Geplaatst ik had dit gedicht eigenlijk gemaakt voor mijn Cavia's die 2 dagen achter elkaar zijn overleden...
Maar ik wilde het toch nog graag met jullie delen...
Dat ene gevoel,
waarbij ik niemand kan vertellen wat ik bedoel.
Pijn, verdriet, wanhoop en onmacht,
wanneer iets gebeurd wat je niet verwacht.
Je wil de engel zijn die hem red van daar, het verreweg,
maar er is gewoon geen enkele weg.
Je wilt zo graag,
Het liefst nu, vandaag.
Je kan hem gewoon niet missen,
je wilt hem het liefst van daarboven grissen.
Het kan niet, nu niet, nooit niet,
je moet gewoon wachten tot je hem ziet.
Over jaren zal je hem weer zien,
tot die tijden moet je hem in je gedachten terugzien.
Maar als je daar bent en je gaat hem weer zien,
zal iemand anders dit gedicht lezen en heeft net zoveel pijn als jij misschien.
hou er wel rekening mee dat ik 12 ben
Groetjes Sophie.
