarop prikte haar vader in haar zij en ze moest nog harder lachen. Het verwonderde haar dat het nog zo gezellig was, ondanks het slechte nieuws dat ze nog moesten verwerken. Ze was er blij mee, want het betekende in ieder geval dat de humor nog wel aanwezig was.
Na het eten ruimde Angela de tafel af en deed de afwas, zei haar ouders gedag en vertrok naar haar kamer. Vermoeid liet ze zich op haar bed vallen. Het was nog maar half negen, maar toch voelde ze zich alsof ze een nacht had overgeslagen. Met moeite stond ze weer op om haar pyjama aan te trekken, haar tanden te poetsen, haar kleren van de volgende dag klaar te leggen en wierook aan te steken. Dat was een ritueel dat ze, hoe moe ze ook was en hoe graag ze ook wilde slapen, nooit oversloeg. Gespannen ging ze in bed liggen en luisterde naar het gescharrel en het gedempte praten van haar ouders een verdieping lager. Het stelde haar gerust dat het kalme stemmen waren, net zoals altijd. Er leek niets veranderd, het had zo allemaal een droom kunnen zijn. Maar toen ze terugdacht aan vanmiddag wist ze dat dit de ijskoude, harde werkelijkheid was. Ze voelde weer tranen opkomen en probeerde ze uit alle macht weer weg te knipperen en de emoties weg te slikken. Toen ze zich realiseerde dat ze alleen was, koos ervoor haar emoties toch te laten gaan. Om het geluid te dempen duwde ze haar gezicht in haar kussen, maar het werkte niet omdat ze werd afgesmoord door de zachte muur. Al huilend draaide ze zich om en sloot haar ogen om haar gedachten op een ander onderwerp te brengen, maar het was tevergeefs. De tranen die ze over wangen voelde rollen waren te direct gekoppeld aan de situatie waarin ze zich nu bevond. Met een kreun draaide ze zich om, om de gedachten van zich af te schudden, maar niets hielp.

‘Mam! Probeer me nou bij te houden!’ riep Angela lachend toen ze Melody enthousiast de heuvels over dreef. Haar moeder volgende haar op de voet met het paard van Angela’s vader en liet eveneens een kreet van plezier ontsnappen. Ze spoorde Rocky aan om hem nog harder te laten gaan, maar de voskleurige hengst kon de schimmelkleurige merrie waar Angela op zat niet bijhouden.
Angela hield haar paard wat in zodat haar moeder haar kon inhalen. Ze keek in haar moeders stralende ogen toen ze naast haar kwam rijden. Het voelde vertrouwd, het voelde geweldig.
‘Dit moeten we vaker doen, mam!’ riep ze naar haar moeder. Haar moeder knikte uitbundig.
‘Maar de volgende keer wil ik op de rug van Nadine zitten!’ Op het moment dat haar moeder die woorden uitsprak, vervaagde haar gezicht en verdween. Het beeld voor haar ogen werd zwart, verdween in een duistere wereld.
In een ruk deed Angela haar ogen open. Ze wist ineens wat ze moest doen.